Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 9 : Chapter 8 ~ My Feelings, Your Feelings (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 877
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ก.ค. 57


Chapter 8

My Feelings, Your Feelings

 

 

                   “นักเรียนทุกคนเข้าแถวให้เรียบร้อย การแข่งขันกำลังจะเริ่มแล้ว! เตรียมฟังเสียงนกหวีด พร้อม!!” หลังจากครูอธิายกติกาทุกอย่างเสร็จ ทุกคนก็เข้าที่พร้อมที่จะแข่ง ยกเว้นฉันคนเดียวนี่แหละ TT^TT

            “ปี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!!”

            เมื่อเสียงนกหวีดดังขึ้น พีโม่ก็ออกตัวอย่างรวดเร็ว และดูท่าว่าเขากำลังนำอยู่คนแรกซะด้วย จะวิ่งเร็วทำไมเนี่ย!? แบบนี้ก็ยิ่งกดดันฉันน่ะสิ เพราะฉันมีลางสังหรณ์แปลกๆ ว่าตัวเองจะทำให้ทีมแพ้ยังไงไม่รู้ =o=

         พอพีโม่กลับมา เนโกะก็เป็นคนต่อไปที่ได้วิ่ง และเพราะยัยนั่น..พวกเราเลยกลายมาเป็นที่ 5 ทำให้ไอ้พวกชายในแถวเราร้องเสียงโห่ โวยวายกันหมด -_- จะเอาอะไรกันนักกันหนา กับอีแค่เกมเนี่ย

         ทุกๆ คนวิ่งสลับกันไปมา จนถึงตาฉัน ที่เป็นคนสุดท้าย ทุกคนคิดไม่ผิดหรอก ฉันกลับมาพร้อมกับลำดับที่ไม่น่ายินดีเท่าไหร่ ที่เจ็ดไงล่ะ แต่อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้ได้ที่โหล่แล้วกันน่า =_= และไม่นานนักทีมสุดท้ายก็มาถึง เป็นอันจบเกม ความจริงแล้ววิ่งแค่นั้นมันไม่ก็ไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นหรอกนะ  แต่ออกจะอายมากกว่า ต้องมาวิ่งให้เพื่อนในชั้นเดียวกันดู แล้วฉันนี่ก็เก่งจริงๆ ทำให้ทีมได้เกือบที่สุดท้ายแน่ะ

-o-

         แต่ความจริงแล้วมันก็ไม่ใช่ความผิดของฉันซะทีเดียวสักหน่อย  ตอนก่อนที่ฉันจะไปมันก็เกือบจะเป็นที่แปดแล้วด้วยซ้ำ แต่เพราะฉัน…ทีมเราก็เลยได้ที่เจ็ด น่าภูมิใจเนอะ  ตอนเริ่มเกมเราได้ที่หนึ่งก็เพราะพีโม่ แล้วก็เพราะเนโกะ เลยกลายมาเป็นที่ห้า สรุปง่ายๆ ก็คือ เวลาถึงตาผู้ชายเราจะนำกลุ่มอื่นทันที แต่เมื่อใดก็ตามที่ถึงตาพวกผู้หญิงอย่างพวกฉัน พวกเราจะกลายเป็นกลุ่มเกือบโหล่  

            “เฮ้ออออ จบสักที เหนื่อยเป็นบ้าเลย” เนโกะเริ่มบทสนทนาหลังจากกิจกรรม (บ้าๆ) นี่จบลง

            “ยังจะมาบ่นอีกนะ ไม่ใช่เพราะเธอหรอกเหรอที่ทำให้กลุ่มเราแพ้น่ะ ตอนแรกฉันทำได้ที่หนึ่ง แต่เธอกลับทำให้เรากลายมาเป็นที่ห้าเฉยเลย -_-” แล้วก็ตามมาด้วยพีโม่

           ตอนนี้ฉันชักเริ่มสงสารคู่นี้มากกว่าตัวเองแล้วสิ แถมคู่นี้ยังต้องเป็นพาร์ตเนอร์กันด้วย อย่างนี้จะรอดมั๊ยเนี่ย  =o=

            “มันไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้นแหละ” ฉันพูดขึ้นมาบ้าง มันก็เป็นแค่เกม จะมาทะเลาะกันทำไม

            “ใช่! มันไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น” ซิดนีย์พูดขึ้นบ้าง แต่เอ๊ะ! แปลกแฮะ ปกติไม่เห็นอีตานี่จะเคยเห็นด้วยอะไรกับฉันสักอย่าง บ้าไปแล้วหรือไง!?

