Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 8 : Chapter 7 ~ วิ่งผลัด...สิ่งที่เกลียด ซิดนีย์...คนที่เกลียด (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 955
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ต.ค. 56


Chapter 7

วิ่งผลัด...สิ่งที่เกลียด ซิดนีย์...คนที่เกลียด

 

 

            เพราะครูบอกว่าครั้งนี้เราสามารถนั่งกับเพื่อนๆ ของเราได้ ฉันเลยถือโอกาสชิ่งจากอีตาซิดนีย์ทันที ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งอารมณ์ไม่ดี =_=

            หลังจากตักข้าวอะไรเรียบร้อยแล้ว ฉันก็กลับมานั่งที่โต๊ะกับเพื่อนๆ ของฉัน กลุ่มของฉันมีทั้งหมดห้าคนน่ะ
มีฉัน เมสโซ่ เนโกะ เปียโน แล้วก็ป๊อปปี้ กลุ่มฉันมีแค่นี้จริงๆ นะ
! ไม่เหมือนกับอีตาซิดนีย์หรอก ที่บอกว่าจะไปหาเพื่อน
แต่กลับไปหายัยเมสโซ่แทน เฮอะ
!

            “นานา...”

            ฮึ้ย! ทำไมไม่เลิกคิดถึงอีตานั่นสักทีนะเรา

            “นานา...!

            ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมต้องมาหลอกลวงกัน!

            “ยัยนานา!!

            “หืม! หา!?? อะไร...ทำไมต้องมาเรียกเสียงดังด้วยฮะ! -_-

            ฉันรีบร้องขึ้นอย่างตกใจ เมื่ออยู่ดีๆ ยัยเนโกะก็ตะโกนเรียกชื่อฉันขึ้น คนกำลังนั่งคิดอะไรๆ อยู่เลย

            “ฉันเรียกเธอตั้งหลายรอบ ไม่ได้ยินหรือไง”

            “อ้าวเหรอ...โทษที พอดีนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่น่ะ”

            “แล้วเธอกำลังคิดถึงเรื่องอะไรอยู่เหรอ...นานา?”

            ก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อยไงล่ะ ยัยเมสโซ่! ยัยนี่นี่กวนประสาทฉันไม่เลิกไม่ต่างจากอีตาซิดนีย์เลยจริงๆ

            “เรื่องทั่วไปน่ะ ช่างมันเหอะ มันไม่ได้สำคัญอะไรเท่าไหร่หรอก”

            ฉันตอบกลับไปอย่างกวนๆ บ้าง ก็อย่างว่าน่ะนะ...มันอาจเป็นเพราะเราสองคนสนิทกันเกินไปเลยชอบกัดกัน
เล่นกันแบบนี้

            “เมสโซ่ นานา ฉันนี่ไม่เข้าใจพวกเธอสองคนเลยจริงๆ เมื่อไหร่จะเลิกสร้างสงครามประสาทกันสักทีนะ! พวกฉันสามคนจะประสาทเสียกันหมดแล้วนะ =o=

            เปียโนบ่นขึ้นเมื่อพวกฉันสองคนยังไม่เลิกทะเลาะกัน แต่มันคงเลิกไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ เพราะมันเป็นเหมือนสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นในชีวิตประจำวันของพวกเราสองคนอยู่แล้ว และอีกอย่าง…เหตุผลที่เราสองคนทะเลาะกันบ่อยๆ ก็อาจจะเป็นเพราะความเห็นที่แตกต่างของเราทั้งสองก็ได้ ก็ฉันกับยัยนั่นชอบ อะไรไม่ค่อยเหมือนกันสักเท่าไหร่น่ะ เช่นเรื่องการแต่งตัว ยัยนั่นน่ะชอบแต่งตัวเซ็กซี่ ซึ่งยัยนั่นคิดว่ามันเป็นแฟชั่น แต่สำหรับฉัน…มันคือการแต่งตัวโป๊ -o- ทุกคนมีความเห็นยังไงบ้างล่ะกับการใส่สายเดี่ยว ไม่ก็เกาะอก พร้อมกับกางเกงขาสั้น ที่สั้นได้โล่น่ะ! มันคงไม่ใช่การแต่งตัวสุภาพหรอกใช่มั๊ย
แต่ยัยนั่นจะแต่งยังไงมันก็เรื่องของยัยนั่นเหอะ ฉันไม่อยากจะไปยุ่งอะไรกับการแต่งตัวของยัยนั่นมาก อีกอย่างนะ...
ยัยเมสโซ่น่ะหุ่นดี หน้าตาก็ดี จะทำอะไรก็คงไม่เสียหายหรอก ซึ่งแตกต่างจากฉันอย่างสิ้นเชิง เพราะฉันไม่ได้หุ่นดี
ส่วนหน้าตาก็ไม่ได้ดีแบบยัยนั่นด้วย

