Is it me? คนคนนั้น...เป็นฉันได้หรือเปล่า?

ตอนที่ 4 : Chapter 3 ~ You treat everyone nicely... except for me. (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,081
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    29 พ.ค. 56

 

 

Chapter 3

You treat everyone nicely... except for me.

            ฉันเดินตรงไปที่อาคารสองแล้วตรงไปที่ชั้น 3 ซึ่งเป็นที่ที่เรามักจะมาประชุมกัน ห้องนี้จะเรียกว่า ห้องของชั้นพวกเราเลยก็ได้ มันอยู่ข้างๆ ห้องสมุด พอเปิดประตูเข้าไป ฉันก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาแทง ข้างหลังอีกครั้ง ทุกคน...อยู่ที่นี่กันหมด แต่กลับไม่มีใครสักคน...บอกฉัน

            ฉันเข้าใจดีว่าเหตุผลที่ต้องประชุมก็เพราะว่ามีงานสำคัญอะไรแน่นอน และการประชุมครั้งนี้ก็คง เป็นเรื่องงานสปิริตวี๊ค แต่เหตุผลที่ฉันยังไม่เข้าใจก็คือ...ใครกันที่เป็นคนบอกจัดการประชุมนี้ขึ้น แล้วทำไม ต้องให้ทุกคนรู้ โดยที่ฉันเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่รู้ด้วย

            “นี่มากันครบแล้วใช่มั๊ย”

            “สรุปว่ามากันครบแล้วใช่มั๊ย”

            แบล็คพูดขึ้น หมอนี่เป็นประธานของเกรด 12 ของพวกเราน่ะ เฮอะ! ก็คงเป็นพวกสร้างภาพอีก เช่นเคย ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมทุกๆ คนต้องชอบหมอนั่นไปหมดด้วยนะ มันก็แค่ความเสแสร้งเท่านั้น! หรือถ้าคิดอีกทาง เขาอาจจะดีกับใครหลายคน เพียงแต่มันไม่ใช่กับฉันก็เท่านั้น  

            “ฉันว่าครบแล้วนะ”

            เนเน่ตอบด้วยเสียงเรียบเฉย อย่างว่ะแหละ แบล็คเป็นประธาน ยัยเนเน่ก็ต้องเป็นรองประธาน อยู่แล้ว ก็สองคนนี้ตัวติดกันอยู่แล้ว ไปไหน ทำอะไรก็ต้องทำด้วยกัน

            “เอาล่ะ เข้าเรื่องเลยละกัน วันนี้พวกเราจะมาคุยเรื่องงาน Spirit Week ที่จะมาถึงในอีกไม่กี่อาทิตย์ ข้างหน้า”

Spirit Week เป็นเหมือนประเพณีที่โรงเรียนนานาชาติอย่างโรงเรียนฉัน ต้องจัดขึ้นทุกปี Spirit Week ก็คือสัปดาห์ที่ทุกคนต้องแสดงสปิริตของตนเองออกมา หรือเรียกอีกอย่างก็คือการจัดการแสดง ตามคอนเซ็พท์ที่เราเลือกกันในชั้นนั่นเอง แล้วก็จะมีการแข่งขันกันระหว่างระดับชั้นอื่นๆ แต่ครั้งนี้เราแข่ง กันแค่ไฮสกูลเท่านั้น โดยรวมตั้งแต่เกรด 9 ถึง เกรด 12

“แต่ก่อนที่เราจะเข้าเรื่อง Spirit Week ฉันว่าเรามาเลือกประธานกับรองประธานสำหรับปีนี้ ก่อนดีกว่า แต่ว่าไม่เอาดีกว่า เลือกรอง ประธานอย่างเดียวก็แล้วกัน เพราะแบล็คคงอยากครองตำแหน่งนี้ต่อ แต่เอาเป็นว่าฉันขอบายก่อน ละกันนะ ทำหน้าที่นี้มานานแล้ว ”

