Is it me? คนคนนั้น...เป็นฉันได้หรือเปล่า?

ตอนที่ 7 : Chapter 6 ~ Can I like you? (ชอบเธอได้หรือเปล่า) (Re-Write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 ส.ค. 56

     

Chapter 6

 Can I like you? (ชอบเธอได้หรือเปล่า)

 

 

            พวกเราเดินทางมาถึงรีสอร์ตของมิคโดยใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น แถมมิคก็ยังมีน้ำใจพาพวกเราเยี่ยมชม
รีสอร์ตอีก ที่นี่น่าอยู่เหมือนกันแฮะ มีทั้งห้องคาราโอเกะ ห้องอาหาร ห้องฟิตเนส แล้วก็ยัง มีห้องเล่นสำหรับเด็กอีก
ตอนแรกฉันก็ไม่คิดว่าจะหรูขนาดนี้นะ ประเมินผิดไปซะแล้วเรา

            “ฉันจัดเตรียมห้องให้พวกเธอแล้วนะ ห้องละสองคน ผู้ชาย 1 ห้อง กับ ผู้หญิงอีก 3 ห้อง”

            “ขอบคุณมากนะมิค เรื่องค่าใช้จ่ายน่ะ....”

            “ขอบคุณมากมิค >_< นายนี่ใจดีซะจริงๆ เลย! หวังว่านายคงไม่ได้เก็บเงินพวกเราหรอกนะ ใช่มั๊ย? ^___^

            ฉันยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนแทรกซะแล้ว แถมพูดอะไรไม่พูด...ยังจะมาพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดอีก คนเราควรจะมีสำนึกอะไรบ้างก็ดีนะ ที่มิคให้เราอยู่ที่นี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว นี่ยังจะมาขอพักฟรีอีก...ฉันล่ะเชื่อยัยเนเน่นี่จริงๆ แค่ค่าห้องแค่นี้ฉันมีปัญญาจ่ายน่ะ แต่ไอ้กิริยาน่าเกลียดที่ยัยนี่ทำมัน...เกินไปหน่อยมั๊ย? บ้านของยัยนี่ฐานะเองก็ไม่ได้ต่างจากฉัน
เท่าไหร่
-_-

            “เอ่อ... อ่าฮะ ไม่เป็นไรหรอก ^^

            มิคหันมาหาฉันพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ ถามจริงเหอะ...ใครมันจะไปกล้าปฏิเสธกันล่ะ? แล้วอีกอย่าง..จะให้หมอนั่นปฏิเสธยังไงถึงจะดูดีกัน -..-

            “เอ่อ…มิค ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันจ่ายเองดีกว่า เกรงใจน่ะ”

            “อะไรของเธอฮะ? มิคเองก็บอกว่าไม่เป็นไรแล้ว…จะเอาอะไรอีก -_-^^

            เอาเรื่องเธอนะสิ...ยัยบ้า! =_=^^

            “ไม่เป็นไรหรอกบลู เรื่องแค่นี้เล็กน้อยน่ะ ^^

            “อืม... งั้นก็...ขอบใจนะ”

            ถึงมิคจะพูดงั้นก็เถอะ...ฉันก็ไม่สบายใจอยู่ดีที่ต้องมาให้หมอนี่ออกเงินให้แบบนี้ ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้เลยสักนิด ยังไงก็ตาม...ฉันจะต้องตอบแทนมิคคืนให้ได้

            “ไม่ต้องเป็นห่วงกันขนาดนั้นก็ได้ เพื่อนเธออยากจ่ายให้ก็ให้หมอนั่นจ่ายไปเหอะ”

            “เอ๊ะ!

