Is it me? คนคนนั้น...เป็นฉันได้หรือเปล่า?

ตอนที่ 21 : Chapter 20 ~ If you know the truth, will we ever be the same?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 เม.ย. 56

Chapter 20

If you know the truth, will we ever be the same?

 

            ตอนนี้ฉันก็วิ่งมาเรื่อยๆ ตามหาดทราย โดยไม่รู้ว่าตัวเองจะวิ่งแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ฉันได้แต่ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาโดยไม่ได้สนใจมันเลย ฉันคงทำได้แค่ให้น้ำตาไหลไป...เพื่อระบายความเจ็บ ข้างในนี้สินะ แต่แล้วอยู่ดีๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจฝนเท่าไหร่แล้วยังคงเดินต่อไป

            ทุกคนเคยรู้สึกมั๊ยว่าเวลาใครสักคนมาทำตัวสนิทกับเรา มาให้ความหวังเรา ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้เป็น อะไรกับเราน่ะ มันทำให้เราตั้งคำถามกับตัวเองว่า ระหว่างเราคืออะไร’ และตอนนี้ฉันก็กำลังรู้สึกและคิด อย่างนั้นอยู่เหมือนกัน ฉันอยากรู้ว่าระหว่างฉันกับเขา เราเป็นอะไรกันแน่!? หมอนั่นมักทำเหมือนชอบฉัน ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่เลยสักนิด ความจริงแล้วเขาก็แค่คนเห็นแก่ตัวเท่านั้น...ที่บอกว่าไม่อยากให้ฉันคบกับเบ็น มันก็เป็นเพียงเพราะว่าเขาไม่อยากถูกแย่งความรักไป...ก็แค่นั้น

            ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกเหนื่อยแล้ว และทั้งเนื้อทั้งตัวฉันก็เปียกไปหมดแล้ว ฉันเลยเลือกที่จะหาที่พัก สักหน่อยโดยไปนั่งตรงบันไดที่เป็นทางขึ้นจากหาด ฉันรู้น่า...ว่ายังไงฉันก็ต้องกลับกับแบล็คอยู่ดี เพียงแต่ ตอนนี้ฉันยังไม่อยากเจอเขาก็เท่านั้น

            “นี่น้องสาว! มาทำอะไรคนเดียวตรงนี้จ๊ะ? ให้พวกพี่นั่งเป็นเพื่อนมั๊ย ^^

            หนีเสือปะจระเข้จริงๆ เลยฉันเนี่ย อยู่ดีๆ ก็มีพวกขี้เมามาทัก ฉันว่าแบบนี้สถานการณ์มันเริ่มไม่ดี แล้วแน่ๆ เลย TT^TT ฉันควรจะทำยังไงดี

            “ไม่เป็นไร ฉันนั่งคนเดียวได้”

            “พี่ว่าน้องคงหนาวแน่ๆ ดูสิ เสื้อเปียกไปหมด มามะ...ให้พี่กอดให้ความอบอุ่นหน่อยดีมั๊ย”

            “ใช่ๆ นี่น้องตั้งใจแต่งตัวมายั่วพี่ๆ แน่เลย ไม่ต้องอายหรอก มาหาพี่มา >_<

            พูดจบพวกนั้นก็ทำเหมือนจะเข้ามาหาฉัน ฉันเลยรีบวิ่งออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด ทั้งๆ ที่ก็ไม่รู้ว่า ตัวเองจะวิ่งได้อีกนานแค่ไหน ก็ไอ้พวกนั้นมันมีกันตั้งสามคนนี่

            “อย่ามายุ่งกับฉันนะ”

            “พูดดีๆ ไม่ชอบเหรอเนี่ย สงสัยจะชอบแบบโหดๆ พวกวิ่งไล่จับอะไรแบบนี้ใช่มั๊ย ได้ๆ”

            พูดจบไอ้พวกนั้นก็วิ่งมาด้วยความเร็วกว่าเดิม พร้อมกับมารวบตัวฉันไว้ได้ด้วยมือสกปรกของ พวกมัน ฉันพยายามสะบัดตัวออกจากการควบคุมของพวกมัน แต่ทำยังไงก็ทำไม่ได้

            “ปล่อยฉันนะ! พวกแกต้องการอะไร”

            “พูดจากับพวกพี่ดีๆ หน่อยสิ”

            “ปล่อยฉันสิ!!! ช่วยด้วย!!!

