Is it me? คนคนนั้น...เป็นฉันได้หรือเปล่า?

ตอนที่ 16 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 มี.ค. 56

Chapter 15

You’ll never love me because you already give all your heart to her.


 

หลังจากพูดประโยคนั้นไป ฉันก็รีบวิ่งลงมาข้างล่างทันที นี่มันอย่างกับเหตุการ์ณมันเกิดขึ้นอย่าง เดิมยังไงอย่างงั้น เพียงแต่ตอนนี้ฉันไม่ได้สารภาพรักกับเขา แต่กลับเป็นตัวหมอนั่นเองที่กลายๆ ว่าเขา สารภาพออกมาว่าคนที่เขารักคือมิซุ

ทั้งๆ ที่วันนี้ควรจะเป็นวันที่ดี อีกอย่างพวกเราก็เล่นเกมร่วมมืออะไรด้วยกันสารพัด แต่ทำไม มันต้องมาจบด้วยเรื่องแบบนี้ก็ไม่รู้เนอะ ความจริงหมอนั่นก็ขอโทษมาแล้ว…หรือว่าฉันมันงี่เง่าเองกันนะ ที่ไปทำให้เรื่องมันจบไม่สวยอีกแล้ว

แต่ยังไงเรื่องเจ็บๆ จะจบตอนไหนมันก็ต้องจบไม่ใช่หรือไงกัน ดังนั้นไม่ว่าจะเจ็บตอนนี้หรือ ตอนไหน สุดท้ายฉันก็ต้องเป็นคนที่เจ็บอยู่ดี จะยื้อความเจ็บให้มันอยู่นานให้ทรมานตัวเองไปทำไมกัน…?

ตึ้งๆๆๆ

เสียงไลน์ในไอโฟนดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน ฉันเลยหยิบมันออกมาจากกระเป๋าสะพายของตัวเอง เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นกัน แล้วก็พบว่ามันเป็นไลน์กรุ๊ปของเกรดฉันเองอ่ะแหละ

 

ทุกคน! ไหนๆ วันนี้ก็วันศุกร์แล้ว ไปรวมตัวกันกินข้าว ร้องคาราโอเกะกันเถอะนะ

ป.ล. ใครไม่ไปถือว่าไม่มีสปิริต :P

 

ฉันเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ของตัวเองด้วยความเซ็ง เอะอะอะไรก็สปิริต สปิริต ถ้าไม่มีนี่มันจะ เป็นอะไรมากมายหรือไงกัน =_= ฉันเอาโทรศัพท์ตัวเองยัดใส่เข้าไปในกระเป๋าสะพายของตัวเอง แต่ก็ต้อง หยิบมันออกมาจากกระเป๋าอีกรอบเพราะฉันลืมไปว่าต้องโทรถามยัยบีบี ยัยนั่นไปไหนกันนะ ไม่เห็นตั้งแต่ หลังจากจบสปอร์ตเดย์แล้ว

ติ๊ดๆๆ หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้....

ทำไมไม่รับโทรศัพท์นะ! ปกติยัยบีบีก็ไม่เคยเป็นแบบนี้นี่ หรือว่าจะลืมเปิดเสียงโทรศัพท์ -_- ฉันหยุดคิดในใจกับตัวเองพร้อมกับเดินลงบันไดไปข้างล่างเพื่อตามหาบีบี ฉันเดินไปหาเกือบจะทั่วโรงเรียน แล้วนะ แต่หายังไงก็หาไม่เจอ ยัยนั่นหายไปไหนกันนะ...?

 

Bebe’s Talks

ขอโทษนะบลู แต่ตอนนี้ฉันคงต้องปิดเครื่องไปก่อน ยังไงตอนนี้ฉันก็คงต้องเคลียร์เรื่องหัวใจฉันให้ จบๆ ไปก่อนน่ะ อย่างที่ทุกคนรู้ ตอนนี้ฉันกับเบสต์ยังขึ้นชื่อว่าเป็น แฟนกันอยู่ ถึงแม้ว่าสิ่งที่หมอนั่นทำมัน จะไม่ใช่อะไรที่แฟนทำเลยก็ตาม ดังนั้นฉันก็คิดว่าสิ่งที่ฉันควรทำมากที่สุดในตอนนี้ก็คือจบเรื่องบ้าๆ นี่ซะ