            อยู่ดีๆ คนที่ไม่มีปากเสียงและเงียบมาตลอดทางอย่างแบล็คก็พูดขึ้น ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอกนะ

            “ขอคีย์การ์ดหน่อย”

            แล้วนี่ยังจะใช้คำพูดกับกิริยาไม่ดีอีก อีตานี่เทพบุตรดีๆ ออกจากร่างแล้วหรือไง วันนั้นยังดีๆ อยู่เลย! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ -_- หลังจากแบล็คขอคีย์การ์ดเสร็จ มิคก็ยื่นคีย์การ์ดให้กับเขา ก่อนจะทยอยให้มันกับพวกเราทุกคนด้วย
โดยที่เขาให้ห้องละสองใบ ทุกๆ คนจะได้มีคีย์การ์ดของตัวเองเผื่อไว้ด้วย โดยแบ่งออกเป็นทั้งหมดสี่ห้อง ฉันกับบีบี
เนเน่กับมิซุ เชอร์รี่กับยิปโซ แล้วก็แบล็คกับเบสต์
หลังจากนั้นทุกๆ คนก็แยกย้ายกันไปตามห้องของตัวเอง แต่ขาฉันยังไม่ทันก้าวเดินออกไปเลย คำพูดของมิคก็ทำเอาฉันชะงักฝีเท้าซะก่อน

            “ฉันว่านะ...หมอนั่นชอบเธอแหงๆ เลย”

            จะบ้าเหรอ? =////= คนอย่างเขาน่ะ...จะมาชอบฉัน มั่วแล้ว มั่วจริงๆ -_-^

            “บ้าเหรอ....หมอนั่นน่ะ เกลียดฉันจะตาย”

            “ฮ่าๆๆ จริงเหรอ แล้วทำไมเวลาฉันคุยกับเธอมันต้องทำหน้าเซ็งด้วยล่ะ :P

            “ก็เขาอาจจะอารมณ์เสียมาก่อนแล้วก็ได้ แล้วยิ่งมาเจอฉันก็ยิ่งเสียเข้าไปใหญ่ล่ะมั้ง นายนี่มั่วจริงๆ นะมิค! -..- มันเป็นไปไม่ได้หรอก คนมันเกลียดกันขนาดนี้นี่เนอะ...จะมาสนใจกันตลอดเวลา มันเป็นไปไม่ได้หรอก เอ่อ...แต่เดี๋ยวนะ หมอนั่นที่พูดน่ะ...หมายถึงใครกันแน่?”

            เพราะมัวแต่งุนงงกับคำพูดแปลกๆ ของมิค ฉันเลยไม่ได้สนใจเท่าไหร่ว่าหมอนั่นพูดถึงใคร แต่พอมาคิดดูอีกที... ‘หมอนั่นสามารถเป็นได้ตั้งสองคนเลยนี่นา ทั้งแบล็ค ทั้งเบสต์ แต่ถึงแม้จะไม่รู้ว่ามิคหมายถึงใคร แต่ฉันก็แปลควาหมายไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าคนคนนั้นก็คือแบล็คน่ะนะ

            “ก็ทั้งสองคนนั่นแหละ ฉันว่านะ....สองคนนั้นชอบเธอแน่ๆ ฉันเป็นผู้ชายนะ ฉันดูออก :D

            “บะ...บ้า ไม่มีทางหรอก ฉันไม่เชื่อนายหรอก =///=

            ถึงแม้ฉันจะพูดว่าไม่เชื่อ แต่ข้างในใจฉันกลับรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก ก็ถ้าเกิดหมอนั่นชอบฉันจริงๆ
มันก็คงจะดีนี่เนอะ
! แต่....มันก็เป็นไปไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ ทำไมถึงไม่เลิกหวังลมๆ แล้งๆ สักทีนะ

            ส่วนเบสต์....หมอนั่นน่ะเหรอ...จะมาแอบมองฉันอยู่ตลอดเวลา เฮอะ! ฉันว่ามิคก็แค่แกล้งฉันเล่นแค่นั้นล่ะมั้ง! -..-

            เลิกคิด! เลิกคิด! ฉันจะไม่คิดอะไรเข้าข้างตัวเอแบบนี้อีกแล้ว T^T

 

            18.00 น.

