Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 26 : บทที่ 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 943
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ก.ค. 54

บทที่ 25

 วันจบภาคการศึกษา

            วันนี้ก็เป็นวันจบภาคการศึกษาแล้ว อย่างที่ฉันบอกแหละ มันอาจจะเป็นวันที่จบอย่างอื่นก็ได้ โรงเรียนให้กำหนดการของวันนี้มาแล้ว นั่นก็คือช่วงเช้าเราจะมีการเซ็นต์เสื้อให้กับเพื่อนๆ ที่เราอยากให้เซ็นต์เพราะมันเป็นวันสุดท้ายแล้ว ช่วงบ่ายก็จะมีการให้รางวัลนักเรียนดีเด่น พร้อมกับให้เกียรติบัตรซึ่งแสดงว่าเราได้จบ ม.6 แล้ว ส่วนช่วงเย็นจะมีงานปาร์ตี้ของเกรดสิบสองหรือก็คือ ม.6 ซึ่งทุกคนควรจะมาร่วมงาน และฉันก็ร่ามงานนี้ด้วยแหละ

            ตอนนี้ก็เป็นเวลาการเซ็นต์เสื้อแล้วล่ะ ฉันก็เซ็นต์ให้เพื่อนๆ ไปหลายคนแล้ว แต่บางคนที่ฉันจะเซ็นต์ให้เขา เขากลับมาไม่ขอให้ฉันเซ็นต์เลยสักนิด

            “นานา เซ็นต์เสื้อให้ฉันหน่อยสิ”

            พาเลสเดินมาพร้อมกับยื่นเสื้อให้ฉันแล้วบอกให้ฉันเซ็นต์ให้เขา ตอนนี้ก็ผ่านมาได้เกือบสองอาทิตย์แล้วแหละที่ฉันปฏิเสธเขา แต่มันก็ไม่ได้มีบรรยากาศแย่ระหว่างเราสองคนอย่างที่ฉันคิดไว้นะ แต่มันกลับดีขึ้นซะอีก เพราะพวกเราสัญญากันแล้วไงว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

            “ได้ งั้นนายหันหลังสิ”

            “เซ็นต์ข้างหน้าก็ได้นะ”

            “ไม่...เอา”

            “ฮ่าๆ โอเค ตามใจเธอ”

            แล้วฉันก็เริ่มเขียนความรู้สึกของฉันลงไปในเสื้อของเขา ส่วนมากเขาจะเขียนกันแบบว่า โชคดีนะ เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลยล่ะ บายบาย หรือไม่ก็เยอะกว่านั้น แต่สำหรับฉัน ฉันจะเขียนให้เขาว่า ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ขอให้ฉันนายได้เจอคนที่ที่ดีแล้วเขาก็รักนายด้วย แต่...อย่าลืมฉันล่ะ ฉันเขียนแบบนั้นเพราะฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ บางทีไม่แน่เขาอาจจะไม่ได้ชอบฉันมากก็ได้ งั้นเขาอาจจะลืมฉันได้ก็ได้มั้ง ฉันหวังให้มันเป็นอย่างนั้นนะ เพราะรักเขาข้างเดียวมันเจ็บมากๆ ฉันรู้ความรู้สึกนี้ดี

            “อ่ะเสร็จแล้ว นายเขียนให้ฉันบ้างละกัน”

            “โอเคๆ เขียนข้างหน้าได้ป่ะ”

            “บะ...บ้า”

            “ฮ่าๆ ฉันล้อเล่น”

            ระหว่างที่พาเลสกำลังเซ็นต์เสื้อให้ฉันที่ด้านหลังอยู่ ฉันก็ดันเหลือบไปเจอซิดนีย์ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ แล้วเขาก็กำลังมองฉันอยู่อีกเช่นเคย เขาไม่ชอบฉันแล้วจะมองฉันทำไมเนี่ย ไม่รู้ทำไมนะ แต่ฉันรู้สึกว่าหมอนั่นมองฉันอยู่ตลอดเวลาเลยจริงๆ แล้วตอนนี้เขาก็มองมาที่ฉันด้วยสายตาเหมือน...หึงเลยอ่ะ เพราะพาเลสกำลังเซ็นเสื้อให้ฉันอยู่ ไม่แน่เขาอาจจะมองอย่างอื่นอยู่ก็ได้ ช่างเถอะ เลิกมองซิดนีย์ได้แล้วน่า...นานา