ฉันโทรเรียกเบสต์ให้มาเจอฉันที่สวนหลังโรงเรียนแล้วล่ะ เดี๋ยวอีกสักพักหมอนั่นก็คงจะมาแล้ว ฉันยังไม่ได้บอกเขาหรอกว่าฉันจะคุยเรื่องอะไร ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุผลที่เขามาเป็นแฟนกับฉันน่ะ...มัน เพราะอะไร เพราะอยากให้บลูหึง หรือเบสต์คิดอะไรกับฉันจริงๆ ซึ่งที่มันเป็นข้อสอง ฉันคงเป็นคนที่หลง ตัวเองมากไปสินะ ก็ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจนี่เนอะว่าคนที่หมอนั่นรักคือบลู

เหอะ! น่าสมเพชตัวเองจริงๆ เลยยัยบีบีเอ้ย!

“บีบี เรียกฉันมามีอะไรเหรอ”

“อ้อๆ ก็มีเรื่องจะคุยนิดหน่อยน่ะ”

“มีเรื่องอะไรอ่ะ หน้าเครียดจัง =o=

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรเริ่มบทสนทนานี้ยังไงกัน แต่สิ่งที่ฉันรู้ในตอนนี้ก็คือฉันควรจะจบไอ้คำว่า แฟนบ้าๆ นี่สักที เอาล่ะ พูดๆ ไปเหอะยัยบีบี!

“เราเลิกกันเถอะ”

“หา!? ทำไมอ่ะ”

ถ้านายจะตกใจเยอะกว่านี้หน่อยก็คงดีสินะ นี่มันไม่ใช่ประโยคแสดงความตกใจ เสียใจ หรืออะไรก็ ตาม มันก็แค่ประโยคสั้นๆ ของคนที่อยากยื้อให้คนอื่นเจ็บก็เท่านั้นสินะ

“นายไม่ได้รักฉันนี่นา เราจะคบกันทำไมล่ะ”

ฉันข่มเสียงตัวเองไม่ให้สั่น และสั่งใจตัวเองไม่ให้พูดอะไรออกไปที่เกี่ยวข้องกับความรู้สึกภายใน ของฉัน ฉันจะพูดเฉพาะเรื่องที่จำเป็นเท่านั้น บางทีการที่เขาไม่ต้องรู้ว่าเราแอบชอบ มันก็อาจจะดีกว่า ก็ได้นะ

“เราก็ต้องค่อยๆ คบกันไปก่อนสิ เราอาจจะรักกันก็ได้นะ”

ไม่ใช่ เรา’ สิ มันต้องเป็น ‘ฉันอาจจะรักเธอก็ได้นะ’ มากกว่า เพราะฉันให้หัวใจเขาไปตั้งนานแล้ว และไอ้ประโยคข้างบนมันก็ไม่เมคเซ้นส์เอาซะเลย นายจะเอาหัวใจที่ไหนมารักฉันกัน ในเมื่อทั้งหัวใจของ นาย นายให้ยัยบลูไปหมดแล้วนี่

“นายจะรักฉันได้ยังไง... ในเมื่อนายมีคนที่ชอบอยู่แล้ว”

“เธอ...พูดเรื่องอะไร”

“นายชอบบลูไม่ใช่หรือไง หืม?”

“บีบี...เธอ...พูดอะไรน่ะ”

“ถ้านายบอกฉันมาตรงๆ ฉันยินดีจะช่วยนายนะ ฉันเป็นเพื่อนบลูนายก็รู้... และอีกอย่าง ฉันเองก็เป็นเพื่อนนาย ฉันจะดูไม่ออกได้ยังไงล่ะ”

“...”

“นายรักเพื่อนฉันใช่มั๊ย”

“...”

“ฉันถามว่านายรักบลูใช่มั๊ย”

“เฮ้อ... ฉันล่ะยอมแพ้เธอเลย ใช่...ฉันรักยัยนั่น”

“...”

