Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 5 : Chapter 4 ~ Partner, Rival, or Lover? (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ก.ย. 56


Chapter 4

Partner, Rival, or Lover?

 

            สามชั่วโมงต่อมา...

            หลังจากที่ทะเลาะกับซิดนีย์เมื่อสามชั่วโมงก่อน ก่อนที่พวกเราจะเดินทางมาหัวหิน พวกเราทั้งคู่ก็นั่งเงียบไม่ปริปากอะไรออกมาสักคำ ฉันเองก็ไม่รู้เหตุผลที่แท้จริงของความเงียบครั้งนี้หรอกนะ...ไม่แน่ที่พวกเราเงียบอาจจะเพราะว่ากลัวทะเลาะกันอีกก็เป็นได้ ในเมื่อเราก็ไม่เคยพูดดีๆ ต่อกันมาตั้งแต่ตั้นแล้วนี่นา

            เมื่อรถบัสจอดลงเข้าที่ที่จอดรถ ทุกๆ คนรวมทั้งฉันก็ทยอยลงจากรถ ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าของตนเอง
ที่ท้องรถ ว่าแต่ว่า...ตอนนี้ยัยพวกเพื่อนๆ ฉันไปอยู่ไหนกันนะ ทำไมมาทิ้งให้ฉันยืนโดดเดี่ยวเดียวดายแบบนี้เนี่ย
!? >_<

            ระหว่างที่กำลังกวาดสายตามองหายัยเพื่อนตัวดีอยู่ อยู่ดีๆ ก็มีเพื่อนผู้ชายคนนึง (ซึ่งฉันจำชื่อไม่ได้ น่าจะเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาตอนที่ฉันย้ายไปเรียนที่อเมริกาน่ะนะ =0=) เดินเข้ามาคุยด้วย พร้อมกับอาสาจะช่วยฉันถือกระเป๋าอีกด้วย!

            ให้ฉันช่วยถือมั๊ย ^^

            มันก็ดูเป็นสุภาพบุรุษดีหรอกนะ แต่ว่า...ฉันไม่รู้จักหมอนี่นี่นา! แล้วไหงมาอาสาช่วยถือของแบบนี้เนี่ย!? คิดอะไรกับฉันหรือเปล่าาาา! =[]= แหะๆ ฉันล้อเล่นน่า           

            และอีกอย่างนะ…หมอนี่น่ะหน้าตาดูไม่ค่อยหน้าไว้ใจอย่างบอกไม่ถูกอ่ะ ก็ดูหน้าตาอีตานี่สิ สิวนี่เขรอะไปหมดเลยอ่ะ แล้วก็ตัวดำอีกด้วย แล้วหน้าตานี่ยังออกไปในทางหื่นๆ อีก! แล้วแบบนี้จะให้ฉันไว้ใจได้ยังไงกันล่ะ ฉันไม่ได้ตัดสินใครที่หน้าตาหรอกนะ...แต่แบบนี้มันไม่ไหวจริงๆ อ่ะ TT^TT

            ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันถือให้เอง

            เอ่อ…นั่นไม่ใช่เสียงฉันนะ! แต่กลับเป็นเสียงของอีตาซิดนีย์ต่างหาก แล้วนี่อะไรเนี่ย...? จะมาถือกระเป๋าให้ฉันอย่างนั้นเหรอ? ทุกคนบอกฉันทีว่าฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่มั๊ย -o-

            “เกี่ยวอะไรกับนาย...?”

            “ก็ฉันเป็นพาร์ตเนอร์กับยัยนี่ เดี๋ยวฉันถือให้เอง!

            อีตาซิดนีย์ไม่พูดเปล่า แต่กลับส่งสายตาอาฆาตไปให้กับอีตานั่นด้วย เอ่อ...สงสารเหมือนกันนะ แต่ยังไงฉันก็ไว้ใจซิดนีย์มากกว่านายหน้าสิวนั่นอยู่ดีอ่ะ

            “เฮอะ!

            พอโดนไล่...อีตาหน้าสิวก็สะบัดหน้าเดินจากไปทันที ฉันเดาว่าอีตานั่นคงไม่อยากมีปัญหากับอีตาซิดนีย์ล่ะมั้ง
ก็หมอนี่น่ะ...ป๊อปปูล่าร์ยิ่งกว่าอะไรดี
-o- ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่ายัยผู้หญิงพวกนั้นเลือก อีตานี่มาเป็นหนุ่มฮอตของเกรดเราได้ไง นิสัยก็ไม่เห็นจะดี -_-

            แต่ยังไงฉันก็ไม่เข้าใจการมาของซิดนีย์อยู่ดีนั่นแหละ มันดูเป็นไปได้ยากมากเลยนะที่เขาจะมาหาฉันเพื่อปกป้องจากเพื่อนผู้ชายนิรนามคนนั้น ในเมื่อเราสองคนก็ไม่ได้ถูกกันอยู่แล้ว ว่าแต่ว่า...เขาทำแบบนี้ทำไมกัน? ก็น่าจะรู้ดีว่าฉันเป็นคนยังไง คนอย่างฉันมีมือมีเท้า ไม่ต้องมาให้ใครถือของให้หรอก