         “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอน่ะ...นานา”

         …!!”

         นี่ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า!? อีตาบ้าซิดนีย์หาว่ามันเป็นความผิดของฉันอย่างนั้นเหรอ!? ฉันคงหูไม่ฝาดหรอก ฉันจะไปคิดมากอะไรกับคำพูดของอีตานี่ ในเมื่อฉันเองก็ควรจะรู้ตัวดีอยู่แล้วว่า หมอนี่เป็นคนยังไง ฉันอุตส่าห์พูดอะไรให้บรรยากาศมันดีขึ้น แต่เขากลับมาโยนความผิดให้ฉันซะงั้น

          นาย...ว่าไงนะ!?

         “ฉันบอกว่า...เพราะเธอ... กลุ่มเราถึงได้ที่เจ็ด และเพราะเธอเป็นคนวิ่งคนสุดท้าย ทำให้พวกเราเกือบแพ้”

         ไม่รู้ว่าวันนี้ฉันเป็นอะไรไป ถึงได้มารู้สึกแย่กับคำพูดแย่ๆ ของหมดนั่น ที่เขาพูดมันอยู่เป็นประจำ ทั้งๆ ที่ฉันควรจะรับมันได้ แต่ทำไมฉันถึงได้คิดมากกับมันนะ!? บ้าจริง! ถ้าเขาอยากให้ฉันเป็นคนผิด ได้! ฉันยอมเป็นคนผิดก็ได้ ฉันไม่มีอารมณ์มาเถียงอะไรกับคนปากไม่ดี ชอบโกหกแบบเขาหรอก

            “เออ ฉันผิดเอง ขอโทษก็แล้วกัน..ที่ทำให้ทีมแพ้” พูดจบฉันก็ลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปทันที ฉันไม่อยากอยู่มองหน้าอีตานี่อีกแล้ว และตอนนี้ฉันก็ไม่สนแล้วว่าครูจะให้ทำกิจกรรมอะไรต่อ แค่ไม่มีฉันคนเดียว กิจกรรมมันคงไม่ล่มหรอก…

         “กิจกรรมต่อไปจะเริ่มตอนหนึ่งทุ่มนะนักเรียน อย่ามาสายล่ะ ตอนนี้ไปพักกันได้แล้ว!

         ก็ดี! ฉันจะได้ไม่ต้องกลายมาเป็นเด็กนิสัยไม่ดีไม่ยอมร่วมกิจกรรมโรงเรียน         

 

         พอครูพูดจบ นานาก็เดินออกไปจากกลุ่ม เล่นเอาทุกคนในกลุ่มงงกันไปหมด โดยเฉพาะจอมปากร้าย อย่างซิดนีย์ ที่ถึงกับทำอะไรไม่ถูกที่อยู่ดีๆ คนที่ต้องตอบโต้เขามาตลอดอย่างนานาเดินออกไปอย่างโกรธๆ แบบนั้น ทั้งๆ ที่เขาก็พูดเล่นแบบนี้กับเธอเป็นประจำ แต่วันนี้กลับทำเหมือนโกรธ

         เป็นอะไรของยัยนั่นวะเนี่ย ปกติก็พูดแบบนี้ทุกวัน

           “ไอ้ซิด นี่แกพูดแรงไปเปล่าวะ” พาเลสพูดขึ้นบ้าง

            “ก็ไม่นี่วะ ปกติฉันก็พูดกับยัยนั่นแบบนั้นอยู่แล้ว สังสัยวันนี้จะเป็นวันนั้นของเดือนล่ะมั้ง อารมณ์เลยขึ้นๆ ลงๆ” ซิดนีย์พูดกลบเกลื่อนขึ้นมา ทั้งๆ ที่ใจเขาก็กังวัลอยู่เหมือนกันว่านานเป็นอะไร

            “เออว่ะ ผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริงๆ” แล้วก็ตามมาด้วยพีโม่

         จากนั้นพวกผู้ชายก็เมาส์กันไปเรื่อย โดยลืมไปว่าเพื่อนของคนที่พวกเขากำลังพูดถึงอยู่นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้เหมือนกัน

