Is it me? คนคนนั้น...เป็นฉันได้หรือเปล่า?

ตอนที่ 11 : Chapter 10 ~ That Awkward Moment (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 840
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ก.ย. 58

Chapter 10

That Awkward Moment

 

         ในที่สุดก็ถึง Spirit Week สักที วันนี้นั่นเอง >o< เนื่องจากวันนี้เป็นวันที่สำคัญมากๆ วันนึง ทุกคนเลยมาโรงเรียนตั้งแต่เช้า แล้วหนึ่งในคนที่มาเช้าก็คือฉันเอง ที่พวกเราต้องมาเช้ากันก็เพราะต้องมาเตรียมการแต่งตัวพร้อมกับการแสดงต่างๆ ธีมแรกก็คือเจ้าหญิงเจ้าชาย ซึ่งคู่ที่พวกเราเลือกมาก็มีคู่ของอาลาดินกับเจสมิน เบลล์กับเจ้าชายอสูร(ตอนที่ดูดีแล้ว) สโนว์ไวท์ แล้วก็อีกหลายคู่เลยทีเดียว ส่วนพวกที่ไม่ได้เป็นเจ้าหญิงเจ้าชายก็จะต้องเต้นรำรอบๆ เป็นตัวประกอบแทน

         พอมาถึงโรงเรียนปุ๊ป ฉันก็ตรงไปที่ห้องแต่งตัวทันที วันนี้ฉันแสดงเป็นคนเต้นรำรอบๆ น่ะ แต่ที่ต้องมาเร็วนี่ก็เพราะฉันเป็นรองประธาน เลยต้องมาสำรวจความเรียบร้อยหน่อย  อ้อ! แล้วก็อีกเรื่องนึงที่สำคัญมากแล้วฉันก็แฮปปี้กับมันมากก็คือยัยบีบีได้เป็นเจ้าหญิง และที่สำคัญ...ได้คู่กับเบสต์ด้วย ฉันว่ายัยนั่นต้องดีใจมากๆ แน่ๆ เลยยยยย! >_<

         ส่วนอีกคู่ที่มีแต่คนพูดถึงก็คงเป็นคู่ของแบล็คกับมิซุน่ะแหละ ก็พวกเขาเหมาะสมกันจะตายนี่นา ใครๆ ก็ต้องเลือกให้เป็นตัวแทนชั้นอยู่แล้ว ถึงแม้ฉันจะไม่อยากยอมรับเท่าไหร่ แต่ความจริงที่ว่าพวกเขาเหมาะสมกันมากก็เป็นอะไรที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ

          บลู....! เกิดเรื่องแล้ว

         เพื่อนในชั้นคนนึงวิ่งออกมาหน้าตาตื่น เกิดเรื่องอะไรตั้งแต่เช้าละเนี่ยยย

         “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

         “ก็ครีมที่ต้องเล่นเป็นซินเดอร์เรลาดันอาหารเป็นพิษป่วยหนักเข้าโรงพยาบาลน่ะสิ แล้วทีนี้ใครจะมาเล่นแทนยัยนั่นล่ะ”

         “แล้วยัยนั่นเพิ่งมาบอกเราเนี่ยนะ แล้วจะไปหาใครทันล่ะตอนนี้”

         “เห็นบอกเพิ่งเป็นเมื่อวานตอนเย็นๆ แต่ฉันก็เพิ่งได้รู้ตอนเช้านี้เอง แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน ตอนนี้เราต้องหาคนมาเล่นแทนก่อนเนี่ย”

         แล้วใครจะมาเล่นแทนได้ล่ะ TT^TT ในเมื่อทุกคนก็มีบทบาทที่ตัวเองต้องทำอยู่แล้ว

         ตอนนี้มีใครพอจะเล่นแทนได้บ้างมั๊ย เอาที่หน้าตาดีๆ สวยๆ หน่อย จะได้เป็นหน้าเป็นตาของเกรด”

