{ Yaoi } ..Lycanthrope Love.. วุ่นนัก รักคุณหมาป่า^^

ตอนที่ 6 : บทที่4 : ไล่ออก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ธ.ค. 57

 



บทที่4 ไล่ออก

 

            มาแก้คำผิดยังมีอีกไหมอ่า ._. มาแล้วววววววววววว ตอนนี้มาแปะๆๆๆ ให้ จะเกิดอะไรไปอ่านเลยยยยยยย
 

สุขสันต์วันเกิดเพื่อนด้วย^^ สุขสันต์วันเกิดบี แต่ฟิคให้ไม่ทันเอานี้ไปแทนนะ ถถถถถถถ


 

 

            เสียงโวยวายที่ดังไปทั่วผับใหญ่ ทำให้ลูกค้าคนอื่นพากันเงียบเมื่อเห็นว่าคนโวยวายเป็นใคร ร่างท้วมเตี้ยที่ยืนโวยวายอยู่ถึงจะดูไม่น่ากลัวนัก แต่ใครๆก็ต่างรู้ดีว่า เปรม มีอิทธิพลมากพอที่จะจัดการคนที่ยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องครั้งนี้ได้

 

“หึ ใจเย็นๆน่าคนสวย ถ้าไม่วุ่นวายตั้งแต่ต้น นายก็ไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้หรอก” เสียงทุ้มที่คีย์คิดว่าแสนน่ารังเกียจพูดขึ้น ก่อนที่มืออวบๆจะบีบใต้คางเขาเอาไว้เพื่อบังคับให้เขาหันหน้าไปหา

 

“ปล่อยพี่คีย์เดี๋ยวนี้นะ!” ไวท์ตะโกนมาจากอีกทาง ร่างเล็กของน้องชายที่โดนคนตัวใหญ่สองคนจับไว้อยู่ ทำให้คีย์มองคนตรงหน้าอย่าไม่พอใจ

 

“แก...ถ้าทำอะไรไวท์ ฉันไม่เอาแกไว้แน่” น้ำเสียงหวานที่กดต่ำและแววตาที่ไม่ยอมแพ้นั้นกลับทำให้คนฟังโมโหขึ้น

 

เพี้ยะ!

 

            เสียงมือใหญ่กระทบเข้ากับแก้มซีกซ้ายของคีย์ ทำให้ใบหน้าสวยหันไปตามแรง รอยแดงจากมือปรากฎชัดบนผิวแก้มขาว

 

“อวดดีนักนะ ที่จริงเมื่อกี้ฉันแค่ถูกใจน้องชายแกเฉยๆ แต่ตอนนี้ หึ อย่างแกคงต้องโดนสักทีสินะ” น้ำเสียงน่ารังเกียจพูดขึ้นก่อนที่มือหยาบจะลูบแก้มที่ขึ้นรอยแดงเบาๆ

 

“พี่คีย์ หยุดนะไอ้พวกเลว” ไวท์ยังคงพยายามดิ้นให้หลุดจากมือแข็งๆของคนที่ล็อกไว้เมื่อเห็นท่าทางของเปรม

 

            มืออวบของเปรมหยุดลูบเบาๆที่แก้มขาวนั่น ก่อนที่จะเริ่มกลายเป็นแรงบีบ ตาสวยของคีย์ยังคงจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ จนกระทั่งมือใหญ่ยกขึ้นเตรียมฟาดลงไปบนใบหน้านั้นอีกรอบ ตาสวยรีบปิดลงเกร็งตัวรับความเจ็บอีกครั้งที่จะฟาดลงมา

 

หมับ!

