{ Yaoi } ..Lycanthrope Love.. วุ่นนัก รักคุณหมาป่า^^

ตอนที่ 30 : ตอนพิเศษภาคย์xคีย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ม.ค. 59

© themy butter

ตอนพิเศษ ภาคย์xคีย์

 


 

 

 

 

 

            “คุณภาคย์ ให้เพิร์ลกลับเองแบบนั้นจะดีเหรอครับ”

 

 

            คีย์ที่มองตามจนเด็กหนุ่มหายลับออกจากร้านไปก็หันมาถามคนตัวโตข้างตัวที่กำลังกอดเอวตัวเองเอาไว้อย่างอดสงสัยไม่ได้

 

            “ไม่เป็นอะไรหรอกน่า เพิร์ลโตแล้ว ให้ไปไหนมาไหนเองบ้างได้แล้วล่ะ น้องดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว”

 

            ภาคย์ตอบคนที่เขากอดเอวไว้เสียงนุ่ม จมูกโด่งก็คอยหากำไรจากแก้มนุ่มๆ ที่อยู่ตรงหน้าอย่างอดไม่ได้

 

 

            “อย่าทำหน้าตาแบบนั้นสิ ผมเชื่อใจน้องนะ และผมมีนี่ น้องรู้แหละว่ายังไงพวกผมสามคนก็ตามน้องได้ตลอดเวลา”

 

            ภาคย์ที่ยังเห็นคนในอ้อมกอดตีหน้ายุ่งจนคิ้วเรียวขมวดมุ่นแต่กลับดูน่ารักในสายตาเขาไม่น้อย ก็จัดการเปิดหน้าจอโทรศัพท์เพื่อให้ดูหน้าจอแอฟฟิเคชั่นที่แสดงตำแหน่งที่อยู่ของน้องชายคนเล็ก ซึ่งตอนนี้ก็อยู่ไม่ไกลจากทางร้านที่เขาอยู่มากนัก

 

 

            “เดี๋ยวผมขอไปรับลูกค้าหน่อยนะ คุณก็นั่งรอก่อนนะครับ”

 

            และสุดท้ายเพราะลูกค้าสาวกลุ่มหนึ่งที่เดินเข้ามาในร้านก็ทำให้คนที่กำลังโดนเอาเปรียบรีบผละตัวออกอย่างรวดเร็ว เสียงหวานหันมาพูดกับคนด้านหลังก่อนจะผละออกไปทางลูกค้าที่ยืนมองแบบช่อดอกไม้ช่อโตกันอย่างชอบใจ

 

 

 

 

 

            “สแตติสสีชมพูๆ แคสเมียร์ด้วยนี่”

 

            เสียงหวานของพนักงานคนสวยกำลังบ่นพึมพำเบาๆ หน้าตู้กระจกขนาดใหญ่ที่ด้านในมีดอกไม้สีสวยหลายชนิดแช่เอาไว้อยู่ มือเล็กหยิบดอกไม้สีสวยตามที่ท่องชื่อเอาไว้ออกมาเพื่อนำไปจัดการให้ลูกค้าที่จะมารับในอีก 1ชั่วโมงข้างหน้า

 

            ปึก

 

            “เบื่อไหมครับคุณภาคย์ อีกชั่วโมงกว่าร้านถึงจะปิดนะ คุณจะไปไหนก่อนไหม”

 

            คีย์ที่เร่งมือจัดดอกไม้ช่อให้กับลูกค้ากลุ่มเมื่อครู่หันไปถามคนรักอย่างอดเป็นห่วงคนตัวโตที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างตัว

 

            “ไม่หรอก ดูคีย์ทำงานก็เพลินดีนะ”

 

            คนตัวโตแหย่เสียงนุ่ม ดวงตาคู่คมวาวขึ้นน้อยๆ อย่างถูกใจกับแก้มใสของคนรักที่มันเริ่มแดงขึ้นน้อยๆ

 

            “นั่งเงียบๆ ไปเลยคุณ”

 

            คนถูกแซวได้แต่หันมาค้อนวงโกลับไป มือเล็กจัดการกับดอกไม้ในมือต่อ ก่อนจะผละออกไปหาขวดโหลเพื่อเอามาจัดดอกไม้ใส่ลงไปตามแบบที่ลูกค้าเลือกไว้