“แต่ก่อนจะเข้าเรื่องอะไรมากมาย ฉันว่าพวกเรามาเลือกประธานและรองประธานสำหรับปีนี้ ก่อนดีกว่า คือฉันน่ะเป็นมานานแล้ว ควรจะให้โอกาสคนอื่นบ้างอะไรบ้าง ส่วนนายน่ะแบล็ค...ฉันว่า นายทำหน้าที่นี้ก็ดีอยู่แล้วล่ะ ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก เพราะนายน่ะ...เป็นประธานที่ดีที่สุดเลย ^^

ขี้เกียจก็บอกมาเหอะ! ไม่เห็นจะต้องทำเป็นให้โอกาสคนอื่นเลย! เอาหน้าอีกน่ะสิ ฉันไม่เข้าใจคน พวกนี้เลยจริงๆ ต้องมาเสแสร้งแกล้งทำเพียงเพราะต้องการให้คนอื่นชอบเนี่ยนะ

“ฉันน่ะ...เป็นประธานที่ดีมากเลยเนอะ -_-

“แน่นอน!

ฉันเกลียดความรู้สึกนี้จริงๆ ทำไมฉันต้องมาหงุดหงิด รู้สึกแย่ เพียงเพราะหมอนี่คุยกับคนนั้น คนนี้ด้วยนะ เมื่อไหร่ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขามันจะหมดไปสักที ฉันไม่อยากรู้สึกอะไรบ้าๆ แบบนี้อีกแล้ว การรักใครข้างเดียวน่ะ...มันเจ็บมากนะ

“เอาล่ะ เรามาเลือกรองประธานกันเหอะ เอาเป็นว่า...ฉันขอเสนอชื่อบลูละกัน”

ทำไมต้องแกล้งกันขนาดนี้ด้วย...? ก็เข้าใจน่ะนะว่าเราไม่ถูกกัน แต่ไม่เห็นจะต้องทำกันถึง ขนาดนี้เลย การเป็นรองประธานมันก็ไม่ได้ยากอะไรหรอก เพียงแต่การร่วมงานกับแบล็คเป็นอะไรที่ ฉันไม่อยากทำมากที่สุดต่างหาก ยิ่งรู้ว่าเขาไม่ชอบขี้หน้าฉันขนาดนี้ แต่ฉันกลับยังตัดใจจากเขาไม่ได้ มันยิ่งเป็นอะไรที่อธิบายไม่ถูกจริงๆ ถ้าฉันเกลียดเขาได้เท่าที่เขาเกลียดฉัน....มันก็คงจะดีกว่านี้สินะ

ฉันมองด้วยสายตาอาฆาตไปที่ยัยเนเน่ แต่ยัยนั่นกลับเมินและทำเป็นมองไม่เห็นฉัน เฮอะ! จะทำอะไรก็ทำไปเลยละกัน! ฉันมันแก้ไขอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่ ตอนนี้ฉันก็ทำได้แต่รอให้คนอื่นเสนอชื่อ ใครออกมา แต่สิ่งที่ได้รับตอนนี้ก็คือ...ทั้งห้องเงียบ เงียบมากๆ

            “ถ้าไม่มีใครเสนอแล้ว...งั้นบลู...เธอก็เป็นรองประธานไปละกันนะ”

            “แต่...”

            “เธอจะมามีเงื่อนไขอะไรฮะ นี่มาประชุมสายแล้ว ยังจะมาเรื่องมากอีก”

            “ใช่ๆ มารับหน้าที่นี้ก็ดีนะ จะได้หัดมีความรับผิดชอบบ้าง”

            “เป็นคู่กับแบล็คดีออกนะ เธอแทบไม่ต้องทำอะไรเลย หมอนั่นก็ทำให้เธอหมดแล้ว”

            “โชคดีจะตายไป”

            ฉันพยายามข่มใจตัวเองไม่ให้รู้สึกอะไร โมโหเหรอ คงใช่มั้ง โดนขนาดนี้ กับแค่ที่ฉันไม่อยากเป็น รองประธานนี่ มันจะมีปัญหาอะไรขนาดนั้นเลยเหรอ บางคนก็มากดดันฉันให้รับหน้าที่นี้ บางคนก็ดูท่าจะ  อิจฉา ทำหน้าเซ็งที่ฉันได้รับหน้าที่นี้ แล้วทำไมไม่ค้านละคะ =_= มาปล่อยให้ฉันซวยแบบนี้ได้ไง

