SF [VIXX] Chained Up {Leobin} HyukKen Navi

ตอนที่ 3 : SF: Chained Up {LeoXBin} VIXX 3/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 ก.พ. 59

Chained up 3/?

 

 

 

…주인이자 먹잇

เจ้าของและเหยื่อ

 

사랑이자 독재자    나의 사랑이자 독재자

ความรักและบงการ คุณคือความรักและผู้บงการของผม...

 

 

 

 

 
 

          ตึก ตึก ตึก

 

          เสียงรองเท้าหนังที่กระทบกับพื้นปูนดังก้องไปทั่วทั้งทางเดินทอดยาวระหว่างตัวบ้านหลังใหญ่และห้องพักเล็กๆ ที่ดูทึบแสงจนไม่น่าเข้าใกล้ มือใหญ่ล้วงกระเป๋ากางเกงของตัวเองเอาไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าปรากฏขึ้นน้อยๆ อย่างที่ในใจเจ้าของร่างกำลังพอใจกับรายงานที่ได้รับ

 

 

 

          ปึง

 

          ประตูไม้เนื้อหนาเปิดขึ้นเสียงดังชายร่างใหญ่ที่ยืนเฝ้าหน้าห้องเดินหนีไปไกลอย่างรู้หน้าที่และไม่เสี่ยงให้คนมาใหม่รู้สึกไม่พอใจ 
 

          ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบร่างบางในเสื้อยืดตัวโทรมกับกางเกงขาสามส่วนรีบผวาลุกขึ้นอย่างหวาดกลัว

 

 

 

          “คุณ...คุณซังฮยอก”

 

          เสียงหวานที่แหบพร่าจนน่าสงสารครางชื่อคนมาใหม่อย่างหวาดกลัว มือเรียวพยายามดันตัวเองขึ้นจากฟูกผืนบางที่ถูกปูเอาไว้อย่างยากลำบากถึงแม้ว่าร่างกายจะรู้สึกอ่อนล้าจนแทบจะทรยศคำสั่งของเจ้าของร่าง

 

 

 

 

          แปะ แปะ

 

          “หึ ฟื้นแล้วเหรอ...อี แจฮวาน

 

          ท่าทางน่าสงสารของคนในห้องที่ ฮัน ซังฮยอก ไม่คิดจะสนใจมันมากนัก ขายาวเพียงก้าวเข้าไปชิดกับร่างของคนที่เพียงแค่ลุกขึ้นมานั่งยังทำท่าทางทรมาณ ก่อนจะย่อตัวลงตรงหน้าและตบแก้มใสที่เริ่มหมองไปนิดเบาๆ ราวกับเรียกสติด้วยความหวังดี ความหวังดีที่เคลือบแฝงไปด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ

 

 

          “ผม ผม” แจฮวานผวาไปด้านหลังอย่างอดกลัวไม่ได้ แต่กลับไร้เรี่ยวแรงที่จะผละหนีออกไป

 

 

 

 

          “แค่บอกมาแจฮวาน แค่นายบอกว่าฮงบินหายไปไหน ฉันจะพานายกลับบ้านเอง”

 

          เสียงเข้มยังคงพูดนิ่งๆ ไร้วี่แววการขมขู่ แต่แตกต่างจากดวงตาคู่คมที่จ้องมองคนตรงหน้าจนแจฮวานหลบสายตาอย่างหวาดกลัว

 

 

 

          “ผมไม่รู้ ผมไม่รู้จริงๆคุณซังฮยอก”

 

          แจฮวานตอบเสียงแผ่ว มือเล็กชื้นเหงื่อน้อยๆ ก่อนจะกำชายเสื้อของตัวเองจนแน่น จังหวะการเต้นของหัวใจถี่กระชั้นอย่างภาวนาให้คนตรงหน้าอย่าทำแบบทุกครั้งที่ผ่านมา

 

 

 

          หมับ

 

 

          “จริงเหรอ นายที่อยู่กับฮงบินทุกวันไม่รู้เหรอ ถ้านายไม่รู้...แล้วใครจะรู้! ตอบมาแจฮวาน!

