Is it me? คนคนนั้น...เป็นฉันได้หรือเปล่า?

ตอนที่ 2 : Chapter 1 ~ I hate you... Because you hate me (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 เม.ย. 56

Chapter 1

I hate you …. Because you hate me

 

            ในที่สุด...วันจันทร์...วันเริ่มต้นใหม่ก็มาถึงสักที

            ต่อไปนี้ฉันจะไม่นึกถึงคนแบบนั้นอีกแล้ว ไอ้คนบ้า! (แต่นี่เธอยังคิดถึงเขาอยู่เลยนะ)

            ในขณะที่ฉันเถียงกับตัวเองอยู่ในใจพร้อมกับเดินไปห้องเรียน ฉันกลับต้องตกใจมากถึงมากที่ สุดอีกครั้งเมื่อตรงบอร์ดประชาสัมพันธ์ของโรงเรียนมีข่าวติดอยู่ ทุกคนคงสงสัยใช่มั๊ยว่าฉันจะตกใจ ทำไมกับอีแค่ข่าวเนี่ย แต่เพราะมันเป็นข่าวเกี่ยวกับฉันน่ะสิ ฉันข่มใจตัวเองให้ใจเย็นลงก่อนจะเริ่ม อ่านเรื่องที่อยู่บนบอร์ดข้างหน้านี่

            ‘บลูเบอร์รี่ เด็กสาวช่างกล้า (บวกกับหน้าไม่อาย) บอกรักผู้ชายท่ามกลางคนนับร้อย’

            มันไม่ได้มีแค่นั้นนะ มันไม่ได้มีแค่ชื่อฉันอย่างเดียว แต่มันยังมีรูปภาพประกอบอีกด้วย มันก็ไม่ได้ชัดอะไรมากหรอก แต่สำหรับคนที่รู้จักฉันน่ะ ยังไงๆ ก็ต้องรู้ว่าเป็นฉัน

            แต่ไอ้ที่บอกว่า ‘ท่ามกลางคนนับร้อย’ นี่มันปั้นเรื่องไปป่ะ แต่ใครจะมาเชื่อฉันล่ะ ในเมื่อรูปมัน มีคนเป็นร้อยจริงๆ แบบว่าในรูปก็คือฉันยืนอยู่กับผู้ชายคนนึง และก็มีคนอื่นอีกเยอะแยะมายืนล้อมรอบ พวกเราเป็นวงกลมเหมือนกับกำลังตื่นเต้นกับการสารภาพรักของผู้หญิงหน้าไม่อายคนนึงต่อหน้าผู้ชาย อีกคนนึง แต่หน้าผู้ชายคนที่ยืนกับฉันกลับไม่เห็นหน้าเลย เพราะไอ้ผู้หวังดีประสงค์ร้ายที่เอาแผ่นนี้ มาติดดันทำภาพให้เบลอๆ

           เดาไม่ยากหรอก…ว่าคนคนนั้นคือใคร

           พอเห็นว่าผู้คนเริ่มเดินมาทางนี้แล้ว ฉันจึงรีบดึงใบบนบอร์ดนั้นออก แต่ดึงยังไงก็ดึงไม่ออกอ่ะ T^T  ช่างมันๆ ยังไงมันก็ไม่ใช่ความจริง (ทั้งหมด) สักหน่อย

           คิดได้ดังนั้น ฉันจึงเดินออกจากตรงนั้น แล้วรีบเดินไปขึ้นอาคารเรียนทันที ชีวิตฉันทำไมถึงได้ เจอแต่คนแบบหมอนั่นด้วยก็ไม่รู้ แล้วอีกเรื่องที่ฉันไม่อยากจะให้อภัยตัวเองเลยก็คือฉันไปชอบคน แบบนั้นได้ยังไง!? แต่มันจะไม่มีอีกแล้ว

           “บลู!!!!”