“ถ้าบลูไม่อยากเป็นขนาดนั้น ก็ช่างเขาเถอะ”

แบล็คพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เหมือนกับว่าเขาทำคนเดียวได้ ไม่ต้องเป็นห่วง ซึ่งการกระทำ แบบนี้มันถือว่าเป็นการแกล้งกันชัดๆ แค่ตัวเองเกลียดฉันคนเดียวไม่พอ ยังอยากให้คนอื่นเกลียดฉันด้วย งั้นเหรอ? -_- มันคงสะใจนายมากสินะ...ที่เห็นฉันรู้สึกแย่

“นี่เธอ... ยอมๆ ไปเหอะ จะเยอะอะไรหนักหนา”

“โอเค!!! ฉัน! เป็น! ก็! ได้!”

“ก็แค่นั้น!!!” (เกือบจะ)ทุกคนพูดออกมาแบบนั้น  

ได้...ถ้านายอยากให้ฉันเป็นคนผิด ถ้านายอยากให้ฉันเป็นคนที่เจ็บปวด ฉันเป็นให้นายก็ได้ ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยจริงๆ ว่ากับการที่ต้องการทำตามใจตัวเองนี่...จะโดนต่อว่าขนาดนี้

เมื่อไหร่เรื่องบ้าๆ นี่จะจบลงสักทีนะ!?

           

17.30 น.

ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะคุยกับใครเลยจริงๆ ฉันเสียอารมณ์และความสุขไปกับการประชุมนี้ ไปหมดแล้ว ในการประชุม...ฉันโดนใครต่อใครแขวะตลอด ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคนพวกนี้ต้อง มาว่าฉันกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ใจหนึ่งฉันก็รู้ดีว่าคนที่ทำคงหนีไม่พ้นหมอนั่นหรอก...แต่อีกใจนึง ฉันก็ไม่อยากให้เป็นเขาที่ทำร้ายฉันเลย

เอาเป็นว่าฉันจะหยุดเรื่องความรู้สึกแย่ๆ ของตัวเองก่อนละกัน มาเข้าเรื่องการประชุมเลย ละกันนะ คือวันนี้พวกเราเริ่มคุยกันเกี่ยวกับ Spirit Week น่ะ ก็อย่างที่ฉันบอกว่ามันจะเกิดการแข่งขัน ขึ้นระหว่างระดับชั้นทั้งสี่ปี ซึ่งก็คือเกรด 9-12 และ Spirit Week จะมีเวลาในการแสดงทั้งหมดหนึ่งอาทิตย์ แต่เราก็ต้องเตรียมทุกอย่างก่อนหน้านั้นอยู่แล้ว และเนื่องจากปีนี้เป็นปีสุดท้ายของพวกเราทุกคนในการ อยู่ในโรงเรียนนี้ พวกเราก็ควรจะทำมันให้ดีที่สุด

บางทีฉันก็นึกอยากจะหายไป จะได้ไม่ต้องมาเผชิญหน้ากับอะไรแย่ๆ แต่ฉันก็ทำแบบนั้นไม่ ได้หรอก มันคือการหนีปัญหา ซึ่งถ้าฉันเลือกที่จะหนี...ฉันก็คงต้องหนีไปเรื่อยๆ

พวกเราได้รับมอบหมายให้แสดงสปิริตทั้งหมด 5 วัน ซึ่งก็คือหนึ่งอาทิตย์ ตรงกับชื่อของงาน “Spirit Week” ในแต่ละวันจะต้องทำอะไรบ้าง ทางคณะกรรมการโรงเรียนจะมาบอกเราอีกที แต่ที่รู้ๆ ก็คือในวัน สุดท้ายของสับดาห์หรือก็คือวันศุกร์ พวกเราต้องทำคอนเซ็ปท์ที่แสดงว่าพวกเรามีความสามัคคีมากแค่ไหน

 “บลู!!!”

