{ Yaoi } ..Lycanthrope Love.. วุ่นนัก รักคุณหมาป่า^^

ตอนที่ 15 : บทที่12 : ความเลวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 มี.ค. 58



บทที่12 ความเลวร้าย

 

 

 
 

 

คนนี้สินะ

 

          เสียงเข้มพูดขึ้นอย่างพอใจ มุมปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พอกับใบหน้าดูดีที่เคลื่อนมาใกล้เขา ใบหน้าที่คีย์ลงความเห็นว่ามันดูเจ้าเล่ห์ น่ากลัว และแววตาที่แฝงไปด้วยอะไรบางอย่างในนั้นจนมือเล็กทำท่าจะปิดประตูหนี

 

ปัง!

 

“ช้าไปนะ หึ”

 

          มือใหญ่ของคนตรงหน้าดันประตูบ้านหลังเล็กอย่างรวดเร็ว จนคนที่แรงน้อยกว่าพยายามใช้ทั้งตัวดันกลับ แต่มันก็แค่ยื้อไว้ได้เพียงนิดเท่านั้น....

 

“ออกไปนะ พวกคุณเป็นใคร”

 

            เสียงหวานตวาดดังอย่างไม่เกรงกลัว ตาสวยจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้จนคนมาใหม่ได้แต่ยกมือขึ้นเสมอไหล่อย่างจำยอม

 

“โอเคๆ ผมแค่จะมาตกลงอะไรกับคุณเท่านั้น” ธันยกมือขึ้นเสมอไหล่ แต่แววตาและท่าทางแบบนั้นสามารถบอกคีย์ได้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ได้รู้สึกกลัวเขาในแบบที่พูดเลยสักนิด

 

“คุณมาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย เราไม่รู้จักกัน เพราะฉะนั้น เชิญ”

 

“คงไม่ได้นะ...จับไว้”

 

“ปล่อยนะ..ปล่อย!

 

            เสียงสั่งเรียบๆของภาคย์ดังขึ้นพร้อมกับผู้ชายสองคนจับเข้าที่แขนทั้งสองข้าง คนตัวเล็กดิ้นแรงๆแต่กลับไร้ท่าทีที่จะหลุดออกไป

 

“หึ ไปหาอีกคนมา น่าจะยังอยู่ที่นี่” ธันหันไปไปสั่งงานคนที่เหลืออีกสองคน ใบหน้าหล่อเข้มมีแววเจ้าเล่ห์จนคีย์ได้แต่นึกภาวนาให้น้องเขาหนีไปได้ไกลๆ ถึงมันจะยากมากก็เถอะ...

 

 

“ไม่ต้องห่วงนะ เพราะนายนะสำคัญกับงานนี้ที่สุด คิดดูสิไอ้ภาคยันจะคลั่งแค่ไหนถ้านายอยู่กับฉัน แล้วทีนี้งานที่ฉันคิดถึงผลกำไรเอาไว้ มันก็คงจะยอมช่วยได้ไม่ยาก...จริงไหม?”

 

            มือใหญ่ลูบเบาๆไปตามใบหน้าสวยอย่างพอใจ น้ำเสียงดุดันยังคงสั่งการลูกน้องตัวเองให้เอาของบางอย่างออกมา จนคีย์ได้แต่ตัวสั่นอย่างกลัวๆ

 

“เรามาพนันกันไหม ว่าไอ้ภาคย์จะมาทันไหม หรือยาจะออกฤทธิ์ก่อนล่ะ”

 

“อุ๊บ!...แค่ก แค่ก แกเอาอะไรให้ฉันกิน”

 

            เสียงสำลักดังๆจากคีย์ดังขึ้นเพราะคนตรงหน้ากรอกน้ำสีใสเข้ามาในปากเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าสวยแดงนิดๆจากอาการสำลัก

 

“ไม่มีอะไรหรอก เรานั่งรอภาคย์ดีๆดีกว่านะ อ้อ...น้องนายมาด้วยพอดี”

 

            มือใหญ่ชี้ไปทางโซฟาตัวเล็กอย่างเชื้อเชิญราวกับว่ากำลังคุยเรื่องธรรมดากันอยู่ แต่คนที่นั่งอยู่มองตามอย่างไม่ยอมแพ้แต่ก็ยองนั่งลงดีๆ

 

“พี่คีย์..ไวท์...ไวท์...”

 

“ไวท์!..”