            ฉันกับบีบีเข้ามานอนพักในห้องสักพัก จนตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมา 6 โมงแล้ว พวกเราเลยกะว่าจะไปเดินเล่น
ข้างนอกหน่อยดีกว่า

            “บลู...ที่นี่น่าจะเป็นหัวหินหรือว่าพัทยานะ มีทะเลด้วย :P อยากเล่นอ่า >_<

            “ขนาดนั้นเลย =o=” ฉันอดไม่ได้ที่จะขำเพื่อนของตัวเอง รั่วจริงๆ ยัยนี่

            “อ้าว... เธอไม่อยากเหรอ T^T ไปเดินเล่นกันดีกว่า”

            “เปลี่ยนเรื่องเร็วจังนะเธอเนี่ย อืม...งั้นก็ได้”

            ฉันเริ่มตามบีบีไม่ทันแล้วแฮะ ยัยนี่เปลี่ยนเรื่องได้เร็วเว่อร์ๆ อ่ะ เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ฉันกับบีบีจึงเดินออกจากห้อง และไปเดินชมโรงแรมแทน แต่ฉันกลับชะงักเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า

            แบล็คกับมิซุกำลังนั่งเล่นชิงช้ากันอยู่ แถมทั้งสองคน...ยังจับมือกันอยู่ด้วย

            ยัยบีบีที่มัวแต่ชมนู่นชมนี่ไม่ทันได้เห็นสิ่งที่ฉันเห็น และยังคงพูดวิจารณ์สิ่งที่อยู่รอบๆ ตัวเธออยู่ แต่แล้วยัยนั่น
ก็หยุดพูดแล้วหันมามองฉันแทน ก่อนจะเงียบไปเช่นเดียวกันกับฉัน

            “บลู....เธอโอเคหรือเปล่า”

            “...”

            “บลู...”

            “หืม...?”

            นี่ฉันเหม่อลอยขนาดไม่ได้ยินเสียงเรียกของเพื่อนเลยเหรอ สติกลับมาสักทีเถอะยัยบลู

            “เธอโอเคใช่มั๊ย?”

            “โอเคสิ โอเคมากๆ เลย เราไปกันเถอะ ^^

            “ถ้ามันฝืนมากขนาดนั้น ไม่ต้องยิ้มออกมาก็ได้นะ ฉันรู้น่า...ว่าเธอรู้สึกยังไง”

            ถ้าเป็นแต่ก่อน ฉันคงสามารถเล่าให้ยัยบีบีฟังได้แล้วว่าฉันรู้สึกยังไง แต่ตอนนี้...มันไม่ใช่ ฉันจะให้เพื่อนมาเป็นห่วงฉันตลอดเวลาแบบนี้ไม่ได้หรอก และก่อนหน้านี้...ฉันมันก็แค่คนที่แอบรักเขา ข้างเดียวเสมอมานี่เนอะ ฉันจะพูดอะไรก็ได้ที่ฉันต้องการ เพราะตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าเขารู้สึกยังไงกับฉัน แต่สำหรับตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วล่ะ ก็ฉันดันสารภาพรักไปแล้วนี่นา ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้สำหรับเขา...ฉันเป็นอะไรกันแน่ ผู้หญิงหน้าไม่อายอย่างนั้นเหรอ? พูดไปก็น่าสมเพชเปล่าๆ

            เลิกคิดถึงผู้ชายคนนั้นสักทีเถอะ ยังไงเขาก็ไม่มีทางชอบเราหรอก

            “ฉัน...ไม่เป็นอะไรจริงๆ จริงๆ นะ”

            “อืม...”

            ฉันรู้ดีว่ายัยบีบีรู้ว่าฉันเป็นคนยังไง ยัยนั่นรู้ดีว่าฉันไม่ใช่คนที่จะเอาความทุกข์ของตัวเอง ไประบายให้คนอื่นฟังเพื่อให้ตัวเองสบายใจแล้วให้คนอื่นมาทุกข์แทนหรอก ดังนั้นถ้าฉันไม่อยากพูดจริงๆ บีบีก็ไม่ซักฉันหรอก

            “บลู บีบี!!!”