         “สวยๆ งั้นเหรอ”

         ว่าแล้วยัยจินนี่ก็กวาดตามองไปรอบๆ ห้องเพื่อหาใครสักคนมาเป็นเจ้าหญิง และสุดท้ายสายตายัยนี่ก็มาหยุดลงที่ฉัน =o=

         “เธอไง เล่นแทนยัยครีมเถอะนะ ^^

         “ฉะ...ฉันเหรอ? ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่สวยสักหน่อย จะไปเล่นเป็นเจ้าหญิงได้ไง”

         “เอาเหอะน่า! มันไม่ได้มีอะไรยากสักหน่อย ก็เต้นรำทั่วๆ ไปนั่นแหละ The Show must go on นะ อย่าลืมสิ”

         “แต่ว่า...”

         “ฉันมีวิธีทำให้เธอสวยมากแน่ๆ เชื่อฉันนะ แล้วเธอจะจำตัวเองไม่ได้....พูดเลย O.<

         เอ่อ...นี่ยัยจินนี่หลอกด่าฉันหรือเปล่านะ -_-^

         แต่ช่างเหอะ ตอนนี้เรื่องไหนก็ไม่สำคัญเท่าการทำโชว์ออกมาให้ดีที่สุดหรอก! แต่...ทำไมต้องฉันด้วยล่ะ ในเมื่อคนสวยๆ ในเกรดเราก็มีตั้งเยอะแยะ ฉัน....เป็นเจ้าหญิงไม่ได้จริงๆ

         “หาคนอื่นเหอะนะ ฉันไม่เหมาะจริงๆ”

         “แต่ฉันว่าเธอเหมาะนะ”

         เบสต์พูดขึ้นพร้อมกับมายืนข้างๆ ฉันทันที เหมาะบ้านนายสิเบสต์ นายเป็นเพื่อนฉันนะ แทนที่จะมาช่วยพูดให้ฉันไม่ต้องเป็นเจ้าหญิง กลับมาเห็นด้วยกับการให้ฉันเป็นอีก T^T ฉันจะโกรธนายแล้วนะ!

         “เหมาะอะไรของนาย ฉันเนี่ยนะ! นายดูหน้าฉัน บอกทีเหมาะตรงไหน =_=

         ก็ตรงนี้ไงล่ะ” ไม่พูดเปล่า หมอนี่กลับจิ้มมาที่หน้าฉันอีกต่างห่าง เพื่อนเล่นเหรอยะ -o- “เอาเหอะน่า ทั้งฉันทั้งบีบีต่างก็ต้องเป็นหมด เธอก็มาเป็นกับพวกเราด้วยเลย จะได้แฟร์ๆ ไง หรือถ้าไม่อยากเล่นคู่กับคนอื่น เดี๋ยวฉันมาคู่กับเธอก็ได้นะ”

         “ไม่ได้!” ทำอย่างนั้นยัยบีบีก็เสียใจแย่สิ

         “ทำไมต้องเสียงดังขนาดนั้นด้วย นี่เธอไม่อยากเป็นคู่ฉันขนาดนั้นเลยเหรอ”

         “เปล่าๆ ฉันแค่ไม่อยากให้พวกเราต้องมาวุ่นวายเปลี่ยนคู่กันหมดแบบนี้ เอาเป็นว่า...ฉันยอมเล่นก็ได้”

         “ก็แค่นั้น...จินนี่ งั้นเธอพาบลูไปแปลงโฉมได้เลย :p

         “จัดไป! พวกเธอมาช่วยฉันหน่อยสิ”

         จินนี่หันไปส่งพวกเพื่อนๆ ของเธอให้มาช่วยแต่งหน้า ทำผม ต่างๆ นานาให้ฉัน ยัยพวกนั้นเลยเข้ามาจับแขนฉันไว้ราวกับว่าฉันจะวิ่งหนีไปอย่างนั้นแหละ =_= ก็ฉันบอกว่ายอมแล้วไง ไม่หนีหรอกน่า!