            นี่ตกลงนายจะช่วยฉันถือกระเป๋าจริงๆ ใช่มั๊ย อ่ะนี่

            ฉันลองถามหยั่งเชิงดูว่าหมอนี่จะตอบอะไรกลับมา พร้อมกับยืนกระเป๋าของตัวเองให้เขา

            ทำไมฉันต้องช่วยเธอถือด้วยล่ะ

            “ก็เมื่อกี้นายเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอว่าจะถือของให้ฉันน่ะ แถมยังไล่อีตาหน้าสิวนั่นไปอีกด้วย นี่เขาอุตส่าห์จะช่วยฉันถือแล้วนะ แต่นายกลับบอกว่านายเป็นพาร์ตเนอร์ของฉันเลยจะถือให้ฉันเอง”

            ฉันไม่ได้เมื่อยหรือว่าอะไรหรอกนะ เพียงแต่ฉันแค่อยากรู้เหตุผลในการกระทำนั้นของเขาก็เท่านั้น อยากจะรู้จริงๆ ว่าเขาจะตอบยังไงกลับมา แต่ถ้าฉันเดาไม่ผิด หมอนี่ต้องไม่ยอมถือให้ฉันแน่ๆ ฉันฟันธง!

            โอเคๆ ฉันถือให้เธอก็ได้

            เห็นมั๊ย...ฉันบอกแล้วไง! หะ...หาาาา! เขายอมอย่างนั้นเหรอ? นี่มันเกิดอะไรกับโลกใบนี้หรือเปล่าเนี่ย!!
คนอย่างอีตาซิดนีย์ไม่น่าจะยอมอะไรง่ายๆ แบบนี้

            ว่าแต่ว่าเขาจะถือกระเป๋าฉันไปไหนน่ะ ในเมื่อเจ้าของกระเป๋ายังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้อยู่เลยนะ! อีตาบ้า เอากระเป๋าฉันคืนมานะ >_<

            ในขณะที่ฉันกำลังเดินตามซิดนีย์ไปอยู่ ไม่ใช่สิ! เดินไปเอากระเป๋าของตัวเองคืนมาต่างหาก ยัยพวกเพื่อนๆ
ของฉันก็เดินเข้ามาหาซะก่อน แล้วดันเดินมาเอาตอนที่ฉันกำลังตามอีตาซิดนีย์ด้วยเนี่ยนะ อะไรมันจะโชคร้ายขนาดนี้
TT^TT

            มีคนถือกระเป๋าให้ด้วย

            “แหม!!! มีคนถือกระเป๋าให้ด้วยอ่าาา >///<

            ยัยเมสโซ่ไม่พูดเปล่า แต่กลับทำสายตาวิ้งๆ ล้อเลียนฉันอีก =o= อะไรกัน! มันก็แค่คู่กัดกัน คนที่เกลียดกัน
ถือกระเป๋าให้กันแค่นี้ไม่เห็นจะแปลกเลยไม่ใช่หรือไง
-o- (แปลกมากกกกก -_-)

            “น่าอิจฉาเนอะ! ขนาดฉันยังไม่มีใครมาถือให้เลยอ่ะ นี่มันคนที่เกลียดกันหรือคนที่รักกันกันแน่เนี่ย >o< 
ยัยเนโกะเสริม

            ยัยพวกนี้จะล้อฉันให้ได้เลยใช่มั๊ยเนี่ย!!! ก็แค่ถือกระเป๋า...ไม่เห็นจะแปลกเลย...มั้ง ล้อแบบนี้ฉันก็โต้ตอบอะไรไม่ได้เลยสิ ไม่แฟร์สุดๆๆๆ TT^TT

            “ก็แค่ถือกระเป๋าเอง ไม่เห็นจะแปลกเลย ทำอย่างกับว่ามันเป็นเรื่องช็อกโลกไปได้ -_-^^

ก็มันแปลกนี่ ปกติฉันเห็นพวกเธอสองคนชอบกัดกันจะตาย

ฉันไม่ใช่หมานะ! จะได้กัดได้น่ะ -_-^ แต่ยัยเมสโซ่ยังไม่หยุดค่าาา!

“แต่ฉันว่าตอนนี้สองคนนี้คงไม่ใช่คู่กัดกันแล้วล่ะมั้ง ถือของให้ขนาดนี้...น่าจะเป็นคู่อย่างอื่นมากกว่า ว่ามั๊ย?”