            เมื่อได้ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อเราสองคน ฉันก็หันไปทางต้นเสียงทันที ก่อนจะพบว่าตอนนี้เบสต์กับมิคกำลังเดินมาหาพวกเรา ว่าแต่ว่า...สองคนนี้ไปสนิทกันเมื่อไหร่กันเนี่ย =..=

            “นี่ ไปกินข้าวกันเถอะ ที่นี่มีร้านอาหารอร่อยเยอะแยะเลยนะ หรือถ้าไม่อยากออกไปไหน จะกินที่รีสอร์ตเลยก็ได้ อาหารรีสอร์ตฉันนี่อร่อยอย่าบอกใครเลยนะ >.O

            มิคพูดพร้อมกับสาธยายอาหารโรงแรมของตัวเอง กินที่นี่ก็ได้แหละ :P

            “บีบี...เอาไงดีล่ะ” << ฉัน

            “ฉันไงก็ได้อ่ะ เบสต์ นายล่ะ?” << บีบี

            “ฉันก็ยังไงก็ได้เหมือนกัน บลู เธอเลือกเหอะ” << เบสต์

            “เอ่อ...พวกเธอไม่ต้องเกี่ยงกันขนาดนั้นก็ได้ เอาเป็นว่าฉันเลือกให้ละกัน งั้นกินที่นี่โอเคป่ะ?”

            “อืม”

            “ก็ได้”

            “โอเค”

            “พวกเธอนี่นะ...ยังจะมาพูดในทำนองเดียวกันอีก คุยกับพวกเธอแล้วฉันปวดหัวจริงๆ :P

            พูดจบก็หันหัวและตัว (คนหรือเปล่านะ -o-?) เดินนำไปห้องอาหารก่อนเลย สงสัยจะงงกับพวกเราจริงๆ นั่นแหละ ฉันเองก็งงเหมือนกันนะ ทำไมเวลาฉันถามบีบี...เบสต์ต้องมาถามฉันกลับด้วยเนี่ย แล้วแบบนี้บีบีจะไม่คิดมากเหรอ

            “นี่เบสต์!” ฉันพูดเสียงดังใส่เบสต์ พร้อมกับตีไปที่แขนของเขา (เบาๆ เองนะ)

            “ตีฉันทำไมอ่ะ T^T

            “ก็นายน่ะแหละ จะมาถามความเห็นฉันทำไม บีบีถามนาย....นายก็ต้องตอบบีบีสิ! มาถามฉันกลับ ทำไมไม่มีมารยาทเลยนะ -_-^^”

            “อ้าว! อะไรเนี่ย เรื่องแค่นี้เองนะ =o= ทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้ ฉันก็แค่อยากถามความเห็นเธอก็เท่านั้นเอง
ผิดตรงไหนเนี่ย”

            “ไม่ต้องเลย คราวหน้าน่ะ บีบีถามนายก็ตอบบีบีไปเลยนะ ฉันเป็นคนยังไงก็ได้อยู่แล้ว โนคอมเมนต์ค่ะ :P”

            “ฉันก็ยังไงก็ได้เหมือนกัน”

            บีบีพูดขึ้นหลังจากเงียบไปนาน(มากๆๆๆๆ) เบสต์นี่ก็จริงๆ เลย -o-

            “เห็นมั๊ย บีบียังไม่เห็นว่าอะไรเลย เธอจะมาบ่นอะไรฉันเนี่ย หืม? ขนาดเจ้าตัวเขายังเงียบๆ เลย เพราะบีบีเป็นคนนิสัยดี ยังไงก็ได้ยังไงล่ะ ไม่เหมือนเธอหรอก แบร่ :P

            แหม...พูดจบก็รีบเดินหนีไปเลยนะ อะไรยะ...ฉันไม่ได้จะไปประทุษร้ายเขานะ ทำเป็นกลัวไปได้

            “บีบี”

            ฉันเรียกพร้อมกับหันไปมองเพื่อนสนิทของตนเอง เมื่อเห็นว่ายัยนั่นเงียบๆ ไป ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังคุยแจ้วๆ อยู่เลย อย่าบอกนะว่าเครียดเรื่องฉันกับเบสต์อีกแล้วอ่ะ T_T

            “หืม?”

            “ฉันไม่ได้ก๊อปปี้คำเธอหรอกนะ แต่ว่า...เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”

            “ฮะๆ ไม่เป็นไรหรอก ^^ ไปกินข้าวกันเถอะ”

            “โอเค!

