[SEVENTEEN] (coupsboo) my love เด็กแก่แดด

ตอนที่ 3 : เอาจริงดิ (ก่อนหน้าที่ซึงชอลจะมา 5 วัน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

   


   "โอ๊ย! ปวดหลังชะมัดเลยให้ตายเถอะ" ทุกคนรู้หรือเปล่าว่าการเขียนงานจนดึกจนดื่นมันทรมานแค่ไหน นั่งหลังงอทั้งคืนพก.ก็ไม่เข้าใจ เราคนเขียนนะเว้ยไม่ใช่เครื่องจักรนะที่จะพิมพ์ออกมาเป็นตัวหนังสือเร็วขนาดนั้นชะหน่อย ไม่รู้หรือไงว่ากว่าจะออกมาเป็นแต่ล่ะชิ้นงานอ่ะมันต้องจะแลกด้วยการอดหลับอดนอนของนักเขียนอ่ะ พก.จะเอาอะไรหนักหน่ากับหนังสือของเราทำไม แค่ขายดีติดอันดับ 1 ทุกปี ทำยอดขายให้บริษัทตั้งมากมายแค่เนี้ย เฮ้อ...!! ลืมแนะนำตัว ผม บู ซึงกวาน เป็นนักเขียนมืออาชีพคนนึ่ง ส่วนชื่อ ชื่อนามปากกาของผมคือ S.K บู ครับ แฟรคลับผมเยอะนะ แต่ผมไม่ค่อยออกงานหนังสือชะเท่าไร แฟนคลับส่วนมากเลยไม่เคยเห็นหน้าผม หรือพูดง่ายๆว่าพวกไม่ออกงานสังคม นั้นแหละผม ส่วนหนังสือของผมเขียนเกี่ยวกับอะไรนะเหรอ .....อื้ม ไม่บอก ก่อนที่ตัวเองจะคิดอะไรเรื่อยเปื่อนไปมากกว่านี้ก็ม่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาชะก่อน
   ตืด!~ตืด!~
ใครโทรมาตอนนี้วะ ไม่รู้หรือไงว่าใครจะนอนวะ ก่อนทีจะหันไปรับโทรศัพท์ขอดูเวลาก่อนล่ะกัน โอ้โห! 10 โมงแล้วเหรอ นี้กูทำงานจนเกือบเที่ยงแล้วเหรอ อื้ม อึดวะ
   ตืด!~ตืด!~
โอ๊ย! โทรศัพท์ก็ดังจังเลยวะ
      "สวัสดีครับ ใครครับ S.K บู พูดครับ"จริงไม่อยากพูดสุภาพหลอกนะ อยากจะตะโกนดังๆวะโทรมาหาพ่องมึงเหรอ ไม่รู้หรือว่าคนจะหลับจะนอนวะ แต่ไม่รู้ไงว่าใครโทรมาเผื่อพก.โทรมา ถ้าพก.โทรมาคงมีแต่โทรมาเร่งงานกูแหงๆเลย เขียนเองไหมล่ะ
      (ไง จำฉันได้ไหม)
ใครวะ? เสียงคุ้นๆแฮะ แต่ก็ไม่รู้ว่าใครอยู่ดี เพราะถึงมองไปที่จอก็มองไม่ชัดอยู่ดี ไม่ใช่สายตาสั้นนะ ง่วงไงตอนนี้ตาจะหลับแล้วเนี้ย
      "ใครเหรอครับ"
      (เฮ้อ~ นี้อย่าบอกนะว่าจำฉันไม่ได้จริงๆนะ ห๊ะ เจ้าเด็กอ้วน) อย่าบอกนะว่า.... ใช่จริงๆสินะ
      "อย่าบอกนะว่า..."
      (ใช่ ชเว มินดง ที่นี่จำได้ยัง) ใช่จริงด้วย 
      "เฮ้ย! จริงดิ พี่รู้เบอร์ได้ไงอ่ะ"
      (อ้าว ตัวเองเป็นคนให้พี่เองแท้ๆจำไม่ได้จริงดิ) ห๊ะ! กูเหรอให้ตอนไหนวะ จำไม่เห็นได้เลย ขอเวลาแปปรำลึกความหลังก่อน อื้ม..................(นานไป)
      "ผมเหรอ... เฮ้ย!  จริงด้วยเกือบลืมไปเลยแฮะ"
      (555 ไม่เปลี่ยนไม่เลยนะ เรื่องขี้ลืมเนี้ยเจ้าเด็กอ้วน) -^-ไม่อ้วนชะหน่อย