            “ไม่มีทางอ่ะ! และมันก็จะไม่มีวันด้วย พวกเราทั้งสองคนเกลียดกันจะตาย...จะไปเป็นคู่อะไรได้ อีกล่ะนอกจากคู่กัดน่ะ แค่เพื่อน...เราสองคนยังเป็นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”

            เฮอะ! พูดไปพูดมามันก็น่าตลกเนอะ ทั้งๆ ที่เราสองคนเป็นคนที่เกลียดขี้หน้ากันขนาดนี้ แต่หมอนั่นกลับมาทำอะไรแปลกๆ อย่างการถือกระเป๋าให้ฉันแบบนี้ แต่ยังไงฉันก็ยังคงยืนยันคำเดิมอยู่ดี เราสองคนคงเป็นได้แค่คู่กัดจริงๆ และมันก็คงจะเป็นแบบนั้นตลอดไป  

            “ฮะๆ โอเค...! ฉันจะคอยดูก็แล้วกัน”

            ทำไมยัยเมสโซ่ต้องทำสายตาไม่เชื่อกันขนาดนั้นด้วยนะ -_- ฉันน่ะพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้วแหละ ทางที่ดีตอนนี้ฉันควรจะปลีกตัวออกจากยัยพวกนี้ก่อนสินะ จะได้เลิกซักฉันเรื่องไม่เป็นเรื่องสักที

            “งั้นเดี๋ยวค่อยเจอกันอีกทีละกัน ฉันไปตามหากระเป๋าตัวเองก่อนดีกว่า”

            “ตามหากระเป๋าหรือตามหาใครกันแน่อ่ะ? >_<

            “กระเป๋าสิ! =o= ไปแล้ว!

            ฉันทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินไปทางที่อีตาซิดนีย์เดินไป ว่าแต่ว่าตอนนี้หมอนั่นอยู่ไหนกันแน่เนี่ย ที่ฉันถามเนี่ยไม่ใช่เพราะอยากเจอหน้าเขาหรอกนะ ฉันก็แค่อยากได้กระเป๋าของตัวเองคืนก็เท่านั้นเอง แล้วอีกอย่าง...ฉันจะอยากเจอเขาทำไมล่ะ ในเมื่อเจอกันกี่ครั้งก็มีแต่ทะเลาะกันทุกครั้งอยู่แล้ว

            เฮ้อ...! หมอนั่นหายไปไหนของเขากันนะ ฉันเดินวนไปๆ มาๆ แถวหน้าโรงแรมหลายรอบแล้วนะ แต่ก็ต้องคว้าน้ำเหลวอีกครั้งเพราะฉันไม่เห็นแม้แต่วี่แววของอีตาซิดนีย์เลย ฉันเลยกลับมารอที่ล็อบบี้อีกครั้ง พอดีว่าครูยังเคลียร์เรื่องห้องพักไม่เสร็จเลย ทุกคนเลยต้องรอกันตรงนี้ก่อน แล้วนี่ยัยพวกเพื่อนๆ ฉันหายไปไหนกันหมดอีกแล้วนะ นี่ฉันต้องยืนโดดเดี่ยวแบบนี้อีกแล้วเหรอเนี่ย TT^TT

             สิบนาทีถัดมา ครูก็เคลียร์เรื่องห้องพักเสร็จเรียบร้อยแล้ว เป็นเวลาเดียวกันกับที่ทุกๆ คนเริ่มมายืนเรียงแถวรอรับห้องพัก ขอให้ฉันได้อยู่ห้องเดียวกับเพื่อนฉันเถอะ สาาาาา~ธุ >_<

            “เอาล่ะ! มีใครยังไม่มาอีกมั๊ย เช็คดูเพื่อนตัวเองสิ...ว่าอยู่ครบหรือเปล่า”

            พอคุณครูถามขึ้น ทุกคนก็มองไปรอบๆ ตัวเองทันที ฉันเองก็มองไปรอบๆ ตัวเหมือนกัน ก่อนจะเจอยัยพวกนั้นยืนอยู่อีกมุมนึงของล็อบบี้ เช่นเดียวกันกับอีตาซิดนีย์ด้วย

            “โอเค! ไม่มีใครขาดหายใช่มั๊ย งั้นตอนนี้มายืนเป็นคู่พาร์ตเนอร์ ครูจะได้แจกกุณแจห้องสักที”

            ดะ…เดี๋ยวนะ!? ทำไมแจกกุญแจห้องแล้วต้องให้ยืนเป็นคู่ด้วยล่ะ มันมีอะไรแอบแฝงอีกหรือเปล่าเนี่ย =_=

            “คุณครูคะ...คือเราต้องนอนห้องเดียวกับพาร์ตเนอร์ของเราเหรอคะ” เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งถามขึ้น

            “ก็ใช่สิจ้ะ หลังจากได้กุญแจห้องแล้วก็เอาของเข้าไปเก็บกันซะนะ หลังจากนั้นก็ให้มาเจอกันที่นี่ตอนเที่ยงตรง”

            เฮ้อ....! บอกฉันทีว่านี่มันไม่ใช่ความฝันใช่มั๊ย!? TT^TT

            นอกจากต้องมาเป็นพาร์ตเนอร์ให้อีตาซิดนีย์แล้ว ฉันยังต้องมา อาศัย’ อยู่ห้องเดียวกันกับหมอนั่นอีกเหรอเนี่ยยยย! ฉันอยากจะกรี๊ดดดดดดด!




 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น