Is it me? คนคนนั้น...เป็นฉันได้หรือเปล่า?

ตอนที่ 28 : Chapter 27 ~ When my feelings get destroy, it will never be the same ever again.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 783
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 มิ.ย. 56

Chapter 27

When my feelings get destroyed, it will never be the same ever again.

 

“นายเลิกเล่นละครได้แล้วน่าแบล็ค!

ยัยเนเน่เดินเข้ามาร่วมวงพร้อมกับประโยคที่ฉันไม่เข้าใจความหมายมันสักนิด ยัยนั่นหมายถึงอะไร ความลับอะไรกัน?

“เนเน่...เธอจะทำอะไรน่ะ”

แบล็คเริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง ถ้าฉันมองไม่ผิด ในตอนนี้สายตาเขาฉายแววกลัวปนไปกลับความลังเล

“ก็จะเฉลยความจริงยังไงล่ะ ละครเรื่องนี้ควรจะจบลงได้แล้วนะ”

“เธอหมายถึงอะไรกันแน่...เนเน่?” ฉันพูดขึ้นบ้างพร้อมกับยืนขึ้นเผชิญหน้ากับยัยนั่น

“เธอมีความสุขมามากพอแล้วนะ มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นน่ะ”

“ฉัน...ไม่เข้าใจ”

“เธอจำวันนั้นได้หรือเปล่า...? วันที่เธอไปสารภาพรักกับแบล็ค แล้วหมอนั่นก็ปฏิเสธเธอกลับมา อย่างไม่ใยดี มันเป็นฝีมือของฉันเองล่ะ”

“...!!

“การทำแบบนั้น...มันทำให้เธอเจ็บมากเลยใช่มั๊ย? แต่มันก็ไม่ได้จบแค่นั้นหรอกนะ มันยังมีอะไร อีกนะ อ้อ! ที่หมอนั่นทำดีกับเธอมาจนถึงวันนี้นะ อย่าคิดนะว่าเขามีใจให้เธอ เขาทำทั้งหมดก็เพราะฉันวาน ให้เขาช่วยก็เท่านั้น เธอคิดหรือไงว่าคนอย่างหมอนั่นจะชอบเธอน่ะ ในเมื่อแบล็คมีผู้หญิงคนนั้นอยู่ในใจ แล้วอยู่แล้ว”

“...”

“เธอเดาไม่ผิดหรอก ผู้หญิงคนนั้นก็คือมิซุ เพื่อนของฉันไง ผู้หญิงเพอร์เฟคคนนั้นนั่นแหละ...ที่เป็น ผู้ครองหัวใจของแบล็ค และเธอรู้มั๊ยว่าเพราะอะไรแบล็คถึงต้องแกล้งทำดีกับเธอ ก็เพราะว่าฉันยื่นขอเสนอ ให้เขายังไงล่ะ ว่าถ้าแบล็คยอมช่วยฉัน...ทำร้ายเธอ ฉันจะทำให้ยัยมิซุกลับมารักเขาให้ได้ แล้วเขาก็เลือกที่ จะทำตามข้อเสนอของฉัน”

ในตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าสมองฉันไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว? และตอนนั้นเองที่สายตาฉันดันไปสบ กับสายตาของแบล็ค เขามองมาด้วยสายตารู้สึกผิด นี่แสดงว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความจริงอย่างนั้นเหรอ?

“แล้วเธอมาบอกฉันทำไม..?”

“ก็ฉันแค่อยากให้เธอรู้ความจริงยังไงล่ะ จะได้ไม่ต้องมาโดนหลอกอีก”

“...”

“แบล็ค นายก็บอกบลูไปสิ ว่าทั้งหมดที่ฉันพูดมันเป็นความจริงหรือเปล่า”

และวินาทีนั้น ฉันก็จ้องไปที่แบล็คอย่างรอคำตอบอีกครั้ง ฉันกำลังหวังอะไรกัน หวังให้เขาตอบมา ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เนเน่พูดมันไม่จริงอย่างนั้นเหรอ ถ้ามันไม่จริง...แล้วแบล็คจะกลัวทำไมกัน?