            “นี่! พวกนายจะพูดอะไรก็ระวังปากหน่อยก็ดีนะ” เนโกะทนไม่ไหวต้องพูดขึ้นมาบ้าง

            “ลืมไปแล้วหรือไงว่าพวกฉันยังนั่งอยู่ตรงนี้น่ะ” ตามมาด้วยป๊อปปี้

            “ใช่ แล้วฉันจะบอกอะไรให้นะ” แล้วก็ตามด้วยเปียโน “ความรู้สึกของผู้หญิงกับผู้ชายนะมันไม่เหมือนกันหรอกนะ ผู้ชายอาจจะไม่แคร์อะไรเลย แต่ผู้หญิงแคร์มากนะเรื่องความรู้สึกน่ะ”

         เปียโนพูดจบเธอก็ชวนเพื่อนอีกสามคนเดินออกไปด้วยกัน ทิ้งไว้แบบนี้...เผื่อจะได้คิดอะไรดีๆ ออกบ้าง แต่พวกเธอจะไปหวังอะไรได้กับพวกเพลย์บอยพวกนี้กันล่ะ ผู้ชายพวกนี้...อย่าว่าแต่ขอโทษเลย พูดดีๆ ยังไม่รู้เลยว่าจะพูดออกมาได้หรือเปล่า

        แต่พวกเธออาจจะคิดผิด เพราะคำพูดของเปียโนก็ทำเอาพวกผู้หญิงอึ้งเงียบกันอยู่เหมือนกัน สงสัยจะเพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าพูดแบบนี้กับกลุ่มของพวกเขาล่ะมั้ง ก็มีแต่ผู้หญิงกลุ่มนี้นี่แหละ ที่ไม่เคยจะเครซี่กับความหล่อของพวกเขาเลยซักนิด โดยถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นล่ะก็ ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่จะเข้าหาทันที 

            “ยัยพวกนี้พูดทำเอาฉันรู้สึกผิดเลยว่ะ” พีโม่พูดขึ้น

            “ซิด! ฉันว่าแกควรไปขอโทษนานาน” ตามมาด้วยพาเลส

         พีโม่กับพาเลสเป็นเพียงสองคนในกลุ่มนี้ที่เอาคำพูดของพวกผู้หญิงไปคิด ซิดนีย์เองก็นึกถึงคำ พูดของเปียโนเหมือนกัน เพียงแต่เขาแค่เก็บมันไว้ ไม่เปิดเผยก็เท่านั้น การง้อผู้หญิงอย่างนานา สำหรับเขามันเป็นเรื่องที่เสียฟอร์มมากจริงๆ เขายอมรับเลย

         “ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นก็ได้มั้งไอ้พาส ฉันว่านะพวกผู้หญิงพวกนี้น่ะโกรธง่ายหายเร็วจะตาย ใช่มั๊ยว่ะแชมป์”

            “เออว่ะ ฉันเห็นด้วยกับไอ้มาร์ท”

            “ฉันว่าพวกแกน่าจะกลับไปพักกันได้แล้วนะ ฉันก็ว่าจะไปเหมือนกัน ให้ไอ้ซิดมันคิดคนเดียวโดยไม่มีพวกตัวยุแบบพวกแกเถอะ” พีโม่พูดขึ้น ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับพาเลส

            “งั้นพวกเราไปกันเถอะ แล้วเจอกันนะเว้ย ไอ้ซิด” แล้วสมาร์ทกับแชมป์เปียนก็เดินจากไป ปล่อยให้ซิดนีย์คิดอะไรคนเดียวอย่างที่เพื่อนสองคนบอกตอนแรก

‘หรือว่าเราจะพูดแรงไปวะ’

            ตอนนี้ซิดนีย์รู้สึกเหมือนจิตใจของเขากำลังต่อสู้กันอยู่ ฝ่ายหนึ่งบอกว่าเขาควรไปขอโทษนานา แต่อีกฝ่ายกลับโต้ขึ้นมาว่าเขาไม่ผิด

            “เราจะไปแคร์อะไรยัยนั่นทำไม่วะเนี่ย ขอโทษหรือไม่ขอโทษ ยัยนั่นก็คงไม่แคร์หรอก บ้าหรือเปล่าวะ ไอ้ซิด”

            ซิดนีย์พึมพำกับตัวเองก่อนจะลุกขึ้นไป ตามๆ กับคนอื่น



 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น