Is it me? คนคนนั้น...เป็นฉันได้หรือเปล่า?

ตอนที่ 6 : Chapter 5 ~ What if I like you.... ? (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    31 ก.ค. 56

Chapter 5

What if I like you?

 

 

ในที่สุดวันออกเดินทางก็มาถึงแล้วสินะ TT^TT เฮ้อ...ทำไมมันช่างเร็วแบบนี้นะ! ทุกคนคงยังจำได้ โปรเจ็กต์ที่ครูให้พวกเราไปทำได้ใช่มั๊ย ที่บอกว่าทำสารคดีอะไรสักอย่างน่ะ วันนี้แล้วล่ะที่ฉันจะต้องไปทำมัน น่ะ ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ความยากของงานหรอก แต่มันอยู่ที่เพื่อนร่วมงานต่างหาก ก็มีทั้งยัยเนเน่ ทั้งแบล็ค นี่นา งานมันจะออกมาดีได้ยังไงกัน -_-

นี่ยังดีนะ...ที่แบล็คไม่ได้แย่เหมือนแต่ก่อน เขาพูดจาดีขึ้น ไม่ได้พูดอะไรทำร้ายจิตใจฉันอีกเลย หลังจากที่พวกเราสงบศึกกันในวันนั้น แต่ยังไงฉันก็ไม่อยากร่วมงานกับเขาอยู่ดี มันอันตรายกับหัวใจของ ฉันมากๆ เลยน่ะสิ

ตอนนี้ฉันก็อยู่หน้าโรงเรียนแล้วล่ะ เหตุผลที่ต้องมาอยู่ที่นี่...ก็เพราะพวกเรานัดเจอกันที่นี่น่ะ แล้ว เดี๋ยวยัยเนเน่ก็จะให้รถที่บ้านของยัยนั่นมารับพวกเราไปทำงานกัน ไม่ได้อคติอะไรหรอกนะ เพียงแค่ฉันรู้สึก ถึงลางสังหรณ์อะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันไม่อยากนั่งรถของยัยนั่นเอาซะเลย! เฮ้อ...หรือว่าเราจะคิดมากไปเอง นะ?

ฉันเดินเข้าไปในโรงเรียน ก่อนจะเจอกับยัยบีบีคนแรก ยัยนั่นมาถึงเร็วเหมือนกันแฮะ! มาเร็วกว่าฉัน อีกเหรอเนี่ย =o=

            “อ้าว! บลู”

            “ไง! บีบี มาเร็วจังนะเธอเนี่ย”

            “ฮะๆ ก็จะได้ทำให้เสร็จเร็วๆ แล้วรีบกลับไงล่ะ”

จากนั้นฉันก็คุยเรื่องทั่วไปเรื่อยเปื่อยกับยัยบีบี ความจริงพวกเราไม่ได้มาเร็วก่อนเวลาหรอกนะ เพียงแต่ตอนนี้มันคือเวลานัดแล้วก็เท่านั้น แต่ป่านนี้พวกนั้นยังไม่โผล่มาสักคน =_= ช่างตรงต่อเวลาซะจริง!

“บลู....ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอหน่อย...เกี่ยวกับเบสต์น่ะ”

อยู่ดีๆ บีบีก็เปิดประเด็นมาซะงั้น แล้วดันเป็นเรื่องของเบสต์ซะด้วย

“พูดซะซีเรียสเชียว มีอะไรหรือเปล่า?”