 

 

          ซังฮยอกตะคอกกลับเสียงกร้าว มือใหญ่จับกลุ่มผมสีเข้มของแจฮวานเอาไว้ ก่อนจะดึงขึ้นเพื่อบังคับให้คนที่หลบสายตาหันมาสนใจ

 

 

          “ดูท่า นายจะชอบการปิดบังนะ”

 

          แขนแกร่งกดลงบนฟูกข้างตัวแจฮวานอย่างคุกคาม ใบหน้าหล่อคมเคลื่อนเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเริ่มเป่ารดไปทั่วทั้งใบหน้าจนแจฮวานได้แต่หลับตาหนี

 

 

 CUT

ตัดไปกันแบนน้อออ ไม่ยาวหรอกค่ะ^^ ส่องในเม้นใต้ตอนเอาได้น้า

 

      

          ตุบ

 

          แจฮวานทิ้งร่างทั้งร่างลงบนฟูกเนื้อหนาอย่างเหนื่อยอ่อน ดวงตาคู่สวยมองคนที่จัดการเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะหันหลังเดินไปทางหน้าประตูบานหนา

 

 

 

          “ถ้านายอยากให้ฉันปล่อย บอกเรื่องที่ฮงบินหายไปมา เพราะยังไงฉันก็ห่วงเขา...มากกว่านาย

 

 
 

          ปึง

 

          เสียงประตูห้องที่ปิดลงเพื่อกักขังคนด้านในเอาไว้ทำให้แจฮวานก้มหน้าลงอย่างเสียใจ มือเล็กหยิบเสื้อผ้าที่อีกคนถอดทิ้งไว้มาใส่อย่างเดิม ดวงตาคู่สวยยังคงปล่อยน้ำตาลงมาไม่หยุดจนต้องปาดมันทิ้งแรงๆ อุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นเพราะพิษไข้ที่เริ่มมีอาการมาหลายวันทำให้แจฮวานต้องกอดตัวเองไว้แน่นอย่างทรมาณ

 

 

 

 

          “อึก เพราะฮงบินคุณถึงบ้าได้แบบนี้ ผมเป็นแค่อะไรในสายตาคุณกันแน่”

 

          เสียงหวานพูดอย่างเจ็บปวด หัวใจดวงเล็กบีบรัดไปกับคำพูดของซังฮยอกที่ไม่เคยเห็นค่าของเขาสักนิด การกระทำที่ทำเพื่อขมขู่ยังเจ็บไม่เท่าคำพูดร้ายกาจที่อีกฝ่ายชอบพูดด้วยซ้ำ

 

 

 

 

 

          “ผมขอโทษ ขอโทษที่ผมไม่ใช่ฮงบิน”

 

          ถ้าเปลี่ยนกัน ถ้าเปลี่ยนเป็นเขาหายไปและฮงบินอยู่ซังฮยอกจะไม่วู่วามแบบนี้ จะไม่ตามหาจนเป็นบ้า และเพราะตอนนี้คนที่อยู่เป็นเขาซังฮยอกจึงไม่แม้แต่จะห่วงแบบที่รักและห่วงฮงบินมาตลอดสักนิดเดียว

 

          และเพราะรักซังฮยอกมาก แจฮวานเลยยอมทนไม่พูดอะไรออกไป เพียงเพื่อกันซังฮยอกออกจากเรื่องที่เขารู้ว่ามันอันตรายแค่ไหน

         

 

 

...................................................................................

 

 

 

 

          “คุณฮงบินค่ะ ทานข้าวก่อนนะคะเดี๋ยวคุณแทคอุนจะโกรธเอาได้”

 

          ยามสายของวันภายในห้องนอนกว้างที่ฮงบินคุ้นตามาหลายวัน สาวใช้ในชุดเรียบร้อยกำลังถือถาดอาหารมาวางบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะเอ่ยขอให้ฮงบินที่นั่งนิ่งๆยอมหันมาสนใจอาหารตรงหน้า

 

 

 

          แกร็ก แกร็ก

 

          “...”

 

          ฮงบินสบตาหญิงสาวร่างเล็กโดยที่ไม่ยอมพูดอะไรสักนิด ร่างเพรียวค่อยๆ ขยับไปใกล้กับถาดอาหาร เสียงครูดของโซ่เส้นหนาที่ข้อเท้ากับพื้นห้องเป็นเสียงเดียวที่ดังอยู่ในตอนนี้

 

 

 

          “คุณฮงบินต้องการอะไรอีกไหมค่ะ”

 

          หญิงสาวพยายามชวนคนที่นั่งตักข้าวในจานช้าๆ คุยอย่างหวังดี ดวงตาเรียวเล็กเต็มไปด้วยแววตาของความสงสารเมื่อเห็นท่าทางไม่สดใสจากเจ้าของใบหน้าสวยหวานที่มักจะยิ้มจะใครหลายคนเผลอมองตาม

 

 

 

 

          “ขอได้ด้วยเหรอ” 

 

          ฮงบินพูดเสียงเบา ก่อนจะแค่นยิ้มให้ตัวเองอีกรอบด้วย รอยยิ้มที่หากใครเห็นคงจะลงความเห็นว่าไม่เหมาะกับฮงบินเลยสักนิด

 

 

 

 

 

          “ได้สิคะ คุณฮงบินบอกมา...”

