[Fic Kris Sunny]Bad Devil หลุมพราง(รัก)ร้ายของนายมาเฟีย

ตอนที่ 5 : Chapter 3 My name is Yángguāng!...(ฉันชื่อหยางกวาง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 มี.ค. 57

Chapter 3 My name is Yángguāng!...(ฉันชื่อหยางกวาง)
 

 

   ซองมิน ซันนี่ แทยอน และริชชี่ กำลังช่วยกันคิดแผนการอยู่ที่บ้านซันนี่ ซึ่งตอนแรกซองมินก็ได้อธิบายประวัติของแกงค์แบด เดวิลให้ซันนี่ และเพื่อนๆของเธอฟังคร่าวๆ พวกเธอทั้งสามนั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อ

 

   “เอาหล่ะทุกคน มีอะไรจะถามพี่มั้ย”

   ซองมินถาม หลังจากอธิบายจนจบ

 

   “เค้าต้องไปคนเดียวเหรอ แล้วจะไปยังไง”

   ซันนี่ยกมือขึ้นถามพี่ชาย

 

   “แน่นนอน แกต้องไปคนเดียว ส่วนเรื่องการเดินทางไม่ต้องห่วง เดี๋ยวหัวหน้าเค้าจะจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบิน และพาสปอร์ตให้”

   ซองมินคลายข้อข้องใจให้แก่น้องสาว

 

   “แต่ว่าเรายังไม่ปิดเทอมเลย แล้วจะไปได้ไง”

   แทยอนออกความเห็น เพราะจะว่าไปก็ยังไม่ได้สอบเลยด้วยซ้ำ

 

   “ใช่ค่ะพี่ซองมิน พวกเรายังไม่ได้สอบเลยนะค่ะ”

   ริชชี่เสริม

 

   “ก็รอจนกว่าแกจะปิดเทอมไง อาทิตย์หน้าก็สอบแล้วไม่ใช่เหรอ”

   ซองมินบอก

 

   “ใช่ค่ะพี่ซองมิน”

   ริชชี่รีบบอกทันที

 

   “งั้นเอาตามที่เราตกลงกันนะ เออ มีอีกเรื่องนึง”

   ซองมินบอกเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

 

   “อะไรเหรอพี่ซอง”

   ฉันรึบถามต่อ

 

   “แกต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้มากกว่านี้ อย่าลืมสิ”

   ซองมินว่า

 

   “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงค่ะ เดี๋ยวริชชี่จัดการเอง”

   ริชชี่เสนอขึ้นมา

 

   “งั้นฝากด้วยละกันนะ”

   ซองมินหันไปบอกริชชี่ แล้วเดินเข้าครัวไปเตรียมอาหารเที่ยง

 

   “โห! พี่แกโคตรเท่เลยอ่ะ แกว่ามะแทยอน”

   ริชชี่พูด และหันไปถามแทยอน

 

   “ไม่เห็นจะเท่เลย”

   แทยอนบอก ก่อนจะเกิดสงครามน้ำลายขนาดย่อมขึ้น ซันนี่ที่ขี้เกียจห้ามก็เลยแยกตัวไปหาพี่ชายในครัว

 

   “พี่ซอง ทำไรกินอ่ะ ให้เค้าช่วยป่ะ”

   ซันนี่เดินเข้าไปใกล้ๆ ก็เห็นพี่ชายกำลังหั่นผักอยู่

 

   “ไม่ต้องเลย แกทำอาหารเป็นที่ไหนล่ะ”

   ผู้เป็นพี่ชายพูดดักไว้

 

   “เอ๊อ! เค้าไม่ช่วยก็ได้ เดี๋ยวเค้าไปตามยัยแทยอนมาก่อนนะ”

   ซันนี่บอกพี่ชาย

 

   “ตามมาทำไม?

