I'm Not a Robot ( JARK , MARKSON )

ตอนที่ 1 : อยู่คนเดียวได้สบายมาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    6 มิ.ย. 62

ตอนที่1 : อยู่คนเดียวได้สบายมาก
ณ สำนักงานกำลังพลกองทัพทหาร นาวิกโยธิน

''นี่คือการทดสอบใหม่ ครั้งที่สาม ถูกต้องไหมครับ
คุณ หวัง เจียร์เออร์''
..
'' รบกวนคุณถอดหมวก กับหน้ากากด้วยครับ''
..
''ผมจะไม่พูดซ้ำ ถอดหมวก กับหน้ากากออกด้วยครับ ''

เห้อ น่าเบื่อจริงๆคนพวกนี้ เรียกผมมาเกณฑ์ทหารครั้งที่3แล้ว ไม่รู้อะไรนักหนา
ถึงส่วนสูงกับน้ำหนักผมจะตามเกณฑ์ แต่โรคภูมิแพ้ของผมที่เป็นปัญหา มากี่ครั้งก็ให้ทำแบบเดิม
เดี๋ยวพอเห็นอาการแพ้ของผมก็ตกใจ แล้วปีหน้าก็เรียกมาเกณฑ์ใหม่ เพื่อ?

''ขอบคุณครับที่ให้ความร่วมมือ ..
นี่เป็นการเรียกตัวครั้งที่สามของคุณใช่ไหมครับ''
''ครับ ครั้งที่สาม''
''ในเอกสารระบุว่า คุณมีอาการแพ้ขั้นรุนแรง ซึ่งทางกรมตรวจสอบเรียกคุณกลับมา เพราะไม่สมเหตุสมผลกับอาการแพ้ที่คุณระบุ
ไม่รู้ว่าคนตรวจสอบคุณเมื่อปีที่แล้ว อนุมัติว่าคุณป่วยได้ยังไง ภูมิแพ้มนุษย์ขั้นรุนแรง บนโลกนี้มันมีโรคแบบนี้ที่ไหนกัน''
''ครับ''
'' ผมเป็นแพทย์ผิวหนังประจำหน่วยกองทัพนี้ ยังไม่เคยได้ยินโรคที่คุณว่า ยอมรับมาเถอะว่ามันเป็นแค่ข้ออ้างที่คุณไว้ใช้เพื่อเลี่ยงการรับใช้ชาติ''
..''คุณไม่อยากรับใช้ชาติขนาดนั้นเลยหรอครับ คุณหวังเจียร์เออร์''
..
''ไม่รู้สึกผิดต่อคนที่รับใช้ชาติอยู่เลยหรอ''

ไอ้หมอมันพูดมากจริงๆ เดี๋ยวเห็นแล้วจะอึ้ง ผมถอดถุงมือหนัง และถอดเสื้อคลุมออก



''หุ่นก็ใช้ได้ ไม่ได้พิการตรงไหน งั้นผมถือว่าคุณเข้ากรมเรียบร้อยแล้ว อีกสองอาทิตย์เตรียมพร้อมมาฝึก''
..
ผมถอดเสื้อกล้ามออก .. ยังไม่เคยได้ยิน ไม่ได้แปลว่ามันไม่มี

''นี่คุณทำอะไร ถอดเสื้อทำไม คิดจะข่มขู่หรอครับ !!
กลับไปนั่งที่คุณเเดี๋ยวนี้ เดินมาทำไม นั่งลงเดี๋ยวนี้!!''
''ผมสู้นะครับคุณ จะทำร้ายผมหรอ กลับไปนั่งเดี๋ยวนี้!!''
หมับ !! ''จับแขนผมทำไมครับ"



ตอนนี้เส้นเลือดขึ้นตามตัว หน้าบวม ตาแดงก่ำ
อัตตราการเต้นของหัวใจเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย



''เห้ย คุณ เป็นอะไร ทำไม ทำไมเส้นเลือดขึ้นแบบนั้น''
"คะ คุณ หยิบเข็ม ในกระเป๋าผม ระ เร็ว เร็ว !!"
''ครับ ครับ เข็ม เข็ม .. ครับ ครับ"
"เอามา เร็ว "
"หะ ห้ะ"
"ผม บอก ให้ เอา มา !!"