 

            “อ่า ลืมเลยแหะ”

 

            เสียงของคนที่ทำงานจนเริ่มลืมคนข้างตัวบ่นขึ้นเบาๆ มือเล็กหันกลับไปเปิดลำโพงตัวเล็กที่เชื่อมกับโทรศัพท์ของเขาอีกขึ้นมา ก่อนจะเริ่มเปิดเพลงเพราะๆ คลอออกมาระหว่างจัดการดอกไม้ตรงหน้า

           

           

           

 

 

            “ขอบคุณมากครับ”

 

            กรุ้งกริ้ง

 

            เสียงหวานของพนักงานตัวเล็กขอบคุณลูกค้ารายล่าสุด ใบหน้าสวยยิ้มให้ลูกค้าเต็มแก้มจนภาคย์เริ่มขยับเข้ามาใกล้

 

            “เอ่อ เจ้าของร้านหรือเปล่าคะ”

 

            เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มถามขึ้นเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้คนตัวโตที่ยืนอยู่ข้างพนักงานคนเก่ง รอยยิ้มและสายตาที่ดูจะสนใจภาคย์ไม่น้อย

 

            “ไม่ใช่ครับผม”

 

            คีย์ตอบกลับอย่างน่ารัก ใบหน้าสวยยังคงส่งยิ้มหวานให้ลูกค้าถึงแม้จะเริ่มรู้ว่าสาวสวยคนนั้นไม่ได้มองตัวเองสักเท่าไหร่

 

            “เอ่อ ขอโทษนะคะ คุณสะดวกคุยกันไหมคะ”

 

            และเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มร่างสูง ที่ใบหน้าหล่อดุสะกดสายตาตัวเองไว้ตั้งแต่ตอนต้นไม่ใช่เจ้าของร้าน หญิงสาวที่เพื่อนๆ ยืนยุอยู่ด้านหลังก็เริ่มเดินเข้าไปหาหวังสานสัมพันธ์ด้วย โดยที่พนักงานคนสวยของร้านก็ถอยหลังเพียงนิด

 

            “ฉันน้ำตาลค่ะ” เสียงหวานใสยังคงแนะนำตัวเองเมื่อไม่เห็นท่าทีปฏิเสธจากหนุ่มหล่อตรงหน้า ดวงตาคู่เรียวสบตาคู่คมอย่างเปิดเผยว่าสนใจคนตรงหน้าไม่น้อย

 

           

            กึก

 

            “ผมไม่สะดวกคุยครับ และผมมีคนรักอยู่แล้ว”

 

            ภาคย์ที่ยอมยืนนิ่งมาตั้งแต่ต้นเพราะคิดว่าหญิงสาวจะหยุดกลับถอยหลังออกมาเพื่อรักษาระยะห่าง เสียงทุ้มตอบกลับราบเรียบเพื่อปฏิเสธคนตรงหน้า ดวงตาคู่คมหันไปมองคนที่แอบยืนปิดปากหัวเราะอยู่ห่างๆ อย่างคาดโทษ

 

          ...หนีไปขำ เดี๋ยวเถอะคีย์ จะลงโทษให้ขำไม่ออกเลย...

 

 

            “อ่า ไม่เป็นอะไรค่ะ คนรักคุณโชคดีนะคะ” หลังจากรู้ว่าไม่มีหวัง หญิงสาวก็ทำท่าจะเดินไปรวมตัวกลับกลุ่มเพื่อนที่ยืนรออยู่

 

            “เดี๋ยวครับ” และยังไม่ทันที่ลูกค้าทั้งกลุ่มจะเดินออกจากร้าน ภาคย์ก็แย้งขึ้นเสียงดังจนดวงตาคู่สวยของหญิงสาวเริ่มตื่นเต้น

 

 

 

 

            หมับ!