 

“อย่าคิดหนีนะ น้องนายฉันจะให้คนคุมเอาไว้แบบนั้น”

 

            มือใหญ่ปัดไล่เบาๆ ให้ลูกน้องที่คุมตัวไวท์อยู่กันเอาน้องชายตัวเล็กไปนั่งอยู่ที่เก้าอี้อีกด้าน แววตาน่ารักมองพี่ชายอย่างตื่นกลัวกับเหตุการณ์ตรงหน้า

 

.

...

.......

 

            เวลาผ่านไปประมาณห้านาที คีย์ได้แค่ยกมือกุมอกตัวเองอย่างตกใจ ใบหน้าขาวชื้นเหงื่อเมื่อรู้สึกถึงความปั่นป่วนที่เกิดขึ้น มือขาวกำแน่นตรงอกเสื้อเชิ้ตสีหวานจนมันแทบจะขาดออกมา

 

“ทนไม่ได้แล้วสินะ..หึ” เสียงของธันดังขึ้นพร้อมกับเดินมาใกล้คนที่นั่งเกร็งอยู่อย่างไม่เร่งรีบ

 

“แก..”

 

“เก็บเสียงไว้เถอะ...เดี๋ยวได้ใช้อีกเยอะ หึ”

 

“ปล่อย!

 

            มือเล็กพยายามดันตัวใหญ่ๆของคนตรงหน้าออกไปเร็วๆอย่างนึกรังเกียจ ใบหน้าหล่อโน้มลงมากดจูบตรงซอกคอขาวจนคีย์ได้แต่ย่นคอหนี

 

“หอมมาก แบบนี้สินะไอ้ภาคย์ถึงหลงนัก...มาทำให้ฉันหลงอีกคนแล้วกัน”

 

แคว่ก!

 

            จบคำพูดจาบจ้วง เสื้อเชิ้ตพอดีตัวก็ถูกกระชากออกแรงๆจนขาดออกจากกัน คีย์ขดตัวเข้าอย่างตกใจแต่ไม่สามารถต้านแรงกดที่หัวไหล่ทั้งสองข้างได้

 

 

“หอมไปทั้งตัวเลยนะ”

 

            สัมผัสจาบจ้วงจากคนด้านบนไล่ตามไปทั่วลำคอขาวและร่างกายช่วงบนที่เปลือยเปล่า ทำให้คีย์น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

            ดวงตาคู่สวยหันไปเห็นน้องชายที่กำลังมองมาอย่างเป็นห่วง ใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยน้ำตาแต่ไม่สามารถหลุดออกมาจากใครหลายๆคนที่จับเอาไว้ได้ คีย์ได้แต่หลับตาลงช้าๆอย่างเจ็บใจกับสัมผัสที่ตนไม่มีแรงพอจะปัดป้องมันได้ อาการที่เกิดจากสิ่งที่อีกฝ่ายให้กิน มันทำให้เรี่ยวแรงที่เคยมีหายไปจนแทบจะไม่มีแรงขยับตัว...

 

...ขอโทษนะไวท์...ขอโทษนะคุณภาคย์...

 

 

 

“มึงปล่อยคีย์เดี๋ยวนี้นะ”

 

            เสียงทุ้มกดต่ำที่คุ้นเคยทำให้คีย์ได้แค่ลืมตาขึ้นมามองอย่างโล่งใจ ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยน้ำตากลับเต็มไปด้วยน้ำตาอีกรอบเมื่อเห็นสายตาห่วงใยที่มองตรงมาทางเขา

 

“กูบอกให้ปล่อย!

 

            ภาคย์กระชากคนที่กำลังทำร้ายคีย์ออกจากคนตัวเล็กอย่างสุดแรง จนธันกระเด็นไปอยู่อีกทาง

 

หมับ!

 

“ไม่เป็นอะไรแล้วนะ”

 

            อ้อมกอดอบอุ่นที่กอดเข้ามาทำให้คีย์กอดตอบแน่นๆอย่างอุ่นใจ ใบหน้าหวานฝังลงกับอกกว้างของคนตรงหน้า ปล่อยน้ำตามากมายออกมาจนซึมลงบนเนื้อผ้าเป็นวงกว้าง

 

            มือเล็กขยุ้มเอาเสื้อเชิ้ตที่ขาดวิ่นมาปกปิดร่างกายตัวเองอย่างทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าหงานหลบอยู่ด้านหลังคนที่กำลังเอาตัวบังเขาไว้อย่างอุ่นใจ

 

 

