Is it me? คนคนนั้น...เป็นฉันได้หรือเปล่า?

ตอนที่ 9 : Chapter 8 ~ You are my girlfriend :) (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 867
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ต.ค. 56



Chapter 8 ~ You are my girlfriend :)

 

 

            วันนี้ก็วันอาทิตย์แล้วสินะ ได้กลับบ้านสักทีนะเรา >.< สงสัยกันใช่มั๊ยว่าทำไมวันนี้ฉันดูแฮปปี้ผิดปกติ มันก็ไม่มีอะไรหรอก...เพียงแต่เรื่องเมื่อวานทำให้ฉันนอนฝันดีเลยล่ะ จนถึงวันนี้ฉันถึงเข้าใจในประโยคที่ว่า ความทุกข์อยู่กับเราไม่นานหรอก มันจะผ่านมา ผ่านไป สลับกับความสุขนี่แหละ

            หลังจากพวกเรากินอาหารเช้าที่รีสอร์ตของมิคเสร็จ พวกเราก็กลับกรุงเทพทันที ก่อนที่จะมีอะไรไม่คาดฝันอย่างเช่นฝนตกหนักเกินไปเกิดขึ้นอีก แต่ก่อนที่ฉันจะไปฉันยังไม่ลืมที่จะคืนเงินแค่ที่พักในส่วนของฉันให้มิคด้วย ถ้าไม่คืนแล้วไปพักที่ของมิคอย่างฟรีๆ มันดูเอาเปรียบ...และฉันก็ไม่สบายใจด้วย ดังนั้นการที่ฉันคืนเงินให้หมอนั่นไป เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วล่ะ

            เมื่อถึงกรุงเทพ ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปทางกลับบ้านของตัวเอง แต่เบสต์ดันอาสาจะไปส่งทั้งฉันแล้วก็บีบี อ้อ..คือฉันลืมบอกไปน่ะ ว่าพวกเราแยกกับยัยเน่เน่และพวกเพื่อนของยัยนั่นไปแล้ว แล้วแบล็คก็ไปกับพวกนั้นด้วยล่ะ
ตอนนี้จึงเหลือแค่พวกเราสามคน...ซึ่งก็คือ ฉัน บีบี แล้วก็เบสต์ เบสต์จึงโทรไปบอกทางบ้านของหมอนั่นให้ส่งคนมารับพวกเรา ตอนนี้เราก็เลยมานั่งอยู่บนรถของเบสต์กันหมด

            “นี่...นายไม่ต้องไปส่งฉันถึงบ้านก็ได้นะ... ส่งแค่เซ็นทรัลนี่ก็ได้ ฉันเดินไปเองได้น่ะ มันไม่ไกลหรอก”

            “ไม่เป็นไรหรอก แค่ไปส่งเธอมันจะเป็นอะไรล่ะ ยังไงเธอก็เป็น เพื่อนฉันนะ”

            “อืม..อ่าฮะ งั้นก็ได้”

            วันนี้เบสต์เป็นอะไรของหมอนั่นนะ ตั้งแต่เช้าแล้ว พูดกับฉันเหมือนประชดๆ ยังไงก็ไม่รู้ เท่าที่ฉันจำได้เรายังไม่ได้ทะเลาะอะไรกันเลยนะ

            ผ่านไปประมาณสิบนาทีฉันก็มาถึงบ้านของตัวเอง หลังจากเบสต์พูดประโยคแปลกๆ นั่นออกมา พวกเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าหมอนั่นโกรธอะไรฉัน

            “เอ่อ... งั้นฉันไปก่อนนะ บายๆ บีบี บายๆ...เบสต์”

            “เธอจะให้ เพื่อน’ คนนี้ ลงไปส่งข้างล่างมั๊ย?”