"อ้ากกกกกกกกกก"

- 5 นาทีผ่านไป -

"เห็นแบบนี้แล้ว ผมยังเข้ากรมได้อยู่ไหมครับ?"
"อะ เอ่อ ไม่น่าจะได้ ไม่น่าจะได้ ผะ ผม จะเซ็นต์ให้คุณเดี๋ยวนี้"
''โรคที่คุณไม่รู้จัก ไม่ได้แปลว่ามันจะไม่มีหรอกนะครับ ผมเป็นแบบนี้แค่ตอนสัมผัสกับคนอื่น
ยิ่งแตะนานเท่าไหร่ อาการยิ่งหนักขึ้นเท่านั้น เป็นอาการที่ไม่มีทางป้องกัน ต้องฉีดยานี่เข้าไปอาการถึงจะหาย"
''หวังว่าครั้งหน้า หน่วยของคุณจะไม่เรียกผมมาอีก สวัสดี''

______________________________________________________________


ณ บ้าน WANG GROUP




"อยู่ด้วยกันมาหนึ่งปีแล้วนะ .. เธอทำเพื่อฉันเสมอเลย ทั้งที่เธอตัวนิดเดียว เธอทุ่มเท
คือเจ้าสาวที่แสนจะซื่อสัตย์ และจิตใจดีของฉัน



แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคนสวย .. เอาล่ะ!! นี่ไง ของขวัญวันเกิด"



"เปลี่ยนแบตเตอร์รี่ใหม่แล้วอยู่ด้วยกันไปนานๆเลยนะ "
..

PART : JACKSON
ทุกคนคิดว่าผมอยู่อย่างยากลำบากใช่ไหมล่ะครับ ผมอยู่ได้ยังไงนะ
ไม่เห็นจะยากเลยครับ ผมไม่เคยรู้สึกว้าเหว่  ผมมีเพื่อนเยอะ

 
พวกของในตู้โชว์นี่แหละครับเพื่อนผม อย่างในตู้โชว์พวกนั้น  หุ่นยนต์ที่ผมสะสม กว้านซื้อจากทั่วทุกมุมโลก
ผมเพิ่งแฮปปี้เบิร์ดเดย์สุดสวยของผมไป เหมือนกับคนพิเศษเลยครับ เธอดูดฝุ่นทั้งวันทั้งคืน
เดินมาชนเท้าผมก็หลบอย่างนอบน้อม  น่ารักแบบนี้จะไม่ให้เรียกว่าคนพิเศษได้ยังไงล่ะครับ จริงไหม?

ทุกครั้งที่ผมรู้สึกเหงา หรือว่างมากๆ ผมก็เรียงไพ่ตั้งขึ้นเป็นหอคอย ทุกวันๆ จนตอนนี้ หอคอยสูงกว่าตัวผมแล้วครับ

ขอบอกอีกทีว่าหอคอยสูงกว่าตัวผม ผมไม่ได้เตี้ย
ผมแค่ต้องปีนเก้าอี้เพื่อไปเรียงไพ่ด้านบนนั้น เพราะความเหงาของผมมันสูงต่างหากล่ะครับ !!

ผมอยู่คนเดียวได้สบายมาก ไม่เหมือนกับที่คุณคิดไว้หรอกครับ แค่ต้องกินยา ฉีดยา กินยา ฉีดยา กินยา ฉีดยา
ผมพกเข็มติดตัวไปทุกที่ ทุกเวลา เหมือนเป็นเกราะป้องกันชีวิตของผม

 ถ้าหากโลกนี้อวสานขึ้นมา แล้วมีเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต คนๆนั้นก็คือผม
..
ผมมีทักษะการใช้ชีวิตคนเดียวเป็นล้านๆอย่าง
ไม่ว่าจะ แข่งรถ .. คนเดียว

ดูหนัง ... คนเดียว

กินข้าวคนเดียว เล่นเกมส์คนเดียว นอนคนเดียว แม้กระทั่ง ... เล่นน้ำ คน เดียว

บ้านที่แสนใหญ่โตนี่ผมก็อยู่คนเดียวครับ


ผมไม่เหงาเลยจริงๆครับ!!
ผมไม่เคยเหงา ไม่เหงา ไม่เคยเหงาเลยโว้ยยยยยยยยยยย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

2 ความคิดเห็น