Is it me? คนคนนั้น...เป็นฉันได้หรือเปล่า?

ตอนที่ 3 : Chapter 2 ~ You hate me that much? (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    11 พ.ค. 56

Chapter 2
You hate me that much?


            หลังจากที่เพื่อนคนนึงบอกให้ฉันไปพบกับครูฝ่ายปกครอง ฉันก็เดินไปที่นั่นในทันที อยากรู้จริงๆ ว่ามันมีเรื่องอะไรใหญ่นักหนาเหรอ? ถึงแม้จะพูดอย่างนั้น...ฉันเองก็รู้ดีอยู่แล้วล่ะว่าเรื่องที่ทำให้ฉันถูกเรียก น่ะคือเรื่องอะไร และใครกันที่เป็นคนทำกับฉันได้ขนาดนี้

            เมื่อไปถึงห้องฝ่ายปกครองฉันก็เคาะประตูพร้อมกับเดินเข้าไปช้าๆ

            “หนู.. เนมิกาค่ะ”

            “นั่งลงสิ”

            ฉันเดินตรงเข้าไปตรงเก้าอี้ แล้วนั่งลงตรงข้ามกับอาจารย์วนิดา ฉันเคยได้ยินกิตติศัพท์ของเธอ มานานแล้ว เพื่อนๆ บอกว่าอาจารย์คนนี้น่ะโหดมากกกก TT^TT แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ เรื่องอะไรจะมาให้ฉันโดนว่าในเรื่องที่ตัวเองไม่ได้ทำผิด เฮ้อใจเย็นก่อนยัยบลู มันยังไม่ได้เกิดอะไรขึ้น นี่นา

            “เธอน่าจะรู้นะว่าทำไมฉันถึงเรียกเธอมาที่นี่”

            “คะ...ค่ะ”

            “เธอเป็นผู้หญิง เธอกล้าทำอย่างงั้นได้ยังไง”

            “แต่อาจารย์คะ...”

            “ฉันยังพูดไม่จบ!”

            อยู่ดีๆ อาจารย์วนิดาจอมโหด (ไม่สมกับชื่อที่แสนหวานนั่นเลย -_-) ก็พูดกับฉัน อะไรกันเนี่ย!!!  ก็ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด จริงๆ นี่ โอเค! ฉันยอมรับก็ได้ว่าบางส่วนในบิลบอร์ดนั้นเป็นความจริง แต่มันก็ไม่ได้จริงทั้งหมดนี่

            “เธอเป็นผู้หญิง เธอควรรักนวลสงวนตัวกว่านี้ ไม่ใช่ไปบอกรักผู้ชายอย่างพวกผู้หญิงไม่มีค่าพวก นั้นทำกัน”

            เฮ้ยยยย!!! นี่มันไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ เห็นแค่รูปก็ด่าเลยอย่างนี้อ่ะนะ คนเป็นครูจริงๆ เขาไม่ทำแบบนี้หรอก ยังไม่เห็นกับตาตัวเองจริงๆ มากล่าวหากันได้ไง

            “อาจารย์รู้ได้ไงคะว่าคนคนนั้นคือหนูจริงๆ”

            “ก็ทั้งชื่อทั้งรูปของเธอเด่นหราลงกลางบอร์ดซะขนาดนั้นนี่”

            อะไรของอาจารย์คนนี้เนี่ย ฉันว่าฉันไม่เคยมีปัญหาอะไรกับเธอมาก่อนนะ ฉันเริ่มรู้สึกเหมือนมี อะไรแทม่งๆ แล้วนะเนี่ย มันเหมือนกับว่ามีใครอยู่เบื้องหลังเหตุการ์ณนี้ เหตุการณ์ที่ฉันกำลังโดนเทศน์ หรือจะเรียกให้ถูกก็คือการด่าครั้งนี้ และฉันเองก็เชื่อว่าคนที่ทำแบบนี้ได้คงมีอยู่คนเดียว...นั่นก็คือหมอนั่น

            “แต่...”