“ฉัน...ขอโทษ”

“...!!

ทันทีที่ได้ยินคำนั้น ฉันก็ไม่มีหน้าจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกต่อไปแล้ว ฉันวิ่งออกไปจากสถานการณ์ เลวร้ายนั่น ฉันวิ่งมานานเท่าไหร่...ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพียงแต่ตอนนี้เท้าฉันได้เหยียบอยู่บนพื้นทราย เป็นที่เรียบร้อยแล้ว นี่แสดงว่าฉันวิ่งมาไกลถึงขนาดนี้เลยเหรอ...? ดีเหมือนกัน ไกลเท่าไหร่ยิ่งดี

ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าที่แบล็คทำมาทุกอย่างมันเป็นแค่การเสแสร้ง การหลอกลวง และยิ่งไปกว่า นั้น...ที่เขาทำทั้งหมดก็เพื่อผลประโยชน์ของตัวเองทั้งนั้น เขาช่วยเนเน่เพื่อที่ยัยเนเน่จะช่วยเขาให้ได้รักกับ มิซุ นายทำลายความรู้สึกดีๆ ของฉันจนมันไม่เหลืออยู่แล้ว ฉันไม่เหลือความทรงจำดีๆ ให้นายอีก ต่อไปแล้ว...แบล็ค

ตึกๆ

และแล้วฉันก็ได้ยินเสียงใครบางคนวิ่งมาในทางนี้ นี่อย่าบอกนะว่าเป็น....

“บลู รอฉันก่อน เธอฟังฉันอธิบายก่อนสิ”

ฉันไม่สนใจที่เขาพูด แต่กลับวิ่งต่อไปเรื่อยๆ แต่เพราะหมอนั่นเป็นผู้ชายบวกกับที่เขาตัวสูงมาก ทำให้เขาเข้าถึงตัวฉันได้เร็วกว่าที่ฉันจะวิ่งหนีไปไหนทัน หมอนั่นเดินมาขว้างหน้าฉันไว้ พร้อมกับไหล่ฉันไว้ ทั้งสองข้าง แต่ฉันก็ยังดื้อดึงที่จะสะบัดตัวออกจากการจับกุมของเขา แต่มันก็ไม่เกิดผลอะไร เพราะหมอนั่น แรงเยอะกว่าฉัน ฉันยอมฟังคำแก้ตัวของเขาก็ได้ แต่มันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะยอมรับฟัง

“มีอะไรก็รีบๆ พูดมา ฉันไม่มีเวลามากมายสำหรับคนแบบนายหรอก”

“ฉันขอโทษ”

“...”

“เธออย่าเย็นชากับฉันแบบนั้นได้หรือเปล่า”

“...”

“พูดอะไรหน่อยสิ จะว่า จะทำร้ายฉันยังไงก็ได้ ถ้ามันทำให้ความรู้สึกของเธอกลับมาได้”

“มันไม่มีวันกลับมาอีกแล้วล่ะ”
            “...”

“อะไรที่มันเสียไปแล้ว...มันไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรอก”

“...”

“ฉันนี่ก็น่าสมเพชจังเลยเนอะ ที่คิดไปได้ว่านายจะรู้สึกดีกับฉันบ้าง แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับทำให้ฉัน พูดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ”

“...”

และแล้วน้ำตาฉันก็ไหลรินในที่สุด แต่ฉันกลับปาดมันออกไปอย่างไม่ใยดี แล้วพูดในสิ่งที่อยู่ใน ใจตลอดมาต่อไป

“นายรู้อะไรมั๊ย...การที่เราไว้ใจคนคนนึงมาก แล้วเขากลับทำลายความไว้ใจนั้นจนไม่เหลือชิ้นดีน่ะ เราคงไม่สามารถไว้ใจเขาคนนั้นได้อีกแล้ว”

“...”