 

          “ปล่อยฉันสิ”

 

          ยังไม่ทันที่สาวใช้จะพูดจบฮงบินกลับแทรกขึ้นมาจนห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ใบหน้าขาวของหญิงสาวกลับซีดลงอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นแววตาหม่นหมองที่อีกคนแสดงออกมา

 

 

 

          “ล้อเล่นน่ะ ขอขนมหน่อยแล้วกัน กินข้าวไม่ลง”

 

          เสียงหวานพูดต่อออกมาก่อนจะดันจานข้าวออกจากด้านหน้า ใบหน้าหวานหันไปทางหน้าต่างบานใหญ่ โดยที่มือเล็กก็ทำเพียงกำโซ่ที่ข้อเท้าเอาไว้แน่น

 

          ท่าทางอ่านไม่ออกของฮงบินที่สาวใช้ทำเพียงรีบเข้ามาเก็บจานบนโต๊ะออกไป โดยที่ยังอดมองคนที่เอาแต่หันหน้าหนีไปทางหน้าต่างอย่างอดห่วงไม่ได้

 

 

 

 

 

          

 

 

          “ขอโทษนะ”

 

          เสียงหวานพูดขึ้นเบาๆ อย่างหวังขอโทษสาวใช้ที่เขาทำตัวไม่ดีใส่ไป มือเล็กจัดการค้นคลิปหนีบกระดาษที่เขาเห็นมันหล่นมาแถวใต้เตียงนอนเมื่อวันก่อนและเขาเองก็ทำเป็นไม่สนใจมันและทำตัวดีจนแทคอุนเริ่มวางใจ

 

          มือเล็กจัดการยืดคลิปหนีบกระดาษออกจนมันกลายเป็นเส้นลวดที่ตอนนี้ฮงบินพยายามใช้มันแหย่ลงไปในแม่กุญแจที่ล็อกเอาไว้

 

        ขอเถอะ หลุดเถอะนะ หลุดเถอะ

 

 

 

 

 

 

 

 

          ภายในห้องทำงานที่ใกล้กับห้องนอนใหญ่ ร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานรีบเร่งในการจัดการงานที่กองอยู่ตรงหน้าอย่างรีบร้อน มือใหญ่ปิดแฟ้มงานหลายอันที่อ่านเสร็จ ก่อนจะดันให้ไกลจากตัวอย่างรวดเร็ว

 

 

 

          ฮัคยอน ช่วยไปดูวอนซิกด้านล่างด้วย บอกมันว่าฉันจะไปดูฮงบินก่อน เรื่องงานให้ฝากนายไว้”

 

 

          เสียงทุ้มพูดกับ ชา ฮัคยอน มือขวาคนสนิทที่ยืนรอคำสั่งอยู่ ก่อนจะโบกมือไล่ร่างเพรียวเจ้าของผิวสีน้ำผึ้งสวยให้ออกไปจากห้องทำงาน

 

 

 

          “เฮ้อ หวังว่าวันนี้จะทำตัวดีนะ”

 

          แทคอุนพูดขึ้น มือใหญ่นวดขมับเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจเสียงดังเมื่อคิดถึงอาการไม่ยอมพูดกับเขาของใครอีกคนที่อยู่ในห้องนอนของเขา แต่ฮงบินกลับยอมนั่งเงียบๆ ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายมาได้สองวัน

 

        แค่ยอมกินข้าวทุกมื้อก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีของฮงบินแล้ว

 

 

 

 

 

 

         

 

          ปึง

 

          “ฮงบิน”

 

 

          แทคอุนเรียกชื่ออีกคนออกมาเสียงดัง เมื่อเดินเข้ามาในห้องนอนกว้างและไร้วี่แววของฮงบินที่มักจะนั่งเปิดโทรทัศน์ในห้องอยู่บนเตียงเหมือนทุกวัน ถึงแม้เจ้าตัวจะทำเพียงปล่อยให้โทรทัศน์ฉายไปจนแทบไม่สนใจมัน

 

 

 

 

          แกร็ก

 

          “บ้าเอ้ย!