ในขณะที่กำลังจมอยู่กับตัวเอง บีบีกับเบสต์ก็เดินมาขัดฉันซะก่อน นี่อย่าบอกนะว่ามีเรื่องอีกแล้ว ฉันไม่ไหวแล้วนะ...เรื่องมากมายที่เกิดขึ้นในวันเดียวกันน่ะ

“หืม? พวกเธออย่าบอกฉันนะว่ามีเรื่องอะไรอีก -_-

“เปล่าๆ ฉันแค่จะมาชวนเธอไปกินข้าวน่ะ”

เบสต์พูดขึ้น แต่ฉันว่า...ไม่เอาดีกว่าน่ะ

“นายไปกับบีบีเหอะ วันนี้ฉันเหนื่อยๆ อยากจะกลับบ้านไปนอนแล้ว”

ถ้าฉันไปด้วย...ฉันก็จะกลายเป็น ก.ข.ค ของสองคนนี้น่ะสิ ไม่เอาหรอก :P เอาเป็นว่าให้ทั้งสองคน ไปสวีทกันมันคงดีกว่านะ อีกอย่างฉันก็เหนื่อยมากแล้วจริงๆ ไม่พร้อมไปไหนหรอก

“ไปด้วยกันเหอะ หลายคนสนุกดี”

“เราแค่ไปกินข้าวไม่ใช่เหรอ =.=  สนุกอะไรของนาย”

“เออนั่นแหละ...หลายๆ คนยิ่งดีกว่า เนอะ...บีบี”

“หา... อืม ใช่ๆๆ”

“อืม... งั้นก็ได้”

“งั้นไปเซ็ลทรัลเวิร์ดกันเถอะ!!”

 

18.00 น.

            เราใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงในการเดินทางจากโรงเรียนมาเซ็ลทรัลเวิร์ด ฉันไม่ได้อยากมาหรอก แต่ก็ไม่อยากเรื่องมาก เดี๋ยวฉันจะกลายเป็นพวกเรื่องเยอะเหมือนอย่างที่คนพวกนั้นกล่าวหา แต่จะว่า ไปมันดูไม่ดีเลยนะ ที่มีผู้ชายเพียงคนเดียว แต่มีผู้หญิงตั้งสองคน นี่มันไม่ต่างจากรักสามเศร้าเลย! แต่มันไม่ใช่ความจริงนีนา...มันจะเป็นรักสามเศร้าได้ไง ในเมื่อเบสต์ไม่ได้ชอบฉันสักหน่อย

            “เธอจะกินอะไรดี?” เบสต์หันมาถามฉัน...อีกแล้ว นายไม่ต้องมาถามความเห็นอะไรมากมาย จากฉันก็ได้นะ ทำแบบนี้ยัยบีบีก็รู้สึกไม่ดีสิ!

            “ฉันยังไงก็ได้ เธอล่ะบีบี?”

            “ฉันก็...ยังไงก็ได้”

            “งั้นไปกินบาร์ บี คิว กันเถอะ”

            “อืมมม”

            จากนั้นพวกเราก็เดินมาที่ร้านบาร์ บี คิว พลาซ่า ที่นี่คือร้านโปรดของฉันเลยแหละ ที่เบสต์เลือก เพราะฉันชอบมันหรือเปล่าเนี่ย ทำไมเราลืมคิดไปนะ ไม่งั้นจะได้รีบค้านก่อนที่เราจะมาถึงร้านนี้ ฉันทำให้บีบีรู้สึกแย่อีกแล้วเหรอเนี่ย T^T

            พอเข้ามาในร้าน พวกเราก็เลือกที่นั่งของสี่ที่ ฉันนั่งกับบีบี ส่วนเบสต์...นั่งคนเดียวไปเฮอะ บังอาจมาทำให้บีบีของฉันเสียใจ พอดูเมนูเสร็จเราก็สั่งอาหาร ตอนนี้เลยเป็นเวลาแห่งการรออาหาร หรือเรียกได้ว่าเป็นเวลาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาก็เป็นได้ -o- แต่จะว่าไปฉันก็เป็นหนึ่ง ในคนที่ชอบหยิบมือถือมาเล่นในเวลาที่รอเหมือนกันนะ พอหยิบขึ้นมาปุ๊บ ฉันก็เปิดเข้าไปในเฟสบุ๊คทันที และก็ได้พบกับข้อความนึง...ของแบล็ค