            ว่าแต่ว่า...ฉันจะเอาตัวเองไปเทียบกับยัยเมสโซ่ทำไมเนี่ย =[]=

            แต่ทุกคนรู้มั๊ย...ว่าอะไรทำให้เราเป็นเพื่อนกันถึงทุกวันนี้ สิ่งนั้นก็คือความเชื่อใจและความห่วงใย ซึ่งกันและกันน่ะ เพราะไม่ว่าตอนไหนที่ฉันมีปัญหา ยัยเมสโซ่จะคอยรับฟังและเป็นที่ปรึกษาให้ฉันเสมอ นั่นคงเป็นสิ่งที่เพื่อนพึงจะมีต่อกันสินะ

            ฉันละโชคดีจริงๆ ที่ได้มีเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างแบบนี้ >///<

 

 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป...

            และแล้วเวลาทำกิจกรรมก็มาถึงแล้วสินะ! ฉันล่ะอยากจะร้องไห้จริงๆ เพราะมันก็เท่ากับว่าฉันต้องทำกิจกรรม
กับอีตาซิดนีย์อีกแล้ว
TT^TT

            “เอาล่ะ ไปยืนกับคู่ตัวเองได้แล้ว”

            พอเห็นว่านักเรียนทุกคนมากันครบแล้ว ครูก็ถือโอกาสออกคำสั่งทันที แล้วพวกนักเรียกอย่าง ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากทำตามน่ะ =_=

            “โอเค! ในเมื่อมายืนเป็นคู่เรียบร้อยแล้ว ครูก็จะ

            ตอนนี้ทุกคนอยู่เป็นคู่แล้วนะ ต่อไปครูจะพูดถึงจุดประสงค์ของทริปในครั้งนี้ แล้วก็อีกหลายๆ อย่างด้วย

            คุณครูเริ่มพูดต่อทันทีเมื่อพวกเราทุกคนมายืนเป็นคู่ๆ แล้ว

แล้วก็ไอ้เรื่องจุดประสงค์บ้าบออะไรเนี่ย ไม่ต้องย้ำบ่อยๆ ก็ได้นะ! แค่นี้มันยังซ้ำเติมกันไม่พออีกหรือไง -_- ฉันน่ะรู้เลยว่าสิ่งที่ครูพูดจะต้องเป็นทำนองว่า ให้นักเรียนหญิงกับนักเรียนชายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน มีมิตรภาพที่ดีต่อกันอะไรเทือกนั้นแหละ ไม่รู้จะพูดซ้ำบ่อยๆ ทำไม =_=

            “จุดประสงค์ของกิจกรรมที่ทางโรงเรียนได้จัดขึ้นมาก็เพื่อให้นักเรียนหญิงและชายมีมิตรภาพที่ดีต่อกัน” เห็นมั๊ยล่ะ! ฉันพูดผิดซะที่ไหนกัน -_-^^ “แล้วก็ที่พวกครูให้นักเรียนหญิงกับชายพักอยู่ในห้องเดียวกันน่ะ อย่าเพิ่งคิดอะไรเกินเลยเช่นพวกครูโรคจิตอะไรแบบนั้น เพราะมันเป็นหนึ่งในวิธีที่ทางโรงเรียนจะสามารถพิสูจน์ได้ว่าถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินจริงๆ นักเรียนแต่ละคู่จะช่วยเหลือกันอย่างที่ช่วยเพื่อนสนิทกันจริงๆ หรือเปล่า เท่าที่เห็น...นักเรียนแทบทุกคนก็มักมีเพื่อนสนิทเป็นเพศเดียวกัน”

            เฮอะ! แต่ฉันว่าการอยู่ห้องร่วมกันมันพิสูจน์อะไรไม่ได้หรอกนะ ถ้าหากว่ารูมเมตของฉันยังคงเป็น ผู้ชายที่ชื่อซิดนีย์น่ะ! ฉันล่ะอยากถามครูพวกนี้จริงๆ ว่า...พวกครูคิดว่าอีตานี่จะมาอยู่เพื่อช่วยฉันจริงๆ เหรอ สำหรับฉันเปอร์เซนต์มันแทบจะไม่เหลือแล้วล่ะ -o- เพราะแค่ถือกระเป๋าให้ฉัน...อีตานั่นยังบ่นมากมาย แถมยังทวงบุญคุณอีก ผู้ชายอะรายยยย!