           คิดว่าขึ้นมาบนอาคารเรียนแล้วจะไม่มีคนแล้วนะ แต่ดันเจออีก ฉันก็รู้ว่ายังไงเราก็หนีมันไม่ได้ หรอก  ไม่งั้นฉันคงต้องหนีตลอดชีวิต สิ่งที่ฉันทำได้ในตอนนี้ก็คงเผชิญหน้ากับความจริงสินะ

           ในขณะที่ฉันกำลังกลับหลังหันไปหาคนที่เรียกฉัน (ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นใคร) คนคนนั้นก็เดินมาอยู่ข้างๆ ฉันซะแล้ว คนคนนี้ไม่ใช่ใครหรอก… เพื่อนสนิทฉันเอง… เบสต์

           “บลู…”

           “ถ้าจะมาถามเรื่องบอร์ดประชาสัมพันธ์อะไรนั่นก็หยุดเถอะ”

           “ฉันไม่ได้จะมาถามเรื่องนั้นสักหน่อย ฉันแค่จะมาถามว่าเธอโอเคหรือเปล่า”

           อ้าวเหรอ ฉันขอโทษนะเบสต์ เพียงแต่ฉันอารมณ์ไม่ดีน่ะ เลยคิดว่าจะมาถามเรื่องนั้น แต่ฉันกลับไม่ได้พูดมันออกไป แต่ฉันก็ยังคงขอบคุณสวรรค์อยู่บ้างนะ ที่ไม่ได้ให้ฉันเจอแต่เรื่องแย่ๆ อย่างน้อยหมอนี่ก็เป็นเรื่องที่ดีในชีวิตฉัน เพราะเขาเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ คนนึงของฉันเลยล่ะ ขอบคุณจริงๆ ที่อย่างน้อยฉันก็ได้มีเพื่อนอย่างนาย

           เบสต์เป็นเพื่อนผู้ชายคนนึงที่ฉันสนิทมากที่สุดเลยก็ว่าได้ คือหมอนั่นเป็นเหมือนเพื่อนตายของฉัน เลยล่ะ ก็มีอยู่หลายครั้งเหมือนกันนะที่พวกเพื่อนๆ คนอื่นล้อว่าฉันกับหมอนั่นเป็นแฟนกัน แต่มันเป็นไปไม่ ได้หรอก ฉันไม่ได้ชอบเขานี่นา แล้วเขาก็คงไม่ได้ชอบฉันเหมือนกันด้วย เป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน ถ้าจะให้ เปลี่ยนมาเป็นแฟนมันคงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

            “โอเคสิ ใครจะไปกลัวนายนั่นกัน”

            “เธอพูดอย่างกับเธอรู้ว่าใครเป็นคนทำ”

            “ก็...ไอ้”

            “หืม?”

            เกือบไปแล้วเรา...ไม่บอกดีกว่า ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งดี ขอให้เรื่องนี้มันจบๆ ไปกับไอ้ความรักบ้าๆ ของฉันก็แล้วกัน ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ฉันเพ่ิงบอกเบสต์อยู่เลยว่าหยุดพูดเรื่องนี้เฮอะ แต่กลับกลายเป็นว่าฉันเป็น คนเริ่มประเด็นเองอีกครั้ง เฮ้อ...แล้วทีนี้จะแก้ตัวกับหมอนี่ยังไงดีเนี่ย

            “ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่คนโรคจิตล่ะมั้ง เอ่อ...นี่เบสต์ไหนบอกจะไม่ถามไง -_-

            พอฉันคิดอะไรออก เลยทำให้เป็นความผิดของหมอนั่นแทน ฉันขอโทษนะ คือฉันไม่ได้ตั้งใจน่ีเพียง แต่ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรแทน T^T

            “ลืมไป ขอโทษที”

            “ไม่เป็นไรหรอก”

            “งั้นเราไปห้องเรียนกันเถอะ”

            กิ๊งงงงงงงงงๆ

            เสียงออดดังพอดี ฉันกับเบสต์จึงเดินไปห้องเรียนด้วยกัน ทุกคนจำได้ใช่มั๊ย...ที่เมื่อกี้ฉัน บอกว่ามีคนล้อว่าฉันกับหมอนั่นแอบชอบกัน แล้วอีกเหตุผลที่ฉันมั่นใจว่าฉันจะไม่มีวันชอบเขา ก็เพราะว่ายัยบีบี เพื่อนสนิทที่สุดของฉันชอบหมอนั่นน่ะสิ สองคนนี้เหมาะสมกันจะตาย แล้วฉันก็ ไม่มีวันจะไปทำลายความรักของใครด้วย เบสต์น่ะ...ควรจะได้คบและรู้จักคนที่ดีและเพอร์เฟ็คกว่า ฉัน ฉันว่านั่นเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้วล่ะ     