ทั้งๆ ที่รู้ว่าต้องได้ยินอยู่แล้ว แต่ทำไมน้ำตาฉันอยากกับจะไหลแบบนี้ล่ะนะ ไม่ได้นะ! น้ำตาเอ๊ย... เก็บไว้ร้องไห้ตอนที่ไม่ได้อยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้เถอะนะ

“เธอสัญญาแล้วนะว่าจะช่วยฉันจีบบลูอ่ะ”

“อ้อ...อืมๆ ได้เลย”

“ขอบคุณครับ ^^”

เบสต์พูดพร้อมกับเอามือมาลูบหัวฉัน… ฉันนี่มันน่าสมเพชจริงๆ สินะ ต้องมาทำเป็นแกล้งโง่ต่อ หน้าใครต่อใคร เพียงเพราะต้องการให้คนที่ตัวเองรักสมหวังกับความรักที่เขาต้องการ ถึงแม้มันจะทำร้าย ตัวเองแค่ไหนก็ตาม….

“ฉัน…ขอถามอะไรหน่อยสิ”

“ถามมาสิ”

“ในเมื่อนายชอบบลูจริงๆ แล้วมาขอฉันเป็นแฟนทำไมอ่ะ”

“ก็...ไม่รู้สิ ฉันแค่ไม่รู้จะจีบยัยนั่นยังไงล่ะมั้ง”

“นายอยากให้บลูหึงที่เห็นนายอยู่กับฉันใช่มั๊ย?”

“...”

“ฉันพูดถูกอีกแล้วสินะ”

“มันน่าอายจังเลย TT^TT เธอมาล่วงรู้ความจริงแบบนี้อ่ะ เธออ่านใจฉันออกได้ไงเนี่ย แบบนี้ถ้า เป็นแฟนกัน...ฉันคงเก็บความลับกับเธอไม่อยู่แน่เลย”

“ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ...อ่านใจคนออกเสมอ” โดยเฉพาะนาย...น่ะนะ

อีกไกลแค่ไหนจนกว่าฉันจะใกล้...บอกที อีกไกลแค่ไหนจนกว่าเธอจะรักฉันเสียที

“ฮัลโหล อ่าฮะ โอเคๆ เดี๋ยวฉันจะรีบไป”

เบสต์รับโทรศัพท์และวางมันอย่างรวดเร็วก่อนจะหันมาพูดกับฉันแทน

“บีบี เดี๋ยวฉันต้องไปคุยกับพวกไอ้เชก่อนอ่ะ แล้วนี่เธอจะไปไอ้ปาร์ตี้อะไรหรือเปล่าอ่ะ”

“อืม...เดี๋ยวดูก่อนละกัน”

“อืมโอเค งั้นฉันไปก่อนนะ แล้วเจอกัน”

“อ่าฮะ บายๆ” เบสต์โบกมือให้ฉันก่อนจะเดินหายไป

มันเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่ฉันสามารถปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาได้ ทั้งๆ ที่ตั้งใจว่าจะไม่ร้องไห้ แต่สุดท้ายฉันก็ทำไมได้สินะ บางทีการรักใครไม่เป็น...มันก็อาจจะดีกว่านี้เป็นล้านเท่าเลยก็ได้ ฉันจะได้ ไม่ต้องมาเจ็บปวดกับคนที่ไม่เห็นคุณค่าของคำว่ารักอีกต่อไป

เบสต์...ถือเป็นเพื่อนที่ดีมากคนนึง แต่มันก็ผิดที่ฉันเองที่ไม่คิดกับเขาแค่เพื่อน ถ้าฉันคิดกับเขา แค่เพื่อน ทุกอย่างก็จะแฮปปี้กว่านี้ ฉันก็จะไม่ต้องมาปากไม่ตรงกับใจแบบนี้อีก ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเบสต์ คิดกับคนอื่นยังไง แต่สิ่งที่ฉันรู้ในตอนนี้ก็คงเป็นในใจของเขามีแต่บลู เขาสามารถยอมแลกทุกอย่างเพื่อ ยัยบลูได้ แม้กระทั่งทำร้ายคนอย่างฉัน

ทั้งๆ ที่ฉันแกล้งถามแท้ๆ ว่านายคิดอย่างนั้นหรือเปล่า แต่สิ่งที่เบสต์ตอบกลับมากลับทำให้ฉัน อึ้งได้ในทีเดียว เขาทำอย่างที่ฉันคิดไว้ก่อนทุกอย่าง ความจริงฉันควรจะรับมันให้ได้ แต่พอเจอเข้าจริง ฉันกลับแทบยืนไม่ไหว เบสต์คบกับฉันเพราะต้องการให้บลูหึงจริงๆ