            “เอาล่ะ! ไหนๆ ก็พูดถึงจุดประสงค์ของกิจกรรมเหล่านี้แล้ว ครูก็หวังว่านักเรียนทุกคนจะเข้าใจ และไม่โกรธเคืองพวกครูน่ะนะ”

            ไม่โกรธหรอกค่ะ...แต่แค้นอยากบอกไม่ถูก (ฮะๆ ล้อเล่นน่า!) แต่ความจริงคือ...ฉันว่าโรงเรียนนี้เข้าขั้นโรคจิตแล้วล่ะ -o- มีอย่างที่ไหน...ให้ผู้หญิงกับผู้ชายนอนห้องเดียวกันน่ะ -_-^^

            “ยังไงพวกเราทุกคนก็จะอยู่ที่นี่เป็นจำนวนสองวันกับอีกหนึ่งคืน ดังนั้นวันนี้พวกเราก็จะทำกิจกรรมกันที่รีสอรต์นี่ก่อน แล้ววันพรุ่งนี้ค่อยไปเที่ยวข้างนอกรีสอร์ต เอาล่ะ! เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ครูขอให้ทุกคู่ไปจับกลุ่มกับอีกสี่คู่
นั่นก็เท่ากับว่าในแต่ละกลุ่มจะมีทั้งหมดห้าคู่”

            ห้าคู่ในกลุ่มนึงงั้นเหรอ? ก็ดีน่ะสิ! เพราะนั่นก็เท่ากับจำนวนของเพื่อนฉันทั้งสี่คนเลย >_< ว่าแล้วฉันก็กำลังจะเดินไปหายัยพวกนั้น แต่คนข้างๆ ก็ดันจับแขนฉันไว้ซะก่อน

            “อะไร?” ฉันพูดพร้อมกับมองไปที่แขนตัวเองเป็นเชิงบอกว่าอีตาซิดนีย์ควรจะปล่อยแขนฉันได้แล้ว

            “เธอจะไปไหนน่ะ”

            เขาไม่สนใจสายตาที่ฉันมองไป แต่กลับถามกลับมาด้วยคำถามแทน

            “ก็ไปหาเพื่อนฉันน่ะสิ นี่นายไม่ได้ยินที่ครูบอกหรือไง ว่าให้จับกลุ่มกัน กลุ่มล่ะสิบคนห้าคู่น่ะ แล้วพวกเพื่อนๆ ฉันก็มีห้าคนพอดี”

            ฉันตอบห้วนๆ ซึ่งหมอนั่นก็น่าจะรู้ดีว่าน้ำเสียงฉันให้ความรู้สึกไม่สบอารมณ์เอามากๆ ก็คนมันอารมณ์ไม่ดีนี่นา
จะมาให้ปั้นหน้าเสแสร้งทำเป็นอารมณ์ดีได้ไง

            “แล้วจะไม่รอฉันหน่อยหรือไง”

            “เรื่องอะไรฉันจะต้องรอนายล่ะ อยากตามก็ตามมาสิ”

            พอพูดจบ ฉันก็สะบัดแขนออกจากการจับกุมของอีตาซิดนีย์ทันที ก่อนจะรีบเดินไปหายัยเพื่อนๆ ฉันที่คาดว่ากำลังรอฉันอยู่ เพราะพวกเราทั้งห้าคนก็ไม่เคยทิ้งกันอยู่แล้วไม่ว่าจะจับกลุ่มตอนไหนก็ตาม เมื่อฉันเดินไปถึง อีกสี่คู่ก็อยู่ตรงนั้นอยู่แล้ว นั่นก็แสดงว่าคู่ของฉันช้าที่สุดสินะ -_- เพราะอีตาซิดนีย์คนเดียว ชวนทะเลาะอยู่ได้!