         หลังจากนั้นพวกจินนี่ก็จัดการแปลงโฉมให้ฉัน ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เวลาลุล่วงไปนานเท่าไหร่แล้ว คือระหว่างที่ยัยพวกนั้นแต่งหน้าทำผม ฉันก็หลุดลงไปในภวังค์ของตนเองทันที กว่าจะออกมาได้ก็ตอนได้ยินเสียงยัยพวกนี้เรียกนี่แหละ

         เสร็จแล้ว การแต่งหน้า ทำผมของพวกเรา >..<”

         สวยใช่มั๊ยล่ะ ^^”

         เธอนี่ก็แต่งหน้าขึ้นเหมือนกันนะเนี่ย

         ฉันค่อยๆ โฟกัสไปที่กระจกตามที่ยัยพวกนั้นบอก แล้วฉันก็...ช็อก! ช็อกมากกกกก! นี่มันฉันจริงๆ เหรอเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันเองก็แต่งหน้าขึ้นเหมือนกัน =o= ไม่ได้อยากชมตัวเองหรอกนะ แต่คนตรงหน้านี่ไม่เหมือนฉันจริงๆ มันสวยกว่าฉันในตอนปกติเยอะเลย ยัยพวกนี้ก็เก่งเหมือนกันแฮะ แปลงโฉมให้ฉันดูดีขนาดนี้

         “ตอนนี้ก็เหลือแค่เปลี่ยนชุด จากนั้นเธอก็จะกลายเป็นเจ้าหญิงที่สมบูรณ์แบบแล้ว >_<

         รู้สึกว่ายัยพวกนี้จะตื่นเต้นกว่าฉันอีกนะ ฉันละความสนใจจากพวกจินนี่ก็จะเดินไปหยิบชุดเพื่อไปเปลี่ยนให้ตัวเองกลายเป็นเจ้าหญิง เอ่อ...บางทีฉันก็บ้าเหมือนกันแฮะ -.,- พอเปลี่ยนชุดเป็นซินเดอเรล่าเรียบร้อย ฉันก็เดินออกมาจากห้อง ก่อนจะเจอกับ...แบล็ค เขามองฉันด้วยสายตาที่...ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันหมายความว่าไง

         “มองอะไรของนาย ฉันรู้ตัวน่าว่าแต่งออกมาก็ไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่ =_=

         ถึงแม้ฉันจะรู้สึกว่าฉันสวยกว่าเดิมมากก็เหอะ! แต่คนข้างหน้าคงไม่คิดแบบนั้น เพราะเขายังคงจ้องฉันราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง

         “ฉันไม่ได้อยากเป็นเจ้าหญิงสักหน่อย มันก็แค่จำเป็นเท่านั้น”

         ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมฉันต้องมานั่งอธิบายให้เขาฟังด้วย เขาสำคัญขนาดนั้นหรือไงกัน?

         ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอนี่

         “แต่นายเอาแต่มองฉันเนี่ย ลองมองได้แล้วน่า =///=

         ฉันรู้สึกว่าตัวเองเริ่มหน้าแดง ก็อีตานี่เล่นจ้องขนาดนี้นี่นา เป็นใครก็ต้องทำตัวไม่ถูกทั้งนั้นแหละ!

         “ฉันแค่จะบอกว่า...เธอก็...สวยดีนะ”

         “ฮะ?”

