Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 27 : บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,540
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    21 ก.ค. 54

บทส่งท้าย

            ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงได้แล้ว และตอนนี้ฉัน เนโกะ เปียโน และป๊อปปี้ก็กำลังนั่งรถของยัยเนโกะไปที่โรงแรมอยู่ เหตุผลที่ต้องไปโรงแรมก็เพราะว่างานนี้มันจัดที่โรงแรมยังไงล่ะ อลังการมากเลยอ่ะ

            และตอนนี้พวกเราก็ไม่ได้ใส่ชุดราตรีแบบตอนจบภาคเรียนอีกแล้ว แต่เปลี่ยนเป็นใส่เดรสธรรมดาๆ แทน ส่วนพวกผู้ชายก็ใส่เสื้อเชิร์ตธรรมดาเหมือนกัน ขืนฉันใส่ชุดราตรีนั่นมา ฉันได้หกล้มแน่ๆ

            ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงได้พวกเราก็มาถึงโรงแรมแล้ว โรงแรมนี้ค่อนข้างหรูเลยล่ะ ทำไมโรงเรียนถึงได้เลือกโรงแรมหรูขนาดนี้เนี่ย จากนั้นพวกฉันก็เข้าไปในห้องปาร์ตี้ ห้องนี้ก็ใหญ่อีกเช่นเคย มีเวที (เหมือนงานแต่งงานเลย แต่เล็กกว่านิดนึง แล้วก็ไม่ได้เขียนชื่อบ่าวสาว แต่เขียนว่า 2010-2011 School Year Party แทน) แล้วก็มีอาหารแบบบุฟเฟต์เลย เลือกกินเองได้

            อีกห้านาทีก็หกโมงแล้ว หกโมงก็คือเวลาเริ่มงาน แล้วก็จะเลิกประมาณสี่ทุ่มได้ หรือถ้าใครอยากกลับก่อนก็ได้เหมือนกัน ฉันแยกกับพวกเนโกะแล้วออกมายืนตรงระเบียงซึ่งไม่มีคนเลย ฉันอยากรู้จัง ถ้าวันนี้ซิดนีย์ไม่ได้พูดอะไรกับฉันจริงๆ ฉันจะรู้สึกยังไง แต่ความจริงฉันก็เตรียมใจมาแล้วล่ะ ฉันยืนอยู่ที่ระเบียงคนเดียว มองไปข้างนอกก็เห็นแสงสียามดึกเลยล่ะ ถ้าอยู่กับคู่รักก็คงโรแมนติกน่าดูเลยเนอะ แต่นี่มันไม่ใช่ไง คือฉันอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้คงไม่ใช่แล้วมั้ง เพราะมีคนคนนึงเข้ามายืนข้างๆ ฉัน แต่ฉันไม่ได้หันไปมอง แต่เพราะเขาพูด ฉันจึงรู้ว่าเขาคือใคร

            “นี่”

            คนที่เริ่มพูดด้วยคำแบบนี้กับฉันมีไม่กี่คนหรอก มีแต่อีตาคนที่ฉันไม่อยากเจอนั่นแหละ ไม่ได้ไม่อยากเจอเพราะเกลียดหรอกนะ แต่ฉันกลัวคำตอบของเขาต่างหาก

            “นาย...มายุ่งกับฉันทำไม”

            ฉันเริ่มคำถามที่รู้ว่าถามไปก็เจ็บเปล่าๆ แต่ฉันกลับถามมันไป วันนี้ฉันตัดสินใจแล้วว่าถ้าเขาเป็นคนเข้ามาคุยกับฉันก่อน ฉันจะบอกความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขาไป ไม่ว่าจะได้คำตอบยังไงก็ตามฉันก็จะบอกเขาอยู่ดี เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่แล้วนี่

            ซิดนีย์ยังไม่ตอบคำถามฉัน ฉันคิดว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะพูด ฉันจึงชิงพูดก่อนซะเลย

             “ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่านายมายุ่งกับฉันทำไม เพราะอะไร มีคนสั่งให้นายทำหรือนายอยากทำเองกันแน่ บอกตามตรงนะ ฉันไม่รู้อะไรเลย”

            “...”