   ซองมินถามทันที

 

   “ก็ยัยแทยอนทำอาหารเก่ง แล้วก็อร่อยมากเลยนะ เดี๋ยวเค้าไปตามมาช่วย”

   พูดจบ เธอก็รีบวิ่งออกไปทันที โดยที่ไม่ฟังเสียงห้ามของพี่ชายเลยแม้แต่น้อย

 

   “ไม่จริง พี่ซองมินของฉันหล่อกว่า”

   ในขณะที่เพื่อนทั้งสองยังไม่เลิกเถียงกัน

 

   “ยัยแท ไปช่วยพี่ซองทำกับข้าวหน่อยสิ”

   ซันนี่พูดขัดขึ้น และมันก็ทำให้ทั้งสองคนหยุดเถียงกันทันที

 

   “ทำไมต้องเป็นฉันหละ”

   แทยอนแย้งขึ้นมาทันที

 

   “อ้าว ก็แกทำอาหารอร่อยนี่ ไปช่วยหน่อยเถอะนะ”

   ซันนี่พยายามอ้อนวอนแทยอนเต็มที่

 

   “นี่ๆ ให้ฉันไปแทนมะ”

   ริชชี่สะกิดซันนี่เพื่อเสนอตัว

 

   “นี่ยัยริช เธอก็ทำอาหารไม่เป็นเหมือนฉันนั่นแหล่ะ”

   ซันนี่พูดดัก ทำให้อีกฝ่ายทำปากยื่นใส่ แล้วหันหน้าหนีแบบงอนๆ

 

   “นะแทนะ ไปช่วยพี่ซองหน่อยนะ”

   ซันนี่ยังคงอ้อนเพื่อนต่อ

 

   “เออๆ ก็ได้”

   สุดท้ายแล้วแทยอนก็ยอมไปจนได้

 

@ห้องครัว

   “เอ่อ...มีอะไรให้ช่วยมั้ย...คะ”

   แทยอนเดินเข้ามาในครัว ตามที่เพื่อนของเธอขอร้อง ก็เห็นอาหารหลากหลายอย่างวางอยู่บนโต๊ะแล้ว ขณะที่ซองมินกำลังหั่นผักอยู่

 

   “ล้างแครอท”

   ซองมินบอกโดยที่ไม่หันไปมอง ฮะ แค่เนี้ย ใครก็ทำได้ ให้เธอมาเพื่อ? แทยอนคิด แต่เธอก็เดินเข้าไปล้างแครอทให้อย่างที่ซองมินบอก

 

   “แล้วนี่ทำไรกินเหรอคะ”

   แทยอนเริ่มชวนคุย เมื่อเห็นว่าบรรยากาศดูเงียบงัน และน่าอึดอัด

 

   “ก็หลายอย่าง”

   ซองมินตอบ

 

   “หมายถึงที่เรากำลังจะทำกันหนะ ค่ะ”

   แทยอนถามต่อ แต่ก็เกือบที่จะลืมใส่คำลงท้ายแบบที่คุยกับผู้ใหญ่

 

   *คูจอลพัน”

   ซองมินตอบสั้นๆ โดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมาแม้แต่น้อย อะไรกัน เป็นผู้ใหญ่ที่ไม่มีมารยาทเอาซะเลย แล้วอย่างนี้จะให้เธอเคารพนับถือลงได้ยังไง แทยอนคิดในใจ

 

   “พี่ยังไม่หายโกรธเรื่องที่ฉันเอาหนังสือตีอีกเหรอคะ”

   แทยอนถามออกไป ในขณะที่มือก็กำลังทำการล้างแครอทไปด้วย เพราะคิดว่าต้องเป็นเรื่องนั้นแน่ๆ ที่ทำให้พี่ชายของเพื่อนไม่ยอมคุยกับเธอ ถามคำก็ตอบคำ

 

   “ฉันไม่ใช่เด็กนะ เรื่องแค่นี้ฉันไม่เอากลับมาคิดหรอก ฉันมีวุฒิภาวะพอ”

   ซองมินเอ่ยออกมา

 

   “นี่พี่จะหาว่าฉันเด็กเหรอ”

   พูดแบบนี้มันหยามกันชัดๆ

 

   “ก็เด็กกว่าฉันนี่”

   ซองมินพูดหน้าเฉย อย่างคนกวนประสาท

 

   “ก็แล้วมีผู้ใหญ่ที่ไหนเขามายืนเถียงกับเด็กแบบนี้ล่ะ”

   เธอเถียงกลับไปอย่างคนเหนือกว่า เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นแทยอนงั้นเร๊อะ

 

   “เธอออกไปรอข้างนอกเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

   เถียงไม่สู้ฉันละสิ ถึงได้บอกเธอให้ออกไป แทยอนยังคงคิดเข้าข้างตัวเอง

 