ไหนๆ ฉันก็ไม่สามารถเป็นคนนั้นให้เขาได้อยู่แล้ว ดังนั้นสิ่งที่ฉันควรทำก็คือทำให้เขาได้สมหวัง กับคนที่เขารักสินะถึงจะถูก นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันจะทำให้นายได้แล้วนะเบสต์

ฉันจะทำให้บลูรักนายให้ได้...ฉันสัญญา

 

End : Bebe’s Talks

 

Blueberry’s Talks

            ฉันเดินหายัยบีบีทั่วแล้วแต่ก็หาไม่เจอ มันยังมีที่ไหนอีกนะที่ฉันยังไม่ได้ไป คิดสิคิดยัยบลู!! อ้อ! คิดออกแล้ว ที่สวนหลังโรงเรียนยังไงล่ะ ทำไมฉันถึงคิดไม่ออกนะ

            คิดได้ดังนั้นฉันจึงเดินไปที่สวนหลังโรงเรียน พอไปถึงฉันก็เห็นว่าบีบีก็เบสต์อยู่ตรงนั้นด้วยกัน สองคน ฉันจึงหลบอยู่ข้างๆ ตึกแถวนั้นก่อน แต่จุดที่ฉันยืนมันก็ไม่ได้ห่างจากพวกนั้นมาก ทำให้ฉันได้ ยินทุกอย่างที่พวกเขาคุยกัน

 “นายรักเพื่อนฉันใช่มั๊ย”

“...”

“ฉันถามว่านายรักบลูใช่มั๊ย”

“เฮ้อ... ฉันล่ะยอมแพ้เธอเลย ใช่...ฉันรักยัยนั่น”

            นี่ฉันมาได้ยินช็อดเด็ดอะไรหรือเปล่าเนี่ย... บีบีกำลังถามเบสต์อยู่ว่ารักฉันใช่มั๊ย แล้วเบสต์ก็ ตอบว่าใช่ นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน เบสต์มาชอบฉันได้ไง มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้มากกกกก TT^TT

 “เธอสัญญาแล้วนะว่าจะช่วยฉันจีบบลูอ่ะ”

“อ้อ...อืมๆ ได้เลย”

“ขอบคุณครับ ^^”

ฉันไม่เข้าใจเธอเลยจริงๆ ว่าเธอจะทำแบบนี้ทำไม...ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน ยังไงฉันก็ไม่ สามารถรักเบสต์ได้อยู่แล้ว นี่คือสิ่งที่ฉันรู้ดี และมันคงไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

 “ฉัน…ขอถามอะไรหน่อยสิ”

“ถามมาสิ”

“ในเมื่อนายชอบบลูจริงๆ แล้วมาขอฉันเป็นแฟนทำไมอ่ะ”

“ก็...ไม่รู้สิ ฉันแค่ไม่รู้จะจีบยัยนั่นยังไงล่ะมั้ง”

“นายอยากให้บลูหึงที่เห็นนายอยู่กับฉันใช่มั๊ย?”

“...”

“ฉันพูดถูกอีกแล้วสินะ”

“มันน่าอายจังเลย TT^TT เธอมาล่วงรู้ความจริงแบบนี้อ่ะ เธออ่านใจฉันออกได้ไงเนี่ย แบบนี้ถ้า เป็นแฟนกัน...ฉันคงเก็บความลับกับเธอไม่อยู่แน่เลย”

“ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ...อ่านใจคนออกเสมอ”

อีกไกลแค่ไหนจนกว่าฉันจะใกล้...บอกที อีกไกลแค่ไหนจนกว่าเธอจะรักฉันเสียที

“ฮัลโหล อ่าฮะ โอเคๆ เดี๋ยวฉันจะรีบไป”

 “บีบี เดี๋ยวฉันต้องไปคุยกับพวกไอ้เชก่อนอ่ะ แล้วนี่เธอจะไปไอ้ปาร์ตี้อะไรหรือเปล่าอ่ะ”

“อืม...เดี๋ยวดูก่อนละกัน”

“อืมโอเค งั้นฉันไปก่อนนะ แล้วเจอกัน”

