Is it me? คนคนนั้น...เป็นฉันได้หรือเปล่า?

ตอนที่ 20 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 เม.ย. 56

Chapter 19

You’ll never gonna love me, so what’s the point of giving me hopes?

 
 

            หลังจากเล่นทะเลไปอีกสักพักนึง พวกเราก็เลือกที่จะเลิกเล่นแล้วล่ะ เล่นไปนานๆ เริ่มหนาวค่า TT^TT ตอนนี้ฉันกับแบล็คจึงต้องไปหาซื้อเสื้อผ้ามาใส่ ก็พวกเราดันใส่ชุดนักเรียนไปเล่นน่ะสิ มีหวังกลับ กรุงเทพไปนี่ต้องซักยากเอามากๆ แน่เลย >_<

            เนื่องจากว่าแบล็คเอารถมา พวกเราเลยนั่งรถของเขาไปหาซื้อเสื้อผ้าใส่ ก่อนจะเจอแผงขายเสื้ออยู่แถวๆ นั้น ดีเหมือนกัน ใส่ชุดเปียกๆ นานๆ นี่ฉันไม่สบายแน่เลย จากนั้นพวกฉันก็เดินลงไปที่ร้าน ขายเสื้อแล้วเลือกเสื้อที่ใส่สบายๆ ราคาถูกๆ เพราะพวกเราคงไม่ได้ใส่มันนานหรอก เพราะเดี๋ยวพอกลับ ไปถึงกรุงเทพก็คงใส่ชุดของตัวเองแล้วล่ะ

            ฉันหยิบเสื้อสีขาวกับกางเกงขาสามส่วนขึ้นมา คือฉันไม่ชอบใส่ขาสั้นอ่ะ มันเหมือนต้องโชว์ให้ คนอื่นดูยังไงก็ไม่รู้ ไม่ใช่ว่าฉันคิดว่าตัวเองสวย หุ่นดีขนาดโชว์ไม่ได้หรอกนะ เพียงแต่ฉันไม่ชอบก็เท่านั้น แบล็คเองก็หยิบเสื้อสีขาวขึ้นมาเหมือนกับฉัน แต่ของหมอนั่นจะเป็นแบบผู้ชาย ที่ตัวใหญ่มากกกกก -..-

พร้อมกับกางเกงแบบคล้ายๆ ฉัน นี่จะก๊อปปี้กันหรือไงเนี่ย =_=

            “นาย...อย่ามาซื้อแบบฉันดิ!

            “อะไร ฉันก็เลือกในแบบที่ฉันชอบ เธออยากจะมาเลือกเหมือนกับฉันเองทำไม ;)

            สาบานได้เลยว่าฉันไม่ได้เลือกตามเขา ฉันขี้เกียจจะตอบโต้เลยหยิบเงินขึ้นมาจ่ายเตรียมจะ ไปเปลี่ยนชุดแทน แต่หมอนั่นก็ดันจะมา...จ่ายให้ฉันอีก วันนี้แบล็คผีเข้าหรือเปล่า -o- พูดจาแปลกๆ กับฉันเนี่ย

            “เดี๋ยวฉันจ่ายเอง”

            “ไม่เป็นไร ฉันจ่ายเองได้”

            “อย่ามาทำเป็นหยิ่งเลย คิดว่าตัวเองรวยหรือไง ถึงไม่ยอมรับเงินคนอื่น”

            “ฉันไม่ได้...”
            “นี่ครับป้า”

            แบล็คพูดพร้อมกับยืนเงินให้กับป้าแม่ค้า ทำให้ฉันเถียงอะไรไม่ออกเลยทีเดียวเมื่อหมอนั่นพูด แบบนั้น แถมยังจ่ายค่าเสื้อให้ฉันอีก -_- ฉันไม่ได้หยิ่งนะ เพียงแต่ของพวกนี้ฉันซื้อเองก็ได้ ฉันไม่อยาก รับของใครโดยเฉพาะกับเขา ก็อย่างที่ฉันบอก...ถ้าวันนึงอะไรๆ มันไม่ได้เป็นอย่างที่เราตั้งใจไว้ ฉันกับ เขาอาจจะกลายเป็นคนแปลกหน้า ฉันก็ไม่อยากเห็นของที่เขาซื้อให้เพื่อคิดถึงเขาหรอก... เพราะการคิดถึง อะไรที่มันไม่มีวันเป็นไปได้มันช่างทรมานเหลือเกิน