            “เอ่อ…ไม่เป็นไรหรอก ขอบใจที่มาส่งนะ งั้น…ฉันไปแล้วนะ บายๆ”

            ฉันพูดจบก็ลงจากรถแล้วเข้าบ้านในทันที ตอนนี้ก็ไม่มีใครอยู่บ้านอีกเช่นเคย คือพ่อแม่ฉันน่ะไปต่างประเทศ
บ่อยมากๆ ก็น้องสาวฉันเรียนอยู่ที่นั่นอ่ะ แต่เหตุผลที่พวกท่านไม่กังวลเรื่องฉันมาก ก็เพราะที่บ้านฉันยังมีแม่บ้านคอยดูแลอยู่น่ะ แล้วป้าคนนี้ยังดูแลฉันมาตั้งแต่เด็กแล้วด้วย เลยไว้ใจได้

            “กลับมาแล้วเหรอคะคุณหนู ^^”

            “ค่ะ งั้นเดี๋ยวหนูไปข้างบนก่อนนะคะ”

            “จะกินอะไรมั๊ยคะ”

            “ไม่เป็นไรค่ะ หนูยังไม่หิวเลย :P

            “โอเคค่ะ ^__^

            ฉันยิ้มให้ป้าแม่บ้านก่อนจะขึ้นไปที่ห้องของตัวเองทันที

            พอไปถึงห้อง ฉันก็เอาแต่คิดถึงการกระทำที่เบสต์มีต่อฉันในวันนี้ เบสต์เป็นอะไรของหมอนั่นกันนะ

พูดแต่ เพื่อน เพื่อน แล้วก็เพื่อนอยูได้ ก็พวกเราเป็นเพื่อนกันแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วนี่ =..= อยากรู้จริงๆ ว่าหมอนั่นคิดอะไรอยู่กันแน่นะ!?

            หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องเมื่อวาน... ตอนฉันกับแบล็คคุยกันหรอกนะ???

            แต่ยังไงมันก็ไม่ใช่หรอก เบสต์ไม่ได้ชอบฉันสักหน่อยนี่น่ะ...

 

 

Bebe’s Talks

            ตอนนี้บลูลงจากรถไปแล้ว เบสต์ก็เลยกำลังไปส่งฉันที่บ้าน เหตุผลที่ต้องมาส่งบลูก่อน ก็เพราะบ้านบลูถึงก่อนแหละ ตอนนี้หมอนั่นก็เลยต้องไปส่งฉันบ้าง พูดไปก็เกรงใจเหมือนกันแฮะ :P วนไปวนมาอยู่อย่างนี้ ไม่ได้กลับบ้านตัวเองสักที

            “พี่ครับ หยุดรถก่อนครับ” เบสต์พูดกับพี่คนขับรถ

            “มีอะไรหรือเปล่าครับคุณเบสต์”

            “ผมจะขอไปเดินเล่นที่สวนสาธรณะนี่สักพักน่ะครับ เดี๋ยวเสร็จแล้วผมโทรตามพี่นะ”

            “ได้ครับ”

            “ไปกันเถอะ”

            “ไปไหนเนี่ย -..-

            เบสต์ไม่ฟังฉันเลย แต่กลับดึงมือฉันให้ลงจากรถไปด้วยกัน ไปเดินเล่นงั้นเหรอ ปกติหมอนี่ไม่เห็นเคยชวนฉันมาเดินเล่นอะไรแบบนี้บ้างเลย วันนี้เบสต์ดูแปลกๆ ไปนะ ตั้งแต่เช้าแล้วแหละ หมอนั่นพูดจากับบลูแปลกๆ อย่างตอนที่ลงจาก รถน่ะ ก็ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่เลย ฉันไม่รู้ว่าสองคนนั้นทะเลาะอะไรกัน แต่ที่แน่ๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปซักจากยัยบลูให้ได้เลย
ริอาจจะมีความลับกับเพื่อน
=o= ยอมไม่ได้นะเนี่ย :P

            “วันนี้นายมาอารมณ์ไหนกันเนี่ย อยู่ดีๆ ก็อยากชวนฉันมาเดินเล่นซะงั้น -_-

            “ไม่รู้สิ ฉันแค่อยากปล่อยตัวเองไปตามธรรมชาติก็เท่านั้น”

            “นาย...แปลกๆ ไปนะ”

            “งั้นเหรอ...”

            ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่ ทั้งการพูดการจา การกระทำต่างๆ เหมือนไม่ใช่เบสต์คนที่ฉันรู้จักเลยสักนิด เบสต์คนเดิมต้องเป็นคนที่ร่าเริงสิ ทำไมวันนี้ถึงได้ดูเป็นคนอมทุกข์ไว้แบบนี้

            “นี่บีบี...เธอเคยรักใครหรือเปล่าน่ะ”

            “หืม..? นายว่า...ไงนะ”

            “ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้นเลย ฉันแค่ถามขึ้นมาลอยๆ เท่านั้นแหละ เธอเคยรักใครบ้างมั๊ย”

            “ไม่....ไม่มีหรอก”

            ไม่มี...ซะที่ไหนกัน ก็คนตรงหน้าฉันนี่ไง คนที่ฉัน(แอบ)รัก...

            “เหรอ...แล้วเธอคิดว่า...ถ้าเรารักใครสักคนจริงๆ เราควรบอกความรู้สึกเรากับเขามั๊ย”

            “นาย..โอเคอยู่หรือเปล่าน่ะ วันนี้นายไม่เป็นตัวของตัวเองเลยนะ...เบสต์”

            “ฉัน...ก็เป็นแบบนี้แหละ ^^ แต่ตอนนี้...ไม่รู้สิ ฉันอาจจะเปลี่ยนไปอย่างที่ตัวฉันเองก็ไม่รู้ตัวมั้ง แต่เธอตอบคำถามฉันหน่อยสิ เราควรจะบอกความในใจให้คนที่เรารักรู้มั๊ย”

            “ถ้าอยากให้เขารู้...เราก็ควรจะบอกความในใจเราออกไปสิ จะเก็บไว้ทำไม”

            ใช่!!! จะเก็บมันไว้ทำไมฮะยัยบีบี ชอบเขาก็บอกเขาไปสิ นี่ฉันจะต้องมาให้คำปรึกษาคนที่เราแอบรักเกี่ยวกับเรื่องรักๆ แบบนี้จริงๆ เหรอเนี่ย แค่ให้ความเห็นกับตัวเอง...ฉันยังทำหน้าที่ไม่ดีพอเลย แล้วนี่ยังจะมาแนะนำเบสต์...เกี่ยวกับเรื่องความรัก ซึ่งตัวฉันเองยังไม่มั่นใจกับมันเลยน่ะเหรอ น่าสมเพชจัง

            “งั้น... เธอเป็นแฟนกับฉันนะ”

            “อืม..ได้สิ หา!!!!!  นายพูดว่าอะไรน่ะ =///=

            เบสต์พูดพร้อมกับหันมาเผชิญหน้ากับฉัน คือตอนแรกหมอนั่นยืนหันหลังให้น่ะนะ แต่อย่าเพิ่งไปพูดถึงเรื่องนั้นเลย มาตกใจกับเรื่องที่อยู่ตรงหน้าฉันนี่ดีกว่า เบสต์...ขอฉันเป็นแฟนเหรอ!??? เกิดอะไรขึ้น กันเนี่ย? บ้าไปแล้ว =o=

            “เป็นแฟนกันมั๊ย?”

            “นาย...นายรู้ตัวมั๊ยเนี่ยว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่ แล้วก็...พูดกับใครอยู่น่ะ”

            “รู้สิ ฉันกำลังพูดกับเธออยู่ไง บีบี”

            “แต่เมื่อกี้นายเพิ่งพูดเกี่ยวกับการบอกรักอะไรนั่นอยู่เลยนะ แล้วฉันก็คิดว่านายคงไม่ได้หมายถึง ฉันหรอก...”