“ฉันว่า...เบสต์...หมอนั่นต้องแอบชอบเธออยู่แน่ๆ”

“ฮะ!? บ้าเหรอ...! ไม่มีทางหรอก เธออย่าคิดมากน่า”

หมอนั่นไม่มีทางชอบฉันหรอก! รับประกันได้ ระหว่างเรามันก็เป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น ไม่มีอะไรเกิน เลยเลยจริงๆ เพราะถึงแม้เขาจะคิดอย่างนั้นกับฉันจริงๆ สิ่งที่ฉันทำได้ก็คงเป็นการปฏิเสธเขาล่ะมั้ง ก็ฉัน... ไม่เคยชอบเขานี่นา อีกอย่าง...บีบีชอบหมอนั่นด้วย ดังนั้นฉันไม่มีวันหักหลังเพื่อนอยู่แล้ว

“เปล่าหรอก...ฉันแค่เห็นว่าหมอนั่นดูเป็นห่วงเป็นใยเธอมากก็เท่านั้น”

“บีบีเธออย่าคิดมากเลยนะ! เอาเป็นว่าฉันมั่นใจว่าหมอนั่นไม่ได้ชอบฉัน หรือต่อให้เขาชอบฉัน ฉันก็ไม่มีวันชอบเขากลับหรอก เบสต์...เป็นได้แค่เพื่อนฉันเท่านั้นแหละ เท่านั้นจริงๆ ^^

“...”

“นี่สาวๆ ทำอะไรกันอยู่น่ะ?”

เฮือก!

เบสต์ตะโกนมาทางพวกเรา พร้อมกับเดินเข้ามาหา ว่าแต่ว่า...โผล่มาไม่บอกไม่กล่าวเลย แล้วเขา จะได้ยินที่ฉันพูดกับบีบีเมื่อกี้หรือเปล่านะ!? ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายจิตใจเขาเลยนะ แต่ดูเหมือนว่าคำพูด ของฉันมันจะ...โหดร้ายไปหน่อยหรือเปล่า? แต่ถ้าคิดในแง่ดี...สิ่งที่ฉันพูดมันก็ถูกต้องแล้วไม่ใช่หรือไง เบสต์ เป็นได้แค่เพียงเพื่อนของฉัน แล้วตัวเขาเองก็ไม่ได้ชอบฉันสักหน่อย...จะมาเสียใจกับคำพูดของฉันได้ยังไงล่ะ จริงมั๊ย?

            เฮ้อ…เลิกคิดเรื่องพวกนี้ดีกว่า คิดไปก็ดีแต่จะทำให้ปวดหัว -_-

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ”

ฉันถามขึ้นเพื่อเบี่ยงประเด็นในสิ่งที่ฉันเพิ่งพูดออกไปเมื่อกี้ ฉันสาบานเลยว่าถ้าหมอนั่นมายืนอยู่ตรง นี้ด้วย ฉันไม่มีวันพูดแบบนั้นออกไปแน่!

“เพิ่งมาเอง”

“บะ...”

“นี่! มัวแต่คุยกันอยู่ได้ เสียเวลามากแค่ไหนแล้วนะ!

ดูเหมือนว่าเบสต์ต้องการจะพูดอะไรสักอย่าง แต่คนไม่รู้มารยาทอย่างยัยเนเน่ดันตะโกนมาทาง พวกเราซะก่อน ตอนนี้ยัยเนเน่กำลังเดินลงจากรถของยัยนั่นน่ะ แต่เสียงดันมาก่อนเจ้าตัวซะอีก เป็นโทรโข่ง หรือไง =..=

แล้วอีกอย่าง…ช่วยบอกฉันทีว่ายัยนั่นไม่ใช่หรือไงที่เป็นคนสายน่ะ -..- เรื่องอะไรจะมาโทษพวกฉัน แบบนี้ เฮอะ! แต่นิสัยแบบนี้คงแก้ยากสินะ

“ฉันว่าพวกฉันต้องเป็นคนพูดประโยคนั้นมากกว่านะ เรารอพวกเธอมาเกือบชั่วโมงแล้วนะ” บีบีพูดขึ้นบ้าง

“จะบ่นอะไรกันหนักหนาฮะ! รีบขึ้นรถได้แล้ว -..-”

นี่สรุปคือพวกฉันผิดสินะ!? ผิดที่มาก่อน...! ผิดที่ตรงเวลาเกินไป? คนที่ถูกต้องทำตัวแบบยัยนี่ใช่มั๊ย? =_=

“ยัย...”