            “ขอบใจจ้ะ”

            ป้าแม่ค้าบอกขอบคุณก่อนจะหยิบเสื้อของพวกเราใส่ถุง แล้วยื่นให้พวกเราพร้อมกับเงินทอน แถมป้าเขายังใจดีบอกพวกฉันด้วยว่าห้องน้ำอยู่ไหน สงสัยเห็นพวกเรายืนเปียกนานกลัวจะไม่สบายล่ะมั้ง

            แล้วฉันกับแบล็คก็เดินไปที่ห้องน้ำซึ่งอยู่ไม่ห่างจากร้านขายเสื้อเท่าไหร่ ฉันกับหมอนั่นเปลี่ยนชุด แล้วเอาพวกเสื้อผ้าเปียกใส่ถุงกลับไปแทน ต้องรีบกลับไปซักซะแล้ว ไม่งั้นมีหวังเน่าแน่เลย TT^TT เมื่อเปลี่ยนชุดออกมาแล้ว ฉันกับหมอนั่นเหมือนกับนัดกันใส่ยังไงอย่างงั้น -_- ก็พวกเราใส่เสื้อยืด แล้วก็ กางเกงสามส่วนเหมือนกันเลยน่ะสิ

            “ฉันบอกแล้วไงว่านายอย่าเลือกเหมือนกับฉัน ดูสิ! อย่างกับนัดกันใส่”

            “แล้วไม่ดีเหรอ...?”

            “แล้วมันจะดีได้ยังไง... หา!”

            ใช่! มันจะดีได้ยังไง...? แล้วมันไม่ดียังไง? ฉันเริ่มงงกับตัวเอง ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไรถึงได้ไม่ อยากใส่เสื้อเหมือนกับเขา ฉันกำลังกลัวมิซุที่เป็นคนที่แบล็ครักรู้เรื่อง แล้วยัยนั่นจะเข้าใจผิดแบล็ค หรือว่า ฉันกลัวเบ็นจะเข้าใจฉันผิดกันแน่ หรือว่าฉันกำลังกลัวใจตัวเองกัน

            “ไปกันเถอะ”

            แบล็คพูดพร้อมกับจับมือฉันแล้วดึงให้เดินไปด้วยกัน เฮ้ย! จับมือเลยเหรอ มันไม่ดีหรอกมั้ง

            “นี่นายไม่ต้องจับมือฉันก็ได้ ฉันเดินเองได้น่า รถก็ไม่ได้อยู่ไกล”

            “ใครว่าเราจะไปที่รถ” หมอนั่นเลือกที่จะเมินคำถามฉันแล้วถามคำถามใหม่แทน ว่าแต่ที่บอกว่า เราไม่ได้จะไปที่รถกัน แล้วเราจะไปไหนกันล่ะ

            “แล้วนายจะลากฉันไปไหน”

            “ฉันหิวข้าวอ่ะ ไปกินข้าวก่อนได้ป่ะ”

            “ฉันไม่หิว~~~~

            ครอกกกก~

            “หึๆ นี่ขนาดไม่หิวนะเนี่ย ^^

            ท้องฉันนี่มันร้องไม่รู้จักเวล่ำเวลาเลยจริงๆ เสียหน้าหมดเลย อุตส่าห์บอกกับหมอนั่นว่าเราไม่หิว ท้องดันไปร้องต่อหน้าหมอนั่นอีก TT^TT ฉันยอมรับก็ได้ว่าฉันหิว แต่ฉันไม่อยากอยู่กับแบล็คนานๆ นี่ คือยิ่งเราอยู่กับคนที่เราชอบมากเท่าไหร่ มันก็จะทำให้เราตัดใจยากขึ้นเท่านั้นนะ ดังนั้นการที่เขาเข้าใกล้ฉัน มากขึ้น มันก็เท่ากับว่ามันอันตรายต่อหัวใจฉันมากขึ้นไปอีก