            ฉันได้แต่ร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าใครจะมาช่วยเลยสักนิด นี่ฉันหวังมากไปหรือ เปล่าว่าแบล็คจะเป็นพระเอกเหมือนในหนังที่มาช่วยนางเอกได้ทันเวลา แต่ก็นะ...ฉันไม่ใช่นางเอกของเขา นี่ ชีวิตฉันต้องจบลงด้วยมือของไอ้พวกเลวๆ พวกนี้จริงๆ เหรอเนี่ย....

            “นี่เงียบได้มั๊ย”

            หนึ่งในพวกมันตะคอกใส่ฉันพร้อมกับต่อยลงมาที่ท้อง ทำเอาฉันจุกแล้วทรุดตัวลงกับพื้นในทันที ฉันไม่มีเรี่ยวแรงเหลือจะสู้กับพวกมันอีกแล้ว

            “ค่อยยังชั่วหน่อย เงียบๆ แบบนี้ก็ดี จะได้ทำอะไรๆ ได้ง่ายขึ้น”

            “จัดการกับมันยังไงดี”

            “อย่าทำอะไรฉันเลยนะ...ฉันขอร้อง”

            “พูดดีได้แล้วเหรอ? เหอะ มันคงสายไปแล้วล่ะน้อง”

            พวกมันพูดพร้อมกับลากฉันไปหลบมุมโขดหินดังเดิม นี่ฉันจะต้องยอมแล้วจริงๆ เหรอ ถึงแม้ ภายในใจฉันจะต่อต้านเพียงไหน ฉันก็ไม่มีแรงจะสู้พวกมันอยู่ดี แล้วตอนนี้หนึ่งในพวกมันก็พยายามจะ รุกเข้ามาหาฉันอีกครั้ง พร้อมกับพยายามจะ...ทำร้ายฉัน

            “มาเป็นของพี่ดีๆ ซะเถอะนะ”

            “ไม่นะๆ ไม่ๆ ปล่อยฉันไปเถอะ”
            ฉันพยายามขัดขืน ทำให้โดยพวกมันซัดเข้าไปที่ท้องอีกหมัด ฉันว่าสติของฉันใกล้จะหายไปแล้ว ล่ะ ขอให้มีคนมาช่วยฉันจากพวกใจร้ายนี่ให้ทันด้วยเถอะ ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ

            และแล้วตอนนั้น...ฉันก็ไม่ได้สติไปแล้ว

 

            Black’s Talks

            ผมไม่มีโอกาสได้พูดอะไรอีก หลังจากที่เธอคนนั้นบอกกับผมว่าผมมันเห็นแก่ตัวที่มาสั่งเธอให้ เลิกกับผู้ชายอีกคนนึงเพียงเพราะความต้องการของตนเอง บางทีผมก็อาจจะเห็นแก่ตัวอย่างที่เธอว่าก็ได้ นะ! ก็ผมไม่อยากให้เธอไปชอบคนอื่นที่ไม่ชอบผมนี่ แต่ถ้าจะให้บอกว่าผมเลือกเธอ ผมก็ทำไมได้อีก เช่นเคย ก็ในใจของผมมีผู้หญิงอีกคนนึงอยู่นี่นา... ผมนี่มันเห็นแก่ตัวอย่างที่เธอว่าจริงๆ ด้วยสินะ

            ระหว่างที่คิดอะไรอยู่ในใจคนเดียว ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก และตอนนี้มันก็ผ่านไปนานแล้ว เหมือนกัน ทำให้ผมรู้สึกเป็นห่วงเธอคนนั้นเอามากๆ ก็อยู่ดีๆ บลูก็วิ่งหายไป พร้อมกับความโกรธที่มอบ ให้กับผม ตอนแรกที่ผมไม่ตามไปก็เพราะผมไม่คิดว่าเธอจะไปไหนได้ไกล เดี๋ยวหายโกรธก็คงกลับมา เพราะเธอคงกลับบ้านเองไม่ได้หรอก นี่ผมคิดผิดจริงๆ สินะ ที่ไม่ได้ตามเธอไปตั้งแต่แรก

            คิดได้ดังนั้นผมจะรีบวิ่งไปตามทางที่เธอวิ่งไป แต่หายังไงก็หาไม่เจอ นี่เธอไปอยู่ไหนของเธอเนี่ย บลู!? แล้วทันได้นั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แล้วถ้าจำไม่ผิด เสียงนั้นต้องเป็นของบลู แน่นอน.... นี่อย่าบอกนะว่าเธอโดยพวกจิตใจชั่วทำร้ายน่ะ ผมไม่รอช้าแล้วรีบวิ่งไปตามเสียงนั้นในทันที

