Peach J (Dojae Taejae Johnjae)

ตอนที่ 1 : พี่ชายเพื่อน ; taejae (os)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    6 ต.ค. 62

ผมเจอเขาครั้งแรกในคืนวันศุกร์ที่ผมกำลังกินเหล้าอยู่ริมขอบสระว่ายน้ำที่บ้านของเพื่อนสนิท


ภาพจำของผมคือควันสีขาวลอยฟุ้งในอากาศจากระเบียงชั้นสองที่ยื่นออกมาใกล้สระว่ายน้ำ ผมโดนดึงความสนใจโดยควันเหล่านั้น เพราะการเอนหลังกับเก้าอี้ผ้าใบริมขอบสระ ทำให้จุดโฟกัสมีแค่หลังคากับระเบียงมืดๆเหนือศีรษะ


แสงไฟอันน้อยนิดที่ผมเดาว่ามาจากห้องของเขาทำให้ผมเห็นเขาอย่างพร่ามัว แต่จังหวะที่เขาเงยใบหน้าขึ้นพ่นควันสีขาวออกมาในความมืดและก้มหน้าลงมาสบตากับผมที่นอนมองเขานิ่งๆเหมือนหลุดเข้าไปในภวังค์นั้น กลับชัดเจนและตราตรึงในความรู้สึก


เราสบตากันอยู่สักพักอย่างไม่มีใครยอมใคร ผมเห็นใบหน้าเขาไม่ชัดเจนหรอก แต่ผมคิดว่าเขาคงเห็นผมชัดมากกว่าเมื่อผมนั่งอยู่ใกล้แสงไฟ


เพื่อนสนิทอีกคนอย่างวินวินโผล่ขึ้นมาจากน้ำเรียกให้ผมหันไปมอง มันเกยแขนกับขอบสระและบ่นที่ผมไม่ยอมลงมาว่ายน้ำด้วย กลับกันสติของผมไม่ได้อยู่กับบทสนทนานั้นแม้แต่น้อย


ผมรีบหันกลับไปมองที่ระเบียงนั้นอีกครั้งแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า


เขาหายไปแล้ว


ทิ้งไว้เพียงควันสีขาวจางๆในอากาศและระเบียงที่มืดสนิท


ผมนึกถึงสายตาของเขาที่สะกดผมไว้ทั้งตัว


สายตาที่ทำให้ใบหน้าของผมร้อนรุ่ม





วันนี้ผมกลับมาบ้านมาร์คอีกครั้ง ผม มาร์คและวินวินตกลงกันไว้ว่าจะว่ายน้ำเล่นกัน แต่ครั้งนี้ผมกลับรู้สึกเหนื่อยหน่ายใจเมื่อเพื่อนทั้งสองอยู่ๆก็ไม่อยากว่ายน้ำแล้ว พวกมันเลยเดินเข้าไปหยิบเบียร์ในบ้านมานั่งกินกันตรงขอบสระและทิ้งให้ผมว่ายเล่นอยู่คนเดียว


เมื่อผมว่ายจนพอใจเลยขอตัวไปอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อยและตั้งใจจะกลับมานั่งกินเบียร์กับพวกมันต่อ แต่พอกลับมาที่สระก็เจอพวกมันนอนไหลไปกับเก้าอี้ผ้าใบริมสระไปเรียบร้อยแล้ว


ผมเลือกอะไรได้ไม่มากนักเลยค่อยๆทยอยเก็บกวาดขวดเบียร์ที่เกลื่อนพื้นไปหมดอย่างจำใจ แต่ในขณะที่กำลังเก็บกวาดของ โชคเข้าข้างผมอีกครั้ง เมื่ออยู่ๆเขาคนนั้นที่ผมเห็นตรงระเบียงชั้นสอง เดินออกมาจากตัวบ้านและตรงดิ่งมาที่ผมกับเพื่อนๆ


เขาเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งและบุหรี่ที่คาบไว้ในปาก เส้นผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงกับร่างกายท่อนบนที่ปราศจากเสื้อผ้าตรึงสายตาของผมเอาไว้ ผมทำได้เพียงสบตากับเขาเหมือนต้องมนตร์และยืนถือขวดเหล้าที่ตั้งใจจะยัดใส่ถุงขยะค้างไว้ในอากาศ