   “เชอะ! ไม่ช่วยแล้วก็ได้ เชิญทำไปคนเดียวเลย”

   แทยอนวางแครอทที่กำลังล้างลงและเดินกระแทกเท้าออกไป

 

   “อ้าว เสร็จแล้วเหรอแก ไมเสร็จเร็วจังอ่ะ”

   ซันนี่ถามด้วยความแปลกใจทันทีที่เห็นเพื่อนเดินออกมาจากห้องครัว เพราะเข้าไปยังไม่ถึงสิบนาทีด้วบซ้ำ

 

   “เสร็จอะไรล่ะแก ก็พี่แกอ่ะ หาเรื่องฉัน”

   แทยอนกระชากเสียงด้วยความหงุดหงิด พร้อมกับกระแทกบั้นท้ายลงบนโต๊ะอย่างแรง เจ็บมั้ยนั่น

 

   “หาเรื่องอะไรอ่ะ นี่แกใส่ร้ายพ่อเทพบุตรของฉันรึเปล่า”

   เสียงของริชชี่เถียงขึ้นมาทันที

 

   “นี่!! ฉันเพื่อนแกนะ เฮอะ! ช่างเถอะ ซัน ฉันอยู่กินข้าวกับแกไม่ได้แล้วนะ ฉันลืมไปว่ามีนัด ฉันต้องรีบไปอ่ะ แล้วเจอกันนะ บาย”

   แทยอนตะคอกเสียง แล้วผ่อนลมหายใจเสียงหนัก ก่อนจะหันไปบอกซันนี่ แล้วหยิบกระเป๋าเดินออกจากบ้านไป

 

   “อะไรของยัยนั่นอ่ะ นึกจะไปก็ไป”

   ซันนี่ว่า ขณะมองตามพเพื่อนจนสุดสายตา

 

   “ฉันก็ว่างั้นแหล่ะ แต่ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้หมดคู่แข่ง”

   ริชชี่พูด และยังคงไม่พ้นเรื่องผู้ชาย

 

   “อ้าว! อาหารเสร็จแล้วเหรอพี่ งั้นเดี๋ยวเค้าไปช่วยยกนะ”

   ซองมินเดินถือกับข้าวออกมา ซันนี่และริชชี่จึงเข้าไปยกกับข้าวในครัวช่วย

 

   “อืม แล้วนี่เพื่อนเราอีกคนล่ะ”

   ซองมินถามผู้เป็นน้อง

 

   “อ๋อ ยัยแทขอตัวกลับก่อนหนะค่ะ เห็นบอกว่ามีนัด”

   ริชชี่ชิ่งตอบคำถามแทนเพื่อน

 

   “คงจะนัดกับแฟนไว้หละสิ”

   ซองมินพูดเปรยๆขึ้นมา

 

   “จะบ้าเหรอพี่ ยัยแทมีแฟนกับเขาที่ไหนล่ะ”

   ซันนี่รีบแย้งทันที เพราะตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา เพื่อนเธอยังไม่เคยแนะนำผู้ชายที่ไหนให้รู้จักเลย นอกจากพ่อของเธอเท่านั้น

 

   “ช่างเถอะ ทานข้าวกันดีกว่า”

   ซองมินจบบทสนทนา จากนั้นทั้งสามก็ลงมือทานอาหาร

 

2 อาทิตย์ผ่านไป

   การสอบปลายภาคเสร็จสิ้น และแล้ววันที่รอคอย?ก็มาถึง วันที่เธอต้องเดินทางไปมาเก๊า ทุกคนต่างก็มาพร้อมหน้ากันที่บ้านของเธอ

 

   “นี่พวกแก ฉันจะต้องแต่งหน้า แต่งตัวแบบนี้จริงๆเหรอ”

   ซันนี่ถามเพื่อนทั้งสอง ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

 

   “ก็เออน่ะสิ รึแกอยากให้พวกนั้นจับได้”

   ริชชี่บอก พร้อมกับแต่งแต้มจุดเล็กจุดน้อยลงบนใบหน้าของเพื่อนสาว

 

   “ใช่ แล้วอีกอย่าง แกไม่กลัวนายนั่นเหรอ”

   แทยอนเสริม ในขณะที่กำลังพับเสื้อผ้าที่ริชชี่เตรียมมาเข้ากระเป๋าเดินทาง

 

   “อือก็จริง พวกแกว่าฉันจะทำได้เปล่าวะ”