แล้วผมก็ได้พบกับร่างของบลูที่นอนไม่ได้สติ พร้อมกับที่หนึ่งในไอ้พวกชั่วกำลังจะข่มขืนเธอ

            ผมรีบวิ่งไปถีบเข้าที่อกของมันในทันที ไอ้พวกนี้มันทำให้ผมเก็บอารมณ์ไม่อยู่เลยจริงๆ ทำร้ายผู้ หญิงที่ไม่มีทางสู้ แมนจริงๆ เลย แต่ผมจะไปหาความดีอะไรได้จากไอ้คนพวกนี้กัน

            “แกเป็นใครวะ มายุ่งอะไรกับพวกฉัน”

            “ฉันจะเป็นใครแกไม่ต้องรู้หรอก”

            “ไอ้นี่มันกวนว่ะ จัดการเลยมั๊ยลูกพี่”

            “จัดการมันเลย”

            พอพวกนั้นมันปรึกษากันเสร็จ ไอ้ลูกน้องสองคน (คือพวกมันมีกันอยู่สามคนน่ะนะ) ก็ปรี่เข้ามาหา ผมพร้อมกับกะจะชกเข้ามาที่หน้า แต่ขอโทษนะ...เรื่องอะไรฉันจะยอมให้แกทำร้ายร่างกายฉันง่ายๆ วะ คิดได้ดังนั้นผมก็ต่อยกับพวกมันทันที จะเรียกว่าพวกเราต่อยกันก็คงจะไม่ถูก เพราะดูเหมือนว่าพวกมันจะ โดยหมัดของผมอยู่ฝ่ายเดียว ความจริงผมก็โดนบ้างแหละ แต่เพราะผมมีทักษะอยู่ก็เลยหลบพวกมันได้ ตลอด

            ตอนนี้ไอ้ลูกน้องสองคนก็ได้ไปกองสลบอยู่ที่พื้นแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแต่ไอ้ลูกพี่ของพวกมัน ผมว่า ไอ้นี่มันต้องเลวสุดแน่ๆ ก็มันเป็นคนที่คิดทำร้ายบลูนี่! ผมจะจัดการถีบสั่งสอนมัน พร้อมกับแถมให้มันไป อีกหลายหมัดเลยทีเดียว

            “ฉันยอมแล้วๆ แก...แกเอาคนของแกคืนไปเถอะ”

            “ทีหลังอย่ามาทำนิสัยหมาๆ แบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นอีก แล้วเมื่อไหร่ที่ฉันเจอพวกแกอีก ฉันเอาตาย แน่ๆ”

            “เออๆ ไปกันพวกเรา”

            พอมันว่าจบมันก็เรียกลูกน้องของมันอีกสองคนให้ลุกขึ้นไปด้วยกัน ก่อนพวกมันจะรีบกุรีกุจอ ออกไปให้พ้นหน้าผม ความจริงแล้วไม่ได้อยากจะทำตัวเป็นพระเอกหรืออะไรหรอกนะ แต่เห็นแบบนี้ ก็ยอมไม่ได้จริงๆ เป็นผู้ชายซะเปล่า มาทำร้ายผู้หญิงที่เป็นเพศแม่ของตัวเองได้ยังไง

            ผมเลิกสนใจพวกมันก่อนจะรีบวิ่งไปดูอาการของบลู ตอนนี้หน้าเธอซีดมากๆ นี่โชคดีนะที่ผมมา ช่วยเธอจากมือสกปรกของพวกนั้นไว้ทัน ไม่งั้นผมไม่รู้เลยว่าสภาพเธอจะแย่ยิ่งกว่านี้แค่ไหน แล้วถ้าเป็น อย่างนั้น ผมก็คงไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้ไปตลอดชีวิต

            “บลู เธออย่าเป็นอะไรนะ!

            “...”

            “เธอตอบฉันหน่อยสิ เธออย่าเงียบไปแบบนี้สิ”

            “...”