“ขอบใจนะ...ที่ทำให้รู้ว่าฉันมันไม่สำคัญกับนายเลย ฉันเป็นแค่หมากตัวนึงในเกมของพวกนาย เท่านั้น ฉัน...ฉันไม่น่า...ให้ความหวังลมๆ แล้งๆ กับตัวเองเลยสินะ เพราะสุดท้ายก็มีแต่ตัวฉันเองที่ต้อง เจ็บไปกับการคิดไปเอง”

“บลู...ฟังฉันอธิบายบ้างสิ”

“มันคงไม่มีอะไรที่ต้องอธิบายอีกแล้วล่ะ ในเมื่อทุกอย่างที่ยัยนั่นพูดมันล้วยแต่เป็นความจริงทั้งนั้น นายทำทุกอย่างไปก็เพื่อความสมจริงเท่านั้น ไม่มีอะไรเป็นความจริงเลยสักนิด”

“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ ทุกอย่างที่ฉันทำไป...มันก็เพราะว่าฉันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ”

“...”

ฉันมองไปที่แบล็คเมื่อได้ยินประโยคนั้นออกมาจากปากของเขา นี่เขายังไม่ยอมรับอีกหรือไง ว่าที่เขาทำทุกอย่างไป...ก็เพราะแผนการบ้าๆ นั่น ยังจะมาพูดให้ตัวเองดูดีอยู่ได้ แต่ถ้าเขาอยากให้ฉันรู้สึก ดีไปกับคำหลอกลวงของเขา ฉันจะยอมรับฟังมันก็ได้ รับฟังแล้วมาตอกย้ำตัวเองอีกครั้ง ว่าฉันไม่ควรคิด อะไรเข้าข้างตัวเองเลยจริงๆ

 “ฉันยอมรับ...ว่าฉันผิดที่ยอมรับตามข้อเสนอบ้าๆ นั่นของเนเน่ แต่ความรู้สึกของฉันมันเป็นความ จริงนะ ฉันรู้สึกดีกับเธอจริงๆ และมันก็ไม่ใช่การหลอกลวง”

“ขอโทษนะ...แต่ฉันคงเชื่ออะไรนายไม่ได้อีกแล้วล่ะ”

“...”

“ตอนนี้ใจของฉัน...ไม่มีที่พอสำหรับคำแก้ตัวอะไรอีกแล้ว”

“แต่ฉันระ...”

“ถ้านายจะพูดคำที่มีความหมายนั่นออกมา อย่าพูดเลยเถอะนะ คนเราจะหลอกใครก็หลอกได้ แต่เราไม่สามารถหลอกตัวเองได้หรอกนะ นายก็รู้ตัวนายดีว่านายรักใคร ฉันเองก็ควรจะรู้เหมือนกันว่า คนคนนั้น...มันไม่มีวันเป็นฉัน”

            ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาจะพูดคำอะไรออกมา แต่ถ้าคำคำนั้นคือคำว่ารักจริงๆ ฉันคงรับมันไม่ได้หรอก เพราะมันก็คงหนีไม่พ้นการหลอกลวงอีกเช่นเคย ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อทำลายหัวใจฉันหรือไงกัน?

“ก็ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นเป็นเธอแล้วไง!

“นายเลิกหลอกตัวเองได้แล้วเหอะ! นี่นายหลอกตัวเองยังไม่พอ นายยังจะมาหลอกฉันอีกงั้น เหรอ!?

“ฉันไม่ได้หลอกตัวเอง แล้วฉันก็ไม่ได้หลอกเธอด้วย ฉันพูดแบบนั้นเพราะฉันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ที่ฉันทำดีกับเธอ…มันก็เพราะว่าฉันอยากทำ ไม่ใช่เพราะใครบังคับหรือว่าอะไรทั้งนั้น”

“…” เขายังไม่เลิกแก้ตัวและทำให้ตัวเองดูดีสินะ

“ส่วนเรื่องวันนั้น วันที่ฉันปฏิเสธเธอ…ฉันขอโทษจริงๆ ฉันยอมรับว่าเรื่องนั้นฉันทำเพราะแผนของ เนเน่จริงๆ แต่เรื่องความรู้สึกของฉันน่ะ มันเป็นความจริงนะ ฉันรู้สึกดีกับเธอ”

“ฉันจะพยายามเข้าใจว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ แล้วกันนะ ถ้านายต้องการอย่างนั้น”