 

            “ผมว่าผมต่างหากครับ ที่โชคดี”

 

            ขายาวขยับเข้าไปใกล้คนที่ยืนอมยิ้มอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่คมส่งสายตาคาดโทษจนกระทั่งก้าวถึงตัวคนรักและแขนแกร่งก็รวบเอวเล็กเข้ามาชิดตัว เสียงทุ้มหันไปพูดกับลูกค้าทั้งกลุ่ม ก่อนจะสบตาคนในอ้อมกอดที่ช้อนมองขึ้นมา

 

            และถึงแม้ท่าทางที่ปรากฏจะเป็นเพียงการโอบกอดหลวมๆ และหันมาตอบคำถาม แต่บรรยากาศหวานละมุนที่ลอยแข่งกับความสวยงามของบรรดาดอกไม้สดก็ทำเอาคนทั้งกลุ่มพากันเดินคอตกออกจากร้านไปอย่างยอมแพ้

 

          ...ก็อีกคนดูสวยหวานขนาดนั้น และดูรักกันมากแบบนั้น จะไปหวังอะไรต่อได้ล่ะ...

 

 

 

            เพี้ยะ!

 

            “เอาใหญ่แล้วนะคุณ มากอดโชว์คนอื่นแบบนี้ได้ยังไง ไม่อายบ้างหรือไง”

 

            มือเล็กตีเข้าที่แขนแกร่งที่โอบรอบเอว เสียงหวานว่าดุๆ ก่อนจะจ้องตาคนตัวโตที่มองมาอย่างไม่ยอมแพ้

 

            “ก็คีย์นะแหละ ไม่หวงผมหรือไง ปล่อยให้สาวๆมาคุยอยู่ได้ แถมยืนหัวเราะอีก นี่ผมต้องอดทนไม่ตะคอกกลับเพราะรำคาญพวกเขาด้วยนะ”

 

            เสียงทุ้มว่าอย่างน้อยใจ ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มแสดงอาการไม่พอใจในแบบเด็กเอาแต่ใจที่พักหลังคีย์เริ่มเจอบ่อยจนรับมือได้

 

            “พอเลยคุณ ดูทำหน้าเข้า ก็ผมเชื่อใจคุณไง หรือถ้าคุณโอเคกับเธอ ผมก็ห้ามไม่ได้นะ”

 

            เสียงหวานอธิบายคนที่กอดเอาไว้ช้าๆ หลังจากพูดจบร้านทั้งร้านก็ตกอยู่ในความเงียบ เสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆ ดังแทรกขึ้นมาเมื่อยังไม่มีใครพูดอะไร

 

 

            “อย่าคิดแบบนั้นสิคีย์ เชื่อใจผมนะ ผมรักคุณ”

 

            มือใหญ่ลูบแก้มนุ่มช้าๆ อย่างถนอม เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างหนักแน่น ดวงตาคู่คมฉายแววจริงจังจนคนฟังยิ้มออกมาเต็มแก้ม

 

          “ผิดแล้วคุณ...เรารักกันต่างหาก ผมก็รักคุณนะ”

 

            พุ่บ

 

            หลังจากพูดคำรักออกไป ร่างเล็กโผกอดคนตัวโตที่อ้าแขนรับอย่างเต็มใจ ใบหน้าหวานซบลงบนอกกว้างอย่างชอบใจในความอบอุ่น

 

          “หยุดหยุดชีวิต หยุดกับคนนี้”

 

            เสียงหวานร้องเนื้อเพลงที่กำลังเปิดคลออยู่ในร้านตอนนี้ออกมาเบาๆ ใบหน้าหวานผละจากอกกว้างมาช้อนตามองคนรักอย่างอ้อนน้อยๆ

 

            “ร้องต่อหน่อยสิครับ ผมรู้ว่าคุณร้องได้”

 

            คีย์บอกอย่างคาดหวัง เพราะเพลงนี้เขาเปิดบ่อยจนเขาเชื่อว่าคนที่อยู่กับเขาตลอดเวลาอย่างภาคย์ต้องจำเนื้อร้องท่อนที่ได้ยินบ่อยที่สุดได้แน่นอน

 

            “คีย์..”

