Is it me? คนคนนั้น...เป็นฉันได้หรือเปล่า?

ตอนที่ 5 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,025
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 ก.ค. 56

Chapter 4

I’m just afraid of losing you…

 

 

Bebe’s Talks

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อบีบีค่ะ...เป็นเพื่อนสนิทของบลู แล้วก็...ทุกคนคงรู้กันหมดแล้วสินะว่าผู้ชาย ตรงหน้าคือคนที่ฉันชอบ เอ่อ...แต่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันกลับไม่รู้สึกว่าเขาชอบฉันเลยสักนิด ฉันมีลาง สังหรณ์ว่าคนที่เขาชอบคือยัยบลูต่างหาก

 “แบล็ค นี่นายจะไปไหนเนี่ย =..=”

เสียงใครน่ะ? ทำไมคุ้นจัง เหมือนเสียงของ….

            แล้วฉันก็หันไปตามเสียงนั้น ก่อนจะพบกับแบล็คที่เดินออกจากร้านไป พร้อมกับยัยเนเน่ที่กำลัง ตะโกนโหวกเหวกโวยวายถามว่าหมอนั่นไปไหน เขาจะไปไหนก็เรื่องของเขาสิ! เกี่ยวอะไรกับยัยนี่ด้วยนะ

-..- ยัยนั่นไม่ได้มาคนเดียวหรอก...แต่มากลับเพื่อนอีกสามสี่คน หรือนี่คือสาเหตุที่ทำให้บลูรีบออกไปจาก ร้านแบบนั้น? ฉันยังคงมองไปที่ยัยพวกนั้นอยู่ ตอนนี้ยัยเนเน่เลิกโวยวายแล้วล่ะ สงสัยแบล็คคงจะอ้าง ว่าไปห้องน้ำล่ะมั้ง

            นี่ถ้าแบล็คไม่ทำร้ายบลูแบบนั้น ฉันก็เชียร์หมอนั่นเหมือนกัน! ก็ภายนอกเขาดูไม่ใช่คนนิสัยไม่ดี แบบนั้นเลยนี่นา แต่ในเมื่อบลูบอกกับฉันว่าเขาทำแบบนั้นจริงๆ ฉันก็เชื่อยัยนั่นนะ เพราะบลูคงไม่โกหก เพื่อให้คนที่ยัยนั่นแอบชอบมาตั้งนานดูแย่หรอก! ฉันก็ได้แต่หวังว่า...สักวัน...สองคนนั้นจะกลับมาพูดดี กันบ้าง? ฉันก็แค่อยากให้เพื่อนฉันสมหวังในความรักบ้าง...ก็แค่นั้น

            ฉันน่ะเข้าใจความรู้สึกของบลูมากๆ เลยล่ะ เวลาโดนคนที่เรารักทำร้ายจิตใจเนี่ย...มันเป็นอะไรที่ เจ็บที่สุด! แค่ไม่รักกัน...มันก็เจ็บมากพอแล้ว แต่นี่ยังจะมาตอกย้ำอีก เฮ้อ! ฉันขอให้บลูได้เจอคนที่ดีกว่า แบล็คเร็วๆ ละกัน เธอจะได้ไม่ต้องมาเจ็บปวดแบบนี้อีก

            “นี่ บีบี ทำไมบลูไปนานจังน่ะ ” เบสต์ถามขึ้นเมื่อเห็นบลูออกไปจากร้านนานแล้ว

            “นายคงไม่คิดว่า....”

            “ฉันไม่คิดหรอกน่า...ว่าบลูจะไปกับแบล็คน่ะ สองคนนั้นไม่ถูกกันจะตายนี่”

            นั่นก็แสดงว่าเบสต์เห็นเหมือนกันกับฉันน่ะสิ...ว่าแบล็คมาที่นี่ แต่ฉันว่าสองคนนั้นคงไม่ได้ไป ด้วยกันหรอก ก็มันดูเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างที่เบสต์พูดจริงๆ นี่นา

            “ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน” ฉันพูดพร้อมกับยิ้มบางๆ ให้กับเบสต์

ทำไมนายถึงได้เป็นห่วงบลูจังนะ? ฉันไม่ได้อิจฉาเธอหรอกนะบลู...ที่มีคนมาห่วงใยมากมาย ขนาดนี้ แต่เพราะว่าคนคนนั้นเป็นหมอนี่น่ะสิ! ฉันถึงได้รู้สึกแย่แบบนี้....ขอร้องเถอะ! คนที่นายชอบ... อย่าเป็นบลูเลยได้มั๊ย?