“นี่....เลิกบ่นสักทีเถอะน่า ไปขึ้นรถกันได้แล้ว”

แบล็คหันมาพูดกับฉันและบีบีด้วยสีหน้ารำคาญ ก่อนจะเดินตามยัยเนเน่ไป เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก เนี่ย? อยู่ดีๆ ก็มาทำตัวแย่ๆ อีกแล้ว ฉันทำอะไรผิดหรือไงกัน?

“บลู...ไปกันเถอะ”

“อื้ม! ว่าแต่ว่า...ตกลงเธอเชื่อที่ฉันพูดใช่มั๊ยบีบี?”

“เชื่อสิ...ก็เธอเป็นเพื่อนฉันนี่ ^^

“ขอบคุณนะ ^___^

“อืม!

มันเป็นความรู้สึกดีจริงๆ นะ ที่อย่างน้อย ‘เพื่อน’ ก็เชื่อในสิ่งที่เราพูด >_<

 แล้วพวกเราสามคนก็เดินตามพวกนั้นไปขึ้นรถของยัยเนเน่ที่จอดอยู่ห่างจากโรงเรียนไม่เท่าไหร่ ยังไงฉันก็ไม่เปลี่ยนความคิดเรื่องที่ไม่อยากขึ้นรถของยัยนี่อยู่ดีน่ะแหละ แต่จะทำไงได้ล่ะ!? ในเมื่อพวกเรา ต้องทำงานกลุ่มด้วยกัน แล้วฉันก็คงไม่เห็นแก่ตัวขนาดเอาเรื่องส่วนตัวมารวมกับเรื่องงานหรอก

เมื่อขึ้นไปบนรถ ฉันก็ได้รับรู้ความจริงบางอย่างอีกครั้ง...!

ก็เพื่อนทั้งแก๊งค์ของยัยเนเน่อยู่ที่นี่กันหมดน่ะสิ! -..- นี่จะมากันทำไมเนี่ย ไม่ใช่งานกลุ่มของตัวเอง ด้วย! นี่แค่ยัยเนเน่คนเดียว ฉันก็เซ็งจะตายอยู่แล้วนะ แต่นี่ดันมีพวกเพื่อนของยัยนั่นอีก เฮอะ! จะบ้าตายย TT^TT

ก็อย่างที่ฉันบอกไปน่ะ ฉันไม่ชอบยัยพวกนี้ วันๆ เอาแต่ทำตัวเด่น ไม่คิดจะทำอะไรสร้างสรรค์บ้าง เลย!

“หวัดดี! เบสต์ >_<

ยัยยิปโซ ยัยมิซุ แล้วก็ยัยเชอร์รี่...เพื่อนสาวแก๊งค์ของยัยเนเน่ พูดขึ้นพร้อมกัน แต่ถามหน่อยเฮอะ! ฉันกับยัยบีบีไม่มีตัวตนหรือไงฮะ -_-

เมื่อขึ้นมานั่งบนรถของยัยเนเน่ คนขับรถของยัยนั่นก็ออกรถทันที โหย! รถของยัยนี่ก็หรูอย่างที่ชอบ โอ้อวดเอาไว้ซะจริงๆ เลย! แต่ถึงแม้มันจะเป็นรถที่มีคุณภาพดีแค่ไหน…สำหรับฉัน เพียงแค่เห็นหน้าเจ้าของ รถ ฉันก็แทบไม่เหลือความชอบอะไรให้รถคนนี้อีกแล้วล่ะ -o-

ฉันกับบีบีเดินไปนั่งที่นั่งหลัง เพราะมันเป็นเพียงที่เดียวที่เหลือไว้สำหรับพวกฉัน -..- ช่างเป็นคนมี น้ำใจอะไรเช่นนี้!!! ส่วนเบสต์...หมอนั่นไปนั่งกับยัยพวกนั้นข้างหน้าน่ะ และแบล็ค...คงไม่ต้องพูดถึง ก็สนิทกับยัยสี่คนนี้อยู่แล้วนี่!  นั่งตรงไหนก็คงไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว

ผ่านไปประมาณสามชั่วโมงพวกเราก็เดินทางมาถึงเขาใหญ่ เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว พวกเราเลยแวะหาอะไรกินกันก่อน แต่ดูจากการกินที่ยือเยื้อของยัยพวกนี้ ฉันว่างานนี้ไม่เสร็จภายในวันเดียว แน่ๆ เลย! =_= ขอร้องเหอะ! ฉันไม่อยากมาร่วมทำงานกับยัยพวกนี้เป็นครั้งที่สองหรอกนะ ช่วยทำให้มัน เสร็จๆ ไปจะได้มั๊ย?

แต่โชคยังพอเข้าข้างฉันอยู่บ้าง ที่ยัยพวกนั้นยังเห็นความสำคัญของการเรียน เพราะหลังจาก กินข้าวเสร็จพวกเราก็เริ่มถ่ายทำกันทันที เริ่มจากการแนะนำสถานที่ต่างๆ ในเขาใหญ่ โดยที่พวกเราเลือก แต่สถานที่ที่อิงประวัติศาสตร์มากๆ และที่สำคัญ...อยู่ไม่ไกลจากที่อื่นๆ ด้วย จะได้เดินทางได้สะดวกไงล่ะ แต่กว่าจะถ่ายทำอะไรทุกอย่างเสร็จก็ปาไปหกโมงเย็นแล้ว TT^TT แบบนี้จะกลับได้มั๊ยเนี่ยยยย!

หลังจากที่พวกเราถ่ายทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เราก็มาแวะปั๊มเติมน้ำมัน พร้อมกับเข้าห้องน้ำ ห้องท่าให้เรียบร้อย ก่อนจะกลับกรุงเทพฯ น่ะ

แปะๆๆ

“เฮ้ ฝนตกน่ะ กรี๊ดดดด! ดูสิ...เสื้อฉันเปียกไปหมดแล้ว” หนึ่งในเพื่อนของยัยเนเน่กรีดร้องขึ้น

“ใช่! ฉันว่าเรารีบเข้าไปหลบฝนข้างในก่อนดีกว่า เสื้อตัวนี้ฉันก็เพิ่งซื้อมาใหม่เลยนะเนี่ย! จะมาเปียก แบบนี้ไม่ได้นะ! =_=

 “งั้นเดี๋ยวฉันไปรอในเซเว่นละกัน คงตกไม่นานหรอกมั้ง” บีบีพูดขึ้น

“ฉันไปด้วย”

“ใครห้ามล่ะ อุ๊ปส์ ไม่ใช่สิ เชิญเลย ตามสบายจ้าาา ^^

ฉันล่ะเชื่อยัยนี่จริงๆ ไม่กัดฉันสักวันนี่เห็นทีจะแย่น่ะนะ =..=

“เฮ้! รอฉันด้วย”

แล้วพวกเราทั้งสามคนก็มาหลบฝนในเซเว่นแทน อย่างน้อยการอยู่ในนี้มันก็ดีกว่าการต้องไปทน อึดอัดในรถของยัยเนเน่หลายเท่าเลยแหละ! บอกตามตรง...ฉันยังคงรู้สึกแย่ที่เห็นแบล็คอยู่กับยัยพวกนั้น เหมือนเดิม ทั้งๆ ที่ฉันไม่ควรจะรู้สึกอะไรแบบนั้นแล้วแท้ๆ แต่ฉันกลับห้ามความรู้สึกแย่ๆ นี่ไม่ได้เลยจริงๆ บอกฉันที...ฉันควรทำยังไงดี?

 ไม่รักจำได้.... แต่ให้ลืมเธอฉันทำไม่ไหว ยังคงคิดถึงทุกลงหายใจ

เสียงโทรศัพท์ของบีบีดังขึ้น ก่อนที่ยัยนั่นจะปลีกตัวจากพวกเราขอไปคุยโทรศัพท์

“บลู”

หลังจากบีบีเดินไปที่อื่น เบสต์ก็หาเรื่องคุยกับฉันทันที

“หืม?”