“ดี...แรงดีสมกับที่สืบสายราชา แต่ว่านะ ฉันสืบมามากพอที่จะรู้ว่า ฉันจะสู้กับแกแบบไหน “

 

            จบคำพูด ชายร่างใหญ่สองคนก็เดินออกมาด้านหน้า ทำให้ทั้งภาคย์ ไลท์และโซลที่ตามมองหน้ากันอย่างรับรู้

 

“จัดการด้วย”

 

            เสียงสั่งเรียบๆของภาคย์ดังขึ้น ทำให้ไลท์กับโซลพยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจ แววตาดุดันที่ทุกคนมักหลงเสน่ห์จ้องธันที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว อำนาจบางอย่างจากแววตาที่ทอประกายสีเงินนั้น ทำให้ลูกน้องของธันหลายคนเริ่มตื่นกลัวได้ไม่ยาก

 

            ร่างกายของทั้งไวท์กับโซลค่อยๆกลายเปลี่ยนไปจนคนอื่นๆได้แต่ตกใจ หมาป่าตัวใหญ่ ขนสีดำสวย หน้าตาดุดันและมีเสน่ห์ทั้งสองตัวปรากฎแทนทั้งสองคน ก่อนจะกระโจนใส่ชายสองคนที่กลายร่างเป็นหมาป่าสีน้ำตาลอย่างรวดเร็ว

 

            แต่ภาคย์กลับยืนอยู่นิ่งๆกับที่ เพื่อป้องกันคีย์และไวท์เอาไว้ แววตาดุดันมองตามหมาป่าสีน้ำตาลสองตัวที่พลาดให้กับไลท์และโซลอย่างไม่เหนือความคาดหมายเท่าไหร่นัก

 

 

“ปิดเกมส์เถอะ”

 

“อ๊าก!

 

            และไม่รู้เมื่อไหร่ที่ภาคย์มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าธันที่กำลังมองอย่างตกใจ ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองคนที่ยืนตกใจอย่างโกรธจัด จนธันรีบใช้มือที่สั่นๆหยิบอาวุธออกมาอย่างรวดเร็ว

 

...ถึงเขาจะสืบมาแล้ว แต่ไม่คิดว่าสายราชาจะแข็งแกร่งจนคนของเขาแพ้ให้เร็วขนาดนี้...

 

“หึ!

 

            เสียงเบาๆที่รอดออกมาจากภาคย์ทำให้ธันมองอย่างตกใจ แววตาที่ปกติจะดำสนินกลับกลายเป็นสีเงินและจ้องคนตรงหน้าวาววับอย่างไม่พอใจ ร่างของธันโดนเหวี่ยงไปทางลูกน้องของภาคย์หลายคนที่ยืนรออยู่ด้านนอกอย่างแรงในแบบที่คนทั่วไปไม่สามารถทำได้

           

            ร่างกายสูงใหญ่ของธันลอยไปกระแทกกับพื้น จนได้แต่ขดตัวงอกับแรงเหวี่ยงมหาศาลที่ทำให้เขาจุกจนลุกไม่ขึ้น

 

“เอามันไปไว้ที่บริษัท แล้วเฝ้าให้ดี ห้ามใครช่วยออกมาเด็ดขาด”

 

            เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างเด็ดขาด แววตาคมดุตวัดมองทุกคนจนทุกคนต้องรีบทำตามอย่างรวดเร็ว และมองตรงไปยังลูกน้องธันหลายคนโดนจับเอาไว้พร้อมๆกับธันจนอีกฝ่ายหลบตาหนีอย่างหวาดกลัว

 

“ฝากพวกนายเก็บที่นี่ด้วย ไลท์..ไวท์คงรอนายอยู่”

 

            ภาคย์หันไปบอกไลท์และโซลอย่างเด็ดขาด ตาคมดุมองเลยไปด้านในบ้านที่ไวท์ยืนมองมาอย่างต้องการคำตอบมากมายที่หัวเล็กๆนั่นคงคิดคำถามเอาไว้ ก่อนจะเดินเลยเข้าไปในตัวบ้าน ทิ้งให้อีกสองคนที่กลับมาเป็นคนเหมือนเดิมจัดการตามที่สั่ง โดยที่โซลก็สั่งงานต่อและไลท์เดินเข้าไปหาคนที่ยืนรอเขาอยู่ช้าๆอย่างเป็นห่วง...