            ‘สักวัน... เธอคงจะรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำ ฉันมีเหตุผล’

            ฉันไม่มีวันรู้หรอก…ว่าเหตุผลของนายคืออะไร…ถึงได้ทำกับฉันแบบนี้

 

ข้อความนั้นขึ้นอยู่ใน News Feeds เพราะคนไลค์เยอะมาก ถ้าเป็นแต่ก่อน...ฉันก็คงเป็นหนึ่ง ในพวกที่ไลค์ข้อความของแบล็ค แต่ในตอนนี้...ต่อให้ฉันอยากไลค์มากแค่ไหน ฉันก็ทำไม่ได้หรอก เราไม่ใช่คนที่รู้สึกดีๆ ต่อกันแล้วนี่ ตอนนี้ฉันก็เป็นแค่คนที่เขาเกลียดขี้หน้าเท่านั้น

เคยมั๊ย...ที่ไม่ว่าเขาจะโพสอะไร เราก็มักจะคิดว่าเขาหมายถึงเราตลอด ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ เลยก็ตาม ทำไมชอบคิดเขาข้างตัวเองอยู่เรื่อยนะ เจ็บแค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ?

            “เป็นอะไรไปน่ะ”

            เบสต์ถามขึ้นทำให้บีบีรีบหันมาสนใจฉัน แล้วยังมาดูที่มือถือฉันอีก บีบีมองหน้าฉัน ซึ่งฉันรู้ว่ายัยนั่นรู้ว่าฉันเป็นอะไร แต่บีบีก็ต้องรีบปรับสีหน้าเป็นปกติ

            “ไม่มีอะไรหรอกเบสต์ สงสัยบลูคงตกใจรูปในเฟสบุ๊คน่ะ คนอะไรก็ไม่รู้หน้าตาหน้ากลั๊วหน้ากลัว ใช่มั๊ยบลู?”

            “อืม ใช่ๆๆ หน้ากลัวมากอ่าา >_<

            ขอโทษนะเบสต์ ฉันแค่อยากให้เรื่องนี้มันจบก็เท่านั้น และฉันก็ไม่อยากให้ใครรู้ด้วยว่าทำไมฉัน ถึงเป็นคนโง่ ที่กล้าไปสารภาพรักกับผู้ชาย แล้วโดนปฏิเสธมาขนาดนั้น

            และตอนนั้นเอง เรื่องซวยๆ ก็เกิดขึ้นกับฉันอีกแล้ว เมื่อผู้ชายคนนึงกับผู้หญิงอีกสี่คนเดินเข้ามา ในร้าน มันจะไม่มีปัญหาอะไรหรอกนะ ถ้าเกิดพวกนั้นไม่ใช่แบล็คกับพวกยัยเนเน่น่ะ

            “นี่ บีบี เบสต์ เดี๋ยวฉันมานะ ไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย”

            “ให้ฉันไปเป็นเพื่อนมั๊ย”

            “นายจะบ้าเหรอ ฉันโตแล้วนะ -0-

            “ฮ่าๆๆ โอเค”

            ฉันเลยใช้เวลานั้นปลีกตัวออกมา ให้มาเจอกันอีกครั้งฉันคงไม่ไหวแน่ๆ วันนี้มันหนักไปสำหรับ ฉันจริงๆ ฉันขอตัวไปพักบ้างนะ...ถ้าฉันโอเคเมื่อไหร่ ฉันจะไม่ทำแบบนี้เลยจริงๆ ขอโทษนะ เบสต์...บีบี ตอนนี้ฉันแค่ยังไม่พร้อมจะเจอหน้าคนพวกนั้นก็เท่านั้น....

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น