“ถ้าสมมติว่าฉันชอบเธอ เธอจะชอบฉันกลับหรือเปล่า?”

“ก็คง…หา!!!!? นายว่าไงนะ O_O

ฉันแทบจะหยุดหายใจทันทีที่ทำความเข้าใจประโยคข้างต้นได้ บ้าหรือเปล่า!!! ถามอะไรแบบนั้น ออกมา ไม่รู้หรือไง...ว่ามันเป็นคำถามที่ฉันไม่อยากได้ยินมากที่สุดเลยน่ะ -o-

“เฮ้! ตกใจอะไรขนาดนั้น ฉันแค่พูดเล่นเฉยๆ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น”

เบสต์พูดพร้อมกับปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ฉันแอบสังเกตเห็นว่าวูบหนึ่ง ดวงตาของเขาฉายแววเศร้าเหมือนกัน หรือว่าฉันจะคิดมากไปเองนะ?

“เอ่อ...ก็มันตกใจนี่นา! อยู่ดีๆ ก็มาถามอะไรแบบนี้ -..-

“แล้วถ้าฉันชอบเธอขึ้นมาจริงๆ เธอจะว่าไง?”

“ฉันก็คงปฎิเสธนายน่ะนะ”

“งั้นเหรอ...? อืม!

ถึงแม้เขาจะบอกว่าถามแค่เล่นๆ แต่ทำไมสีหน้าของหมอนั่นต้องเศร้าลงแบบนั้นด้วยล่ะ! ไหนบอก ว่าพูดเล่นๆ ไง จะต้องการคำตอบจริงจังอะไรกันเล่า

“ไหนนายบอกว่าถามเล่นๆ ไง ฉันก็ตอบไปเล่นเท่านั้น จะมาทำหน้าแบบนั้นทำไม นี่อย่าบอกนะ... ว่านายชอบฉันจริงๆ O_O?”

ฉันแกล้งทำเป็นเสียงตกใจล้อเขาเล่นบ้าง แต่ในใจของฉันกลับไม่มีอารมณ์ขันร่วมด้วยอยู่ในนั้นเลย สักนิด ฉันได้แต่ติดว่าถ้ามันเป็นเรื่องจริงขึ้นมา ฉันจะจัดการกับเรื่องเหล่านี้ยังไง แต่ฉันกลับไม่ได้คำตอบ อะไรสักอย่างจากคำถามนั้นเลย! ฉันก็ได้แต่หวังว่า...มันจะเป็นเพียงความคิดบ้าๆ ของฉันเพียงคนเดียว เท่านั้น

 “เธอจะบ้าเหรอ? เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งนานแล้ว ฉันจะชอบเธอได้ไง ;)

“อืม...งั้นก็แล้วไป ^^

เฮ้อ....! โล่งอกไปที อยากจะถอนหายใจอีกซักร้อยรอบ =_=

แปะๆ

“ฝนตกหนักกว่าเดิมซะอีกเหรอเนี่ย =_=”

บีบีพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาหาพวกเรา อะไรจะมาได้จังหวะขนาดนี้ หลังจากเบสต์พูดจบปุ๊บ บีบีก็เดินเข้ามาปั๊บ สวรรค์จะกลั่นแกล้งกันเกินไปมั๊ยเนี่ย!? =o= นี่มันไม่ต่างอะไรกับตอนที่ฉันคุยกับบีบีเรื่อง เบสต์ แล้วหมอนั่นเดินเข้ามาเลยนะ อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น!