            “แต่ฉันอยากเป็นแฟนเธอนี่”

            =////=

            “ตกลงมั๊ย? ฉันสัญญาว่าถ้าเธอเจอคนที่เธอชอบแล้ว เราจะเลิกกันทันที”

            “แต่...นายไม่ได้ชอบฉันนี่ =..=

            “แต่ฉันอยากเป็นแฟนกับเธอนะ”

            ตอบไม่ตรงคำถาม -..- แล้วเมื่อไหร่เราจะได้เลิกกันล่ะ...ในเมื่อไม่ว่ายังไงฉันก็คงไม่มีทางเจอคนที่ฉันชอบหรอก เพราะเขาคนนั้นก็กำลังยืนอยู่หน้าฉันตอนนี้แล้วยังไงล่ะ

            “ฉัน....นายเล่นบ้าอะไรเนี่ย”

            “ฉันเปล่าเล่นนะ ฉันแค่อยากเป็นแฟนเธอจริงๆ เดือนเดียวก็ได้ ฉันสัญญาว่าถ้าเธอเจอคนที่เธอชอบจริงๆ เมื่อไหร่ ฉันจะเลิกกับเธอทันที ฉันสัญญานะ”

            “ก็ได้... แต่เราไม่ได้ชอบกันนี่ คือฉันหมายถึง...นายไม่ได้ชอบฉันนี่”

            “เธอก็ไม่ได้ชอบฉันเหมือนกัน...แต่เอาเป็นว่า เราเป็นแฟนกันแล้วนะ ^^

            “นี่ ฉันยัง...”

            “ไม่ต้องพูดแล้ว ห้ามคืนคำด้วยล่ะ เพราะเธอเองก็บอกก็ได้ไปแล้ว :D

            “เบสต์ =..= ฉันยังไม่ได้...”

            “พอแล้วๆ สรุปว่าเราเป็นแฟนกัน”

            “ฉัน...”

            “เราเป็นแฟนกันนะ”

            =//=

            “เราเป็นแฟนกันนะ”

            =///=

            “เราเป็นแฟนกัน...จริงๆ”

            “พะ...พอแล้ว พอได้แล้ว รู้แล้วน่า”

            “ฮ่าๆๆ หน้าแดงอีกแล้ว :P

            จะไม่ให้หน้าแดงได้ไงล่ะ คนที่เราแอบรักมานาน อยู่ดีๆ ก็มาย้ำว่า เราเป็นแฟนกันนะได้ตั้งหลายประโยค ใครไม่อายบ้างนี่ฉันนับถือเลยล่ะ แต่ฉันนี่....อายมากกกกก เขินด้วย TT^TT

            วินาทีนี้...ฉันไม่รู้หรอกว่าเบสต์ต้องการอะไรกันแน่ถึงได้มาขอฉันเป็นแฟน แต่ที่รู้ๆ ฉันมีความสุขดีนะ ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องที่...เกินความคาดหมายเกินไปหน่อย แต่ก็โอเคเหมือนกันนะ >///<

            แม้ว่ามันจะเป็นแค่ความสุขในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ฉันก็มีความสุขมากๆ แล้วล่ะ

 

วันต่อมา...

            และแล้ววันจันทร์...ที่ไม่อยากให้มาถึงเลยก็มาถึง ฉันยังคงมาโรงเรียนตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติก็คือตั้งแต่ฉันถึงโรงเรียน ทุกสายตาต่างมองมาทางฉันด้วยท่าทีแปลกๆ ทั้งนั้น ฉันขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันไม่ได้ไปสร้างความเดือดร้อนอะไรเลย TT^TT

            “บีบี ดีใจด้วยนะ >..<

            บลู...เป็นคนแรกที่วิ่งมาหาฉัน พร้อมกับโถมตัวเข้ามากอดฉันในทันที ว่าแต่...ดีใจด้วย ดีใจเรื่องอะไรเหรอ? ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่อง