"แจฮยอนใช่มั้ย?" เขาเอ่ยในขณะที่เก็บขวดเหล้าขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ เสียงนุ่มทุ้มนั้นตรึงผมไว้ยิ่งกว่าใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเสียอีก


"ครับ" ผมตอบออกไปสั้นๆด้วยเสียงที่แหบพร่า สบตากับคนที่ตัวเล็กกว่าผมนิดหน่อย แต่ร่างกายกับดูแข็งแรงจนน่าทึ่ง


ดวงตาที่แทบควบคุมไม่ได้เลื่อนลงมามองไหล่กว้างและแผงอกที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ไล่ลงมาที่หน้าท้องซึ่งปรากฏร่องกล้ามเนื้อและขอบอันเดอร์แวร์สีขาวที่โผล่ออกมาจากกางเกงวอร์มขายาว


ทำไมไม่ใส่เสื้อ


"แบกวินวินขึ้นไปบนห้องไหวมั้ย" เสียงนุ่มดึงให้ผมหลุดออกจากภวังค์ ผมสบตากับเขาและพยักหน้าเบาๆ


“ไหวครับ”


"โอเค งั้นช่วยหน่อยนะ เดี๋ยวพี่แบกเจ้ามาร์คขึ้นไปเอง" คนที่แทนตัวเองว่าพี่ พยุงมาร์คที่เมาไม่ได้สติขึ้นมาก่อนจะเดินนำเข้าไปในบ้าน ผมเลยพยุงวินวินและเดินตามพี่เขาไปติดๆ


พี่เขาพามาหยุดหน้าห้องของมาร์คด้วยท่าทางสบายๆราวกับคนในอ้อมแขนเบาเหมือนตุ๊กตาตัวเล็กๆ เขาเอื้อมมือไปเปิดไฟและพามาร์คไปนอนบนเตียงฝั่งซ้าย ผมเลยพยุงวินวินให้นอนลงที่เตียงฝั่งตรงข้ามอย่างทุลักทุเล


กลิ่นบุหรี่พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมสะอาดสะอ้านลอยมาปะทะจมูกเมื่อพี่เขาเดินเข้ามาใกล้และช่วยขยับให้วินวินนอนดีๆ ร่างกายของผมที่อยู่ๆก็แข็งทื่อขึ้นมาทำให้ผมยืนมองใบหน้าด้านข้างของเขาอยู่อย่างนั้น


"ให้ตาย ไหนบอกจะไม่กินกันจนเมา" เขาบ่นออกมาเบาๆแต่เพราะระยะห่างที่แทบไม่มีเหลือและห้องที่เงียบสนิททำให้ผมได้ยินเขาอย่างชัดเจน


"ผมไงไม่เมา" ปากที่เผลอพลั้งออกไปทำให้เขาหันมามอง ใบหน้าคมเหลือบมองผมเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมาและหัวเราะในลำคอเบาๆ


"ดีแล้ว ไม่งั้นพี่คงต้องแบกขึ้นมาสามคน เหนื่อยแย่"


"พี่ดูแข็งแรงจะตาย"


"ไม่ขนาดนั้นหรอก" เขายิ้มอีกครั้งและหันมามองผมอย่างเปิดเผย เรายืนสบตากันท่ามกลางบรรยากาศที่กระอักกระอ่วนแปลกๆ และเป็นพี่เขาที่เอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ


"ง่วงหรือยัง"


"อ่า ยังเลยครับ"


"งั้น..."


"..."





"หาอะไรอุ่นๆดื่มกันดีมั้ย?"







รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่พี่เขายื่นแก้วโกโก้อุ่นๆมาตรงหน้า ผมยื่นมือไปรับแก้วนั้นมาอย่างไม่คิดปฏิเสธ ผมและเขาย้ายมานั่งตรงระเบียงชั้นสองที่เปิดโล่งและเห็นสระว่ายน้ำด้านล่าง


ขอบคุณที่เขาใส่เสื้อแล้ว


"ดีขึ้นมั้ย" พี่เขาถามในขณะที่ยกแก้วของตัวเองขึ้นดื่ม ผมเดาว่ามันก็คงจะเป็นโกโก้ไม่ต่างไปจากแก้วของผม


"ครับ" ผมจรดริมฝีปากที่ขอบแก้วและเหลือบตาพี่เขาที่ก้มลงเล่นโทรศัพท์


"เห็นเราว่ายน้ำ พี่เลยคิดว่าน่าจะดีถ้าเราได้ดื่มอะไรอุ่นๆ" เขาเอ่ยออกมาทั้งที่ยังก้มมองโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น ผมชะงักเมื่อประโยคเมื่อกี้ทำให้ผมคิดว่าเขามองผมนานแค่ไหนกัน


"พี่เห็น?"


"ครับ พี่ออกไปสูบบุหรี่ก็เลยเห็นน่ะ" คำว่าสูบบุหรี่ทำให้ใบหน้าของผมร้อนวาบเพราะนึกไปถึงคืนวันศุกร์คืนนั้นที่ผมกับเขาสบตากันอยู่พักหนึ่ง


"อ่า ครับ"


"แถมเสียงเจ้ามาร์คมันดังแสบหูด้วย พี่เลยออกมาดู" พี่เขาวางแก้วลงและเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมครั้งที่เท่าไหร่ไม่อาจนับ แต่คราวนี้มันกลับดูเปิดเผยมากจนคนโดนมองอย่างผมถึงกับหน้าเห่อร้อนอีกครั้ง บทสนทนาระหว่างเราหยุดลงกะทันหันเพราะผมหลุบมองแก้วโกโก้ในมือเพื่อหนีสายตานั่น


ไม่รู้ทำไมเวลาที่มองตาคนตรงหน้ามักจะเกิดอาการแบบนี้ สายตาของพี่เขาเหมือนกับมองทะลุปรุโปร่งไปเสียหมด



“เลอะ”



อยู่ๆเสียงทุ้มที่ดังอยู่ใกล้มากๆก็เรียกให้ผมเงยหน้าขึ้นมามอง และสิ่งที่คาดไม่ถึงทำให้ผมตกใจเมื่อคนที่เคยนั่งอยู่อีกฝั่งขยับใบหน้าหล่อเหลานั้นเข้ามาใกล้จนแทบชิด กลิ่นบุหรี่ก่อนหน้านี้คลออยู่ใกล้แค่ปลายจมูกทำให้ผมทำอะไรไม่ถูก ปลายนิ้วโป้งของพี่เขาสัมผัสเบาๆที่ริมฝีปากของผมก่อนจะค่อยๆลากสัมผัสไปอีกฝั่งจนปากของผมเผยอออก


“อ่า ขอบคุณครับ” เขาผละออกไปแล้ว แต่นั่นยิ่งทำให้ผมประหม่ามากกว่าเดิม ผมใช้หลังมือถูปากตัวเองแรงๆ นึกโทษโกโก้ที่เปื้อนถูกเวลาเสียจริง


“เบาๆ เดี๋ยวก็ช้ำหมด”


“ทำไมก่อนหน้านี้ผมไม่เคยเจอพี่เลย” ผมเมินคำพูดของเขาแล้วยกโกโก้ขึ้นดื่มอีกครั้งเพื่อหนีสายตาเจ้าเล่ห์นั่น แต่ถึงแม้จะพยายามไม่สบตายังไง ผมก็ยังสัมผัสได้ว่าเขากำลังมองมา


“พี่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศน่ะ”


“ถึงว่า”


“มาร์คไม่ได้บอกหรอ”


“ไม่ครับ”


“ให้ตายเด็กคนนี้” พี่เขาหัวเราะออกมาเบาๆ และยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง


“อ่า เอาจริงๆ ผมยังไม่รู้ชื่อพี่ด้วยซ้ำ” คนตรงหน้าเลิกคิ้วแล้วทำหน้าแปลกใจ เขาหัวเราะออกมาเสียงดังจนผมงงว่าเขาจะขำอะไรขนาดนั้น