 

“ที่ของฉัน ห้ามใครมามีเรื่องกัน” เสียงทุ้มทรงอำนาจดังขึ้นพร้อมๆกับมือใหญ่ที่หยุดมือของคนที่เตรียมฟาดฝ่ามือลงมา

 

“คุณภาคย์ ผมว่าลูกน้องคุณนั่นแหละผิด คุณต้องให้มันมาขอโทษผม อืมสักคืนสองคืนนะ ผมอาจจะยอมอภัย ฮ่าฮ่าฮ่า” น้ำเสียงน่ารังเกียจทำให้ภาคย์แค่ปรายตามองอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มมุมปากถูกส่งให้ร่างอวบอย่างสมเพช

 

“ผมว่าคุณน่าจะรู้...ว่าผมไม่ชอบให้มีเรื่องกับลูกน้องของผม” ภาคย์พูดก่อนจะมองไปทางลูกน้องที่ตอนนี้มีน้องชายตัวเล็กเข้ามาประคองเอาไว้ เพราะคนที่จับตัวคีย์กับไวท์เอาไว้ปล่อยตั้งแต่เขาเดินเข้ามา

 

“อย่ามาอวดดี!..” และเพราะน้ำเสียงทุ้มอย่างทรงอำนาจที่ตอบกลับ และสายตาที่ดูไม่เกรงกลัวของภาคย์ทำให้เปรมโวยวายอย่างโมโห

 

“พอเถอะ..พวกนายเชิญคุณเปรมออกไป”

 

            จบคำพูดที่เด็ดขาด ขายาวก็ก้าวผ่านหน้าทุกคนออกไป แววตาดุมองร่างท้วมที่ดูไม่พอใจเขา ภาคย์มองกลับด้วยแววตาที่วาบวับราวกับมีพลังบางอย่างเพียงชั่วครู่ก่อนที่เปรมจะยอมหยุดทุกอย่างไป

 

“แล้วนายสองคน ไปพบฉันที่ห้อง” ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวผ่านหน้าคีย์ไป เสียงทุ้มเรียบๆก็สั่งออกมา อย่างที่คนฟังใจไม่ดีไปแล้ว

 

.

...

.........

................

 

“ผมขอโทษครับ” เสียงหวานของคีย์พูดเบาๆอย่างรู้สึกผิดเมื่อตอนนี้เขาและน้องชายอยู่ในห้องทำงานที่มีเพียงภาคย์กับไลท์นั่งฟังเรื่องทั้งหมดอยู่

 

“แต่พี่คีย์ไม่ผิดนะครับ พี่คีย์แค่ช่วยไวท์” เสียงใสของไวท์รีบพูดออกมาตามความเป็นจริง

 

“แล้วทำไมถึงไปมีเรื่องกับลูกค้าล่ะ” ไลท์ถามกลับนิ่งๆก่อนจะมองคีย์อย่างขอคำตอบ

 

“ก็ถ้าเขาพยายามลวนลามน้องชายคุณ คุณจะอยู่เฉยไหมล่ะ” คีย์พยายามเก็บอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ เพราะยังไงเรื่องนี้เขาก็ผิดที่เริ่มก่อนอยู่ดี

 

“ฉันจะขอให้นายลาออก..นายจะมีปัญหาไหม” คำพูดที่เหมือนจะเป็นคำสั่งของภาคย์ดังขึ้นขัดเสียงทุกคน คำพูดที่ทำให้คีย์จ้องคนตรงหน้าอย่างงุนงง

 

“คุณภาคย์พี่คีย์ไม่ผิดนะ...คุณลองดูที่ไอ้พวกนั้นทำกับพี่คีย์สิ” เสียงไวท์โวยวายขึ้นอย่างรวดเร็ว แทนคีย์ที่ตอนนี้ดูจะตั้งตัวไม่ถูกกับเรื่องนี้ซะแล้ว

 

“ไวท์!...ไปกับฉัน” ไลท์ดุเสียงดังก่อนที่ร่างเล็กของน้องชายจะโดนลากออกไป ทิ้งไว้เพียงคนสองคนในห้อง ที่คนหนึ่งยังนั่งนิ่งไร้แววล้อเล่นและอีกคนก็ยืนอยู่อย่างนั้นทั้งงุนงงและตกใจปนกันไปหมด

 

.

....

...........

.................