หายใจเข้าก็ยังรอ หายใจออกก็ยังจำ เสียงเธอที่บอกรักกัน...

เสียงริงโทนฉันดังขึ้น ก่อนที่ฉันจะกดรับโดยไม่ดูชื่อคนที่โทรมา

“ฮัลโหล”

(บีบี นี่ฉันเองนะ บลู... คือว่าตอนนี้ฉันออกมาข้างนอกแล้วล่ะ)

“เธอไปไหนน่ะ?”

(มีปัญหานิดหน่อย เดี๋ยวเล่าให้ฟังอีกทีละกัน)

“อืม! โอเค”

(ขอโทษนะ...ที่ออกมาก่อนโดยไม่ได้บอกเธอเลย)

“ไม่เป็นไรหรอก!

(ยังไงก็ฝากขอโทษเบสต์ด้วยเหมือนกันนะ งั้นเดี๋ยวค่อยคุยกันอีกทีนะ บาย)

“บาย”

ติ๊ด!

ฉันวางสายจากบลู พร้อมกับพยายามทำทุกอย่างให้ปกติที่สุด เพราะฉันรู้ยังไงล่ะ...ว่าเบสต์กำลัง สงสัยอะไรสักอย่างอยู่แน่ๆ แต่มันคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกมั้ง ฉัรว่าบลูคงรีบกลับบ้านน่ะ

“ใครโทรมาน่ะ? บลูหรือเปล่า?”

“อืม! บลูบอกว่าติดธุระนิดหน่อย...เลยขอกลับบ้านก่อน ฝากขอโทษนายด้วย”

“อืมมม…”

เบสต์พูดพร้อมกับยิ้มให้ฉัน จะว่าไปแล้วฉันก็ไม่ได้สนิทกับเบสต์มากเท่าบลูหรอก ก็สองคนนั้นเคย สนิทกันก่อนน่ะ แล้วฉันก็เพิ่งมารู้จักเบสต์เพราะบลูแนะนำให้น่ะ ฉันเลยไม่รู้อะไรสักอย่าง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเขาชอบผู้หญิงแบบไหน และฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ เขาจะมาสนใจฉันได้ยังไงล่ะ

ฉันละสายตาจากเบสต์ และหันไปมองกลุ่มยัยเนเน่อีกครั้ง กลุ่มของยัยนั่นมีกันอยู่สี่คน แต่ฉันไม่ ชอบยัยพวกนี้เลย ชอบทำตัวป็อปปูล่าร์ ฉันเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าไม่ชอบออกมาหรอก ฉันไม่อยากมี ปัญหากับใครนี่นา อีกอย่าง...ถ้าเราไม่ชอบใคร ก็แค่อย่าไปยุ่งกับพวกนั้นก็เท่านั้น ไม่เห็นจะยากอะไรเลย!

ในขณะที่ฉันกำลังหันกลับมา ยัยเนเน่ก็ดันหันมาเจอฉันพอดี ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินทางโต๊ะของฉัน เอ่อ...อยู่ตรงนั้นแหละดีแล้ว จะมาทำไมเนี่ย! -_- ฉันเริ่มสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่ายัยนี่ต้องทำอะไรไม่ดีแน่เลย

“หวัดดีจ้ะเบสต์ ^^”

“หวัดดี :)”

“หวัดดีบีบี”

แหม...นึกว่าจะไม่ทักซะแล้ว เห็นชอบทักแต่ผู้ชาย แต่ฉันก็ไม่ได้ตอบอะไรยัยนั่นไป ก็ฉันไม่ชอบ ยัยเนเน่นี่ เรื่องอะไรจะต้องไปไยดีด้วยล่ะ

“บลูไปไหนเหรอ?”

“ติดธุระน่ะ”

“อ้อ... ก็เลยมากันแค่สองคนน่ะหรอ แหม...เหมือนแฟนกันเลยเนอะ >_<”

ยัยเนเน่พูดพร้อมกับยิ้มให้พวกเรา แต่ดูยังไงๆ มันก็ไม่ใช่รอยยิ้มที่จริงใจเลยสักนิด คนอย่างยัยนั่น น่ะ...จริงจังกับใครเป็นซะที่ไหน

 “เอ่อไม่หรอก พวกเราเป็นเพื่อนต่างหาก บีบีไม่มีทางชอบฉันหรอก...จริงมั๊ย?