 

            “นะครับ”

 

            เสียงทุ้มแย้งออกมาเพียงนิด ก่อนจะเงียบไปเมื่อมองแววตาคู่หวานที่ออดอ้อนไม่หยุดหย่อน

 

          “เฮ้อ หยุดหยุดความรักทั้งหัวใจ จะหยุดอยู่กับเธอคนเดียว”

 

            สุดท้ายคนที่แพ้ลูกอ้อนคนรักมาตลอดเวลาก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ อย่างคิดหนัก แต่เสียงทุ้มใหญ่ที่ก็ร้องเพลงตามท่อนที่ลำโพงเครื่องเล็กกำลังเล่นต่อออกมาตามเนื้อเพลงที่จำมาจากคนรักที่ชอบฟังบ่อยๆ

 

            เสียงทุ้มที่แข็งเกินกว่าจะบอกว่าภาคย์ร้องเพลงได้เพราะ แต่สำหรับคนฟังอย่างคีย์กลับยิ้มรับอย่างชอบใจ ใบหน้าหวานซบลงบนอกกว้างอีกครั้งเพื่อฟังเสียงทุ้มที่อาจะแข็งไปนิด แหบไปหน่อยกำลังร้องเพลงที่ต้นฉบับเพราะจนครองใจใครหลายคน แต่สำหรับคีย์เสียงของภาคย์เพราะที่สุดในตอนนี้

 

          ...และเพราะที่สุดตลอดไป...

 

 

            “คีย์”

 

            คนที่หยุดร้องเพลงไปแล้วค่อยๆ ดันใบหน้าหวานขึ้นมา ดวงตาคู่คมจับจ้องริมฝีปากสีสวยที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ก่อนจะขยับลงไปเรื่อยๆ

 

            ในขณะเดียวกัน คีย์ก็ได้แต่หลับตาลงเบาๆ อย่างรู้ตัวว่าคนรักจะทำอะไร ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดแถววงหน้าทำให้เจ้าตัวรู้ว่าทั้งคู่ใกล้กันมากแค่ไหน

 

 

          ...ใกล้จนใจเต้นไม่เป็นส่ำ...

 

 

          ...และใกล้จนอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง...

 

 

 

          ...ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ...

 

 

 

 

 

 

            กรุ้งกริ้ง

 

            “คุณภาคย์ครับ! ผมติดต่อคุณเพิร์ลไม่ได้”

 

            เสียงตะโกนอย่างร้อนใจของคนมาใหม่ทำให้คีย์รีบผละออกอย่างรวดเร็ว คนตัวเล็กรีบถอยห่างออกมาเล็กน้อยอย่างตกใจปนเขินอาย

 

            “เฮ้ย! ทำไมต้องตอนนี้ด้วยเนี่ย”

 

            ใบหน้าหล่อเหลาหันไปมองชายวัยกลางคนที่เป็นคนขับรถส่วนตัวของน้องชายคนเล็กอย่างไม่พอใจ คิ้มเข้มขมวดมุ่นก่อจะถอนหายใจออกมายาวๆ อย่างยอมแพ้เพราะท่าทางร้อนใจของคนตรงหน้า

 

          ...ที่สำคัญเพราะท่าทางร้อนใจของคีย์หลังได้ยินทุกอย่าง...

 

 

            “ตอนนี้น้องอยู่ที่ถนนคนเดินน่ะ อาจจะไม่มีสัญญาณ ส่งคนเข้าไปเดินหาเลย”

            ภาคย์ที่เปิดโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คตำแหน่งของน้องชายหันมาบอกอย่างเด็ดขาด เพราะถึงจะยังเห็นว่าตำแหน่งเคลื่อนไปตามจุดต่างๆ เหมือนกับว่าเจ้าตัวกำลังเดินเล่นอยู่ แต่ก็อดห่วงไม่ได้เพราะสัญญาณที่ควรมีมันขาดหายไปเป็นระยะๆ

 

 

            กรุ้งกริ้ง

 

            “ตัวปัญหามาแล้ว” ภาคย์บ่นเบาๆ เมื่อหันไปเห็นว่าใครที่เดินตามหลังลุงคนขับรถเข้ามา

 

 

            “ลุงนพโทรอีกรอบ ถ้ายังไม่ติดฉันจะไปตามเอง”

 

            เสียงของคนมาใหม่พูดออกมานิ่งๆ อย่างตัดสินใจ ใบหน้าที่เหมือนกับไลท์ราวกับแกะออกมาหันมามองคนที่อายุน้อยกว่าแต่มีศักดิ์มากกว่าตัวเองเพราะภาคย์เป็นคนที่มีพลังสูงทีสุดเพียงหนึ่งเดียว

 

 

          “คุณภาคย์ ผมขอโทษที่เพิร์ลมาทำให้คุณกับคุณคีย์วุ่นวาย”