 

“นี่คุณ..ปล่อยสิ ปล่อย คุณไลท์” เสียงใสดังลั่นตามทางเดินจากห้องทำงานภาคย์ไปจนกระทั่งทั้งสองเดินมาหยุดหน้าห้องรับรองขนาดใหญ่ที่มีไว้ให้ภาคย์และไลท์มีไว้คคุยงานกับลูกค้า

 

“เข้าไป”

 

“นี่คุณไลท์ คุณอย่ามาทำเป็นไม่ได้ยินนะ เฮ้ย..” ไวท์ร้องขึ้นอย่างตกใจเมื่ออยู่ดีๆก็โดนผลักเข้าไปด้านใน ก่อนที่คนมาดนิ่งจะหันไปล็อกประตูห้อง มือใหญ่รีบยกขึ้นมาจับมือเล็กเอาไว้แล้วดึงมานั่งคุยกันบนโซฟาทันที

 

“หยุดโวยวายแล้วมานั่งคุย” เสียงเข้มพูดอย่างดุๆ ก่อนที่การกระทำต่อมาของไลท์จะทำให้ไวท์ได้แต่อ้าปากค้าง ใบหน้าน่ารักแดงจัดอย่างห้ามไม่อยู่

 

            คนตัวโตที่นั่งอยู่บนโซฟาสีเข้มดึงไวท์ขึ้นไปนั่งทับบนตักแกร่ง แขนใหญ่ก็จักการล็อคเข้าที่เอวเล็ก ขายาวก็พาดบนหน้าขาของไวท์และรวบมืออีกคนไว้เพื่อกันคนตัวเล็กลุกหนี ท่าทางชวนอายทำให้ไวท์ได้แต่นั่งเงียบ ใบหน้าน่ารักแดงก่ำ ปากเล็กก็เหมือยพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง

 

“นิ่งได้สักทีนะ...เอาล่ะ พร้อมจะฟังแล้วใช่ไหม..”

 

“คะคือ..”

 

“โอเคนายพร้อม...ภาคย์มันไม่ได้จะไล่พี่ชายนายออกไปไหน มันแค่ จะให้คีย์ไปทำงานที่ร้านของโซลแทนนะ นายไม่เห็นเหรอว่างานกลางคืนมันไม่ปลอดภัย” ไลท์ค่อยๆอธิบายอย่างใจเย็นให้เด็กดื้อฟังช้าๆ

 

“จริงเหรอ แบบนั้นก็ดีสิ ไวท์นะเป็นห่วงพี่คีย์มาตั้งนาน วันนี้ก็ขอตามมาด้วยจนเกิดเรื่องนี่แหละ” ตากลมโตช้อนมองอย่างดีใจ แล้วดูเหมือนว่าคนน่ารักจะลืมไปแล้วว่าตัวเองอยู่ในท่าทางน่าอายขนาดไหน เพราะตอนนี้ไวท์หันมาคุยกับไลท์ในแบบปกติ

 

“จริงสิ โซลมันมีแฟนเปิดร้านจัดดอกไม้อยู่บางทีก็รับจัดงานใหญ่ๆ เห็นมันบ่นอยากได้ผู้ช่วยนะ”

 

“ดีจัง” เสียงพูดเบาๆดังออกมาก่อนที่เจ้าตัวเผลอเอนตัวไปด้านหลัง

 

“ดูเหมือนว่านาย..จะชอบท่านี้นะ หึหึ”

 

“เฮ้ย!

 

            สิ้นเสียงหัวเราะเบาๆข้างหู คนตัวเล็กก็รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แขนและขาของไลท์ยอมปล่อยอีกคนออกง่ายๆก่อนที่จะจ้องคนที่ก้มหน้าก้มตามองพื้นแทน เด็กไวท์นี่ก็น่ารักดีนะ

 

“เอ่อ..”

 

“งั้น เดี๋ยวฉันไปส่งนายที่บ้านเลยแล้วกัน กลับเองตอนที่เพิ่งมีเรื่องแบบนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ  ไป”

 

“แต่พี่คีย์..”

