[Fic KHR] Mirage Heart (XS)

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    18 พ.ย. 63

 

ตุบ!!!

ร่างของนักดาบผมสีเงินยาวได้หงายร่วงลงสู่พื้นดิน ช่วงบริเวณหน้าอกซึ่งรวมไปถึงหัวใจถูกของมีคมแทงจนทะลุด้านหลัง โลหิตพุ่งออกมาจนอาบย้อมกายและเส้นผมสีเงินให้เปลี่ยนเป็นสีแดงสด ไม่เหลือแล้วซึ่งเรี่ยวแรงที่จะขยับตัวหรือเอื้อนเอ่ยสิ่งใด เพียงแค่เสี้ยววินาทีก่อนสติสัมปชัญญะจะเลือนหายไป ชายผมยาวผู้ที่ได้ฉายาฉลามคลั่งคิดเพียงอย่างเดียว

ขอให้ซันซัสมีชีวิตรอดต่อไปอย่างปลอดภัย...เท่านั้นพอ

ในขณะที่จิตวิญญาณของร่างคนเจ็บกำลังจะหลุดลอยไปในไม่ช้า ชีวิตกำลังจะดับสูญโดยที่ยังไม่ทันได้เตรียมใจแม้แต่นิด หากแต่วาระสุดท้ายของชีวิตคือการได้ปกป้องผู้เป็นนายให้อยู่รอดปลอดภัย 

เช่นนั้น สเปลบี สควอโล่ ก็ไม่คิดเสียใจ

ยามที่เห็นเจ้านายของตนโดนทำร้าย ฉลามหนุ่มรีบวิ่งไปช่วยโดยสัญชาตญาณจนตัวเองได้รับบาดเจ็บสาหัสจนถึงชีวิต เมื่อศัตรูนั้นแข็งแกร่งมากจนสควอโล่ไม่สามารถต้านการโจมตีได้ แม้จะสามารถเอาดาบมากั้นการโจมตีจากอาวุธของศัตรู แต่ทว่าดาบนั้นก็ถูกอาวุธของศัตรูทำลายไปจนสิ้น

"ไอ้ฉลามสวะ ลุกขึ้น"

เสียงทุ้มของผู้เป็นนายดังขึ้นสั่งให้ฉลามผู้ภักดีกลับมาลุกขึ้นสู้ดังเดิมอีกครั้ง หากทว่าร่างนั้นยังคงนอนแน่นิ่งไม่ขยับเขยื้อน ไม่มีเสียงโวยวายและท่าทีโอหังดังเช่นครั้งเก่า ดวงตายังคงปิดสนิท แม้แต่เสียงลมหายใจก็แทบจะไม่รู้สึกอีกต่อไป 

เมื่อเห็นลูกน้องผู้ภักดีนอนนิ่งไม่ตอบโต้สิ่งใด แผลเป็นแห่งโทสะบนผิวกายของบอสแห่งวาเรียจึงขยายเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ แผลเป็นที่สามารถเห็นได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นตอนเจ้าตัวโกรธจัด ในตอนนี้มันแผ่ขยายไปทั่วร่างกายจนดูน่ากลัว...!!

"สควอโล่!!! บอส!!!"

เสียงของลูกน้องวาเรียร้องดังขึ้นอย่างตกใจเมื่อเดินมาเห็นบอสของตนในสภาพถูกทำร้าย แต่ทว่า..มันก็ยังมีภาพที่ทำให้คนเหล่านั้นตกใจยิ่งกว่า คือภาพของฉลามคลั่งที่นอนจมกองโลหิตของตนเองอยู่ ร่างกายของอีกฝ่ายโชกไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน โดยเฉพาะบริเวณแผ่นอกที่ถูกแทงด้วยของมีคมขนาดใหญ่

"หนวกหู!!! ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!!!"

บอสแห่งวาเรียตะโกนไล่ทุกคนที่เรียกหาตนด้วยความโกรธ เมื่อมันไม่สามารถควบคุมไว้ได้อีกต่อไป ยามที่เหลือบมองลงไปยังคนที่นอนนิ่งอยู่เบื้องล่างข้างตัวนั้น มันก็ยิ่งตอกย้ำให้ความโกรธที่มีพอกพูนเป็นเท่าทวี!