ฉันมองแบล็คด้วยสายตาห่างเหินอีกครั้ง เขาคงรู้ดีว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง มันยากมากนะ…ที่จะทำ ให้ความรู้สึกที่เสียไปแล้วกลับมาเป็นเหมือนเดิม

“บลู…”

“แบล็ค…ฉันจะยอมเก็บคำขอโทษของนายไว้แล้วกันนะ แต่ถ้าจะให้ฉันกลับมารู้สึกเหมือนเดิม ฉันคงทำไม่ได้จริงๆ ยังไงฉันก็อยากจะเก็บความทรงจำดีๆ ระหว่างเราไว้ ถึงแม้ว่ามันจะไม่เหลือแล้ว ก็ตาม”

“บลู...ฉัน...”

“ฉันขอให้เราจบกันแค่นี้เถอะนะ...”

“เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เลยใช่มั๊ย”

“ตอนนี้มันอาจจะเป็นสิ่งที่เหมือนเดิมของเราแล้วก็ได้ ตั้งแต่แรกแล้ว...เราก็ไม่ได้รู้จักกันอยู่แล้วนี่ ฉันมันก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนนึงที่คิดอะไรบ้าๆ ไปสารภาพรักกับนาย มันไม่ได้มีความสำคัญอะไรมาก มายหรอก ฉันเป็นได้แค่เพียงคนคนนึงที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนาย แล้วสักวันนึง...ฉันก็ต้องจากไป”

 “...”

“การจากลาแบบนี้...มันเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วล่ะ”

“...”

“ขอบใจนะ...ที่พยายามทำดีกับฉัน ต่อไปนี้นายก็ไม่ต้องฝืนใจตัวเองอีกแล้วล่ะ”

“...”

“ลาก่อน...แบล็ค”

ฉันพูดขึ้นก่อนจะยิ้มเป็นครั้งสุดท้ายให้กับเขา แล้วรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นทันที แบล็คยังคงเรียก ชื่อฉันต่อไปเรื่อยๆ แต่เขาก็ไม่ตามมาหรอก เพราะเขาคงรู้ดีว่าฉันคงทำอะไรไม่ได้ดีไปกว่ารับฟัง แล้วทุก อย่างมันก็คงเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วล่ะ

ในที่สุดทุกอย่างมันก็จบลงแล้วสินะ จบลงแบบที่ฉันไม่ได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่คิดว่าพวกเรา จะจบกันด้วยความรู้สึกดีๆ แต่มันกลับตรงกันข้าม ตอนนี้เราไม่เหลือความรู้สึกดีๆ ให้นึกถึงกันแล้วสินะ สิ่งที่ฉันเหลือในตอนนี้...ก็คงเป็นความเจ็บปวด...จากคนอย่างเขา

ฉันไม่น่าไปสารภาพรักกับเขาในวันนั้นเลยจริงๆ ถ้าฉันไม่ทำมันในวันนั้น ในวันนี้...ฉันอาจจะไม่ ต้องเสียน้ำตาขนาดนี้ก็ได้ แต่มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว...เราก็คงแก้ไขอะไรไม่ได้ นอกจากดำเนินชีวิตต่อไป

ชีวิตของฉันต่อไปนี้....ก็คงไม่มีเขาเข้ามาวนเวียนอีกแล้ว เช่นเดียวกันกับเขา ฉันคงไม่ใช่คนที่อยู่ ในชีวิตของเขาอีกต่อไปแล้ว

จบแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน....

 

Bebe’s Talks

“ฉัน...ขอโทษ”

            ทันทีที่แบล็คพูดประโยคนั้นยืนยันประโยคของยัยเนเน่ ยัยบลูก็รีบวิ่งไปทันที แล้วไม่นานหลัง จากนั้น แบล็คก็วิ่งตามยัยนั่นไปทันที ฉันควรจะตามทั้งสองคนไปดีมั๊ย? หรือว่าฉันควรให้ทั้งสองคนเคลียร์ กันให้จบๆ ไป ฉันว่าตัวเลือกที่สองน่าจะดีกว่า เพราะฉันว่าตัวบลูเองก็คงอยากจะให้เรื่องนี้มันจบเต็มที