ไม่จริง! ฉันน่ะชอบนายมากกกกกกก!  แต่ฉันกลับบอกอะไรกลับไม่ได้เลยสักคำ ถ้าเกิดว่าเขาไม่ คิดเหมือนฉันล่ะ ฉันจะทำยังไง? ความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคนก็ต้องจบลงอย่างนั้นเหรอ? ดังนั้นสิ่งที่ฉัน พูดออกไปได้ก็คือ....

“แน่นอนสิ ^^

“เหรอ...อืม! โอเค ฉันไม่รบกวนเวลาสวีตของพวกเธอแล้ว อุ๊ปซ์! ไม่ใช่สิ! จะสวีตได้ไง ในเมื่อพวกเธอสองคนไม่ใช่แฟนกันสักหน่อยนี่เนอะ เอาเป็นว่าฉันไม่รบกวนแล้วดีกว่า เชิญตามสบายเลย! ฉันไปล่ะ” แล้วยัยเนเน่ก็เดินจากไป -_-

แค่มาเฉยๆ ก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ...แต่นี่มาแล้วยังจะมาจุดชนวนบ้าๆ นี่อีก!

“บีบี...เธอคิดว่าฉันเป็นคนยังไง?”

ก็คนดีมากกกกกก...ยังไงล่ะ! อีกอย่าง...นายคือคนที่ฉันชอบไง :P แต่ฉันรู้ดี...ว่าเขาคงไม่อยาก ได้ยินคำตอบนี้หรอก

“นายก็เป็นคน...มีน้ำใจ นิสัยดี อะไรทำนองนี้แหละ! นายเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย? อยู่ดีๆ ก็ไม่มี ความมั่นใจในตัวเองซะงั้น”

“ไม่รู้สิ! ฉันแค่อยากรู้ว่าถ้าฉันรักใครสักคน เขาคนนั้นจะรักฉันตอบกลับมาหรือเปล่าก็เท่านั้น นี่ขนาดเธอ...ที่เป็นเพื่อนฉัน ยังไม่เห็นชอบฉันเลย”

“...”

“ใช่มั๊ยล่ะ? ทำไมถึงเงียบไปล่ะ หรือว่าจริงๆ แล้วเธอแอบชอบฉัน =o=

อย่าเพิ่งมาเดาอะไรตอนนี้ได้มั๊ย? เล่นเอาฉันไปไม่ถูกเลยล่ะสิ T^T

แต่อยู่ดีๆ เบสต์ก็หลุดขำออกมา! โธ่เอ้ย! ฉันก็คิดว่าหมอนั่นเริ่มสงสัยในตัวของฉันแล้วซะอีก! ค่อยยังชั่วหน่อย T^T

“ฉันล้อเล่นน่าา ^^

“อืมมม”

“หรือว่าเธอคิดจริงเนี่ย?”

“บะ...บ้า =///=

“โอเคๆ ไม่ชอบก็ไม่ชอบ :)”

นายคิดว่าที่จริงแล้วฉันไม่อยากบอกความในใจไปหรือไงฮะ? ฉันDHแค่กลัวว่าทุกอย่างมันจะ เปลี่ยนไปก็เท่านั้น หลายรายแล้วนะ...ที่เมื่อบอกความในใจไป ก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้น... ฉันขอเก็บมันเอาไว้ในส่วนลึกของหัวใจฉันดีกว่า

 

Blue’s Talks

ขณะนี้เป็นเวลา 18.30 น. (พูดอย่างกับคนรายงานข่าว -..-) ฉันก็ออกมาจากร้านแล้วล่ะ พอดีฉันไม่อยากอยู่ในร้านนั้นน่ะ บรรยากาศไม่ค่อยดี ฮะๆ ฉันรู้ดีน่าว่าฉันปิดความรู้สึกของตัวเองได้ไม่มิด หรอก ฉันก็แค่ไม่อยากเจอหน้าใครบางคนก็เท่านั้น! จะหวานที่ไหนก็หวานไปสิ! ทำไมต้องมาสวีตกันต่อหน้าฉันด้วย? แค่นี้ฉันยังเจ็บไม่พออีกหรือไง?

แล้วทีนี้จะไปไหนต่อดีล่ะเนี่ย ฉันไม่อยากกลับไปในร้านนั้นอีกแล้ว แล้วฉันก็ดันบอกยัยบีบีว่าจะ ไปช็อปปิ้ง งั้นไปช็อปปิ้งมันจริงๆ เลยละกัน!  