 

นี่อาจเป็นการพรากจากกันระหว่างเจ้านายกับลูกน้องผู้ภักดีโดยที่ทั้งคู่ไม่ทันได้ตั้งตัว

 

คนที่อยู่เคียงข้างกายมาตลอดหลายปีกำลังจะต้องจบชีวิตลง

 

ครั้งแรกของชีวิตที่กำลังหวาดกลัวต่อการสูญเสียใครบางคนไป

 

ซันซัสแผ่รังสีความโกรธออกมาจากร่างกายจนผู้ที่มองเห็นต่างหวาดกลัว หากแต่คนผู้นั้นก็ยังไม่รู้ตัวว่าตนเองเป็นเช่นนี้เพราะเหตุใด ยังคงไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่กำลังจะเสียไปนั้นสำคัญต่อตนเองมากแค่ไหน...

 

แล้วเมื่อไหร่กันเล่าที่คนผู้นั้นจะรู้ตัว?

 

"เราจะช่วยสควอโล่ยังไงดี เจ้กลัวไปหมดแล้วนะ!" ลุซซูเรียพูดด้วยท่าทางสั่นกลัว ใจอยากจะวิ่งเข้าไปดูอาการอีกฝ่ายแต่ทว่าในตอนนี้คงไม่เหมาะนีก เมื่อบอสของตนยังคงยืนอยู่ตรงนั้น

"สควอโล่ยังไม่ตายใช่ไหมน่ะ" เสียงของเบลถามออกไปด้วยความกังวล มือไม้เริ่มสั่นเพราะกลัวว่าจะต้องสูญเสียผู้ที่เป็นดั่งพี่ชายคนสนิท

"หุบปาก!!!"

ทว่าคำถามของเบลเหมือนจะไปกระตุ้นให้ซันซัสโกรธมากกว่าเดิม เมื่อเจ้าตัวได้ส่งเสียงตวาดลั่นสั่งให้ลูกน้องเงียบปากในบัดดล

มาม่อนที่เห็นว่าตอนนี้ท่าไม่ดีจึงตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง เขาไม่แน่ใจว่าการทำแบบนี้จะส่งผลอะไรต่อร่างกายของฉลามคลั่งหรือไม่ แต่หากมันสามารถยื้อชีวิตของอีกฝ่ายให้คงอยู่ต่อไปได้ เช่นนั้นเขาก็เลือกที่จะทำ

"เห็นทีฉันคงต้องทำแบบนี้"

สิ่งที่สายหมอกแห่งวาเรียเอ่ยออกมาทำให้ลูกน้องคนอื่นโดยรอบต้องหันไปมองอย่างสงสัย ทว่าสักพักก็เข้าใจว่ามาม่อนคิดจะทำอะไร มีเพียงผู้ใช้มายาเท่านั้นที่ทำสิ่งนี้ได้

ยามที่จิตวิญญาณของร่างที่นอนแน่นิ่งกำลังจะหลุดลอยไป ทว่ากลับมีบางอย่างกระชากจิตวิญญาณไว้ให้คงอยู่กับร่างเช่นเดิม บางอย่างที่ว่านั้นถูกสร้างขึ้นมาโดยอัลโกบาเลโน่สายหมอก มันถูกสร้างเพื่อเหนี่ยวรั้งชีวิตอันเปราะบางของผู้ที่สูญเสียอวัยวะสำคัญที่เรียกว่าหัวใจ

สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นคือ 'หัวใจมายา'

แต่มันก็เป็นได้แค่เพียงหัวใจที่เป็นภาพมายาเท่านั้น...

ภาพมายาที่ทำหน้าที่เหมือนดั่งของจริงทุกประการ ทำให้ร่างที่เกือบตายไปแล้วกลับมาหายใจได้อีกครั้ง

แต่อย่างไรเสีย...ภาพมายาก็ไม่มีทางเหมือนของจริง และเมื่อมันไม่ใช่ของจริงจึงต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่าง

ในเมื่อต้องการรั้งชีวิตของผู้ที่สมควรแก่เวลาต้องลาจากโลกนี้ไปให้คงอยู่ คนที่ต้องทรมานก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกเสียจากคนที่ถูกยื้อให้มีชีวิตต่อไป คนผู้นั้นจะต้องทนรับความเจ็บปวดจากการฝ่าฝืนชะตากรรมที่ตัวเองควรจะเป็น...

 

นั่นคือการใช้ชีวิตอยู่กับหัวใจมายาที่ไม่อาจทนรับความเจ็บปวดทางจิตใจได้อีกต่อไป

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น