            “ฉันไม่ได้หิวอะไรขนาดนั้น”

            “ฮ่าๆ เลิกแก้ตัวเหอะ หิวก็บอกว่าหิว ไม่เห็นต้องมาฟอร์มเลย”

            -_-

            “ไป...ไปกินข้าวกัน”

            ฉันเลิกเถียงแบล็คพร้อมกับยอมให้เขาลากไป ความจริงก็หิวนั่นแหละ แต่ฉันก็ฟอร์มเยอะน่ะนะ แต่ระหว่างที่เดินอยู่ โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น ฉันจึงหยิบมันมาดูและพบว่าคนที่โทรมาคือเบ็น

            ฉันจ้องมองโทรศัพท์อยู่สักพัก ก่อนจะกดรับสายในที่สุด

            “ฮัลโหล”

            (บลู เธออยู่ไหนแล้วเนี่ย ถึงบ้านหรือยังอ่ะ นี่ฉันเพิ่งกันข้าวกับแม่เสร็จเองอ่ะ คือแม่ฉันจะพา ฉันไปรู้จักกับลูกของเพื่อนแม่น่ะ แต่นี่มันสมัยไหนแล้วนี่เนอะ จะมาจับคู่ให้พวกเราได้ไงจริงมั๊ย? แต่ฉัน ก็ไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นเลยนะ)

            “...”

            ฉันไม่รู้จะตอบเบ็นไปยังไงจริงๆ ฉันจะบอกเขาได้ยังไงว่าฉันไม่ได้อยู่บ้าน แต่ฉันกลับอยู่กับแบล็ค ที่บางแสน ฉันนี่ดูเป็นผู้หญิงที่แย่จริงๆ เลยใช่มั๊ย :( ฉันไม่น่าตอบตกลงเป็นแฟนกับเบ็นตั้งแต่แรกเลย ฉันมาทำให้คนอื่นเจ็บอีกแล้วสินะ

            (ทำไมถึงเงียบไปล่ะ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?)

            “ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวสักพักฉันก็จะนอนแล้วล่ะ”

            (อืมๆ โอเค ว่าแต่ทำไมนอนเร็วจัง แสดงว่าเธอถึงบ้านนานแล้วน่ะสิ แล้วนี่ทำอะไรอยู่ล่ะ)

            “ฉัน...”

            “อ่ะแฮ่มๆๆ”

            อยู่ดีๆ อีกตาแบล็คก็ไอขึ้นมาซะเสียงดัง เหมือนกับจงใจให้เบ็นซึ่งอยู่ในสายได้ยิน หมอนั่นจะสร้าง เรื่องอะไรให้ฉันอีกแล้วเนี่ย แค่นี้ยังทำให้ฉันรู้สึกผิดไม่มากพออีกเหรอ?

            “ชู่ว์”

            ฉันพูดพร้อมเอานิ้วชี้ไปจุ๊ที่ปากเป็นการบอกให้เขาเงียบ

            (นั่นเสียงใครเหรอ)

            “เสียงพ่อน่ะ”

            “หึๆ” มันยังไม่เลิกค่าาาา ฉันควรทำยังไงกับเขาดีนะ!?

            (แต่ฉันว่า...)