   เธอทำหน้าเห็นด้วย ก่อนที่จะถามความเห็นจากเพื่อน

 

   “แกทำได้อยู่แล้วหละ มั่นใจหน่อยสิ อะ เสร็จแล้ว เป็นไงยัยแท”

   ริชชี่บอก พร้อมเก็บเครื่องสำอางเข้ากล่องตามเดิม ก่อนจะหันไปถามแทยอน

 

   “เฮ้ย!! สุดยอดเลยหวะ แทบจำไม่ได้แหนะ”

   แทยอนที่เงยหน้าขึ้นมาจากกองผ้าถึงกับผงะ แล้วอุทานเสียงลั่น

 

   “แน่นอน ฝีมือริชชี่ซะอย่าง”

   ริชชี่ยืนเต็มความสูง ก่อนจะกอดอกแล้วเชิดหน้าตอบด้วยความภาคภูมิใจกับผลงานของตนเอง

 

   “เออ จริงด้วย ขอบใจพวกแกมากนะ ที่วันนี้มาช่วยฉัน”

   ซันนี่เองก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน นี่มันไม่เหมือนเธอเลยซักนิด

 

   “ไม่เป็นไรหรอกน่า เราเพื่อนกันอยู่แล้วเนอะ”

   แทยอนพูด แล้วพวกเราทั้งสามก็โผเข้ากอดกัน

 

   “ซัน เสร็จรึยัง ใกล้จะถึงเวลาแล้วนะ”

   เสียงของซองมินตะโกนเข้ามาในห้อง ทั้งสามจึงช่วยกันขนกระเป๋าออกมา และขึ้นรถที่ทางหัวหน้าของพี่ชายส่งมารับเพื่อจะไปที่สนามบิน

 

@สนามบิน

   เดินทางไม่นานนัก ทั้งหมดก็มาถึงสนามบิน ทุกคนต่างก็ทยอยลงจากรถ จะมีก็แต่คนเดียวที่ยังไม่กล้าลง

 

   “อ้าว ซัน ลงมาสิ ใกล้จะถึงเวลาที่เครื่องจะออกแล้วนะ”

   ซองมินบอกผู้เป็นน้อง ซันนี่มีท่าทีลังเลเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆก้าวขาลงจากรถ และเป็นอย่างที่คิดไว้ พอเธอออกมาจากรถ สายตาทุกคู่ ทั้งที่รู้จัก และไม่รู้จัก ก็มาหยุดอยู่ที่เธอ

 

   “นั่งรอพี่ตรงนี้ก่อนนะ”

   ซองมินบอก หลังจากที่ทั้งหมดเดินเข้ามาถึงด้านในของสนามบิน ก่อนจะสั่งน้องสาวและเพื่อนๆของเธอ พวกเธอทั้งหมดพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่ซองมินจะเดินแยกตัวไป

 

   “ฉันทุเรศมากเลยเหรอแก”

   ซันนี่กระซิบถามเพื่อนทั้งสอง เพราะเธอกังวลถึงสายตาผู้คนที่มองมายังเธอ ชนิดที่ว่าถ้ารู้จักกันก็คงมานั่งถามแล้วหละมั้ง

 

   “ไม่หรอกน่า ฉันว่าสวยออก ฮิฮิ”

   ริชชี่ตอบ พร้อมกับกลั้นหัวเราะ

 

   “แล้วทำไมแกต้องขำด้วยเล่า”

   ซันนี่ว่างอนๆ

 

   “แกจะกังวลอะไรหละซัน แกก็รู้ว่านี่มันไม่ใช่ตัวจริงของแก”

   แทยอนว่า ก็จริง เธอไม่เห็นจะต้องกังวลอะไรเลย ยังไงซะก็ไม่มีใครรู้จักเธออยู่แล้ว

 

   “ซัน ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วนะ เอานี่ ตั๋วเครื่องบินกับพาสปอร์ตของแก”

   ซองมินเดินกลับมาพร้อมกับยื่นตั๋วเครื่องบิน และพาสปอร์ตส่งให้น้องสาว

 

   “ฉันต้องไปแล้วนะพวกแก”

   เธอบอกเพื่อนทั้งสอง ด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์

 

   “โชคดีนะแก ไว้เดี๋ยวฉันจะโทรไปหาแกบ่อยๆนะ”