“บีบี ฉันว่าฉันควรตามไปดูบลูหน่อยนะ”
            เบสต์พูดขึ้นบ้าง ฉันเห็นหมอนั่นอารมณ์ขึ้นตั้งแต่ยัยเนเน่เริ่มทำอะไรบ้าๆ แล้ว หมอนั่นคงเป็น ห่วงบลูมากสินะ ฉันควรบอกเขาว่ายังไงดี? ฉันก็ไม่แน่ใจว่าเบสต์รู้หรือเปล่าว่าแบล็คคือคนที่บลูชอบ

“นายควรห่วงคนที่อยู่ข้างนายมากกว่านะ”

“เธอหมายความว่าไง…คนที่อยู่ข้างๆ ฉัน?”

นี่อย่าบอกนะว่ายัยเนเน่จะทำอะไรบ้าๆ อีกแล้ว ยัยนั่นกำลังจะ…

“ก็ยัยบีบีไง”

“…”

“นายไม่รู้หรือไง…ว่ายัยนั่นน่ะชอบนายแค่ไหน”

 “บีบี...เธอ?”

เบสต์พูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าฉันด้วยความสงสัย ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ...นอกจากเงียบ ในเมื่อมันเป็นความจริงนี่ ในที่สุดความสัมพันธ์ของเราสองคนก็จบลงเหมือนกับยัยบลูสินะ

ฉันไม่ตอบอะไร แต่กลับวิ่งไปให้ไกลจากสถานการณ์นี้เช่นเดียวกันกับบลู นี่ฉันต้องมาหลบ หน้าใครต่อใครเหมือนกับว่าตัวเองทำความผิดอย่างนั้นเหรอ? ฉันนี่มันน่าสมเพชจริงๆ เลย!

ยัยเนเน่นี่ร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ ยัยนั่นทำลายความสัมพันธ์ระหว่างบลูกับแบล็ค ยังไม่พอ ยัยนั่นยังจะมาทำให้เบสต์รู้สึกไม่ดีกับฉันอีก

 “บีบี รอฉันก่อนสิ”

เมื่อรู้ว่าคนที่ตามมาคือใคร ฉันก็รีบวิ่งต่อทันที ฉันยังไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาเลย ยิ่งต้องมาเจอ ด้วนความรู้สึกที่เปลี่ยนไปแบบนี้ มันไม่ใช่อะไรที่ดีเลยจริงๆ

“นี่ จะรีบไปไหนน่ะ”

แต่แล้วหมอนั่นก็มาดักฉันไว้ทัน เขาเดินมาบังหน้าฉัน ทำให้ฉันไม่สามารถเดินต่อไปได้

“สิ่งที่ยัยนั่นพูด...มันเป็นความจริงใช่มั๊ย”

“ในที่สุด...นายก็รู้มันจนได้สินะ”

ฉันรู้ดีว่าการโกหกไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี สู้บอกไปเลยน่าจะดีกว่า ทั้งๆ ที่คิดว่าเราจะจบกัน ด้วยมิตรภาพ แต่มันกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลยสินะ เราจบกันด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิม

“ทำไม...เธอไม่บอกฉัน”

“ฉันบอกนายไม่ได้หรอก”

“...”

“และมันก็เป็นไปไม่ได้ สู้ให้มันหายไปกับฉัน มันไม่ดีกว่าหรือไง”

“ฉัน..ขอโทษ”

“นายไม่จำเป็นต้องขอโทษอะไรฉัน นายไม่ได้ผิดสักหน่อย”

“ฉันทำร้ายจิตใจของเธอขนาดนี้ เธอยังบอกว่าฉันไม่ผิดอีกงั้นเหรอ”

“ฉัน...ก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่นา ^^

“ถ้าไม่อยากยิ้ม...เธอไม่ต้องยิ้มก็ได้นะ”

“...”