            “ดีใจ...ทำไมเหรอ แล้วนี่ทำไมเธอถึงดูมีความสุขขนาดนั้นฮะ -o-

            “ก็ดีใจกับเธอยังไงล่ะ ในที่สุดความฝันของเธอก็เป็นจริงแล้วนะ หมอนั่นเป็นแฟนกับเธอแล้ว >.,<  เย้ๆๆ เพื่อนฉันมีแฟนแล้ว >o<

            “เธอ...พูดว่าอะไรนะบลู แล้วไม่ต้องออกอาการขนาดนั้นก็ได้ เดี๋ยวคนอื่นก็สงสัยกันหมด”

            “ไม่ต้องกลัวใครได้ยินหรอก ในเมื่อทุกคนเขารู้กันหมดแล้วว่าเธอน่ะ...เป็นแฟนกับเบสต์”

            “อ้อถึงว่า..ทุกคนถึงมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นตั้งแต่มาถึงโรงเรียนแล้ว แต่เดี๋ยวนะ!?? เมื่อกี้เธอพูดว่า....ทุกคนรู้หมดแล้วงั้นเหรอ!!!! แล้วรู้ได้ไงอ่ะ ใช่...ฉันลืมถามไปเลย ทุกคนรู้เรื่องนี้กันได้ไง ในเมื่อ...”

            “ในเมื่อ...มันเพิ่งเกิดขึ้นใช่มั๊ย >.<

            “ก็ใช่ แต่ว่า...”

            “เธอไม่ต้องกังวลอะไรแล้วล่ะ คือเบสต์เป็นคนประกาศเองเลยล่ะ หมอนี่มาโรงเรียนตั้งแต่เช้า แล้วก็ตะโกนซะทุกคนได้ยินว่า บีบี...เป็นแฟนของฉันแล้ว ดังนั้นห้ามใครยุ่งกับยัยนั่นเด็ดขาดแหม...! โรแมนติกจังเลยนะ ว่าแต่พวกเธอไปเป็นแฟนกันตอนไหนเนี่ย ไม่เห็นบอกฉันเลย เมื่อวานฉันก็ออกจะกังวลว่าเบสต์เป็นอะไรทำไมถึงดูห่างเหินกับฉันจัง แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วล่ะ เพราะว่าเขาเป็นแฟนเธอไง เขาเลยไม่อยากให้เธอคิดมากเรื่องฉันกับเขา เบสต์นี่โรแมนติกจังเลยนะ คิดถึงจิตใจของแฟนตัวเองด้วย ฉันดีใจจริงๆ นะ ที่พวกเธอได้เป็นแฟนกันสักที จบแบบแฮปปี้แอนด์ดิ้งสักทีนะ ^^

            “งั้นเหรอ... อืม”

            “เธอไม่ดีใจเหรอ นี่เป็นความฝันของเธอเลยนี่”

            บลูพูดขึ้นด้วยเสียงที่เปลี่ยนไป เมื่อเห็นปฏิกิริยาของฉันแปลกๆ ทั้งๆ ที่ฉันควรจะต้องดีใจ ที่ได้เป็นแฟนกับเบสต์
แต่ฉันกลับไม่มีท่าทางแบบนั้นเลยสักนิด เหตุผลที่ฉันเป็นแบบนั้น เพราะฉันรู้ไงล่ะ...ว่าเหตุผลที่เบสต์ทำแบบนั้นน่ะเพื่ออะไร

            สุดท้าย...เขาก็ไม่ได้อยากเป็นแฟนกับฉันจริงๆ สักหน่อย

            ถ้าเขาชอบฉันจริงๆ เขาคงไม่มาประกาศไปทั่วขนาดนี้ และยิ่งคนที่มาได้ยินมันเป็นบลูแล้วด้วย ฉันมั่นใจว่าความคิดของฉันไม่ผิดพลาดหรอก เบสต์ชอบบลูจริงๆ ด้วย แล้วที่หมอนั่นทำก็เพื่อประชดบลูสินะ ไม่ได้ทำเพราะชอบฉันหรืออะไรหรอก สุดท้าย...นายก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่นเลยสินะ ที่ทำทุกอย่างเพื่อความต้องการส่วนตัวของตัวเอง โดยไม่คิดเลยว่าคนอื่นจะรู้สึกยังไงกับการกระทำนั้น นายก็ไม่ได้ต่าง จากผู้ชายคนอื่นเลยสักนิด... ฉันผิดหวังในตัวนายจริงๆ