“คุยกันตั้งนานนึกว่ารู้ชื่อพี่ซะอีก” เขาวางแก้วแล้วยื่นหน้าเข้ามาเล็กน้อย


“…” ผมส่ายหน้าเป็นคำตอบ


“พี่ชื่อแทยง”


“…”




“ยินดีที่ได้รู้จักครับ แจฮยอน”






ผมเจอเขาครั้งที่เท่าไหร่ไม่อาจนับ แต่มันบ่อยจนเราทั้งคู่ได้คุยกันมากขึ้น ได้แลกช่องทางการติดต่อกันผ่านโซเชียล และเล่าสิ่งที่เจอในแต่ละวันให้อีกฝ่ายได้รับรู้


ทุกครั้งที่ผมนอนเล่นอยู่ริมขอบสระว่ายน้ำที่บ้านของมาร์ค ผมมักจะสัมผัสได้ถึงสายตาของใครบางคนที่มองมาจากระเบียงมืดๆที่อยู่เหนือศีรษะ กลุ่มควันสีขาวกับเงาของพี่แทยงตรึงสายตาของผมไว้ตลอด แต่หลังๆมานี้เราไม่ได้สบตากันเงียบๆเพราะมาร์คกับวินวินแซวทุกครั้ง


ผมและพี่แทยงไม่ได้ปิดบังความสัมพันธ์ระหว่างเรา


“เดี๋ยวมา” ผมหันมาพูดกับพวกมันสองคนเมื่อพี่แทยงเดินกลับเข้าไปในห้องทิ้งไว้เพียงแค่ควันบุหรี่ที่ฟุ้งอยู่ในอากาศ เสียงโห่แซวของทั้งสองคนดังขึ้นมาแต่ผมไม่ได้สนใจ




รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ยืนอยู่หน้าห้องพี่แทยง ผมยกมือขึ้นเพื่อเคาะประตูห้องแต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรคนที่อยู่อีกฝั่งก็เปิดประตูออกมาเสียก่อน เราสบตากันท่ามกลางความเงียบและเป็นเขาที่ค่อยๆเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของผมอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นลูบเบาๆที่ข้างแก้มของผมจนผมอดยิ้มออกมาไม่ได้


เราไม่ได้พูดอะไรกันนอกจากยิ้มออกมา พี่แทยงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้และกดจูบลงมาที่ริมฝีปากของผมอย่างแผ่วเบา ผมยกแขนขึ้นคล้องคอของเขาอย่างเคยชินก่อนร่างกายจะลอยหวือเมื่อพี่แทยงอุ้มผมขึ้นทั้งที่ริมฝีปากเรายังสัมผัสกันอยู่อย่างนั้น ท่อนขาของผมเกาะเกี่ยวเอวสอบและปล่อยให้เขาพาไปยังเตียง


เขาวางผมไว้บนเตียงและโถมตัวเข้ามาหาทันทีราวกับไม่อยากปล่อยผมไปไหน เราจูบกันจนเปรอะเปื้อน ไม่มีใครยอมใครทั้งนั้น และผมก็ทำเพียงแค่ประคองใบหน้าหล่อเหลาของเขาด้วยสองมือ


เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเราทิ้ง ขยับตัวเข้าหาอย่างกระหายซึ่งผมให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี พี่แทยงเติมเต็มและตอกย้ำตัวตนของตัวเองด้วยความร้อนเร่า ผมพลิกขึ้นมาควบคุมเขาจากด้านบนและสบตากับดวงตามีเสน่ห์ที่ผมไม่อาจละสายตาออกมาได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้มอง


เรายิ้มให้กันอีกครั้งก่อนจะย้ำสัมผัสด้วยรสจูบที่แสนหอมหวาน พากันไปยังขอบสวรรค์ที่เราร่วมกันสร้างขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วน







#Peach_Jay

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #26 zyn_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 23:13
    เขินไม่ไหวเเน้ว><
    #26
    0
  2. #3 lover pc (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 01:11
    แง้ง หน้าแดงแล้วค่ะ เขินความเขามองกันไปกันมาแต่แรกฮื่ออออ
    #3
    0
  3. #2 fullls (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 12:22
    OMG! เขิลหนักมากก//แงง ติดตามน้าค้าาา
    #2
    0