            “แต่สิ่งที่ฉันรู้ก็คือ ถึงแม้นายจะแกล้งฉันหรือทำอะไรก็ตามให้ฉันรู้สึกแย่ ฉันเกลียดนายไม่ลง ถึงแม้ฉันจะเจ็บ แต่ฉันก็ยอมรับว่าฉันไม่ได้เกลียดนายเลยจริงๆ”

            “...”

            ฉันบอกความรุ้สึกของฉันในขณะที่ซิดนีย์ยังเงียบและตั้งใจฟังฉันพูดอยู่ ขอบใจนะ ที่ฟังฉันพูดโดยไม่หนีออกไปก่อนที่ฉันจะพูดจบ

            “บางทีฉันก็สงสัยนะ ว่านายแกล้งฉันทำไม นายเกลียดฉันมากหรือไง แต่ทุกๆ ครั้งที่ฉันตั้งใจจะถาม มันกลับมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันเลิกล้มความคิดที่จะถามมัน เพราะนายไงล่ะ บางทีนายก็ทำหมือนนายชอบฉัน  นายจึงชอบยุ่งกับฉัน แต่ฉันรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอก ที่คนอย่างนายจะมาชอบคนอย่างฉัน”

            “...”

            “แต่พูดก็พูดเถอะ ฉันไม่เคยคิดว่าคนอย่างนายจะมาชอบฉันจริงๆ นะ นายเป็นถึงซิดนีย์แห่ง Seven Princes จะมาชอบผู้หญิงธรรมดาอย่างฉันได้ยังไง ฉันเลยบอกกับตัวเองว่าอย่าหลงตัวเองให้มากที่คิดว่านายจะชอบฉัน”

            “...”

            “ไหนๆ วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว...” ฉันหยุดพูดแล้วหันไปมองหน้าซิดนีย์ ซึ่งเขาก็มองฉันอยู่เช่นกัน คือว่าตอนแรกฉันมองไปข้างนอกน่ะ ไม่ได้มองหน้าซิดนีย์ “ฉันอยากจะบอกนายว่า...ถึงแม้นายจะไม่เคยทำดีกับฉัน แต่ฉันก็ตกหลุมรักนายไปแล้ว”

            ฉันคิดว่ามันถึงเวลาที่จะพูดแล้ว ถึงแม้มันจะไม่สมควรที่ผู้หญิงจะบอกรักผู้ชายก่อน แต่จุดประสงค์ของฉันก็แค่บอกให้เขารู้ก็แค่นั้น ไม่ว่าคำตอบของเขาจะเป็นยังไงก็ตาม ฉันไม่สนแล้วล่ะ

            “นายอาจจะว่าฉันโง่ก็ได้นะ ที่ชอบคนอย่างนายทั้งๆ ที่รู้ว่าคนอย่างนายไม่มีวันชอบฉัน”

            ฉันพูดจบก็รู้สึกเหมือนน้ำใสๆ มันเอ่อล้นที่ตา แต่ฉันก็พยายามกลั้นมันไว้ไม่ให้มันไหลออกมาให้เขาเห็น

            “เธอรู้ได้ไงว่าฉันไม่มีวันชอบเธอ”

            ซิดนีย์ถามกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจังแบบที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน เขา...หมายความว่าไงกันเนี่ย ฉันเลยเงยหน้าไปมองเขาเพราะงงในคำพูดของเขามาก

            “ฉันยังไม่เคยพูดเลยนะ ว่าฉันไม่ได้ชอบเธอ เธอรู้ใจฉันได้ยังไงเหรอ”

            “...”

            “ฉันรู้ว่าฉันอาจจะทำเหมือนว่าฉันไม่เคยชอบเธอ แต่สิ่งที่เธอคิดอาจไม่ใช่สิ่งที่เป็นจริงก็ได้นะ ฉันอาจจะไม่ได้ทำสิ่งที่ฉันควรทำ แต่สิ่งแรกที่ฉันอยากให้เธอรู้คือฉันไม่ได้เกลียดเธอ และฉันก็ไม่ได้แกล้งเธอเพราะมีใครสั่งฉันด้วย”

            เขาทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก เขาต้องการจะสื่ออะไรกันแน่เนี่ย ตอนนี้สิ่งที่ฉันทำได้คือยืนฟังเขาพูดเท่านั้น

            “และนี่ก็คือความรู้สึกที่ฉันไม่เข้าใจเหมือนกัน ฉันรู้สึกแย่เวลาเห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น”

            “...”