            “สองคนนี้คุยอะไรกันอยู่น่ะ”

            พอนึกถึงยัยนั่น ยัยนั่นก็มาจริงๆ ด้วย บีบีเดินมาพร้อมกับคล้องคอเราสองคน อย่างที่ฉันบอกแหละ ยัยนี่เป็นเพื่อนที่ฉันสนิทมากกกกกกกก มากกว่าเบสต์อีก ซึ่งมักก็แน่นอนอยู่แล้วล่ะจริงมั๊ย...เพราะว่าเราก็ ต้องสนิทกับผู้หญิงมากกว่าผู้ชายอยู่แล้ว

            “เรื่อยเปื่อยแหละ”

            “นี่บลู...มากับฉันหน่อยสิ มีเรื่องจะคุยด้วยอ่ะ”

            ฉันหันไปหาเบสต์เพื่อจะบอกว่าฉันต้องไปคุยกับบีบีสองคนก่อน แล้วเบสต์ก็พยักหน้าให้รู้ว่าเข้าใจ จากนั้นบีบีก็พาฉันมาคุยในห้องน้ำหญิง ซึ่งเป็นเหมือนที่สำหรับผู้ที่อยากนินทาคนอื่น

 “มีอะไร?”

            “เธอน่าจะรู้นะว่าฉันพูดถึงเรื่องอะไร”

            “เรื่องอะไรล่ะ”

            ฉันพูดพร้อมกับมองหน้าบีบี ฉันรู้ดีว่าฉันเก็บความลับกับยัยนี่ไม่อยู่จริงๆ แล้วบีบีก็รู้ ทุกเรื่องเกี่ยวกับฉันอีกด้วย รู้ด้วยว่าฉันเคยชอบแบล็ค จะไม่เล่างานนี้คงไม่ได้แล้ว

            “โอเคๆ เล่าก็ได้”

            “ก็แค่นั้นแหละ”

            “บีบี...วันนั้นอ่ะ ที่ฉันไปสารภาพความในใจกับไอ้...เอ่อ แบล็คน่ะ แล้วเธอรู้มั๊ยว่าหมอนั่นพูดอะไร กับฉัน”

           “ถ้าเป็นแบล็คนะ ฉันว่าเขาคงไม่ปฎิเสธเธอหรอก แบล็คดูเป็นคนดีจะตาย”

            คิดผิดเปล่าจ๊ะบีบีเพื่อนรัก (แต่ฉันก็เคยคิดเหมือนยัยนั่นน่ะแหละ) ฉันจึงว่าอะไรยัยนั่นไม่ได้ เพราะฉันเองยังคิดไปชอบหมอนั่นด้วยซ้ำ เฮ้อ...ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

            “แล้วนี่เธอเห็นรูปในบอร์ดป่ะ”

            “เห็นๆ นั่นมัน...เธอไม่ใช่เหรอ? เธอไปสารภาพรักกับแบล็คใช่มั๊ย แล้วคนที่ถ่ายรูปคือใครน่ะ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย”

            “ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”

            “หรือว่าผู้ชายในภาพคือแบล็ค?”

            “ก็...”

            “งั้นแสดงว่าไอ้แผ่นประกาศนั่นเขาเป็นคนทำงั้นเหรอ?”

            “ก็...”

            “แล้ว...?”

            “นี่! ฟังฉันอธิบายกันได้ป่ะ”

            “โทษที มันตกใจไปหน่อยนี่นา”

            “โอเค...งั้นฟังนะ คือฉันไปสารภาพความในใจกับหมอนั่นน่ะถูกแล้ว แต่เขาไม่ได้ตอบตกลง หรอกนะ แต่เขากลับด่าฉันอีกต่างหากว่าหน้าไม่อาย”

            “หา!!!”