            “นี่เธอยังจะมีข้อแก้ตัวอีกงั้นเหรอ”

            “แล้วถ้าหนูจะบอกว่า...ไม่ใช่หนูล่ะคะ”

            ฉันยอมรับนะว่าที่อยู่กลางบอร์ดนั่น บางส่วนก็เป็นความจริง แต่จะให้ฉันบอกไปเนี่ยนะ เฮ้อ... ฉันไม่กล้าพูดจริงๆ ว่าฉันเป็นคนสารภาพรักกับหมอนั่น เรื่องแบบนี้ใครจะไปป่าวประกาศซะขนาดนั้นล่ะ แล้วฉันก็คิดว่าเรื่องนี้มันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับ(คุณ)อาจารย์นี้ด้วย

            “นี่เธอ...จะให้ฉันพูดยังไงถึงจะยอมรับฮะ ทำผิดก็ยอมรับผิดสิ”

            “ก็หนู....”

            “เอาเถอะๆ ฉันขี้เกียจคุยกับเด็กที่ชอบโกหก ไม่มีความรับผิดชอบแบบเธอแล้ว งั้นต่อไปนี้ก็ทำ ตัวดีๆ ละกัน เพราะฉันจะจับตาดูเธอทุกฝีก้าวแน่นอน ถ้ามีคราวหน้าอีก...สงสัยฉันคงต้องเรียกผู้ปกครอง เธอมา”

            อาจารย์โหดนี้ยังคงขู่ไม่เลิกเนอะ พูดตรงๆ นะ ตั้งแต่อยู่โรงเรียนนี้มา...นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันถูกเรียก มาคุยกับอาจารย์ฝ่ายปกครองนะเนี่ย =_= ซึ่งฉันเองรู้สึกเสียเซล์ฟมาก

            “ค่ะ”

            “ไปได้”

            ฉันก้มหน้าให้(ยัย)อาจารย์โหดนั่น พร้อมกับเดินออกจากห้องและกลับไปที่ห้องเรียนภาษาไทย  ซึ่งเป็นวิชาที่ฉันควรจะต้องเข้าเรียนแทนที่จะมาโดนว่าเรื่องไม่เป็นเรื่อง ถึงแม้โรงเรียนนี้จะเป็นนานาชาติ แต่ก็ยังไม่เรียนภาษาไทยนะคะ ตั้งหนึ่งวิชาแน่ะ แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวฉันก็ต้องชะงัก เพราะดันไปเจอกับ คนที่เป็นต้นเหตุของทุกเรื่องนี้น่ะสิ

            “คุณครูให้ฉันมาตามน่ะ เห็นเธอหายไปนานแล้ว”

            ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่กลับมุ่งหน้าไปห้องเรียนแทน ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ....ฉันคงดีใจมาก ถ้าฉันมีปัญหาแล้วแบล็คเป็นคนที่มายืนอยู่ข้างๆ มาเป็นห่วงว่าฉันหายไปนานเลยต้องมาตาม แต่ตอนนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว...เขาไม่ใช่คนเดิมที่ฉันรู้จักอีกต่อไป และอีกอย่าง คนที่เขารู้สึกดีต่อกัน เขาคงไม่ทำร้ายกันอย่างนี้หรอก

            พอกลับมาถึงห้อง แทนที่ฉันจะได้กลับไปนั่งที่ของตัวเองตามปกติ ฉันกลับต้องมายืนงงอยู่หน้า ประตู เพราะตอนนี้ในห้องได้เปลี่ยนไป ก็ทุกคนเปลี่ยนที่นั่งไปกันหมดเลยนี่นา เฮ้อ...จะมาเปลี่ยนอะไร วันนี้นะ! ฉันเองก็ไม่ใช่คนที่เข้ากับคนง่ายซะด้วย ถ้าได้ไปนั่งกับคนที่ไม่รู้จักนี่ฉันก็ไม่อยากนั่งหรอกนะ ขอร้องเหอะ...ขอให้วันนี้เป็นวันดีๆ สำหรับฉันบ้างจะได้มั๊ย?

            “บลู...เข้ามาเลย ที่นั่งของเธออยู่นี่ เห็นมั๊ย...ที่มันมีที่ว่างสองที่น่ะ” 

            ฉันมองไปที่ที่นั่งที่ว่างอยู่สองที่ เอาอีกแล้วเหรอ...เมื่อกี้ฉันเพิ่งขอร้องว่าอย่าให้ฉันได้เจอเรื่องร้ายๆ อยู่เลยนะ! นี่อย่าบอกนะ...ว่าคนที่นั่งข้างฉันก็คือ....