 

            อาร์มตอบกลับเสียงนิ่ง คนตัวสูงค้อมหัวลงน้อยๆ อย่างขอโทษ

 

            “นี่ ฉันไปบอกนายตอนไหนว่าเพิร์ลทำให้วุ่นวาย เลิกทำหน้านิ่งแล้วคุยปกติแบบเวลาไลท์คุยได้ไหม เห็นแล้วรำคาญ”

 

            ภาคย์ตอบกลับคนที่ในวัยเด็กยังคงเล่นกับพวกเขาปกติ แต่พอโตขึ้นอาจจะเพราะอาร์มเป็นคนเดียวที่แยกตัวไปเรียนก่อนหน้าพวกเขาทำให้เจ้าตัวเย็นชาและสร้างระยะห่างในที่สุด

 

            “แต่ผมก็ขอโทษ”

 

            “อาร์ม นายเลิกขอโทษแล้วตามเพิร์ลเถอะ น้องคงเดินอยู่ในถนนเส้นนั้นแหละ”

 

            ภาคย์ตอบกลับเสียงเข้มอย่างอดหงุดหงิดไม่ได้ และเขารู้ดีว่าถ้าอาร์มเจอเพิร์ล น้องเล็กของบ้านคงโดนดุไม่ต่างจากทุกครั้งที่ทำอะไรผิด การดุที่บางทีภาคย์ก็ไม่เห็นด้วย

 

            “คุณเพิร์ลรับแล้วครับ” เสียงจากนพที่ยืนต่อโทรศัพท์อยู่อีกด้านดังขึ้นมา ก่อนอาร์มจะหันไปสนใจทางด้านนั้นแทน

 

 

            หมับ

 

            “ไม่เอาคุณ ไม่ทำหน้าแบบนั้นสิ แค่นี้อาร์มก็เครียดแล้วนะ”

 

            คีย์เดินเข้ามากุมมือคนรักเบาๆ เมื่อเห็นว่าหน้าตาของภาคย์เริ่มแฝงไปด้วยความไม่พอใจ แต่หลังจากที่เขาเจอกับพี่ชายคนโตของบ้านคนนี้มาหลายรอบก็รู้ถึงเหตุผลของภาคย์

 

          ...คุณภาคย์กับคุณไลท์แค่สงสารเพิร์ลที่อาร์มคอยควบคุมตลอดเวลา...

 

            “เจอแล้วผมไปก่อนนะ ขอโทษอีกครั้งที่มารบกวน”

 

            พูดจบคนที่ยังอยู่ในชุดทำงานเต็มยศก็หายออกไปจากร้าน จนร้านทั้งร้านเหลือเพียงคนสองคนเหมือนในคราวแรก

 

 

            “เมื่อไหร่อาร์มมันจะเลิกบ้าแบบนี้สักที” ภาคย์พูดออกมาอย่างยอมแพ้ในความเงียบนิ่งที่เป็นกำแพงกั้นระหว่างอาร์มและคนในครอบครัวอย่างอ่อนใจ

 

            “เอาน่าคุณ ตอนนี้เลิกบ่นแล้วมาช่วยผมเก็บร้านเลยจะได้รีบๆกลับ”

 

            คีย์หันมาสั่งคนที่ยืนถอนหายใจอีกรอบ มือเล็กดึงมือคนที่ยืนบ่นหลายครั้งเพื่อให้เดินมาช่วยงาน

 

 

            “คีย์! ไม่ต่อจากเมื่อกี้ก่อนเหรอ”

 

            ภาคย์ที่เห็นคนรักเดินหายออกไปเก็บดอกไม้สดเข้ามาก็ร้องขึ้นเสียงดัง แววตาคู่คมอ้อนออกมาเล็กๆเมื่อเห็นคนรักหันมาสบตา

 

            “ไม่! ถ้าคุณไม่มาช่วยวันนี้ผมจะกลับไปนอนกับไวท์นะ”

 

            เสียงหวานที่สั่งออกมา ถึงจะไม่ดุหนัก แต่ก็ทำให้ภาคย์รีบเดินออกไปช่วยคนที่กำลังยกของเก็บอย่างเอาใจ

 

          ...ไอ้อาร์มนะ ถ้าจะโกรธ ก็โกรธที่พวกแกมาขัดจังหวะเมื่อกี้เนี่ยแหละ...

