{ Yaoi } ..Lycanthrope Love.. วุ่นนัก รักคุณหมาป่า^^

ตอนที่ 17 : บทที่14 : ความหอมหวาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    19 เม.ย. 58

บทที่14

 

 



 

 

“คุณภาคย์ ผมขอโทษ ผมขอโทษ”

 

            เสียงหวานแผ่วเบาดังอดออกมาจากลำคอของคนที่กำกางเกงตัวเล็กของตัวเองจนยับ ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยน้ำตาสีใสจนภาคย์ต้องเอื้อมมือไปลูบมันเบาๆ

 

“ไม่คีย์ ฉันผิดเองที่ทำให้นายเข้ามาเจออะไรแบบนี้ขอโทษนะคีย์”

 

            เสียงทุ้มพูดเบาๆอย่างรู้สึกผิดมือใหญ่ลูบใบหน้าคนตรงหน้าอย่างปลอบโยน

 

หมับ!

 

“ไม่!

 

            อ้อมแขนใหญ่กอดคนตัวเล็กแน่น แต่กลายเป็นคีย์ที่สะดุ้งหนีอย่างแรงจนภาคย์มองตามอย่างตกใจ

 

 “คีย์! เป็นอะไรไป”

 

“ผม ผม ร้อน ร้อน เพราะน้ำนั่น ร้อน”

 

            มือเล็กกำแน่นอย่างอดทน แววตาหวานปล่อยน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งตกใจกับอาการของตัวเอง ทั้งตกใจที่เผลอผลักคนตัวโตออกไป แต่ที่สำคัญ...คีย์กำลังตกใจ ตกใจที่ตัวเองกำลังต้องการ ต้องการจนน่าไม่อาย...

 

 

“ไม่เป็นไรนะคีย์”

 

            ภาคย์ที่แน่ใจว่าน้ำที่คีย์พูดถึง คงเป็นยาปลุกเซ็กส์ เพราะกลิ่นที่เขาได้กลิ่นตอนแรกบนตัวคีย์มันไม่ใช่แค่กลิ่นไอ้ธันนั่น แขนแกร่งช้อนตัวคนที่ภาคย์ยังคงยืนยันว่าตัวเบาจนน่าตกใจขึ้นมาแนบอก ขายาวก้าวไปตามทางจนถึงห้องน้ำใหญ่ในห้องนอนของเขา

 

ซ่า!

 

            ภาคย์ค่อยๆปล่อยให้คนตัวเล็กนั่งลงในอ่างอาบน้ำเบาๆ สายน้ำเย็นๆที่เปิดออกมากระทบเข้ากับผิวของคนตัวเล็ก จนคนที่ร้อนขดตัวสั่นๆจนแน่น

 

“คุณภาคย์ ช่วยผมนะ ช่วยด้วย ไม่ไหวแล้ว มันเหมือนจะตาย ไม่เอาแล้ว”

 

            เสียงหวานร้องขออย่างน่าสงสาร มือเล็กไขว่คว้าไปทั่วกับอาการทรมานที่จัดการไม่ได้

 

“คีย์ นายกำลังไม่มีสติ นายใจเย็นๆ”

 

            มือใหญ่ลูบผมคนที่ทรมานอย่างปลอบโยน ดวงตาคู่คมมองอีกคนอย่างห่วงใย จนคีย์ตัดสินใจในวินาทีนั้น ตัดสินใจที่จะ...

 

“ขอแค่คุณ ถ้าเป็นคุณผมไม่เป็นอะไร”

 

            มือเล็กกอดคนตรงหน้าอย่างต้องการที่เพิ่ง เสียงหวานเอ่ยคำพูดที่ทำให้ภาคย์ตกใจออกมา ก่อนริมฝีปากที่เจ้าตัวกัดมันเพื่อกลั้นอาการจะจู่โจมภาคย์

 

            จูบที่ไร้เดียงสาของคนที่ร้องขอ ทำให้ภาคย์ได้แต่กำมือแน่นอย่างอดทน แต่เมื่อคีย์ยังพยายามกดจูบในแบบที่เจ้าตัวทำอย่างยากเย็น ทำให้เป็นภาคย์เองที่จับคนตรงหน้าเอาไว้แทน

 

“คีย์...หยุดไม่ได้แล้วนะ”

 

           CUT!!

           

 

            แสงแดดในยามเช้า ส่องผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาจนทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่ซุกหน้าหนีกับหมอนใบโตอย่างไม่ต้องการที่จะตื่นจากที่นอน...

 

“แปดโมงแล้วนะ”

 

พรึ่บ!

 

“คุณภาคย์! โอ๊ย!

 

            เสียงหวานร้องขึ้นอย่างตกใจ เมื่อได้ยินเสียงทุ้มกระซิบเบาๆชิดริมหู ร่างเล็กถอยหนีอย่างลืมตัว แต่ก็ต้องร้องออกมาเสียงดังเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บที่แล่นขึ้นมา

 

“เจ็บไหมเนี่ย อย่าเพิ่งขยับสิคีย์ นอนพักก่อนนะ”

 

            มือใหญ่รีบจัดการให้คนตัวเล็กนอนลงอีกรอบอย่างเป็นห่วง เสียงทุ้มดุอีกคนออกมาอย่างตกใจ แต่กลับทำให้คีย์แอบยิ้มอย่างเขินอาย

 

“ยิ้มอะไรล่ะ ไม่กลัวฉันเหรอ ไม่อยากถามเหรอ”

 

            ภาคย์พูดกับคนที่นอนยิ้มให้เขาเสียงเบา แววตาคมแสดงออกถึงความไม่แน่ใจจนคีย์ต้องกุมมือคู่นั้นเอาไว้

 

“ผมจะไม่ถามถ้าคุณไม่ได้อยากบอกนะ เพราะยังไงคุณก็คือคุณภาคย์ คนที่ดุผมเมื่อกี้ คนที่ดูแลผมบ่อยๆ แค่นั้นก็พอแล้ว”

 

            ใบหน้าหวานยิ้มให้อีกคนอย่างจริงใจ มือคู่เล็กบีบเบาๆเพื่อยืนยันสิ่งที่ตัวเองคิดอีกรอบ

 

“ฉันเป็นไลแคนท์...”