            “นั่งกับแบล็คน่ะ”

            หะ...หาาาาา! ฉันยังซวยไม่พออีกหรือไงกัน? ยิ่งไม่อยากเจอ...ก็ยิ่งต้องเจอสินะ เมื่อไหร่ความโชค ร้ายพวกนี้จะไปจากฉันสักที ฉันเหนื่อยแล้ว...เหนื่อยมากจริงๆ

            “คะ...ค่ะ”

            พอฉันเดินเข้าห้อง แบล็คก็เดินตามมาติดๆ สงสัยจะมาเยาะเย้ยฉันสินะ ที่ต้องมาเจอกับเขา ซึ่งเราสองคนก็ไม่ค่อยจะรู้สึกดีต่อกันเท่าไหร่ จะให้รู้สึกดีได้ยังไงนี่เนอะ...ในเมื่อเขาเกลียดฉันขนาดนั้น ถึงขั้นทำเรื่องให้ฉันต้องขายหน้าต่อคนอื่น

            “เอ้า ไหนๆ ก็มากันครบแล้ว ครูจะได้พูดเรื่องโปรเจ็กต์ที่จะให้พวกเราทำสักที”

            ฉันยังไม่ทันเคลียร์เรื่องเครียดๆ จบ เรื่องใหม่ก็เข้ามาอีกแล้วเหรอเนี่ย =o= โปรเจ็กต์ของครู แพมแพมน่ะ ไม่เคยมีโปรเจ็กต์เล็กๆ หรอกกกกก!     

            “เอาล่ะ เรามาจับฉลากเลือกกลุ่มดีกว่า”

            อะไรนะ!! จับฉลากงั้นเหรอ!? TT^TT ฉันนี่ไม่เคยโชคดีอะไรหรอกในตอนที่จับกลุ่ม ฉันต้องเอาแต่ สวดมนต์ก่อนครูจะจับชื่อแต่ละคนขึ้นมาทุกครั้ง ก็ฉันกลัวนี่นาว่าจะได้ไปอยู่ในกลุ่มคนที่ฉันไม่อยากอยู่อ่ะ

            ครูแพมแพมหยิบกล่องซึ่งมีชื่อพวกเราทุกคนอยู่ในนั้น ก่อนจะหยิบมาทีละชื่อ พร้อมกับบอกว่าแต่ ละคนอยู่กลุ่มไหน

            “กลุ่มแรก... โบว์ เค คิตตี้ มด ที”

            “กลุ่มสองมี....”

            ตอนนี้ครูแพมก็พูดถึงกลุ่มที่สี่แล้ว แต่ก็ยังไม่มีขื่อฉันโผล่มาสักที นี่ลุ้นจนจะหายลุ้นแล้วนะ! กลุ่มต่อไปน่าจะมีชื่อฉันแล้วล่ะมั้ง....ก็ห้องเราไม่ได้มีคนเยอะขนาดนั้นนี่นา           

            “กลุ่มที่ห้า บลูเบอร์รี่ แบล็ค บีบี เบสต์ เนเน่”

            ในที่สุดชื่อฉันก็โผล่มาสักที! เย้!!! แต่เดี๋ยวนะ...เมื่อกี้ครูแพมแพมบอกว่ามีใครในกลุ่มบ้างนะ! ‘ฉัน แบล็ค บีบี เบสต์ เนเน่’ งั้นเหรอ...? OMG TT^TT คำขอร้องของฉันไม่เคยเป็นจริงเลยใช่มั๊ย  

            มีทั้งแบล็คมีทั้งยัยเนเน่ อยากจะบ้าาาา! -_- สำหรับแบล็คน่ะ...ทุกคนคงรู้แล้วใช่มั๊ยว่าทำไมฉันถึง ไม่อยากอยูกลุ่มด้วย ยัยเนเน่นี่ก็เช่นกัน คือฉันกับยัยนี่ไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าเรา เกลียดกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ที่ฉันรู้ก็คือยัยนี่เกลียดขี้หน้าฉัน ไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็ต้องขัดขวางตลอด ฉันเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบมีปัญหากับคนไปเรื่อยหรอกนะ แต่ถ้าใครมาทำตัวแย่ๆ กับฉัน ฉันก็ไม่คิดจะดีด้วย หรอก... จะไปแคร์ทำไมกับคนที่ไม่แคร์เราน่ะ 