            “นี่พวกเราครบสิบคนแล้วใช่มั๊ย”

            ฉันถามขึ้นก่อนจะผละออกจากอีตาซิดนีย์แล้วไปยืนกับเพื่อนๆ แทน แล้วก็ทิ้งให้หมอนั่นอยู่กับ...จะอยู่กับใครก็ช่างเถอะ! ยังไงฉันก็ไม่แคร์อยู่แล้ว อยู่คนเดียวไปเลยยิ่งดี หรือจะไปอยู่กับยัยเมสโซ่ก็ได้นะ

            “อ่าฮะ! นั่งลงกันเหอะ ครูจะได้รู้ว่าพวกเรามีคนครบแล้ว”

            พอนั่งลงกับเพื่อนๆ ฉันก็กวาดตามองไปรอบๆ เพื่อดูว่ามีใครอยู่ในกลุ่มนี้บ้าง ก่อนจะต้องเซอร์ไพรซ์ที่ได้รับรู้ว่าทุกคนในกลุ่มฉัน...คู่กับอีตา Seven Princes หมดเลย! =[]= นี่สวรรค์กลั่นแกล้งหรือว่าอะไรกันฮะ -o- เนโกะก็คู่กับพีโม่ เปียโนคู่กับสมาร์ท ป๊อปปี้คู่กับแชมป์เปียน เมสโซ่คู่กับพาเลส และฉันก็ต้องมาคู่กับอีตาบ้าซิดนีย์ แต่เดี๋ยวนะ!? พาเลสคู่กับยัยเมสโซ่งั้นเหรอ...? แล้วทำไมตอนหมอนั่น มาหาฉันที่ห้อง...เขาไม่เห็นพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย แปลกแฮะ!

            เมื่อทุกคนต่างมีกลุ่มของตัวเองเป็นที่เรียบร้อย ครูก็เริ่มพูดต่อ

            “เอาล่ะ! ตอนนี้ทุกคนก็มากลุ่มเป็นของตัวเองแล้วนะ เท่ากับว่าเรามีกันทั้งหมดแปดกลุ่ม ซึ่งลงตัวพอดีกับเกมแรกที่เราจะเล่นกันเลย! กิจกรรมแรกของวันนี้ก็คือ...วิ่งผลัด!”

วะ...วิ่งผลัดงั้นเหรออออ ตาย ตาย ตายอีกแล้ว!! ฉันเกลียดการวิ่งที่สุดในโลกเลย TT^TT แต่ไม่ใช่สิ...ที่ฉันเกลียดมากที่สุดน่ะอีตาซิดนีย์มากกว่า แต่ช่างเหอะ! เวลานี้ขอเกลียดการวิ่งมากกว่า อีตาซิดนีย์สักวันละกัน พูดถึงไอ้เรื่องวิ่งผลัดต่อดีกว่าไม่ใช่ว่าฉันวิ่งช้าเป็นเต่าอะไรแบบนั้นหรอกนะ แต่ยังไงก็เหอะ เหตุผลที่ฉันไม่ชอบวิ่ง ไม่ชอบกีฬา มันก็เป็นเพราะอีตาซิดนีย์นั่นแหละ -_- ก็ไม่ว่าฉันจะวิ่งยังไง เร็วแค่ไหน สำหรับเขามันก็ยังช้าอยู่ดี และอีตานั่นก็ชอบล้อฉันด้วย บอกว่าฉันน่ะวิ่งช้าที่สุดในสามโลก ถึงแม้มันจะเป็นความจริงก็เหอะ แต่หมอนั่นก็ไม่ควรพูดใช่มั๊ยล่ะ! อีกอย่าง..เขาน่ะขายาวก็ฉัน
ก็ต้องวิ่งเร็วกว่าฉันเป็นธรรมดา ไม่เห็นจะแปลกเลย

“นี่! กลุ่มเราใครวิ่งเร็วบ้างอ่ะ?”