            “เบ็น เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ พอดีฉันต้องรีบไปหาแม่ข้างล่างน่ะ”

            (อ้อๆ อืม โอเค งั้นฝันดีนะ อย่าลืมฝันถึงฉันด้วยล่ะ)

            “ย่ะ ฉันจะไม่ฝันถึงนาย :P

            (ใจร้ายจัง T^T)

            “งั้นแค่นี้ก่อนนะ ฝันดี”

            (เธอเหมือนกันนะ บายๆ)

            แล้วฉันก็กดสายทิ้ง ยิ่งฉันคุยกับเบ็นนานเท่าไหร่ ฉันยิ่งรู้สึกผิดเพราะฉันต้องโกหกเขา ทำไมฉันถึง เป็นคนนิสัยไม่ดีแบบนี้นะ ทั้งๆ ที่รู้อย่แก่ใจว่าการตัดสินใจมากับแบล็คมันจะอันตรายต่อหัวใจของฉัน แต่ ฉันกลับไม่สนใจแล้วเลือกที่จะทำตามใจเขา เฮ้อ...รักตัวเองสักทีเถอะยัยบลู รักตัวเองแล้วก็รักคนที่เขารัก เราสักทีเถอะ แบบนี้ก็จะได้ไม่มีคนต้องเจ็บนะ ฉันได้แต่บอกตัวเองอย่างนั้น ถึงแม้ฉันจะรู้ว่ามันทำได้ยาก ขนาดไหนก็ตาม

            “หวานกันจังเลยนะ” แบล็คเริ่มบทสนทนาขึ้นอีกครั้งด้วยเสียง...กึ่งประชดจนฉันสัมผัสได้

            “แต่ใครมันจะไปหวานเหมือนคู่นายกันล่ะ”

            แล้วฉันก็อดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมเขาเหมือนกัน เรื่องอะไรจะมายุ่งเรื่องของฉันกับเบ็น ทีเขากับ มิซุยังทำอะไรต่ออะไรกันได้โดยไม่แคร์ฉันเลย

            “อันนั้นมันก็แค่เกม แต่ของเธอน่ะมันเป็นความจริง”

            “ถ้ามันเป็นแค่กับแล้วนายจะทำให้มันจริงจังไปทำไม”

            “เธอถามเหมือนกับว่าเธอหึง”

            “...”

            “เธอหึงฉันจริงๆ สินะ” แล้วแบล็คก็ยิ้มขึ้นมาอีกครั้งอย่างกับว่าตนเองเป็นผู้ชนะในเกมนี้

            “ฉันจะหึงนายทำไม นายเป็นอะไรกับฉันหรือไงล่ะ ฉันก็มีแฟนอยู่แล้ว ฉันจะไปรู้สึกอะไรกับคน ที่ไม่ใช่แฟนได้ยังไง”

            “ใจมันเปลี่ยนกันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ”

            “...”

            “ช่างเหอะ! ไปกินข้าวกันเถอะ”

            แบล็คพูดพร้อมกับเดินนำหน้าไปโดยไม่รอฉัน เท่าที่จำได้แบล็คเป็นคนเริ่มหาเรื่องฉันก่อนไม่ใช่ หรือไง แล้วเขามีสิทธิ์อะไรมาโกรธฉัน? อย่างที่ฉันบอก เขาก็ไม่ได้เป็นอะไรกับฉันสักนิด จะมาทำเป็น หึงเป็นหวงให้คนอื่นเขารู้สึกแปลกๆ ทำไม

            “ร้านนี้ก็แล้วกัน”

            หมอนั่นยังคงพูดโดยไม่มองหน้าฉัน ก่อนที่เขาจะพาตัวเองเข้าไปนั่งข้างในร้าน แล้วฉันก็เดินตาม ไปอย่างช้าๆ ร้านนี้เป็นร้านริมทะเล อาหารทะเล บรรยากาศก็สบายๆ ถ้าไม่มีบรรยากาศมาคุระหว่างเรา สองคน บางทีมันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้

            “รับอะไรดีครับ”

            “ปลากระพงนึ่งมะนาว ปูผัดผงกระหรี่ เข้าผัดปู ปูม้าหนึ่งตัว กุ้งอบวุ้นเส้น ไข่เจียวฟู แล้วก็น้ำเป๊ปซี่  แค่นี้ล่ะครับ”