ที่จริงบีบีก็รู้แล้ว...ว่าฉันเป็นยังไง รู้สึกยังไง แต่เบสต์น่ะสิ....หมอนั่นแทบจะไม่ได้รู้อะไร เกี่ยวกับฉันเลย และฉันก็ไม่คิดจะบอกด้วยแหละ คือว่าใครจะไปเล่าเรื่องแบบนี้ให้เพื่อนที่เป็นผู้ชายฟังล่ะ จริงมั๊ย?

“นี่เธอ!!! เดี๋ยว!”

เสียงแบบนี้นี่มัน…. แบล็ค!!

“อะไร?”

“ทำไมพูดจาห้วนจัง แต่ก่อนไม่เห็นพูดกับฉันแบบนี้เลย”

ฉันไม่น่าเสียทีไปบอกความในใจกับหมอนั่นเลยจริงๆ สุดท้ายก็ต้องมาเสียฟอร์มแบบนี้น่ะ -_-

“เธอจะกลับแล้ว?” เปลี่ยนเรื่องเร็วจริงๆ -..-

“เออ”

“เดี๋ยวฉันไปส่ง พอดีมีเรื่อง Spirit Week จะคุยด้วย”

“ไว้คุยที่โรงเรียนละกัน”

“แต่ฉันอยากคุยตอนนี้”

“แต่...!

“เถอะน่า! มันไม่ได้เปลืองเวลาอะไรเธอเยอะมากมายหรอกน่า”

“ก็...ได้”

แล้วฉันก็จำเป็นต้องไปกับหมอนั่น อะไรกันเนี่ย ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ -_- สภาวะจิตใจฉันยิ่งไม่มั่นคงอยู่นะ ทำไมต้องมาเจอกันให้มันแย่ลงไปกว่านี้ด้วยนะ

อย่าไปพูดให้มันเครียดเลย เฮ้อ... โทรหาบีบีก่อนดีกว่า เดี๋ยวยัยนั่นจะเป็นห่วงฉันที่หายไปนาน

เสียงริงโทนฉันดังขึ้น ก่อนที่ฉันจะกดรับสาย

(ฮัลโหล)

“บีบี นี่ฉันเองนะ บลู... คือว่าตอนนี้ฉันออกมาข้างนอกแล้วล่ะ”

(เธอไปไหนน่ะ?)

“มีปัญหานิดหน่อย เดี๋ยวเล่าให้ฟังอีกทีละกัน”

(อืม! โอเค)

“ขอโทษนะ...ที่ออกมาก่อนโดยไม่ได้บอกเธอเลย”

(ไม่เป็นไรหรอก!)

“ยังไงก็ฝากขอโทษเบสต์ด้วยเหมือนกันนะ งั้นเดี๋ยวค่อยคุยกันอีกทีนะ บาย”

 (บาย)

            ติ๊ด!

แล้วฉันก็กดวางสาย ฉันคงต้องรีบคุยธุระอะไรนี่ให้เสร็จๆ จะได้โทรไปหายัยบีบีสักที ป่านนี้ยัยนั่น คงเป็นห่วงฉันมากแล้วแน่ๆ ก็ฉันเล่นบอกว่ามีปัญหาน่ะ! ฉันไม่น่าทำให้เพื่อนเครียดเลยจริงๆ

“นี่...ต้องโทรรายงานขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“เรื่องของฉัน”

ฉันพูดจบ...พวกเราก็มาถึงรถของหมอนั่นพอดี แล้วเราก็ขึ้นไปนั่งบนรถก่อนที่แบล็คจะออกรถ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะ...ว่าฉันจะได้มานั่งรถของหมอนี่น่ะ -_-

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วฉันก็ไม่รู้ แต่กลับไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ ทำไมบรรยากาศ ถึงได้แย่ขนาดนี้นะ L

“นายเรียกฉันมาเพื่ออะไรเนี่ย ตกลงจะคุยป่ะ...ไอ้ Spirit Week เนี่ย”

“ฉันขอโทษ....ที่เคยพูดไม่ดีกับเธอ”

นึกว่าจะพูดอะไร... หา!!! ขอโทษงั้นเหรอ?? นี่ฉันหูฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย =..=

“นะ...นาย พูดว่าอะไรนะ!?

“ตกใจอะไรขนาดนั้น ฉันพูดประโยคนี้นี่มันแปลกมากเลยหรือไง ฉันแค่เห็นว่าพวกเราต้องทำงาน ด้วยกัน ก็ควรจะสงบศึกลงบ้าง อะไรบ้าง ผิดหรือไง?”