“ฉันขอโทษ...ที่ไม่เคยรู้อะไรเลย ดีแต่มาขอความช่วยเหลือจากเธอ โดยที่ไม่เคยเข้าใจความรู้สึก เธอเลยสักนิด นี่ถ้าเธอบอกฉัน...ฉันก็คงไม่ทำให้เธอต้องมาเจ็บแบบนี้”

“ฉัน...ไม่เป็นไรหรอก นายไม่ต้องมารู้สึกผิดอะไรหรอกนะ ก็แค่ทำเหมือนกับว่าเรื่องนี้ไม่เคย เกิดขึ้นละกันนะ พวกเราก็ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ถ้านั่นทำให้นายสบายใจ...นายก็ควรจะทำนะ”

“แล้วเธอล่ะ”

“ฉันโอเคอยู่แล้ว”

เบสต์มองมาที่ฉันอย่างไม่รู้จะทำยังไง เพราะฉันเองก็ไม่คิดจะโทษเขาเลยสักนิด ฉันเข้าใจดีว่า ความรักมันสั่งหรือห้ามกันไม่ได้ ใครจะรัก...ใครห้ามได้ ใครจะไม่รัก...ใครสั่งได้ล่ะ ดังนั้น...ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ โกรธเขาหรอก

“ฉันขอโทษจริงๆ ที่ฉันรักเธอไม่ได้”

“ฉันเข้าใจนายดี หัวใจมันสั่งกันได้ซะที่ไหนล่ะ”

“ทำไมเธอต้องดีกับฉันขนาดนี้ด้วย ถ้าเธอโกรธฉัน..ฉันยังจะรู้สึกดีกว่านี้เลย”

“นายไม่ต้องรู้สึกผิดกับฉันหรอก ก็แค่ทำอะไรๆ ให้มันเหมือนเดิม รู้สึกเหมือนเดิม ทำเหมือนเดิม กับที่นายเคยทำ ฉันโอเคอยู่แล้วล่ะ”

“ฮะๆ เธอนี่ดีกับฉันเสมอเลยนะ ถ้าเมื่อไหร่ฉันตัดใจจากบลูได้ ฉันจะหันมาชอบเธอแทน ฉันสัญญา ^^

“จ้ะๆ ฉันจะรอละกัน”

“ขอบใจนะ ^^

“อื้ม ^__^

นี่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ การฝืนยิ้ม...ยิ้มให้กับความสุขของคนที่เรารัก ฉันรู้ดีว่าคำสัญญานั่น มันไม่ได้จริงจังอะไรหรอก แล้วตัวฉันเองก็ไม่ได้หวังอะไรกับคำสัญญานั่นด้วย เพราะฉันรู้ดีว่ามันก็เป็น เพียงแค่คำปลอบใจที่เบสต์มอบให้ฉันก็เท่านั้น เพราะถ้าเขาคิดจะรักฉันจริงๆ เขาคงทำได้ไปนานแล้วล่ะ

เขาทำให้ฉันเข้าใจ...ว่ากับคนบางคน เราก็เป็นได้แค่ เพื่อน’ ของเขาเท่านั้น เท่านั้นจริงๆ  

End : Bebe’s Talks

 

Ben’s Talk

ทั้งๆ ที่วันนี้น่าจะเป็นวันที่ดีที่สุดของบลู...ผู้หญิงที่ผมรักมากๆ คนนึง แต่วันนี้กลับกลายเป็น วันที่แย่ที่สุดของเธอ เพราะผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าผมและผู้ชายที่บลูรักมากๆ คนนั้น

ผมไม่คิดเลยว่าเนเน่จะเป็นไปได้ขนาดนี้ ทั้งๆ ที่บลูเองก็ไม่เคยทำร้ายยัยนั่นเลย

“เธอทำแบบนี้ทำไม...เนเน่?”

“นายยังมีหน้ามาถามฉันอีกเหรอ...ว่าฉันทำแบบนี้ไปทำไม”

“...”

เนเน่ตอกกลับทำเอาผมพูดอะไรไม่ถูกเลย ผมเคยไปทำอะไรยัยนั่นงั้นเหรอ...? หรือว่าจะเป็น...?

“ฉันหวังว่านายจะจำมันได้นะ...! ฉันเป็นคนที่เพอร์เฟค และฉันไม่ควรจะมาแพ้ให้กับผู้หญิง ธรรมดาๆ อย่างยัยบลูนั่น!!! ทีนี้นายรู้แล้วใช่มั๊ย...ว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะใคร!