 

“ไม่ต้องห่วง ภาคย์มันไม่ปล่อยให้กลับเองหรอกน่า”

 

            คำพูดของไลท์เหมือนบังคับไปในตัวเพราะมือใหญ่เอื้อมมาจับข้อมืออีกคนให้เดินตามไป ส่วนไวท์ตอนนี้ก็ได้แต่อ้าปากงงกับการกระทำของคนตรงหน้า ไหนใครๆก็พูดว่านายรองประธานนี่นิ่งหนักหนาไง แล้วนี่มันอะไรอ่ะ บ่นอย่างกับลุงเลย ฮึ๋ย

 

“นี่ ห้ามบ่นฉันในใจนะ”

 

“อะไรนี่..” ไวท์ทำได้เพียงหุบปากสนิทเพราะคนที่เดินนำหน้าหันมามองอย่างรู้ทัน ปากเล็กเพียงอ้าออกและหุบลงอีกรอบเหมือนไม่รู้จะทำยังไงดี ใบหน้าน่ารักค้อนใส่หลังไลท์ก่อนจะยอมเดินตามไป

 

.

....

.........

.................

 

“ยืนอึ้งอะไรอยู่...นี่พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าไปเจอฉันที่ร้านฟอลล่าตรงข้ามมหาลัย” เสียงของภาคย์ที่ดังขึ้นดึงเอาคีย์ที่กำลังยืนอึ้งอยู่หันกลับมามองเหมือนเดิม

 

“ผม...ขอเหตุผลได้ไหม งานจำเป็นกับผมจริงๆนะ คุณต้องการอะไร”

 

“เหตุผลใช่ไหม....ไม่เห็นเหรอว่ามันอันตรายแค่ไหน” ภาคย์พูดกับคนที่ดูตกใจตรงหน้า ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาร่างบอบบางที่ดูแข็งกร้าวขึ้นเพียงนิด ก่อนจะพูดต่อ

 

“นายรักน้อง นายก็น่าจะรู้นะว่าน้องนายจะรู้สึกแบบไหน ที่พี่ชายมาทำงานเสี่ยงกับพวกไม่ดีแบบนี้ทุกคืน...หรือนายจะเถียงว่าเรื่องแบบนี้เพิ่งมีครั้งแรกล่ะ” มือใหญ่ค่อยๆลูบไปตามรอยแดงบนใบหน้าสวยช้าๆอย่างปลอบโยน

 

ท่าทางการกระทำที่ทำให้คีย์เพียงแค่มองคนตรงหน้าด้วยแววตาอ่อนลงเมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ส่งมา ต่างกันมาก ต่างจริงๆไม่เหมือนมือหยาบของเปรมที่ทำให้เขารู้สึกรังเกียจสักนิด  และที่คนตรงหน้าพูดก็ถูก เขาเองก็เคยโดนลวนลามมาหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งก็ได้แต่เลี่ยงอย่างเงียบๆเสียมากกว่า

 

“แต่ผมยังจำเป็นต้องทำงาน” แต่สุดท้ายคีย์ก็อดเถียงไม่ได้เมื่อเขายังจำเป็นต้องเอาเงินเดือนตรงนี้ไปใช้จ่ายในบ้านอีก

 

“คีย์..รู้ไหมนักเรียนทุนทำงานกลางคืนมันผิด เพราะเสียชื่อมหาลัย ฉันรู้ว่านายรู้” เสียงอ่อนโยนทำให้คีย์จ้องหน้าอีกคนอย่างสับสน ก็ใช่นักเรียนทุนลำพังทำงานพิเศษก็ต้องขออนุญาตแล้ว และงานแบบนี้ไม่ต้องพูดถึงเลยผิดแน่ๆ  ต้องขอบใจคนตรงหน้าที่ไม่เอาเรื่องเขา ทั้งๆที่ประธานสภานักศึกษาอย่างภาคย์จะทำอะไรเขาก็ได้แท้ๆ

 

“เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เจอกันตามนัดนะ คืนนี้กลับบ้านกันเถอะฉันจะไปส่งนายด้วย”

 

“เดี๋ยวครับ แล้วไวท์”

 

“ไลท์ไปส่งแล้วไม่ต้องห่วง ไปเถอะ คลุมซะเสื้อนายเปื้อนหมดแล้ว”

 

“แต่มันเปื้อน..”