            “โปร์เจ็กต์ที่ครูพูดถึงนี่ก็คือสารคดีเชิงประวัติศาสตร์ ซึ่งทุกคนต้องไปในสถานที่เชิงประวัติศาสตร์ เพื่อศึกษาเกี่ยวกับสถานที่นั้นๆ พร้อมทั้งอธิบายความสำคัญของที่นั่น ครูจะไม่จำกัดขอบเขตของสถานที่ พวกเธอสามารถเลือกได้เองว่าจะไปที่ไหน เลือกได้แล้วก็แจ้งครูด้วย เพื่อนกลุ่มอื่นจะได้ไม่ไปที่ซ้ำกับที่ พวกเธอแต่ละกลุ่มไป อย่างน้อยไปให้ได้สักสี่ที่นะ”

            ว่าแล้วว่างานนี้ต้องไม่ใช่งานหมูๆ -_-

            “อ้อ! เรื่องนี้สำคัญที่สุด งานนี้กำหนดส่งวันอังคารหน้านะ นั่นก็หมายความว่าพวกเธอมี เวลาทำทั้งหมด 1 อาทิตย์”

            บ้าไปแล้ววว! ทำสารคดีแต่ให้เวลาแค่หนึ่งอาทิตย์เนี่ยนะ!!! TT^TT วันนี้มันเป็นวันที่ฉันอยากร้อง ให้มากที่สุดเลย! งานสารคดีนี่ก็ไม่ใช่อะไรที่ทำง่ายๆ นะ มันต้องถ่ายวิดิโอ ตัดต่อ หาข้อมูล หาสถานที่ เยอะแยะไปหมด แล้วให้เวลาแค่หนึ่งอาทิตย์ ครูแพมแพมนี่ช่างเป็นคนที่ใจดีซะจริงๆ เลย -_-

            “เอาล่ะ ไปรวมกลุ่มกันได้แล้ว แล้วจบคลาสนี้มาบอกครูด้วยนะว่าจะไปที่ไหนกัน”

            พอครูแพมแพมพูดจบและเดินกลับไปนั่งที่โต็ะของตัวเอง ห้องภาษาไทยนี้ก็ราวกับว่าพายุเข้าทันที ก็ทุกคนเล่นลุกในเวลาพร้อมกันแบบนี้ จะตื่นเต้นอะไรกันนักหนากับอีแค่ทำงานกลุ่ม -o- ดูฉันสิ! ต้องมาอยู่กับคนที่ไม่อยากอยู่ด้วยตั้งสองคน :(

            ฉันลุกขึ้นแล้วเดินไปหากลุ่มฉันบ้าง ในเมื่อเราแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วนี่นา...สิ่งที่ต้องทำก็คือยอมรับ ความจริงสินะ

            “มานั่งตรงนี้กันเถอะ”

ยัยเนเน่ทำตัวเผด็จการพร้อมกับสั่งให้คนนู้นทำนั่นทำนี่ นี่ก็เป็นอีกครั้งสินะที่ยัยนี่ทำแบบนี้ ฉันขี้เกียจจะเถียงอะไรกับยัยนี่แล้วล่ะ เถียงไปก็เหนื่อยเปล่าๆ ฉันจะพยายามไม่คิดอะไรเลยละกัน ถ้ามันไม่หนักเกินไปฉันก็จะพยายามอยู่ร่วมกับยัยนี่ให้ได้

            พวกเราลงมานั่งเป็นวงกลมที่พื้นตามที่ยัยนั่นพูด โดยข้างๆ ฉันก็คือเบสต์ส่วนอีกข้างก็คือ...แบล็ค แล้วเนเน่ก็นั่งถัดไปจากแบล็คอีกทีนึง ส่วนยัยบีบีก็นั่งอยู่อีกข้างของเบสต์ ทำไมต้องมาเลือกนั่งข้างๆ ฉันด้วยนะ ฉันไม่อยากนั่งกับนายยยยย! เซ็ง =_=         