 

 

END!

 

#วุ่นรักหมาป่า

 

Talk: ลง 5/01/15

 

            เฮโหลววววววววววว มาแล้วค่ะ เอาล่ะตอนสุดท้ายล่ะขอพูดยาวนิดนึงงงง ก่อนอื่นขอบคุณทุกคนที่อยู่มาจนถึงตอนนี้นะคะ มิ้นไม่คิดว่าจะมีคนติดตามมากนักในตอนแรก แต่พอเห็นคนอ่านที่เพิ่งทีละคนสองคนก็ยิ้มตลอดเลยค่ะ เนื้อเรื่องตอนนี้ก็เป็นสเปน่ารักๆ ของคู่หลักของเราที่แอบเอาพี่อาร์มมาดึงเรตติ้งหน่อย555 เราได้เจอกันอีกแน่ค่ะ มิ้นมีแพลนเรื่องใหม่ถ้าเปิดจะเอามาโฆษณาน้า^^

            สุดท้ายขอยืนยันแบบเดิมว่า รักทุกเม้นทุกวิวทุกโหวตทุกแฟนคลับ รักคนอ่านทุกคน และรักซุปเปอร์จูเนียร์ที่เป็นจุดเริ่มต้นของมิ้นนะคะ^^ ฝากติดตามและฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังน้อออ^^

 

เฟสมิ้นค่ะ จิ้ม

ทวีตค่ะ จิ้ม

เดี๋ยวมิ้นจะเอาของที่อยากแจกปีใหม่นี้ไปแปะในเฟสน้า><

ตอบเม้น ถึงตอนนี้มิ้นอาจจะไม่ได้มาตอบต่อแต่มิ้นจะรออ่านเม้นครั้งสุดท้ายของเรื่องนี้นะคะ^^

sofar_fa (@fafar4840 ดราม่าไหมพี่ตอบไม่ได้น้า พอดีเรื่องเพิร์ลพี่ไม่ได้แต่งไง ถ้าเป็นแต่งบอกเลยเรื่องเพิร์ลต้องซดมาม่าชามโตๆ ก่อนจะรักกัน อิ_อิ  ขอบคุณที่ชอบน้า

pungsj13 (@pungsj) ตามเลยๆๆ เชียร์ๆๆ555 ตอนนี้พี่อาร์มก็แอบมานะเนี่ย ขอบคุณที่อยู่มาจนถึงตอนนี้น้า จำแอคนี้ได้ทุกเรื่องเลยจริงๆ><

104 ความคิดเห็น

  1. #104 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 19:09
    ตอนสุดท้ายแล้วสินะคะ แหม่ ใจหายนิดๆแฮะ ฟาอาจจะไม่ได้ติดตามมาตั้งแต่แรกๆ เพราะเพิ่งจะมาเจอเอาตอนกลาง รึเปล่า ไม่สิ แรกๆนั่นแหละมั่ง แต่ไม่ได้แรกสุด แล้วอะไรก็ไม่รู้เนอะที่ดลใจให้ฟาเข้ามาอ่านเรื่องนี้ ฟาจำได้แค่ว่าฟาหานิยายแนวแฟนตาซีหมาป่าไรงี้ แล้วพอเจอก็เลยลองเข้ามาอ่านดู ตอนแรกที่รู้ว่าเรื่องนี้เป็นของพี่มิ้นฟาก็ค่อนข้างจะอึ้งนะ คือ มันบังเอิญเกินไปรึเปล่า แต่ก็นั่นแหละ ช่องทางให้ฟาได้ทวงนิยาย หุหุ
    ส่วนของเนื้อเรื่อง คีย์ของเราก็ยังคง...น่าร้ากกก >< แต่อะไรคือการที่เห็นสาวมาจีบแฟนตัวเองแล้วยืนหัวเราะ? 555 แอบร้ายเหมือนกันนะเนี่ย
    #104
    0
  2. #103 pungsj13 (@pungsj) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 18:39
    คู่นี้น่ารักมากเลย แต่ชอบคู่ไลน์กะไวท์อะ อยากให้มีสเปเชี่ยวคู่นี้อีกอะ
    #103
    0