“แล้วแบบนี้จะกลับยังไงเนี่ย?” บีบีถามขึ้น

“ฝนตกหนักแบบนี้ให้กลับกรุงเทพฯ คงไม่ปลอดภัยเท่าไหร่” << เบสต์

“แล้วจะทำยังไงล่ะเนี่ย T^T

“ทำไมฝนต้องมาตกหนักแบบนี้ด้วย!!! =_=” ยัยพวกนั้นโวยวายขึ้นมาบ้าง และคงเป็นโชคร้ายของ พวกฉัน ที่ยัยพวกนั้นดันมาโวยวายใกล้ๆ พวกเรา -_-

“ใช่!!! เสื้อของฉันนี่แพงด้วยนะ เปียกหมดเลย!”

“นี่ดูสิ ผมฉันก็เปียก เพิ่งไปทำมาใหม่ด้วยนะ TOT

“อะไรกันเนี่ย!? รองเท้าฉัน....ฝนบ้าเอ๊ย >M<

โวยวายไม่พอ...ยังจะมาพูดใกล้พวกเราอีก! อายการกระทำของยัยพวกนี้ซะจริงๆ -..-

“บลู! บลูหรือเปล่าน่ะ?”

ฉันเลิกสนใจเสียงนกเสียงกา แล้วหันไปทางต้นเสียงนั้นแทน มาถึงเขาใหญ่ยังจะมาเจอคนรู้จัก อีกเหรอเนี่ยเรา -o- แต่พอฉันหันไป...ฉันถึงได้รู้ว่าคนที่เรียกชื่อฉัน..คือเพื่อนเก่านั่นเอง

“ใช่! นาย...มิกใช่ป่ะ มาทำอะไรที่นี่น่ะ?”

มิกเป็นเพื่อนเก่าฉันเองล่ะ แต่แหม!!! หมอนี่หล่อขึ้นเป็นกองเลย >o< แต่ก่อนนี่หน้าตาแบบ ใช้ไม่ได้เลย ฮ่าๆๆ ฉันล้อเล่น แต่ก่อนก็หน้าตาธรรมดาๆ นี่แหละ ไม่น่าเชื่อว่าจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

“อ้อ พอดีมาดูรีสอรต์ของครอบครัวน่ะ เธอล่ะ?”

“ฉันมาทำโปรเจ็กต์น่ะ แล้วก็กะว่าจะกลับแล้วแหละ แต่ฝนดันตกมาซะก่อน”

“ความจริงมันก็ดึกแล้ว เธอมาพักที่รีสอร์ตฉันก่อนก็ได้นะ เอ่อ...ฉันหมายถึงเธอกับเพื่อนๆ เธอด้วยน่ะ ^^

“ฉันว่าไม่จำเป็นหรอก...เดี๋ยวพวกเรากลับเลยดีกว่า รบกวนนายเปล่าๆ”

เบสต์พูดขึ้น มันก็จริงอย่างที่หมอนั่นพูดนะ รบกวนมิกเปล่าๆ แต่กลับตอนนี้ก็คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ

“แต่ฉันว่าเราพักที่นี่เลยก็ดีเหมือนกันนะ เพื่อนเธอดูใจดีออก >o< งั้นพวกเราไปที่รีสอร์ตกันเถอะ”

ยัยเนเน่รีบแสดงความคิดเห็นในทันที แต่เอ่อ...บอกฉันที ใครถามความเห็นของยัยนั่นกัน =_=

“อืมใช่! ฉันเห็นด้วยกับเนเน่นะ ขอบคุณนะมิก ^^” แล้วก็ตามมาด้วยเพื่อนของยัยนั่น

“เอางั้นก็ได้ เอ่อ...บลู งั้นเดี๋ยวให้รถของพวกเพื่อนๆ เธอขับตามรถฉันมาแล้วกันนะ งั้นเจอกันนะ ^^

มิกพูดพร้อมกับยิ้มให้ยัยพวกนั้น แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า...ใครไปชวนยัยพวกนั้นกัน? =..= นี่ก็แสดงว่า ฉันต้องอยู่พวกนั้นอีกคืนนึงน่ะสิ อยากจะร้องไห้ T^T

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น