            “นี่...พวกเราไปไหนกันดีอ่ะ” ยัยเนเน่เริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง

            “ฉันว่า...พัทยาก็ดีนะ” ฉันหันไปพูดกับเบสต์และบีบี

            “แต่ฉันว่ามันไม่ค่อยมีที่เที่ยว” <<< แบล็ค

            “หรือว่าเอาราชบุรีดี?” ฉันคุยกับเพื่อนฉันต่อ

            “ไกลว่ะ” หมอนั่นมันยังไม่หยุดอีกกกกกกก -_-

            “จะเอายังไงเนี่ย!!!” ฉันเผลอตะโกนออกมาซะเสียงดัง เล่นเอาทุกคนหันมามองฉันเป็นตาเดียว ไม่น่าทำอะไรแบบนั้นไปเลยเรา T^T

            “ขอโทษค่ะ” ฉันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วนี่ เลยต้องพูดออกไป ไม่น่าเลยเรา! ทำแบบนี้หมอนั่นก็ยิ่ง ได้ใจน่ะสิ ฉันควรจะเก็บอาการให้อยู่มากกว่านี้

            “งั้นเขาใหญ่ดีมั๊ย” เนเน่พูดขึ้นบ้าง แต่คำตอบที่แบล็คตอบกลับมามันกลับ...ไม่เหมือนเดิม

            “ดีๆ”

            นั่นคือสิ่งที่ออกมาจากปากหมอนั่น...งั้นเหรอ เหอะ! ทีฉันพูดเสนอไอเดียไปตั้งหลายอย่าง หมอนั่นก็ปฏิเสธมันซะทุกอย่าง แต่พอยัยเนเน่พูดขึ้นมาบ้างกลับเห็นด้วย แต่ไม่...! ฉันไม่ควรจะรู้สึกแย่ กับการกระทำของเขา เขาไม่ได้สำคัญพอให้ฉันรู้สึกแบบนั้นไม่ใช่หรือไง เขาคือคนที่ทำร้ายและทำลาย ความรู้สึกของเรานะยัยบลู...เจ็บแล้วจำบ้างสิ

            “ฉัน...ยังไงก็ได้” เบสต์พูดขึ้นบ้างหลังจากเงียบมานาน ฉันรู้ดีอยู่แล้วว่าคนอย่างเบสต์ไม่มี มาเรื่องมากอะไรหรอก หมอนี่น่ะสบายๆ เอายังไงก็ได้อยู่แล้ว

            “ฉันก็เหมือนกัน” บีบีพูดต่อเช่นกัน

            กิ๊งงงงงง

            “เอาล่ะ หมดเวลาแล้ว ก่อนออกจากห้องมาบอกกับครูด้วยว่าสถานที่ที่พวกเธอจะไปกันน่ะมัน คือที่ไหน ยังไง แล้วถ้ามีการเปลี่ยนแปลงอะไรก็ค่อยมาแจ้งครูอีกที”

            ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเวลามันจะผ่านไปเร็วขนาดนี้ =_= นี่ฉันใช้เวลาทะเลาะกับคนพวกนี้นาน ขนาดนั้นเลยเหรอ แต่มันก็ดีเหมือนกัน จบๆ ไปนั่นแหละดีแล้ว ในเมื่อวันนี้ยังไงก็คงไม่มีเรื

            นี่พวกเราใช้เวลาในการทะเลาะกันบวกกับที่ฉันไปโดนด่ามา...นานขนาดนั้นเลยเหรอ แต่ก็ดีแล้ว ความจริงฉันก็อยากให้วันนี้มันจบๆ ไปเร็วๆ เหมือนกัน

            หลังจากที่ครูแพมแพมบอกเรื่องโปรเจ็กต์เสร็จ ยัยเนเน่ก็รีบเดินไปหาครูแพมแพมเพื่อบอกสถานที่ ที่เราจะไปกันทันที และกลุ่มอื่นๆ ก็ทยอยกันไปบอกว่ากลุ่มของตัวเองจะไปไหน พอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ฉันกับยัยบีบีก็เก็บของ สวัสดีครูแพมแพม พร้อมกับเดินออกจากห้องเรียนเพื่อไปเรียนวิชาต่อไป

            จบสักทีเถอะนะ...วันแย่ๆ นี้เนี่ย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว TT^TT