หมอนี่...​ทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก จะดีหรือจะร้ายเนี่ย เดาอารมณ์ไม่ถูกแล้วนะ

“แล้วตกลงงานนี่จะเอาไง?”

ฉันเปลี่ยนเรื่อง อะไรกันเนี่ย? ใครจะไปคิดกันล่ะว่าอยู่ดีๆ หมอนี่จะมาขอโทษฉัน ทั้งๆ ที่ฉันอุตส่าห์ พยายามที่จะเกลียดนายแล้วนะ มาขอโทษทำไมเนี่ย ฉันไม่อยากชอบนาย…เป็นครั้งที่สองแล้วนะ T^T

“เท่าที่คุยกับครูมา... พวกเราก็ต้องจัดกันอยู่หลายธีม ก็มีภาพยนตร์ดังๆ มิวสิควิดีโอดังๆ แล้วก็มี การแต่งตัวให้เข้าคอนเซ็พท์ของแต่ละชั้น เพื่อแสดงความสามัคคีในเกรด”

เวลาแบล็คพูดจริงจังนี่ก็ดูดีเหมือนกันนะ ทำให้ฉันเผลอจ้องหมอนั่นนานไปหน่อย

“มองอะไร -.- ”

“เปล่า… ฉันกำลังตั้งใจฟังอยู่ไง!” ฉันทำเป็นอารมณ์เสียกลบเกลื่อน เขาจะได้ไม่รู้ว่าฉันเผลอไป จ้องเขา

“อืม…งั้นก็ไม่อะไรแล้ว ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมฉันบอกอีกทีละกัน นี่! ถึงบ้านเธอแล้วล่ะ”

ถึงบ้านฉันแล้ว…เหรอ ทำไมเร็วจัง….อย่างกับเพิ่งผ่านไปแค่สิบนาทีเอง ฉันเปิดประตูลงจากรถ แต่แบล็คดันรั้งฉันไว้ก่อน

“นี่”

“อะไร?”

“ฝันดีนะ”

“O_O”

“อย่าฝันถึงฉันล่ะ ^^”

=///=

“ฮ่าๆๆ เธอหน้าแดงว่ะ”

“...”

“...”

“นะ..นี่! ฉันไม่ฝันถึงนายหรอก ถ้าจะฝันจริงก็คงเป็นฝันร้ายนั่นแหละ”

“...”

“งะ...เงียบทำไม”

“กำลังสงสัยอยู่ว่า...เธอความรู้สึกช้าป่ะ? ฉันพูดไปเกือบห้านาทีแล้วนะ เพิ่งมาตอบเนี่ยนะ เขินหรือไง?”

แบล็คพูดหร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ฉัน อีตาบ้านี่!!! คนยิ่งอ่อนไหวง่ายอยู่นะ T^T

“นายจะบ้าหรือไง ฉันเนี่ยนะ...เขิน ไม่มีทางซะหรอก ไม่มีอะไรแล้วใช่มั๊ย? งั้นฉันไปล่ะ เอ่อ...แล้วก็ขอบใจนะที่มาส่ง”

ฉันทำเป็นโมโหกลบเกลี่อนก่อนจะรีบลงจากรถของหมอนั่นทันที ยังจะมาถามอีกว่าเขินเหรอ ใครไม่เขินก็บ้าแล้ว =///= ฉันไม่รู้จริงๆ นะ ว่าหมอนั่นจะมาไม้ไหนกันแน่ ไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนมาเป็น คนดีจริงๆ หรือเพียงแค่แกล้งทำมันกันแน่

แต่...ฉันก็รู้สึกดีนะ...ที่เขาทำดีกับฉันบ้าง อย่างน้อย...พวกเราก็จะได้มีช่วงเวลาดีๆ ต่อกันละกัน ให้จดจำบ้าง แค่นั้นก็ดีมากแล้ว...สำหรับฉัน





TALK
ขอโทษจริงๆ ค่ะ ไม่รู้ว่าโปรแกรมมันเป็นอะไร ทั้งๆ ที่ไรท์เตอร์จัดย่อหน้าทุกอย่างหมดแล้ว T^T
แต่พออัพเข้ามาในนี้กลับเออเร่อหมดเลยยย :( เอาเป็นว่าถ้าอ่านแล้วยากหรือว่ายังไงก็บอกไรท์เตอร์ได้นะคะ
เดี๋ยวไรท์เตอร์จะลองแก้ดูอีกที T^T








 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น