            “ฉันไม่รู้จะเริ่มต้นพูดกับเธอยังไงดี ฉันก็เลยต้องหาเรื่องเธอ”

            “...”

            “ตลอดเวลาที่เธอไปอยู่อเมริกาฉันเหงามากนะ มันแบบไม่มีคนให้แกล้ง บางทีเธออาจจะไม่คิดถึงฉันก็ได้ตอนที่เธออยู่ที่นู่น แต่ฉันคิดถึงเธอ”

            อยู่ดีๆ น้ำตาฉันก็ไหลออกมา นี่เขาจะบอกว่าเขาชอบฉันงั้นเหรอ

            “ฉันคิดว่าฉันควรจะทำแบบไอ้พาสที่บอกชอบเธอ และทำดีกับเธอทุกอย่าง แต่ฉันกลัวจะเสียฟอร์มที่ทำเป็นเกลียดเธอแต่กลับมาชอบเธอได้”

            “...”

            “แต่ตอนนี้ฉันไม่กลัวเสียฟอร์มแล้วล่ะ ฉันกลัวเสียเธอไปมากกว่า”

            “...”

            “นานา...ฉันรักเธอนะ”

            แล้วน้ำตาฉันก็ไหลอีก นี่ฉันคิดเสมอเลยนะว่าฉันรักเขาข้างเดียว

            “แล้วฉันก็ไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว เธออาจจะคิดว่าฉันชอบเมสโซ่ แต่มันไม่ใช่ ฉันชอบเธอมากขนาดนี้แล้วฉันจะไปชอบเมสโซ่ได้ไง”

            “ก็นาย...ทำเหมือน”

            “นี่เธอร้องไห้ทำไมเนี่ย ดีใจมากเลยเหรอ...หรือว่าเสียใจ”

            “ฉัน...”

            “ขอบใจนะ ที่เธอเลือกฉันน่ะ”

            “ฉันจะเลือกพาเลสได้ไง ในเมื่อฉันไม่ได้รักเขา”

            แล้วซิดนีย์ก็ดึงฉันเข้าไปกอดในทันทีเลย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าวันนี้จะเกิดขึ้นจริงๆ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าซิดนีย์จะรู้สึกเหมือนฉันจริงๆ

            “เธอเลิกร้องไห้ได้แล้วน่า”

            “พูดจริงๆ นะ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายจะชอบฉัน ขอบ...ใจนะ”

            “ฉันก็เหมือนกัน ฉันไม่คิดว่าเธอจะชอบฉันนะ เราใจตรงกันเลยนะเนี่ย

            “ย่ะ”

            “สงสัยตอนนี้เราต้องเปลี่ยนจากคู่กัดมาเป็นคู่รักซะแล้วสิ” ซิดนีย์พูดพร้อมกับอุ้มฉันขึ้นแล้วโยกไปโยกมา

            “นี่นายจะทำอะไรน่ะ”

            “อุ้มเธอไง”

            “คนอื่นเขามองมาหมดแล้ว”

            “ฉันไม่แคร์หรอกฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่า...ฉันรักเธอ”

            “ฉันก็รักนายเหมือนกันนะ”

            ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงทั้งๆ ที่ไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้เลยด้วยซ้ำ ขอบคุณนะซิดนีย์ที่คิดเหมือนกับฉัน ตอนนี้ฉันไม่อยากไปอเมริกาแล้วล่ะ

            ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ตอนนี้ขอให้เรารักกันอยู่แบบนี้ก็พอ ถึงแม้พวกเราจะไม่เคยมีความทรงจำดีๆ ตอกันในวันที่ผ่านมา แต่ฉันเชื่อว่าจากนี้ไป เราจะต้องมีความทรงจำดีๆ ของกันและกันมากมายแน่ๆ

            ขอบคุณที่รักฉัน...ผู้หญิงธรรมดาคนนี้นะ...ซิดนีย์

           

            (จบ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #18 First kiss (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 13:53
    อ๊ายยยยยยยย สนุกมากกกกกกก >< 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 19 ตุลาคม 2554 / 13:54
    #18
    0