“อ่าฮะ บายๆ” เบสต์โบกมือให้ฉันก่อนจะเดินหายไป

เบสต์รับโทรศัพท์แล้วคุยกับเพื่อนก่อนจะเดินจากไป ในตอนนั้นฉันแอบเข้าไปหลบในตึกเรียก ก่อนเมื่อเห็นว่าเบสต์เดินผ่านไปแล้วฉันถึงเดินออกมาจากที่ซ่อน

วันนี้มันวันอะไรของฉันกัน...! จะแต่เรื่องให้ช็อกกัน บางทีจะอะไรหนักๆ ขนาดนี้มันก็ไม่ไหวเหมือน กันนะ เมื่อฉันออกมาจากตึกฉันก็ตั้งใจว่าจะเดินไปหายัยบีบี แต่ก็ต้องตกใจเมื่อตอนนี้ยัยนั่นได้ลงไปคุกเข่า กับพื้นซะแล้ว บีบีเอ๊ย!!ทำไมเธอต้องทำแบบนี้ด้วยนะ

ฉันเดินไปใกล้ๆ ยัยนั่นก่อนจะนั่งลงข้างยัยบีบี ตอนที่ยัยนั่นรู้ว่ามีใครมานั่งข้างๆ ก็สะดุ้ง แต่แล้วก็ เงยหน้าแล้วรู้ว่าเป็นฉัน บีบีเลยรีบฉันน้ำตาใหญ่เลย ทำไมเธอต้องทำแบบนี้...ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ

“บีบี...เธอทำแบบนี้ทำไมกัน? เธอก็รู้นี่ว่าฉันไม่มีวันชอบเบสต์ได้”

“แต่เขาชอบเธอ”

“แต่เธอชอบเขา”

“ฉัน...”

“บีบีเอ๊ย...เธอไม่ต้องทำอะไรขนาดนี้ก็ได้นะ เธอทำให้ฉันรู้สึกแย่กับเบสต์มากจริงๆ เขาทำให้เพื่อน ฉันเสียใจนะ แล้วก็อย่างที่ฉันบอกคือฉันไม่มีวันชอบเขา ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เบสต์เป็นเพื่อนที่ ตลอดกาลของฉันไปแล้ว และเขาไม่มีวันเปลี่ยนไปเป็นอย่างอื่นได้เลย”

“ฉันขอโทษ”
            “เธอไม่ต้องขอโทษฉัน เธอน่าจะสงสารตัวเองบ้างนะ เฮ้อ...ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงกับการต้องช่วยให้ คนที่เรารักสมหวังกับคนที่เขารัก แต่ความรักมันเป็นเรื่องของคนสองคนนะ คือเรากำหนดอะไรมันไม่ได้ ฉันไม่ได้จะว่าอะไรเธอ แต่ที่ฉันคิดตอนนี้ก็คือเดี๋ยวสักวันเรื่องบ้าๆ นี่ก็ต้องจบ แล้วฉันจะเป็นคนจัดการมัน เอง เธอก็รู้นี่ว่าฉัน...รู้สึกยังไงในตอนนี้”

“เฮ้อ...ความรักของเราสองคนนี่มันช่าง...ยากเย็นเหลือเกินเนอะ”

“อืม...ก็พวกเราคงเป็นคนพวกนึงที่ทำได้แค่ผิดหวังในความรักล่ะมั้ง”

“ฮะๆ มันก็คงเป็นแบบนั้น”

“อืมๆ”

ฉันไม่รู้จะหาอะไรมาพูดปลอบใจเพื่อนคนนี้ของฉันดี เพราะแค่ตัวฉันเอง ฉันก็ยังเอาแทบไม่รอด วันนี้มันเป็นวันที่แย่ของฉันแล้ว แล้วนี่ฉันยังต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ อย่างเบสต์ชอบฉันอีก นั่นทำให้ฉันยิ่งไม่รู้ จะปลอบใจอะไรยัยบีบีใหญ่เลย ถ้าคนที่เบสต์ชอบเป็นใครคนอื่น ทุกอย่างมันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้

ทำไมต้องมีแต่คนมาชอบฉันด้วยนะ.... ทั้งเบสต์ ทั้งเบ็น แต่ทำไมหัวใจของฉันกลับเปลี่ยนใจ ไปรักหนึ่งในสองคนนี้ไม่ได้สักทีนะ

ทำไมใจของฉันต้องรักแต่เขาคนเดียวด้วยนะ...?

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น