           

กิ๊งงงงงง

ในที่สุดคาบสุดท้ายก็จบลงสักที!!! วันนี้ฉันแทบไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับที่เรียนไปเลยสักนิด ใจก็คิดแต่เรื่องซวยๆ ที่เจอมาวันนี้ ไหนจะตอนเช้าที่โดนแรกไปต่อว่า ไหนจะมาจับกลุ่มในห้องภาษาไทย อีก หวังว่ามันคงไม่มีเรื่องอะไรแย่ๆ เกิดขึ้นกับฉันอีกแล้วนะ วันนี้ฉันเหนื่อยๆๆๆๆๆ มากจริงๆ

            ฉันเลิกบ่นกับตัวเองแล้วเดินไปล็อกเกอร์เพื่อเก็บของกลับบ้านแทน เย้ๆ ในที่สุดฉันก็จะได้ กลับไปพักสักทีสินะ!

            “บลู”

            ใคร!!! ใครเรียกฉันในตอนนี้ นี่อย่าบอกนะว่ามีคนมาขัดขวางการกลับบ้านของฉันอีกแล้วน่ะ =_= ฉันหันไปตามเสียงเรียกก็เจอกับเพื่อนผู้หญิงคนนึง ฉันจำชื่อยัยนี่ไม่ได้หรอก รู้แต่ว่าเป็นคนเกรดเดียวกันก็ เท่านั้น

            “จะกลับแล้วเหรอ”

            “อ่าฮะ ทำไมเหรอ”

            “เธอจะกลับตอนนี้ได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้เกรด 12 กำลังมี๊ตติ้งกันอยู่นี่”

            “จริงเหรอ... ไม่เห็นมีใครบอกฉันเลยนี่”

            “อ้าวเหรอ! งั้นเธอไปกับฉันเลยละกัน พอดีฉันเองก็เพิ่งรู้ เลยต้องรีบตามไปเนี่ย”

            “อืมๆ เดี๋ยวขอเก็บของก่อนละกัน เดี๋ยวตามไป”

            “จ้ะ”

            เพื่อนผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นก่อนจะเดินจากไป แต่ฉันดันรั้งยัยนั่นไว้ก่อน

            “เดี๋ยวก่อน แล้ว...มันประชุมกันที่ไหนกันอ่ะ”

            “ที่เดิมจ้ะ”

            จะไม่รอให้ฉันได้ถามอะไรเลยใช่มั๊ย!? บัดนี้ยัยนั่นได้เดินไปแล้ว สงสัยกลัวอายที่ไปสายสินะ แล้วฉันล่ะ! ฉันคนนี้ยังยืนอยู่ตรงนี้อยู่เลยนะ และฉันเองก็ไม่รู้ด้วยว่าที่เดิมที่ยัยนั่นพูดถึงมันคือที่ไหน หวังว่าฉันคงไปถูกนะ ถ้าไปไม่ถูก หาไม่เจอ ทางเดียวก็คือ...กลับบ้าน -_-

            ทั้งๆ ที่คิดว่าวันแย่ๆ นี่จะจบแล้วแท้ๆ แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิด ฉันยังต้องไปมี๊ตติ้งอีกงั้นเหรอ ทำไมอะไรหนักๆ มันมักเกิดขึ้นพร้อมกันอย่างนี้ แล้วนี่ทำไมถึงไม่มีใครบอกฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย...? มีใครคิดจะแกล้งฉันอีกแล้วเหรอ หวังว่าคงไม่ใช่หมอนั่นนะ ฉันคงจะรู้สึกแย่กว่าเดิมถ้ารู้ว่าเขาเป็นคนทำ

            เฮ้อ!!! เลิกคิดถึงคนบ้าๆ แบบนั้นสักทีเถอะยัยบลู!

            ฉันสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดทุกอย่างออกไป พร้อมกับปิดประตูล็อกเกอร์แล้วเดินไปในที่ที่ฉันคิด ว่าทุกๆ คนคงอยู่ หวังว่าฉันคงเดาไม่ผิดหรอกนะ!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น

  1. #7 ~VIP Princess~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2555 / 00:09
    ชอบมากค่ะ แต่งต่อๆๆๆๆๆๆ
    #7
    0