            -o-

            การสั่งอาหารของแบล็คทำเอาพี่เด็กเสิร์ฟถึงกับอึ้ง ก็หมอนั่นเล่นสั่งเยอะขนาดนั้น แล้วแต่ล่ะอย่าง นี่ก็ดูท่าว่าจะไม่ใช่จานเล็กๆ เลยด้วย -_- จะสั่งอะไรเยอะขนาดนี้ โมโหหิวมากจากที่ไหน

            “เธอเอาอะไรก็สั่งล่ะกัน”

            “เอาแค่นั้นก่อนละกันค่ะ”

            ฉันหันไปพูดกับเด็กเสิร์ฟก่อนที่เขาตะทบทวนรายการอาหารซึ่งมันเยอะมากกกก พร้อมกับเดิน จากไป ตัวเองสั่งไปเยอะขนาดนั้นแล้วยังจะมาถามอีกว่าเธอจะเอาอะไรก็สั่งแล้วกัน ประสาทหรือเปล่า

            พวกเรานั่งเงียบโดยไม่พูดอะไรกัน จนในที่สุดอาหารก็มาถึง พวกเรากินกันอย่างเงียบๆ โดยไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักนิด มันไม่น่าเชื่อเอามากๆ ที่พวกฉันจะกันหมดโดยไม่ต้อง ห่อกลับบ้าน พอกินเสร็จแบล็คก็จ่ายเงินอีกเช่นเคย แล้วจากนั้นพวกเราก็เดินออกมาจากร้าน แล้วไปเดินเล่นแทน ระหว่างที่ฉันกับเขากำลังเดินเล่นตรงหาดทราย สงสัยว่าหมอนั่นคงทนไม่ไหวเลย ต้องพูดออกมา ความจริงฉันก็อึดอัดเหมือนกัน ที่ต้องมาอยู่ท่ามกลางความมาคุของคนทั้งสองคน...ซึ่ง ก็คือฉันและเขา

            “ทำไม?” ฉันหยุดเดินพร้อมกับมองไปมองไปหน้าของเขา

            “...”

            “ทำไม?”

            “ทำไมอะไร บ้าหรือเปล่า อยู่ดีๆ ก็พูดออกมาแบบนั้น”

            “ทำไมเธอถึงเป็นคนแบบนี้”

            “ฉันไปทำอะไรให้นายตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ”

            “ทำไมเธอถึงได้ไปชอบเบ็น”

            “...”

            “แทนที่จะชอบฉัน”

            “...”

            “ทำไม...?”

            จากสายตาที่เขามองมา พร้อมกับคำพูดที่ดูจริงจังนั่น มันทำให้ฉันอดคิดไม่ได้เลยว่าเขากำลัง ขอความรักจากฉัน ให้ฉันกลับไปรักเขาเหมือนเดิม แต่หมอนั่นจะทำแบบนี้ทำไมล่ะ? ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเขาต้องการทำอะไรกันแน่

            “นายพูดเรื่องอะไรของนาย”

            “ทำไมเธอถึงไม่ชอบฉันแล้ว ความรู้สึกมันเปลี่ยนกันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ”

            ความรู้สึกมันไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆ หรอกนะ ฉันถึงได้ยังคงชอบนายอยู่ยังไงล่ะ แต่ฉันก็ไม่พูดมัน ออกไปหรอก ยิ่งแสดงความรู้สึดข้างในออกไปมากเท่าไหร่ ฉันก็จะยิ่งอ่อนแอมากเท่านั้น...

            “มันก็ไม่ง่ายหรอก เพียงแต่เราจะรอใครที่รู้ว่าไม่มีวันเป็นไปได้ทำไม”

            “เธอรู้ได้ยังไงว่ามันไม่มีวันเป็นไปได้”

            “...”

            “เธออ่านใจฉันได้หรือไง เธอถึงบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้”

            “ฉันว่าเราเลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ ยิ่งพูดมันก็ยิ่งลำบากใจกับทั้งสองฝ่าย นายก็รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเอง กำลังทำอะไรอยู่ เพราะฉะนั้นนายช่วยหยุดเรื่องนี้เถอะ”

            “แต่ฉันไม่อยากให้เธอเลิกชอบฉัน!