            สงสัยเพราะตากฝนแล้วยังโดนพวกนั้นทำร้าย ทำให้เธอไม่ได้สติอะไรเลย ผมจึงลองเขย่าตัวเธอ แรงๆ อีกครั้งเผื่อเธอจะได้สติ

            “นี่ๆ เธออย่ามาทำให้ฉันเป็นห่วงแบบนี้นะ”

            “...นะ...นาย”

            “เธอไม่ต้องกังวลนะ ฉันมาช่วยเธอแล้ว... เธอไม่เป็นอะไรแล้วนะ”

            “นาย...แบล็ค...เหรอ”

            “ใช่ๆ ฉันแบล็คไง เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปพักนะ”

            “อะ...อืม”

            เธอตอบผมได้แค่นั้น ก่อนจะสลบไปอีกครั้ง ตอนนี้ผมคงต้องพาเธอไปพักที่ไหนสักที่ซะแล้วล่ะ ผมอุ้มบลูขึ้นมาพร้อมกับพาไปที่รถของตัวเอง แล้วก็ไล่หาโรงแรมสักที่เพื่อให้เธอได้พัก แล้วก็พบกับ โรงแรมที่เหมือนรีสอร์ตเล็กๆ อันนึงที่อยู่ไม่ไกลจากหาดนั่นเท่าไหร่ ผมบอกเจ้าหน้าที่โรงแรมพร้อมกับ ที่เธอมาช่วยเปิดห้องให้ห้องนึง

            สีหน้าของเจ้าหน้าที่ดูตกใจมาก ก็สภาพของผมกับเธอเปียกโชกขนาดนั้นนี่น่า แต่ผมก็ไม่ได้ อธิบายอะไรมาก เพียงแค่บอกคนพวกนั้นว่าเธอโดยทำร้ายมา พวกนั้นจะได้เลิกคิดว่าผมเป็นผู้ร้ายแล้ว ยอมเปิดห้องให้ผมพาบลูเข้าไปพักซะที

            ห้องนี้ก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียว มีเตียงใหญ่อยู่หนึ่งเตียง แล้วก็โซฟาสำหรับหนึ่งคนนอนอีกหนึ่งอัน ผมวางตัวบลูไว้บนเตียง ก่อนจะรีบออกไปข้างนอนเพื่อซื้อเสื้อผ้าให้เธอมาเปลี่ยน ถ้าให้นอนหนาวทั้งคืน แบบนั้นต้องไม่สบายแน่ๆ เลย เฮ้อ...ฉันขอโทษนะที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ ฉันนี่ทำร้ายเธอทั้งจิตใจ แล้วยัง ต้องมาทำให้เธอต้องโดนทำร้ายอีก

            ผมเดินออกไปนอกโรงแรมไม่ไกลก็เจอกับแผงขายเสื้อ แล้วผมก็ซื้อเสื้อยืดกับกางเกงให้เธออีกเช่น เคยเหมือนตอนเย็นที่ผ่านมา ก่อนจะรีบกลับเข้าไปโรงแรมเพื่อเปลี่ยนชุดให้เธอ

            ตอนนี้ผมก็เข้ามาในห้องแล้ว แล้วก็ยังคงยืนอยู่ข้างๆ เตียงที่เธอนอนอยู่ เอ่อ...แล้วผมจะเปลี่ยน ชุดให้เธอยังไงดีล่ะเนี่ยผมเลือกที่จะถอดเสื้อผ้าเปียกๆ ของเธอออกโดยที่สายตามองไปทางอื่น คือผมไม่ อยากให้เธอรู้สึกแย่น่ะถ้าตื่นมาแล้วรู้ว่าผมเห็นร่างกายของเธอไปแล้ว และผู้ชายที่เป็นสุภาะบุรุษก็ไม่ควร ทำแบบนั้นด้วย ผมไม่ได้จะชมตัวเองนะ -_-

            พอเปลี่ยนชุดให้บลูเสร็จแล้วผมก็เอาเสื้อผ้าเปียกๆ ของเธอไปไว้ในห้องน้ำพร้อมกับเอาผ้าเช็ด หน้าของผมเองไปชุบน้ำเพื่อมาเช็ดตัวให้เธอต่อ บอกตามตรงนะ...ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้ใครมาก่อน เลย ที่ต้องมาดูแลคนอื่นแบบนี้ก็ไม่เคย แต่ทำไมถึงมาทำให้เธอผมเองก็ไม่เข้าใจ

            ผมเอื้อมมือไปแตะหน้าผากบลูเพื่อดูว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า แล้วก็ต้องตกใจอีกครั้ง เพราะตัว ของบลูร้อนจี๋เลย สงสัยตากฝนนานไปหน่อย พร้อมกับที่โดนไอ้พวกนั้นทำร้ายอีก ผมเชื่อว่าเธอต้องขัดขืน พวกมันแน่ๆ ทำให้เสียงพลังงานไปเยอะเหมือนกัน เฮ้อ...ผมเป็นคนทำให้เธอเป็นแบบนี้อีกแล้วสินะ

            แล้วผมก็เริ่มเช็ดตัวให้บลู ระหว่างที่ผมกำลังเช็ดตัวให้กับเธอ อยู่ดีๆ เธอก็พูดอะไรขึ้นมา สงสัยเป็นเพราะไข้ล่ะมั้ง เธอเลยพูดอะไรออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว

            “นาย...มาช่วยฉันจริงๆ เหรอ แบล็ค”

            “...”