            แล้วพวกเราทั้งสี่คนก็ไปที่ห้องอาหาร มิคกับเบสต์เดินนำไปก่อนแล้วล่ะ มีแต่ฉันกับบีบีนี่แหละที่เดินรั้งท้ายตาม
พวกนั้นไป โหย!!! ที่นี่อาหารเยอะมากอ่ะ
>o< มีให้เลือกหลายอย่างเลยด้วย ไม่ว่าจะเป็น อิตาลี่ ญี่ปุ่น จีน เกาหลี ไทย เยอะอ่ะ >.< อยากกินให้หมดเลย =o= ฉันไม่ได้ตะกละน้าาา :P

            ว่าแต่ว่า….ตอนนี้...พวกเขาสองคนจะทำอะไรกันอยู่นะ?

            บ้า! บ้าไปใหญ่แล้วยัยบลู...! จะไปคิดถึงพวกเขาทำไมกัน ทั้งๆ ที่พวกเขาก็ไม่เคยนึกจะคิดถึงเราอยู่แล้ว
เลิกคิดอะไรบ้าๆ สักทีเถอะยัยบลู

            goooood evening ค่าาา ทุกคน ^^

            “ไม่มีใครชวนพวกเรามาเลยอ่าา TT^TT

            “ใช่ๆ เสียใจนะเนี่ย

            ยัยเนเน่ ยิปโซ แล้วก็เชอร์รี่เดินเข้ามาร่วมวง ถึงแม้ว่าคำพูดเหล่านั้นจะถูกส่งไปถึงแค่ผู้ชายสองคนเท่านั้นนะ
ยัยพวกนั้นไม่มีทางมาพูดอะไรดีๆ กับพวกฉันหรอก ว่าแต่ทำไมถึงมีแค่สามคนล่ะ แล้วสองคนนั้นหายไปไหนกัน...?
หรือว่าสองคนนั้นจะไปกินข้าวด้วยกันสองคน... หรือว่า...

            พอเถอะบลู!!! ฉันได้แต่บอกตัวเองแบบนั้น เมื่อไหร่จะเลิกคิดเรื่องของคนคนนั้นสักทีนะเรา

            “บลู....”

            “....” ทำไมฉันถึงเลิกคิดเรื่องของนายไม่ได้สักทีนะ...แบล็ค

            “บลู!!!ได้ยินฉันหรือเปล่าเนี่ย”

            “ตะโกนทำไมเนี่ย =_=

            “ก็ฉันเรียกเธอตั้งนานเธอก็ไม่หันมาสักที ผีอะไรสิงเธออยู่เหรอ :P

            “เดี๋ยวปั๊ด...” ฉันพูดพร้อมยกมือขึ้นทำเป็นตีหมอนั่น

            “อย่านะ...กลัวแล้ว >///<

            ช่างเป็นหน้าตากลัวที่....เฟ้คมากอ่าาา -_-^

            “ฉันแค่จะถามว่าเธอจะกินอะไรดี”

            เพราะเมื่อกี้ฉันมัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ เลยเพิ่งสังเกตุเห็นว่าตอนนี้ทุกคนต่างเดินไปตักข้าวของตัวเอง
กันหมดแล้ว ตรงนี้เลยเหลือแค่ฉันกับเบสต์เท่านั้น

            “ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ฉันตักเองได้น่ะ”

            “ไม่ให้ห่วงเธอ...แล้วจะให้ห่วงใครล่ะ”

            =////= ก็...ก็ห่วง...บีบีไงเล่า”

            “ก็ฉันอยากห่วงเธอนี่”

            เป็นบ้าอะไรของตานี่เนี่ย อยู่ดีๆ ก็มาพูดจาอะไรแบบนี้ ถึงแม้ฉันจะไม่ได้คิดกับเบสต์มากกว่าเพื่อน แต่มาพูดแบบนี้ต่อหน้ากัน...มันก็เขินเหมือนกันนะ -///- ฉันเลยถือโอกาสนี้ลากเบสต์ไปคุยข้างนอกแทน ฮึ้ย!! พูดบ้าอะไรของเขากันนะ

            “นายพูดอะไรของนายน่ะ เป็นห่วงบ้าอะไรเนี่ย!? เราเป็นเพื่อนกันนะ!

            “อ้าว...ห่วงก็ไม่ได้เหรอ?”

            “ไม่ได้!!!

            “แล้วชอบได้เปล่า?”

            “...”

            “ฉันชอบเธอได้หรือเปล่า...บลู?”

            “...”

 

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น