“...!!

เนเน่พูดเรื่องนั้นขึ้น...ทำเอาผมไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว นี่ที่บลูโดนทำร้ายขนาดนี้...ต้นเหตุทุกอย่าง มันมาจากผมอย่างนั้นเหรอ?

เนเน่เคยแอบชอบผมเมื่อปีสองปีที่แล้วน่ะ แล้วยัยนั่นก็มาสารภาพรักกับผม แต่ผมกลับปฏิเสธ ยัยนั่นไป ก็ในใจของผมมีผู้หญิงคนนั้นอยู่แล้วนี่นา แต่ผมกลับไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าผู้หญิงที่นิสัยดีใน วันนั้น จะมากลายเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจในวันนี้ได้

“ทีนี้นายก็รู้แล้วใช่มั๊ย...ว่าการโดนปฏิเสธ...มันจะเจ็บปวดแค่ไหน!!!

“แต่บลูไม่เกี่ยวอะไรเลย”

“ทำไมยัยนั่นจะไม่เกี่ยว...ในเมื่อยัยนั่นคือคนที่ครองหัวใจของนาย ไม่ใช่หรือไง!?

“ต่อให้ไม่มีบลู ฉันก็รักเธอไม่ได้อยู่ดี”

“...”

“หัวใจมันสั่งกันไม่ได้หรอกนะ”

“...”

“เธอจะให้ฉันทำอะไรตอบแทน...เธอก็บอกฉันมาเถอะ ถ้ามันจะบรรเทาความเจ็บปวดของเธอได้ บ้าง แต่ขอร้อง...อย่าทำร้ายอะไรยัยนั่นอีกเลยนะ”

“นายคงรักยัยนั่นมากใช่มั๊ย”

“...”

“ฉันคงต้องยอมแพ้ต่อความรักของนายอย่างนั้นสินะ”

“...”

“ต่อไปนี้...ฉันจะพยายามลืมนายก็แล้วกัน ฝากขอโทษทุกๆ คนสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยก็แล้วกัน ฉันคงไม่มีหน้าไปทำดีกับยัยพวกนั้นอีกแล้ว”

“...”

“ขอบใจนะ...ที่ทำให้รู้ว่า..กับคนบางคน เราก็ไม่สามารถทำให้เขารักเราได้”

“เนเน่...”

“โชคดีนะเบ็น...ขอโทษสำหรับเรื่องวุ่นวายทั้งหมดด้วย”

“...”

เนเน่พูดแค่นั้นก่อนจะเดินจากไป นี่ผมเป็นคนสุดท้ายที่ยืนดูจุดจบของความรักของทุกคนอย่างนั้น สินะ อยากรู้จริงๆ ว่าจะมีใครได้สมหวังกับความรักบ้างหรือเปล่า? หรือว่าทุกคนจะต้องเจ็บปวดกัน?

แต่อย่างน้อย...แค่ผมได้ช่วยให้ผู้หญิงคนนึงที่รักผมหยุดทำร้ายผู้หญิงที่ผมรักได้ แค่นี้ผมก็ดีใจ แล้วล่ะ ถึงแม้ว่าเธอคนนั้นจะไม่เคยรักตอบเลยก็ตาม

 

 


Talks
ไหนๆ เรื่องนี้ก็ใกล้จะจบแล้วน้าาา เม้นให้ไรท์เตอร์บ้างนะ TT^TT
อยากบอกว่าแค่คอมเมนต์นี้ก็ทำให้มีกำลังใจมากมายแล้ววว :P
เรื่องนี้ก็ใกล้จะถึงตอนจบแล้วนะ สุดท้าย...จะมีใครสมหวังบ้างหรือเปล่า?
หรือว่าทุกคนจะต้องจากกันด้วยความผิดหวังกันหมด ติดตามกันด้วยนะคะ




ยังไงก็ขอฝากเรื่องเก่า(ที่เขียนใหม่) พร้อมกับเรื่องใหม่ที่จะมีมาเร็วๆ นี้ด้วยน้าาา เลิฟๆ >o<













 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น