 

            พูดจบเสื้อสูทลำลองตัวใหญ่สีดำ ก็ถูกคลุมลงบนไหล่บางเบาๆ เสื้อสีขาวของพนักงานที่คีย์ใส่อยู่เปื้อนไปด้วนคราบต่างๆจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เหมือนภาคย์จะไม่สนใจถึงความสกปรกของมันเพราะคีย์พยายามส่งเสื้อคืนภาคย์ก็วางมันไว้ที่เดิม นอกจากนั้นแขนแกร่งของคนตัวโตก็รวบเอาคนขี้เกรงใจมาเดินข้างๆก่อนที่จะเดินออกไปด้านนอก

 

“ถ้าโดนจ้องมากๆ ก็หันมามองทางฉันก็ได้นะ”

 

            ภาคย์พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าตอนนี้ลูกค้าคนอื่นที่เริ่มกลับมาสนุกกันปกติ ก็ยังคงมองมาทางคนตัวเล็กข้างๆ จนต้องพูดขึ้นเบาๆและเอื้อมมือไปจับมือเล็กของคีย์ไว้ เหมือนกับบอกว่าเขาอยู่ข้างๆนี่

 

            การกระทำและท่าทางของคนตัวใหญ่ที่ดูเต็มไปด้วยอำนาจข้างๆทำให้คีย์ได้แต่มองอย่างเผลอตัว และเมื่อนึกขึ้นได้ตาสวยก็หลุบมองเพียงมือของตัวเองที่โดนใครอีกคนกุมเอาไว้

 

...อ่า มือใหญ่ๆแบบนี้ก็อุ่นดีแหะ แต่คุณเป็นคนแบบไหนนะ เมื่อกี้ยังดูดุร้าย แต่กลับคุยกับผมอย่างใจดี ผมจะมีวันเข้าใจคุณไหมนะ...

 
100%


Talk: ลง14/12/14

            มาแล้วววววววว เป็นไงกันบ้างเอ่ย หายไปนานเพราะติดสอบ ผ่านอาทิดนี้ไปก็ว่างแล้วคะ ขอคุณที่ยังตามกันอยู่นะ

            รักทุกวิว ทุกเม้น ทุกโหวต ทุกแฟนคลับ รักรีดเดอร์ทุกคนเลย^^

ตอบเม้นๆ

KiiTos: ยังรอต่อไหมอ่า เราขอโทษที่หายไปนานนะ เอาตอนนี้มาง้อ งื้อ^*^

hyjelf (@fangzeigh): ไม่ๆๆ ไม่ดราม่าหรอกน่า คีย์เก่งออก ขอบคุณที่ชอบน้า ><

keng_sopee (@keng_sopee) : แปะให้แล้วน้าขอบคุณที่แลกกันนะ มิ้นฝากของมิ้นด้วยนะ^^

 แท็กเลยยยยยย #วุ่นรักหมาป่า
 

ทวง พูด คุย จิก บ่นก็ได้นะ ทางนี้เลย^
 

 
แอดเฟบจิ้มเลย^^

 

 
© themy  butter
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #69 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 17:02
    เฮ้ยยยยย ภาคย์ใจดีกว่าที่คิดนะเนี่ย
    //ไวท์น่าร้ากกกกกก ><
    #69
    0
  2. #48 con_kyexonextdoor (@connea_land) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 00:12
    ฟินปาย~~
    #48
    0
  3. #28 pungsj13 (@pungsj) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 12:19
    แอบชอบเขาแล้วอะดิ
    #28
    0
  4. #13 hyjelf (@fangzeigh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 21:12
    'ดูเหมือนจะชอบท่านี้'  โฮกกกกก >< 'เด็กไวท์นี่น่ารัก'  ตายๆๆ


    ปล.ไรท์สู้ๆ  รอน้าาา ^^
    #13
    0