            “...”

            ฉันถึงกับไปต่อไม่ถูกเลยทันทีที่เขาพูดแบบนั้น ทำไมต้องมาให้ความหวังกันด้วย ฉันก็กำลัง พยายามตัดใจจากนายอยู่แล้ว ทำไมนายถึงมาทำร้ายฉันแบบนี้ ทำไมนายถึงใจร้ายแบบนี้...แบล็ค?

            “นายกำลังทำเหมือนว่านายกำลังขอความรักจากฉัน”

            “...”

            “ทั้งๆ ที่นายเองก็ไม่ได้รักฉันเลย นายจะมาอยากให้ฉันชอบนายทำไม”

            “...”

            “นายแค่กำลังหาใครสักคนมาเป็นที่คั่นเวลาหรือเปล่า เพราะนายกำลังเจ็บจากใครอีกคน นายเลย จะใช้ผู้หญิงอีกคนซึ่งก็คือฉันมาเป็นเครื่องมือสินะ”

            “...”

            “ทำไมนายถึงใจร้ายแบบนี้!?

            ถึงแม้ฉันจะออกไปเยอะแค่ไหน เขาก็ยังคงเงียบอยู่เหมือนเดิม ฉันเลยเลือกที่จะเดินต่อไปแทน แต่หมอนั่นกลับเอาตัวมายืนขวางหน้าฉัน ทำให้ฉันไม่สามารถเดินไปไหนต่อได้

            “ฉันไม่ได้ใจร้ายขนาดใช้ใครเป็นเครื่องมือหรอกนะ แต่ฉันทนไม่ได้...ที่ต้องมาเห็นใครบางคนที่ เคยรู้สึกดีกับเรา มาเปลี่ยนเป็นรู้สึกดีกับคนอื่นแทน”

            “...”

            “เธอเลิกกับเขาได้มั๊ย?”

            “...”

            “เธอเลิกกับหมอนั่นได้หรือเปล่า”

            “ฉันมีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องเลิกกับเขา เพราะนายขออย่างนั้นเหรอ? แล้วเหตุผลของนายคือ อะไร ถ้าฉันเลิกกับเบ็น แล้วนายจะมาเป็นแฟนกับฉันแทนอย่างนั้นเหรอ”

            “มันก็ไม่ใช่อย่างนั้น”

            “สุดท้ายนายก็แค่อยากให้ฉันเป็นแค่ลูกไก่ในกำมือของนายสินะ ที่นายอยากจะทำอะไรก็ได้ โดยไม่สนใจความรู้สึกของฉัน นายไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน แล้วโปรดรู้เอาไว้ด้วยว่าถ้านายไม่เคยคิดจริงจัง กับใคร ก็อย่าได้ไปทำร้ายและทำลายความรู้สึกของเขา”

            “...”

            “นายมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวคนนึงเท่านั้น”

            ฉันพูดพร้อมกับเดินจากมา ก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆ ไหนลงมาอย่างช้าๆ

            ฉันว่าฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว แบล็คต้องการให้ฉันเลิกกับเบ็นเพราะเขากลัวว่าใครจะมาแย่ง ความรักของเขาไป เขาทนไม่ได้ที่ต้องมาเห็นคนที่เคยรู้สึกดีกับเขา ในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นอีกแล้ว แต่ที่หมอนั่นทำแบบนั้น มันก็ไม่ใช่เพราะเขารักฉันอีกเช่นกัน เขาก็แค่ไม่อยากให้ฉันจากไป

            เขาแค่อยากให้ฉันรักเขาอย่างนั้นตลอดไป... โดยไม่ต้องหวังว่าจะได้ความรักตอบมาเลย

            ที่ฉันเข้าใจนี่มันถูกแล้วใช่มั๊ย? ทำไมนายถึงได้ใจร้ายแบบนี้นะ นายสนใจแต่ความรู้สึกของตัวเอง โดยไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่นเลยสินะ

            นายใจร้ายมาก... นายใจร้ายจริงๆ ... แบล็ค       

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น