   แทยอนบอกและเข้ามาสวมกอดซันนี่

 

   “โชคดีนะแก ฉันจะคิดถึงแกทุกวันเลยนะ ฮึกๆ”

   ริชชี่ว่า แล้วเข้าไปสวมกอดอีกคน

 

   “ฉันจะไปมาเก๊านะ ไม่ได้จะไปรบ แกจะร้องไห้ทำไมเนี่ย ฮือๆ”

   ซันนี่บอกเพื่อน แต่ตัวเองกลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

 

   “แล้วแกร้องทำไมหละ ฮือๆๆๆ”

   ริชชี่พูดไปด้วยร้องไห้ไปด้วย ทั้งสามคนกอดกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่ซันนี่จะผละออกแล้วหันไปหาซองมิน

 

   “ซัน จำไว้นะ แกคือคนที่มั่นใจ แกคือหยางกวาง ลืมตัวตนของแกไปซะ ต่อไปนี้แกคือหยางกวาง”

   ซองมินจับไหล่น้องสาว ก่อนกำชับเสียงหนักแน่น

 

   “ได้ เค้าจะจำไว้ ว่าเค้าคือหยางกวาง”

   เธอบอก พร้อมกับเช็ดน้ำตาบนใบหน้า

 

   “ดีมาก ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว รีบไปเถอะ”

   ซองมินบอก และก็กอดลาน้องสาวเป็นครั้งสุดท้าย

 

   “โชคดีน้าาาาา”

   แทยอนและริชชี่ตะโกนตามหลัง ซันนี่จึงหันกลับไปโบกมือลาอีกครั้ง ต่อไปนี้เธอจะต้องพึ่งตัวเองแล้วสินะ  เธอต้องลืมทุกสิ่งที่เป็นตัวเอง ต่อไปนี้เธอคือหยางกวาง คนที่มั่นใจในตัวเอง เธอจะต้องทำให้ได้ แล้วเจอกัน นายคริส

 

*คูจอลพัล (Gujeolpan) หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่านพเก้า เป็นอาหารเกาหลีในราชสำนักโชซอน มีลักษณะเป็นแผ่นแป้ง 3 สีมีสีเหลือง สีเขียว สีขาว เครื่องเคียง มี กุ้ง ปู ไข่ขาว ไข่แดง แครอท เนื้อ แตงกวา เห็ดโทราจิ และมีน้ำจิ้มสูตรพิเศษ เวลากินให้นำแผ่นแป้งมาห่อกับเครื่องทุกอย่างและราดน้ำจิ้ม ห่อเป็นคำส่งเข้าปาก

เพิ่มเติมที่ http://www.happytokorea.com/index.php?option=com_content&view=article&id=844:2010-12-24-03-28-18&catid=43:korean-food&Itemid=97

.

.

.

.

.

PS. มาแล้วๆ แอบมา กลัวโดนด่าเพราะดองไว้นาน กว่าจะมีเวลามาอัพได้ ตอนต่อไป นางเอกของเราจะก่อเรื่องวุ่นๆอะไรที่มาเก๊าน้า ติดตามได้ในตอนต่อไปจ้า ขอบคุณทุกๆคอมเม้นนะคะ^^


Shira kuma
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #53 Jirawat Thawichai (@ghghd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 14:08
    สู้ๆค่ะไรต์
    #53
    0
  2. #43 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 11:31
    ซันไปแล้ว จะได้เจอคริสแล้วสินร่ะ
    #43
    0
  3. #39 sowonsunny (@sunny-sunny-123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 22:31
    รับทราบจ้า ไม่ทิ้งไรต์ไปไหน ^^
    #39
    0
  4. #35 enjoyg7 (@kittiya-nkammank) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 17:48
    มาเร็วๆนะคร้าาาา ตั้งใจทำข้อสอบด้วยน่า รออ่านอยู่จ้า
    #35
    0
  5. #34 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 09:41
    รอๆๆๆๆๆๆจร้า
    #34
    0
  6. #32 rainy daybyday (@rainny_nigth) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:47
    รออัพ >.< 
    #32
    0
  7. #24 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:26
    เจิมมมมมม
    #24
    0
  8. #12 lovely destiny (@dreamgirlly20122) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2556 / 14:51
    สนุกค่ะ รออัพนะคะ
    #12
    0