สมาร์ท...ผู้ชายในกลุ่ม Seven Prince ผู้ได้ฉายาผู้ชนะตลอดการพูดขึ้น ก็อีตานี่น่ะ...ไม่เคยแพ้ ใครน่ะสิ เอ่อ...ไม่ใช่ไม่เคยแพ้ แต่ต้องเป็น ไม่ยอมแพ้’ ต่างหากล่ะ แล้วถ้าถามว่าใครวิ่งเร็วน่ะเหรอ… สำหรับกลุ่มฉัน ฉันบอกได้เลยว่าไม่มี -_-

            ฉันเกลียดวิ่งผลัดที่สุด

            ฉันก็เหมือนกัน

            ฉันด้วย

            ม่ต้องแปลกใจ...เสียงทั้งหมดมาจากกลุ่มฉันทั้งนั้น -o- พวกผู้ชายไม่ยอมเสียฟอร์มพูดอะไรแบบนี้หรอก ฟอร์มจัดก็แบบนี้แหละ!

            โรงเรียนอะไรเนี่ย!? นี่เรามาเที่ยวกันนะ ไม่ได้จะมาวิ่งผลัด บ้าหรือเปล่า =_= เปียโนพูดขึ้น

            “ช่ายยย! รู้อย่างนี้อยู่ที่โรงเรียนเล่นพละไม่ดีกว่าเหรอ” ตามมาด้วยป๊อปปี้

            ใช่ เห็นด้วยที่สุดดดดดดด >_<<< เนโกะ

            นี่พวกเธอหยุดโวยวายสักทีได้มั๊ย!” ไม่ใช่เสียงของฉันนะ...แต่เป็นพวก Seven Princes ต่างหาก นี่อย่าบอกนะว่าในกลุ่มนี้ไม่มีคนดีเลยน่ะ เกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้กันนะ คนดีหายไปไหนหมด -o-

            ใช่ น่ารำคาญน่า ยังไงพวกเราก็ต้องวิ่งกันอยู่ดี จะโวยวายไปทำไม -_- << พีโม่

            ก็ฉันวิ่งไม่เร็วเหมือนพวกนายนี่” << เนโกะ

            “ใช่! ผู้ชายน่ะชอบเรื่องพวกนี้...แต่กับผู้หญิง...มันไม่เหมือนกัน! เข้าใจกันบ้างสิ!<< ป๊อปปี้

            ขอโทษนะ พวกฉันไม่เข้าใจอ่ะ

            บอกแล้วไงว่ากลุ่มฉันกับพวก Seven Princes น่ะไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ ก็อีตาพวกนี้กวนประสาทขนาดนี้ จะให้ไปพูดดีกลับก็คงจะแปลกเกินไปแล้ว! แต่ก็อย่างว่าน่ะนะ...อีตาพวกนี้ต่อหน้าสาวๆ น่ะ ไม่ทำนิสัยแย่ๆ แบบนี้หรอก วันๆ ก็ดีแต่เสแสร้งทำเป็นคนดี แล้วก็ทำหน้าหล่อไปวันๆ ถ้าขืนไปกวน ยัยพวกแฟนคลับเข้า มีหวังไม่มีแฟนคลับพอดี แต่ใครจะไปรู้ล่ะ...ผู้หญิงพวกนั้นแค่หน้าตาดีก็เอาหมดแหละ! ไม่ต้องมาสนใจนิสัยหรอกกก -_-

            แต่ขอเว้นฉันไว้คนนึงล่ะกัน หน้าตาดี นิสัยแย่ นานาคนนี้ก็ไม่เอาเหมือนกัน

            เชิญ ไม่เข้าใจก็ไม่ต้องเข้าใจย่ะ เนโกะพูดต่อ

            ระหว่างที่พวกนั้นกำลังทะเลาะกันอยู่ พวกเราอีกสี่คนนั่นก็คือฉัน ซิดนีย์ เมสโซ่ แล้วก็พาเลสกลับเงียบ ถ้าเป็นปกติ ฉันจะต้องไปช่วยยัยเนโกะกวนอีตาพวกนั้นกลับไปแล้ว เช่นเดียวกันกับอีตา ซิดนีย์ที่ปกติต้องไปร่วมกับอีตาพวกนั้นกวนฉัน แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับพวกเรา สงสัยฉันจะอารมณ์ไม่ดีล่ะมั้ง เลยไม่อยากจะพูดอะไรเท่าไหร่ เฮอะ! นี้ฉันเป็นอะไรของฉันเนี่ย?

            นักเรียนทุกคน กิจกรรมจะเริ่มแล้วนะ

            สงสัยคงต้องหยุดคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเพียงแค่นี้แล้วล่ะมั้ง เพราะช่วงเวลาอันโหดร้ายโหดร้าย สำหรับฉันกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว!




 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น