         ฉันหูฝาดไปใช่มั๊ย!? เขาชมฉันว่าสวย สวยอย่างนั้นเหรอ ฉันไม่อยากจะเชื่อ         

         “สวยอะไรของนาย ไม่อยากชมก็ไม่ต้องชมก็ได้”

         ทำไมฉันต้องไปประชดเขาด้วยเนี่ย เขาชมก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง TOT

         “เขินก็บอกมาเหอะ ^^

         ใช่! เขินมากกกกกกก แต่ฉันไม่ยอมรับหรอกน่า เสียฟอร์มจะตายไป

         “เขินบ้านนายสิ ฉันไม่คุยกับนายแล้ว”

         ฉันรีบหันหลังให้เขาก่อนจะเดินไปทางอื่น พอพ้นสายตาแบล็คแล้วฉันก็เอามือมาจับแก้มตัวเองทันที ทำไมหน้าฉันร้อนผ่าวขนาดนี้นะ มันต้องแดงมากๆ แน่เลย T^T

         ฉันแค่จะบอกว่า...เธอก็...สวยดีนะ’

         ‘ฉันแค่จะบอกว่า...เธอก็...สวยดีนะ’

         ‘ฉันแค่จะบอกว่า...เธอก็...สวยดีนะ’

         ทำไมคำชมของเขาไม่ออกไปจากหัวฉันสักทีเนี่ย ฉันเอาแต่คิดถึงมันอยู่ได้ ฉันจะบ้าตาย T_T

         “บะ...บลู บลูเหรอเนี่ย O_O

         ทำไมเธอต้องทำหน้าแบบนั้นใส่ฉันด้วยฮะยัยบีบี -_-^^ มันทำให้ความมั่นใจฉันที่เหลือน้อยนิดกำลังจะหมดไปแล้วนะเนี่ย

         “ใช่สิ! เจ้าหญิงเบลล์ ฉันไม่สวยเหมือนเธอหรอกนะเจ้าหญิง”

         “ใช่ที่ไหนเล่า เธอสวยจะตาย ฉันจำแทบไม่ได้ แล้วไหนตอนแรกบอกไม่อยากเป็นเจ้าหญิงไง”

         “ใครว่าฉันอยากเป็นล่ะ มันเหตุสุดวิสัยต่างหากเล่า ไม่งั้นฉันก็คงไม่เป็นหรอก...เจ้าหญิงเนี่ย”

         “แต่เอาจริงๆ นะ ฉันยังไม่ชินกับเธอลุคนี้อยู่ดี เพื่อนฉันนี่สวยเหมือนกันแฮะ”

         นี่คือการชมกันเองหรือเปล่านะ =o=

         “นี่! อย่าแกล้งฉันมากสิ ฉันยิ่งไม่มีความมั่นใจอยู่ T^T ว่าแต่ว่า...เธอมาถึงนานหรือยัง”

         “มาได้สักพักแล้วล่ะ แต่ฉันไปแต่งตัวอีกห้องนึงน่ะ เลยไม่ได้เจอกัน ฉันว่าเรารอข้างนอกกันเถอะ รู้สึกว่างานใกล้จะเริ่มแล้วนะ เออ…ฉันได้ยินมาว่าเจ้าชายของเธอน่ะ ก็หล่อไม่เบาเหมือนกันนะ เห็นว่าชื่อเบนจามินอะไรนี่แหละ

         “ฉันไม่สนใจหรอก จะหล่อหรือไม่หล่อน่ะ”

         “สนใจหน่อยก็ดีนะ ไม่แน่...เขาอาจจะมาแทนที่เขาคนนั้นของเธอก็ได้”

         “ไม่เอาอ่ะ ฉันคงเข็ดกับรักครั้งนี้ไปอีกนาน”

         “เฮ้อ! ตามใจละกัน ฉันอุตส่าห์หาวิธีตัดใจให้นะเนี่ย”

         “ฮะๆ เข้าใจนะ แต่ฉันขอพักสักหน่อยดีกว่า”