 

“...”

 

            เสียงทุ้มพูดออกมาแค่นั้น ก่อนจะมองคนที่นอนฟังเขานิ่งๆอย่างตัดสินใจ ภาคย์นอนลงข้างๆคนตัวเล็ก มือใหญ่รอบเอาตัวคนที่นอนอยู่มาไว้ในอ้อมกอด...

 

“อย่างที่เห็นฉันมีอีกร่าง แต่ฉันจะยังมีสติอยู่ทุกครั้งเลยควบคุมให้มันจะเป็นหมาป่าตอนไหนก็ได้ เพราะไลแคนท์จะมีสติมากกว่าแวร์วูฟทั่วไป และฉันเป็นเพียงสายราชาที่สืบทอดมาจากต้นตระกลู ตระกลูฉันจะควบคุมทุกตัวได้ แต่ฉันมีจะมีพลังหนักกว่าตัวอื่น เพราะดวงตาสีเงินนี่”

 

            แววตาสีเงินที่เผยออกมาจ้องมองคนในอ้อมกอดที่มองเขานิ่งๆอย่างสนใจ มือใหญ่ลูบเบาๆไปทั่วใบหน้าหวานที่มองมา

 

“แต่ฉันก็คือมนุษย์ทั่วไป ใช้ชีวิตปกติ แค่เพียงมีความแข็งแกร่งจากสายเลือด กลายร่างได้เมื่อต้องการ เท่านั้นเอง”

 

ฟอด!

 

            คนที่เล่าเรื่องของตัวเองจบกดจมูกลงไปบนแก้มนุ่มแรงๆ แก้มขาวใสที่เพียงเขากดจมูกลงไป ก็แดงขึ้นอย่างน่ารัก ทำให้ภาคย์ยิ้มให้คนที่พยายามซุกตัวลงใบผ้าห่มผืนหนาอย่าชอบใจ

 

“เขินอะไรล่ะหืม? เมือคืนยังไม่เห็น..อุ๊บ!

 

“หยุดเลยนะคุณภาคย์ ห้ามพูดเด็ดขาดนะ ห้ามๆ”    

 

            มือเล็กยกขึ้นปิดปากของอีกคนอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานเห่อแดงในแบบที่คีย์รับรู้ว่ามันคงร้อนเอามากๆ

 

“โอเคๆ นายนอนพักก่อนนะ เดี๋ยวฉันสั่งอะไรขึ้นมาให้กิน”

 

            มือใหญ่เลื่อนผ้าห่มมาคลุมตัวคนที่ใส่แค่ชุดนอนตัวใหญ่เพียงตัวเดียวเอาไว้ ภาคย์ลุกออกจากเตียงไปด้านนอกอย่างต้องการให้คนที่นอนได้พักผ่อน

 

ปัง

 

            ประตูห้องนอนปิดลงพร้อมกับรอยยิ้มเขินอายที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน แก้มใสแดงก่ำอย่างเขินอายก่อนจะซุกลงไปกับหมอนใบโตไปอีกรอบ...

 

“คุณภาคย์บ้า ผมเขินนะ”

 
 

100%

 

Talk: ลง 19/04/15

            น่ารักไหมมมม ยังไงบ้างงงง พโฮฮฮฮ ไม่เจอกันหลายวันนนนน หาฉากที่หายไปอ่านกันด้วยนะ กดดูตรงเม้นใต้ตอนก็ได้มิ้นจะแปะไว้^^

            มิ้นเพิ่งเห็นว่าตัวเองจัดหน้ากระดาษแปลกๆ ถ้าว่าเมื่อไหร่อาจจะมาแก้ให้หมดนะ แต่มันเยอะมาก ต้องบอกว่าตัวเองโง่เองจริงๆ T^T

            สุดท้ายรักทุกเม้นทุกวิวทุกโหวตทุกแฟนคลับ รักคนอ่าน รักเอสเจสุดๆๆ

 

#วุ่นรักหมาป่า

 

ตอบเม้นๆ

beam! (@beam0852): มาต่อแล้ววววว อย่าลืมอ่านฉากที่หายไปนะ ^^ ขอบคุณที่ชอบนะ

© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #79 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 16:42
    คีย์น่าร้ากกกกก เหมือนลูกแมวเลยอ่ะ ><
    หึหึ เห็นมั้ย กะแล้วว่าสถานการณ์แบบนี้คีย์ไม่รอดหรอก
    #79
    0
  2. #45 Annelida (@annelida) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 02:05
    น่ารักกกก ฟริ้งเกิ้นนนน คุณหมาป่า
    #45
    0
  3. #43 pungsj13 (@pungsj) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 08:47
    น่ารักจังเลย
    #43
    0
  4. #42 PEPPERMINTORAL (@mint-mint128) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 23:19
    มาเอาไป!!!!! ทางไปอ่านฉากตัดน้าาาาา

    จิ้ม!  กด!!

    #42
    0