            “ฉันก็ต้องดีใจสิ เพียงแต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะทำ...ได้ขนาดนั้น”

            “อ้อ...โอเค เฮ้...นั่นไง เบสต์มาแล้ว”

            เบสต์มาอย่างที่บลูพูดจริงๆ หมอนั่นเดินตรงมาหาฉัน แต่สายตากับจ้องไปที่บลู...เพียงคนเดียว ดูก็รู้แล้วว่าสายตาคู่นั้นต้องการคำตอบจากการกระทำของเขา เขาต้องการจะรู้ว่าบลูจะรู้สึกยังไง ถ้าเขาไปชอบคนอื่นแทนบลูแล้ว โดยใช้ฉันเป็นหมากตัวสำคัญในการประชดผู้หญิงคนนึงสินะ

            “นี่เบสต์...ฉันดีใจด้วยนะ นายกับบีบีเป็นแฟนกันน่ะ ในที่สุดเพื่อนที่ฉันรักทั้งสองคนก็ได้ลงเอยกันสักที เย้!!!”

            เพราะการกระทำของบีบี ทำให้เบสต์หน้าเหวอไปนิดหน่อย แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาปกติตามเดิม ใครจะไม่ตกใจได้ล่ะ ถ้าฉันเป็นเบสต์….ฉันก็คงตกใจไม่น้อยเลยที่คนที่เราต้องการ ให้มีปฏิกิริยาตอบโต้มากที่สุด กลับไม่รู้สึกอะไรเลย ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ…ว่าบลูจะแสดงท่าทีออกมายังไง บลูน่ะต้องดีใจมาก ที่ได้เห็นเพื่อนที่ยัยนั่นรักทั้งสองคนลงเอยกัน แล้วนั่นก็เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของยัยนั่นด้วย บลูไม่มีทางมาหึงฉันกับเบสต์อย่างที่หมอนั่นต้องการหรอก เพราะใจของบลู…ได้ให้ผู้ชายใจร้าย คนนึงไปแล้ว และมันก็ไม่ง่ายด้วย…ที่จะลืมรักครั้งแรกไปจากใจ อย่างที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้ไงล่ะ

            “อืม ขอบใจนะ ตอนนี้ฉันก็เป็นแฟนกับบีบีจริงๆ แล้ว ขอบคุณสำหรับคำยินดีนะ ^^

            ไม่พูดเปล่า หมอนั่นยังส่งสายตาหวานๆ มาให้ฉันเพื่อตบตาบลูอีกด้วย ฉันก็เลยแกล้งยิ้มตอบไป ทั้งๆ ที่ในใจฉันในตอนนี้เต็มไปด้วย ความเสียใจ’ ที่หมอนั่นเอาความรักความไว้ใจของฉันมาใช้ฉันเป็น เครื่องมือของเขา

ฉันไม่คิดจะแก้แค้นอะไรเขาหรอก ฉันเพียงแต่จะเล่นไปตามบทที่เขาต้องการให้ฉันเล่นก็เท่านั้น ในเมื่อเบสต์ยังไม่รู้ว่าฉันรู้สึกยังไง ฉันก็คงต้องปล่อยให้เขาทำในสิ่งที่เขาต้องการไปก่อน จนเมื่อถึงวันนึงที่เขาเรียนรู้ที่จะใส่ใจและเห็นใจคนอื่นบ้าง เขาก็คงจะรู้ว่าฉันรู้สึกยังไง

เขาก็คงรู้ว่าเขาได้ทำร้าย...จิตใจของคนที่รักเขา...มากเท่าไหร่

(End : Bebe’s Talks)



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น