         หลังจากคุยกันเป็นที่เรียบร้อย ฉันกับบีบีก็ไปยืนรอแสตนด์บาย เพราะอีกไม่นาน การแสดงก็จะเริ่มแล้ว โดยแบ่งเป็นธีมละ 15 – 20 นาที โดยจะให้เวลาอีกประมาณ 5 นาทีในการเปลี่ยนชุดไปอีกธีมนึง ทุกคนเข้าใจไม่ผิดหรอก เขาให้เวลาแค่ 5 นาทีจริงๆ เพราะฉะนั้นคนที่ไม่ค่อยมีบทก็ต้องรีบไปเปลี่ยนชุดเพื่อได้บทเด่นๆ ในธีมต่อไป

         ตอนนี้ก็ถึงเวลาแสดงของพวกเราแล้ว โดยเริ่มจากคนที่แสดงเป็นแขกต้องออกไปเปิดฟลอร์ก่อน คือพวกเราจำลองสถานการณ์เป็นงานเต้นรำกลางคืนน่ะ จากนั้นพวกเราเจ้าหญิงเจ้าชายค่อยตามไป ส่วนอื่นๆ ที่ไม่ได้เต้นรำก็จะเดินไปตักอาหารเหมือนกับอยู่ในงานบุฟเฟต์ทั่วไป

 

         คู่แรกในเจ้าหญิงเจ้าชายที่ต้องเดินไปก็คือคู่ของแบล็คกับมิซุ พวกเขาเหมาะสมกันมากจริงๆ เจ้าหญิงก็สวยมากๆ เจ้าชายก็หล่อมากๆ อีกต่างหาก ฉันไม่อยากจะยอมรับเลยว่าถ้าพวกเขาเป็นแฟนกันขึ้นมาจริงๆ คู่นี้จะมีคนอิจฉามากแค่ไหน          

         จากนั้นคู่อื่นๆ ก็ทยอยกันออกมาอย่างช้าๆ เนื่องจากอีตาเบนจามินอะไรนั่นยังไม่มา พวกเราเลยต้องเป็นคู่สุดท้าย หล่อแต่ไม่ตรงเวลาแบบนี้ฉันก็ไม่โอนะ ยังไงก็เหอะ! ความจริงตอนนี้หมอนั่นควรมาแสตนด์บายแล้ว พูดยังไม่ทันขาดคำ อีตาเบนจามินอะไรนั่นก็รีบเดินมายืนข้างๆ ฉัน

         “ขอโทษทีนะครีม พอดีมีปัญหานิดหน่อยน่ะ อ้าว! เธอไม่ใช่ครีมนี่นา ว่าแต่...เธอชื่ออะไรนะ”

         มาสายแล้วยังมาจำชื่อคนอื่นไม่ได้อีก เสียมารยาทจริงๆ ทั้งๆ ที่ฉันเองก็อยู่เกรดเดียวกับเขาแท้ๆ แต่เอาเหอะ! ขนาดฉันยังจำชื่อเขาไม่ได้เลย เอาเป็นว่าเราหายกัน

         “ฉันบลู นายล่ะ...ชื่ออะไร”

         ถึงแม้ฉันจะรู้จากยัยบีบีแล้วก็เหอะว่าเขาชื่ออะไร แต่...โทษฐานที่เขาไม่รู้จักชื่อฉัน ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้จักชื่อเขาบ้างดีกว่า

         “เธอไม่รู้จักชื่อฉันงั้นเหรอ -_-^^

         อีตานั่นทำหน้าตาไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ทำไมฉันต้องรู้จักเขาด้วยล่ะ ดังมากหรือไงกัน ทุกคนถึงต้องรู้จักน่ะ

         “นายยังไม่รู้จักฉันเลย ฉันต้อง...รู้จักนายด้วยเหรอ”

         “แน่นอนสิ! ก็ฉัน...”

         “นี่ๆ สองคนนั้นน่ะ เลิกคุยกันได้แล้ว พวกเธอเป็นคู่ต่อไปแล้วนะ”

         ฉันไม่ได้เริ่มนะ ไหงต้องมาโดนว่าด้วยเนี่ย! เพราะอีตานี่คนเดียวเลย =o=

         “ไปกันเถอะ!