 

          ขายาวก้าวมาทางชิดริมเตียงก่อนจะเห็นโซ่เส้นหนาที่ถูกวางทิ้งไว้ ข้างกันยังมีสาวใช้ที่นอนสลบอยู่ด้านข้างจนได้แต่สบถอย่างไม่พอใจ

 

          ขายาวก้าวเร็วๆ ไปทางด้านหน้าต่างที่เปิดทิ้งเอาไว้ ก่อนสายตาคมดุราวราชสีห์จะกวาดมองไปทั่วบริเวณสวนกว้างที่มีเพียงยามเฝ้าด้านนอกรั้ว

 

 

 

 

          “นายทำตัวเองอีกแล้วนะฮงบิน”

 

          แทคอุนเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่คมฉายแววกรุ่นโกรธจนถ้าหากใครเห็นเข้าคงทำได้เพียงหลบสายตา ขายาวก้าวกลับไปทางหน้าประตูห้องอย่างรวดเร็ว โดยเป้าหมายในรอบนี้ก็คือการจับหัวขโมยที่ขยันหนีกลับมา

 

        นายกำลังทำฉันโมโหนะ อี ฮงบิน       

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

#เชนอัพเลบิน

 

#ฟิคLeo <<เอาไว้ขอฟิคได้น้อ

 

 

Talk: ลง 17/01/16

 

            มาแว้ววววววว ตอนนี้สั้นอ่า ฮือออออ เอ่อ มิ้นบอกนิดฉากตัดข้างบนมันไม่ได้มากนะคะแต่ตัดกันไว้ เรื่องนี้คู่หลักยังไงก็เลบินค่ะ555 อย่าเพิ่งเทใจให้คนอื่นนนน

            สุดท้ายรักทุกเม้นทุกโหวตทุกวิวทุกแฟนคลับ รักคนอ่านรักเอสเจที่เป็นจุดเริ่มต้นและรักวิกซ์น้า><

 

เฟสมิ้น จิ้ม

ทวีตมิ้น จิ้ม

 

ตอบเม้นๆ

CHOESHIN (@choeshin) ถั่วน่ารักนะ มิ้นอาจจะไม่กล้าทำร้ายมากปกว่านี้หรอกน้อออ อาจจะนะคะ55 แต่พลอ.หวงถั่วนะเออ

Midnightblue (@radio1991) ฮงบินเป็นอะไรนี่อาจจะรู้ตอนจบเลยเป็นไปได้555 ส่วนวี่นั้นจะไม่ทำให้เรื่องวุ่นวายมากกว่านี้แน่นอน แต่เดี๋ยวเรื่องวุ่นวายก็ตามมาแน่นอนค่ะ จากตัวยัยถั่วเลยนี่ล่ะ พลอ.ลาดสายตาไม่ได้จริงๆ

Racord (@dongdank) คนเอ็นดูบินเพราะบินน่ารักมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะ เราอาจจะงงกันเพาะยังไม่รู้บินเป็นใคร อีกนานเลยกว่าจะรู้ แต่ร้ายแค่ไหนก็ร้ายสู้คนอื่นไม่ได้อยู่ดีน้ออออ

Eiei ขอบคุณที่ชอบนะคะ ขอบคุณที่หลงมาอ่าน แต่เรื่องภาษาสัญญาว่าตะพัฒนาขึ้นน้อ ยังไงก็รออ่านจนจบด้วยน้า><

moon - (@bunny9x) ถั่วโดนขังน่าสงสารน้า วี่ก็คอยเป็นห่วงตลอดเลย แต่เราว่าเคนน่าสงสารสุดเพราะฮยอกไม่คิดจะดูแลคนละแบบกับพลอ.ที่โอ๋ถั่วมากเลยล่ะ เม้นเด้งไม่เป็นไรน้าเราอ่านหมดเลยยยย มาอ่านต่อเร็วๆๆ

KiM_Myungnam (@myungjae) เรื่องตัวตนของฮงบินนี่งงยันจบแน่ กว่าเราจะเฉลยอ่า ตัวละครทุกตัวมันจะเคลียร์ชดๆก็ตอนจบน้อ อ่านรอไปก่อนน้า มาอ่านเร็วๆๆ

SODASONE (@dummynow) ปกติพลอ.ก็ใจดีน้า ขอแค่ถั่วอย่าไปทำให้โมโหแล้วกัน แต่คงไม่ทันแล้ว ดันหนีขนาดนั้น พลอ.โกรธเลยล่ะ

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

108 ความคิดเห็น

  1. #43 SS_nightmare34 (@SS_nightmare34) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 10:33
    ฮยอกแบดอ่ะ ???? สงสารแจฮวาน แต่ในที่สุดถั่วก็หนีจากพลอ.ได้ พลอ.ตามกลับมาให้ได้นะ
    #43
    0
  2. #19 moon - (@bunny9x) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 23:15
    ฮยอกกี้ลูกกกก แบดจริงไรจริง อยากไปกอดปลอบพี่เคน ㅜㅜ
    ถั่วหนีไปไกลๆเลย โอ๊ยยยละถ้าพลอไปตามจับถั่วกลับมาได้ ฮือออไม่อยากจะคิด
    #19
    0
  3. #18 PEPPERMINTORAL (@mint-mint128) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 22:37
    สำหรับใครที่หาลิงค์ไม่เจอน้ออออ กดเลยยย
    #18
    0