            “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย... เหอะ หรือว่าฉันอาจจะตาฝาดไปก็ได้ที่คิดว่านายจะมาช่วย ฉันไม่ใช่ คนที่นายชอบนี่เนอะ นายจะมาช่วยฉันทำไม”

            “...”

            “แต่ว่าทำไมฉันถึงเห็นว่านายเป็นคนช่วยนะ!? นายมาช่วยฉันทำไมกัน นายก็ไม่ได้ชอบฉัน สักหน่อย มาทำสีหน้าเป็นห่วงทำไมกัน บ้าจริงๆ”

            “...”

            “ฉันเข้าใจแล้วล่ะ นายคงช่วยฉันเหมือนกับที่นายช่วยคนอื่นๆ น่ะแหละ มันไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย”

            “...”

            “ถ้าเป็นยัยนั่น...นายคงจะช่วยด้วยความเต็มใจกว่านี้สินะ”

            “...”

            “ถ้าเป็นมิซุที่นายรัก...นายคงจะช่วยด้วยความเต็มใจกว่านี้สินะ”

            “... !

            อยู่ดีๆ บลูก็พูดออกมาเป็นชุด ซึ่งสิ่งที่ผมทำได้ก็คือการนิ่งแล้วฟังว่าเธอจะพูดอะไรออกมาบ้าง สิ่งที่เธอพูดออกมามันเหมือนกับว่าเธอยังคงชอบผมอยู่ เหมือนกับตอนนั้นที่เธอมาสารภาพรักกับผม แล้วผมก็ปฏิเสธเธอไปอย่างใจร้าย แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงที่เธอยังชอบผมอยู่ ในเมื่อเธอเป็นแฟนกับเบ็น แล้ว? หรือว่าที่เธอทำทุกอย่างไปเพราะว่าต้องการประชดกันแน่?

            ไม่รู้ว่าเพราะอะไร....แต่มันดูเหมือนกับว่าเธอกำลังสมเพชตัวเองอยู่ที่มารักคนอย่างผม ก็ดูเธอพูด สิ ‘ถ้าเป็นมิซุที่นายรัก...นายคงจะช่วยด้วยความเต็มใจกว่านี้สินะ แต่ผมอยากอธิบายว่ามันก็ไม่ใช่ อย่างนั้นทั้งหมด ไม่รู้สิ....ผมรู้สึกเป็นห่วงเธอมากตอนที่รู้ว่าเธอกำลังโดนทำร้าย แล้วเหตุผลทั้งหมดก็มา จากตัวผมเอง แต่ผมไม่ได้รักเธอหรอกนะ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นเพราะอะไร

            ตอนนี้ผมคงพูดในสิ่งที่อยากพูดได้แล้วสินะ เพราะเธอหลับอยู่...และเธอคงไม่ได้ยินสิ่งที่ผมพูด หรอก ซึ่งก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ดี

            “ฉันว่าฉันก็คงเห็นแก่ตัวอย่างที่เธอว่าจริงๆ น่ะแหละบลู ที่ไม่อยากให้เธอไปรักกับไอ้หมอนั่น แล้วอยากให้เธอรักฉันเหมือนเดิม เหมือนกับที่เธอเคยบอกในตอนนั้น”

            “...”

            “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันถึงรู้สึกแบบนั้น เพียงแต่สิ่งที่ฉันแน่ใจในตอนนี้ก็คือฉันยังไม่อยาก เสียเธอไป ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เป็นอะไรกันก็ตาม”

            “...”

            “และฉันก็ไม่รู้ว่าเธอคิดเหมือนฉันหรือเปล่า และเธอยังรักฉันเหมือนเดิมหรือเปล่า เพียงแต่ฉันเอง ก็อยากเก็บความรู้สึกดีๆ กับเธอไว้ให้มากที่สุด ก่อนที่วันนึงเธอจะรู้ความจริงทุกอย่าง”

            “...”

            “ถ้าวันนั้นมันเกิดขึ้นจริงๆ เราจะเป็นเหมือนเดิมกันอยู่มั๊ยนะ...หรือว่าเราจะต้องกลายเป็นคน แปลกหน้ากันจริงๆ”

            “...”

            “ฉันขอโทษนะบลู...สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง”

 

           

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น