         ไม่พูดเปล่า อีตาเบนจามินยังจับมือฉันอีกต่างหาก ใครอนุญาตยะ? ฉันหันไปมองอีตานี่อย่างค้อนๆ แต่เขากลับทำเป็นไม่สนใจ แล้วก็ยังจุงมือฉันต่อไป โอเค! ตอนนี้ฉันยอมไปก่อนก็ได้ นี่เพราะเป็นงานรุ่นหรอกนะ ไม่งั้นฉันไม่ยอมอย่างนี้แน่                  

         และแล้วพวกเราก็เดินมาถึงกลางฟลอร์เต้นรำอย่างสง่างาม(มั้ง) พวกเราเป็นคู่สุดท้าย เลยต้องพยายามจบงานให้ดูดีที่สุด นี่โชคดีนะที่ฉันพอจะเต้นเป็นอยู่บ้าง ไม่งั้นเละแน่งานนี้ ตอนนี้ในฟลอร์เต้นรำก็เต็มไปด้วยเจ้าหญิงเจ้าชายทั้งหมดสิบคู่ ทุกคนเต้นรำกันเรื่อยๆ รอเวลาเพลงจบ

         ทั้งๆ ที่ฉันควรจะหยุดสายตาไว้กับผู้ชายตรงหน้า ซึ่งเป็นคู่เต้นรำของฉัน แต่สายตาฉันกลับจ้องมองไปที่คู่ของพวกเขาสองคนที่อยู่ไม่ไกลจากเรานัก แล้วยิ่งมอง…ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าพวกเขาเหมาะสมกันมากจริงๆ เมื่อไหร่ฉันจะลบภาพสองคนนี้ออกไปจากสมองได้สักทีนะ

         “ชอบหมอนั่นหรือไง”

         อีตาเบนจามินอะไรนั่นกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน เขารู้ได้ไงน่ะ นี่สายตาฉันมันฟ้องขนาดนั้นเลยเหรอ =///=

         “เปล่าสักหน่อย”

         “เปล่างั้นเหรอ ถ้างั้น...”

         อยู่ดีๆ ฉันก็รู้สึกว่าอีตาเบนนี่น่ากลัวขึ้นมาทันตา เพราะสายตากับรอยยิ้มที่เขามองมามัน...เจ้าเล่ห์อย่างบอกไม่ถูก เขาคิดจะทำอะไรกันนะ!?

         “นายคิดจะทำอะไรน่ะ”

         “ทำแบบนี้ไง :)

         ไม่พูดเปล่า อีตาเบนกลับกระชับแขนของเขาที่จับเอาฉันไว้ในตอนแรกเป็นการโอบเอวฉันก่อนจะดึงเข้าหาตัวของเขาแทน และตอนนี้ตัวของฉันกับเขาก็ใกล้กันมาก ไม่เพียงแค่นั้น อีตานั่นยังโน้มตัวลงมาหาฉันอีกต่างหาง จนตอนนี้ระยะห่างระหว่างหน้าเราสองคนมันมีไม่ถึงห้าเซ็นต์ นี่อย่าบอกนะว่าเขาจะ...

         กรี๊ดดดด! อีตานั่นยังก้มลงมาเรื่อยๆ จนจมูกเราจะชนกันอยู่แล้ว และอีกไม่นานริมฝีปากเราต้องแตะกันแน่ๆ นี่มันไม่ได้อยู่ในแพลนนะ!! ใครก็ได้ช่วยฉันที >///<



 

TALKTALK <3

ภาคต่อของเรื่องนี้ก็ได้ออกมาแล้วนะคะ ติดตามกันได้ที่ลิ้งค์ข้างหลังนี้เลยค่าา



ขอฝากเรื่องใหม่อีกเรื่องด้วยนะคะ ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น