            “ไม่ใช่แค่นั้นนะ ไอ้รูปในบอร์ดนั่นน่ะ ฉันว่าหมอนั่นก็เป็นคนทำนั่นแหละ เพราะตอนนั้นน่ะ ฉันอยู่กับหมอนั่นแค่สองคน มันจะเป็นคนอื่นได้ยังไงล่ะ?”

            “แต่ในรูป...”

           “เออ เรื่องนี้ก็ด้วย หมอนั่นใช้โฟโต้ช็อปล่ะมั้ง ใครจะกล้าไปสารภาพรักท่ามกลางประชาชี ขนาดนั้นล่ะ”

            ฉันใช้เวลากว่าห้านาทีในการเล่าเรื่องทั้งหมดให้บีบีฟัง  อย่างที่บอกแหละ พวกเราสองคนไม่เคยมี ความลับต่อกัน ยัยนั่นรู้ว่าฉันชอบใคร ฉันเองก็รู้เหมือนกันว่ายัยบีบีชอบใคร คนใกล้ตัวซะด้วย ยัยบีบีน่ะแอบชอบเบสต์ เพื่อนสนิทของเราทั้งสองคน แต่ยัยนี่ก็ไม่ยอมบอกเบสต์สักที ฉันนี่คอยเชียร์ตลอด เลยนะเนี่ย >_<

           “คงเป็นอย่างที่เธอพูดจริงๆ ล่ะมั้ง” มั้ง...งั้นเหรอ???

            “ทำไมพูดแบบนี้อ่ะ เธอไม่เชื่อฉันเหรอ”

            “ฉันเชื่อเธอสิ”

            “อืม...”

            “งั้นเรากลับไปห้องเรียนกันเถอะ ป่านนี้เบสต์คงสงสัยแล้วว่าทำไมฉันออกมาคุยกับเธอ นานขนาดนี้” เฮ้อ ... แคร์นายนั่นจริงๆ เลยบีบี

            “แคร์จังเลยนะ คนนี้เนี่ย ^^”

            “บะ...บ้า ไปกันเถอะ”

            เพื่อนมีความสุขฉันก็ดีใจ บีบีเป็นเพื่อนที่ฉันสนิทที่สุดแล้ว เราเดินมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าห้อง แต่ฉันกลับเลือกที่จะไม่เข้าห้อง เพราะดันเจอโจทก์ตัวสำคัญซะก่อน

            “นี่...”

            “บลูเบอร์รี่!!!!” ฉันยังไม่ทันได้พูดกับแบล็คเลย เพื่อนผู้หญิงคนนึงก็รีบวิ่งมาหาฉันก่อน เซ็งค่าาา อดเอาเรื่องหมอนี่เลย

            “มีอะไรเหรอ? วิ่งหน้าตั้งมาซะขนาดนั้น”

            “อาจารย์ปกครองเรียกเธอไปพบน่ะ”

            “โอเค ขอบใจนะ”

           ฉันพูดพร้อมกับหันไปมองหน้าแบล็คที่มาพร้อมกับเพื่อนอีกสามคน คิดว่าตัวเองเท่นักหรือไง โธ่เอ๊ย เซ็งๆๆๆๆ เห็นหน้าหมอนี่แล้วอารมณ์เสียพาลให้นึกถึงเรื่องวันนั้นทุกที แบล็คมองหน้าฉันพร้อม กับแสยะยิ้ม ต่อหน้าคนอื่นฟอร์มทำเป็นคนดีอยู่ได้ เกลียดจริงๆ คนแบบนี้เนี่ย

            “เดี๋ยวก่อน...”

            “มีอะไรอีกเหรอ?”

            “เธอทำแบบที่ในรูปนั้นจริงๆ เหรอ”

             “จริงไม่จริงเดี๋ยวได้รู้กันแน่”

             ฉันตอบคำถามของเพื่อนผู้หญิงคนนั้น แต่สายตาฉันกลับมองตัวการ ของเรื่องทั้งหมด ฉันพูดจริงๆ นะ ฉันจะทำให้เขามาขอโทษฉันให้ได้!

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น