 

 

“กลัวไหม” เสียงอบอุ่นของรองประธานนักศึกษาที่ปกติจะคอยพูดจากวนๆใส่ถามเบาๆและได้คำตอบเป็นการจ้องหน้านิ่งๆจากไวท์เท่านั้น

 

“คุณเป็นตัวอะไรกันแน่” ไวท์ไล่สายตามองคนตรงหน้าอย่างไม่ค่อยเชื่อ ร่างกายที่ท่อนบนเปลือยเปล่าและสวมกางเกงยีนส์ไว้ไม่ได้ดูต่างจากคนทั่วไปมากนัก แต่เมื่อกี้นี้...

 

“เดี๋ยวเราไปคุยกันที่อื่นเถอะ โซลต้องจัดการที่นี่”

 

            พูดจบมือใหญ่ก็จูงข้อมือของอีกคนให้เดินตามไปที่รถอย่างกังวล ไลท์เหลือบมองอาการของคนด้านหลังเป็นระยะอย่างกังวลใจ

 

...นายอย่ากลัวจนหนีฉันเลยนะ...ไวท์...

 

.

....

.....

.............

 

หมับ!

 

เฮือก!

 

            ทันทีที่มือใหญ่แตะลงบนหัวไล่เล็กเปลือยเปล่า คีย์ก็สะบัดตัวหนีแรงๆพร้อมกับหันมามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างตกใจ ร่างกายสั่นเทาของคีย์ถอยหนีจนชิดโซฟาอีกด้าน แววตาหวานสั่นไหวจนภาคย์สูดหายใจลูกๆอย่างทำใจ ใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยน้ำตามีอาการไม่ปกติจนภาคย์ปัดความกังวลก่อนหน้าทิ้งไป

 

“ฉันรู้ว่านายตกใจ แต่ตอนนี้นายควรไปพักก่อนนะ”

 

 

            เสียงทุ้มอบอุ่นพูดขึ้น ก่อนที่ภาคย์จะโอบคนที่นั่งตัวสั่นเข้ามาใกล้ตัว สูทตัวใหญ่ถูกคลุมลงมาบนร่างกายเล็กที่มีร่องรอยสีแดงตามจุดต่างๆติดอยู่อย่างรวดเร็ว แขนยาวช้อนอุ้มคนที่ตัวสั่นจนน่ากลัวขึ้นแนบอกอย่างห่วงใย

 

            ขายาวรีบก้าวเร็วๆไปทางรถคันหรูของตัวเองโดยไม่ได้สนใจท่าทางตกใจของใครหลายคนที่มองอย่างสนใจกับอาการที่ภาคย์แสดงออกมาแบบนั้น

 

...คนที่ไม่เคยห่วงใคร กำลังโอบกอดคนตัวเล็กในอ้อมกอดอย่างห่วงใยจนลูกน้องหลายคนยังแปลกใจ...

 
 

 

100%


 

Talk: ลง 21/03/15

มาแล้วววววว มาแบบค้างสินะ เอาล่ะภาคย์จะทำไงต่อดี จะมาต่อให้น้อออออ

            สุดท้ายรักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับนะ รักรีดเดอร์ทุกคนเลย^^

 

ไม่เม้นก็แท็กนะ #วุ่นรักหมาป่า

ตอบเม้นๆ

แบค' บับเบิ้ลที (@tanyehettb): ชื่อ Park Jae Hyun ค่ะ ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนะ555^^

luluyoung (@jajakl): หูยยยย มาต่อแล้วน้า^^ แอบหลงเข้ามาอ่านสินะ ขอบคุณที่ชอบนะ^^

Hyejoon (@lekks0410): แปะให้ล้าวววววว ขอบคุณที่มาแลกกันน้า^^

© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #77 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 16:42
    หนูคีย์โดนยา คิดว่าแค่ปล่อยให้พักแล้วหนูคีย์จะหายเหรอ?
    #77
    0
  2. #64 June-2533 (@June-2533) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 12:08
    อึ้ยยยยย ต่อไปคือไรน้าาา
    #64
    0
  3. #35 beam! (@beam0852) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 15:40
    ไรท์~~~ มาต่อโด้ยยย~~
    #35
    0
  4. #34 pungsj13 (@pungsj) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 23:28
    รีบมาอัพไวๆๆนะ อยากรู้คู่ไวท์กะไลน์อะ
    #34
    0
  5. #25 luluyoung (@jajakl) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 18:19
    มาต่อไวๆน้าคะ เปนกำลังใจให้ค่ะ> #25
    0