      "พี่เคยโทรมาชะที่ไหนล่ะ และเค้าไม่อ้วนแล้วเหอะ555" ใช่ๆไม่อ้วน *^*
      (555)
      "เออ อยากถามพี่ตั้งแต่กี้แหละ พี่โทรมามีอะไรหรือเปล่า ร้อยวันพันปีไม่เห็นโทรหาน้องบ้างเลย" อ้าว เราถามไม่ผิด เพราะร้อยวันพันปีพี่มินดงไม่เคยโทรมาหาเขาเลย ตั้งแต่ให้เบอร์ไป 10 กว่าปีได้แล้วมั้ง ให้ไปตั้งแต่เรียนจบก่อนจะมาเรียนมหาลัยต่อที่โซลอีก 
     (มีเรื่องให้เราช่วยหน่อยนะ เราจำลูกพี่ได้ไหมอ่ะ)
     "จำได้ดิ ผมเป็นตั้งชื่อให้เหอะ จำได้อยู่แล้ว"
     (นั้นแหละ คือพี่อยากให้เราช่วยดัดนิสัยลูกพี่หน่อยสิ)
     "อ้อ...อย่างนี้นี่เอง... ห๊ะ! พี่บ้าไปแล้ว พี่ก็รู้ว่าผมมีเวลาที่ไหนกันล่ะ" จะให้มาดูแลเด็กที่โตแล้วว่าควรทำอะไรและไม่ควรทำอะไร จะไม่ว่าเลยถ้าเด็กมันอายุแค่ 6-7 ขวบอ่ะ อันนี้โตเป็นควายแล้ว ถ้าคนน้องก็ว่าไปอย่าง ลืมไปคนน้องก็อายุ 15 แล้วนี้หว่า
     (น้าาา ช่วยพี่หน่อย พี่รับมือมันไม่ไหวแล้วจริงๆ)
     "เด็กมันเรียนไม่เก่งหรือไง"
     (ไอ้เรื่องเรียนมันเก่งอยู่แล้ว แต่ไอ้เรื่องเที่ยวนี้สิ คิดแล้วปวดหัวชะมัด)
     "ทำไมอ่ะ ก็ปล่อยเด็กมันเที่ยวบ้างสิ ปล่อยมันไปเถอะ"
     (ปล่อยไม่ได้ เที่ยวอ่ะมันไม่ได้เที่ยวแบบธรรมดานะสิ เที่ยวแบบข้ามวันข้ามคืน 3 วันไม่กลับอ่ะ เป็นไงหลานชายของนาย  ทีนี้ยังปล่อยให้มันไปเที่ยวอีกไหม)
     "............. ทำไมพี่ไม่ขังมันใว้ในห้องวะ!!! ล่ามโซ่แม่งไว้เลย!!! ไม่ต้องให้เงินมัน ไม่ต้องให้ข้าวมันกิน ขังลืมแม่งไปเลย!!!!"
     (เฮ้ย! ใจเย็น อาการหนักกว่าพี่นะเราอ่ะ จริงๆก็อยากทำแบบนั้นแต่ก็สงสารอยู่ดีอ่ะ ถ้าน้องมันมาเห็นมาพ่อตัวเองทำกับพี่อย่างนี้มันก็ไม่กล้าเข้าใกล้พี่สิ)
     "พี่พูดจริงดิ ว่าจะให้ผมดัดนิสัยลูกพี่อ่ะ เด็กมันโตแล้วนะดัดตอนนี้ไม่ทันแล้วมั่งผมว่า" นั้นสิ มาดัดอะไรจนปานนี้ เด็กมันโตเป็นผู้ใหญ่แล้วดัดไปก็มีแต่จะเสียแรงเปล่าๆ ถ้าเอามาดัดตั้งแต่มันเด็กๆก็ดีแต่นี้มาดัดตอนโต ไม่ไหวๆ
     (ช่วยหน่อยแล้วกันนะ อีก 5 วันพี่จะส่งมันไปหาเรา ห้องเราห้องเดิมคอลโดเดิมใช่ไหม)
     "ใช่ เฮ้อ....ต้องเอาจริงๆเหรอเนี้ย โอเคผมรับปากแล้วกัน"
    (ขอบใจมากนะ แต่นี้แหละพี่ต้องไปทำงานต่อล่ะ บาย)
    "ครับ บาย" ตื้น!
เฮ้อ~ จะบ้าตาย!! มีภาระเพิ่มอีกแล้ว หนังสือก็ยังเขียนไม่เสร็จ ยังจะมารับเด็กมาดัดนิสัยอีก อยากกระโดดน้ำตายให้มันแล้วๆไปเลยจริงๆ อีก 5 วันเหรอ วันนี้วันศุกร์ อื้ม....มาวันพุธสินะ  ไปนอนดีกว่าขอให้ไม่มีใครมารบกวนแล้วกันนะ ขอร้องล่ะ กูอยากนอน!!!!

   ฝ่าย มินดง 
   กริ้ก!
ไม่รู้ว่าคิดดีแล้วเหรอเปล่า จริงๆก็รู้ว่ารบกวนมากไปและรู้ด้วยว่าน้องมันเหนือยเหมือนกัน ได้ยินมาว่าหนังสือขายดีจน พก. เรียกมาเขียนเพิ่ม แต่หนังสือที่น้องมันเขียนมันดีจริงๆ ขนาดเราอ่านอยากรู้เลยว่าคนเขียนเขาตั้งใจเขียนสุดๆ เนื้อหาดี จนเราคิดว่าน้องเราเหรอเขียนทำไมมันเขียนดีอย่างนี้ มืออาชีพชัดๆ ก็รู้ว่ารบกวนแต่ไม่มีใครแล้วที่จัดการเจ้าตัวแสบนี้ได้ ถ้าไม่ใช่เจ้าเด็กอ้วนนั้น (ถึงตอนนี้ไม่อ้วนแล้วเถอะ) ขอให้น้องมันดัดนิสัยเจ้าลูกชายคนนี้ได้เถอะ ว่าจะกลับไปทำงานต่อที่ห้องสายตาดันเหลือบไปเห็นลูกชายคนเล็ก ที่กำลังเดินออกจากบ้านเลยเรียกทัก
     "จองกุกจะไปไหนนะลูก"
คนที่กำลังออกไปข้างนอกถึงกับสะดุ้งเลย เพราะรู้ว่าคนที่ทักตนนั้นเป็นใคร ก้พ่อตัวเองอ่ะซวยชะแล้ว TT
     "ครับ?"
     "ปิดเทอมแล้วไม่ใช่เหรอ หื้ม"
เมื่อโดนถามอย่างงั้นก็รีบหาข้อแก้ตัว ก็รู้ว่าตัวเองโกหกไม่เก่ง โกหกที่ไรพ่อจับได้ทุกทีแล้วส่วนตัวก็ไม่ใช่คนชอบโกหกหลอกแต่บางเรื่องก็ไม่อยากให้พ่อรู้เหมือนกันนะ แต่อย่างที่บอกโกหกไปสุดท้ายก็ไม่รอดอยู่ดีอ่ะ
     "เอ่อคือ...ผม"
     "คืออะไร ลูกจะออกไปข้างนอกใช่ไหม หื้ม"
     "ครับ..."
     "มีอะไรที่ยังไม่ได้บอกพ่อหาเรา"
     ".....ผมแอบชอบคนๆนึ่งนะครับ พ่อจะว่าผมหรือเปล่า"
นึกว่าเรื่องอะไรที่แท้ก็เรื่องนี้ ลูกเรานี่ไวไฟจริงๆเหมือนเราเลย5555 ต่างตรงอายุนี้แหละห่างจากเราตอนนั้นแค่ 2 ปีเอง
     "พ่อไม่ว่าเราหลอก พ่อก็เหมือนเรานั้นแหละ มีลูกตอนวัยเรียนตอนนั้นพ่อกังวนกลัวว่าทางบ้านจะด่าจะว่าเรา แต่พวกท่านเข้าใจเรื่องความรักนะมันห้ามไม่ได้หลอก โอ้ะ!! รีบไปไม่ใช่เหรอพ่อก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็มีงานเหมือนกัน พ่อเป็นกำลังใจให้นะ"
พอได้ยินคำที่พ่อพูด ก็รู้มีกำลงใจเพิ่มมากขึ้น ก็ได้แต่ขอบคุณท่านเบาๆผ่านสายลม รีบไปดีกว่า
     "ขอบคุณนะครับพ่อ"
แต่่คิดดีแล้วเหรอ?? ที่แนะนำลูกอย่างนั้น ถ้าลูกมีแฟนตอนนี้ แล้วๆๆลูกเราเผลอมีกหลานให้เราตอนนี้ล่ะ ไม่ได้ๆ "จองกุกลู.... อ้าว 0[]0^^^ไปแล้ว!!!!!!!"

#coupsboo
ไม่ทันแล้วคุณพ่อ 555555
เป็นกำลังใจให้ซึงกวานด้วยน้าาา ให้เขาด้วยนะตัวเอง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น