            “ซิดนีย์เซ็นต์เสื้อให้ฉันหน่อยสิ”

            “ฉันด้วย”

            “ฉันด้วยนะๆๆ”

            “อย่าลืมเซ็นต์ให้ฉันด้วยล่ะ”

            และเพราะเสียงนั้นทำให้ฉันหันไปมองซิดนีย์อีกครั้ง พาเลสที่เขียนเสื้อให้ฉันอยู่จึงหันมามองตามฉัน สงสัยผมฉันจะไปโดนเขามั้ง

            “อืม”

            ซิดนีย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใสของเขา รอยยิ้มที่ฉันคงไม่มีวันได้รับจากเขา ทุกคนคงเดาออกนะว่าซิดนีย์กำลังเซ็นเสื้อให้ใคร เฉลยให้เลยก็ได้ เมสโซ่ไง ยัยนั่นคงไม่ได้รู้สึกอะไรหรอกมั้งกับแค่ฉันตัดมิตรภาพไป ก็ใช่สิ ยัยนั่นมีเพื่อนตั้งเยอะ แล้วตอนนี้ฉันจะต้องไปแคร์อีกทำไม ฉันจะต้องไปคิดว่าตัวเองผิดอยู่อีกทำไมในเมื่อเมสโซ่ก็ยังทำตัวเหมือนเดิม

            ส่วนซิดนีย์...หลายครั้งนะที่เขาชอบแกล้งฉันว่า ฉันเซ็นต์เสื้อให้เธอนะ แต่เธอห้ามเซ็นต์ให้ฉันเด็ดขาด หรือไม่ก็ ฉันไม่เซ็นต์ให้เธอหรอกน่า ก็ใช่น่ะสิ ฉันไม่ใช่เมสโซ่คนดีของนายนี่ แล้วฉันก็ไม่หวังว่าเขาจะมาขอให้ฉันเซ็นต์เสื้ออะไรนั่นอีกแล้ว เขาจะเซ็นต์ให้แต่คนที่เขาคิดว่าดีพอสำหรับเขาเท่านั้นแหละ เขาไม่เคยคิดจะเซ็นต์ให้ฉันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ฉันจะมารู้สึกแย่ทำไมอีก

            “นานา...เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”

            “เปล่านี่”

            “ไหนๆ ก็วันสุดท้ายแล้วนะ จะทำอะไรก็รีบทำซะนะ ก่อนที่มันจะสายไปน่ะ” พาเลสบอกฉันพร้อมกับรอยยิ้มบนหน้าของเขา เฮ้อ...นายแคร์ฉันมากไปหรือเปล่า พาเลส นายเริ่มทำให้ฉันคิดจริงๆ แล้วนะว่านายชอบฉันจริงๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เขาคงเจ็บมากสินะที่ยอมให้คนที่เขารักไปกับคนอื่นทั้งๆ ที่คนคนนั้นไม่ใช่เขา นายเป็นคนดีจริงๆ เลยพาเลส แต่ขอโทษจริงๆ นะที่ฉันรักนายไม่ได้

            “อืม ขอโทษจริงๆ นะพาเลส”

            ไม่นานพวกเพื่อนๆ น้องๆ ที่ชอบพาเลสก็มาหาเขาและขอให้เขาเซ็นต์เสื้อให้ เป็นผู้หญิงซะเปล่าทำแบบนั้นได้ไง ฉันไม่ค่อยเห็นด้วยน่ะที่ผู้หญิงเข้ามาหาผู้ชายก่อน แต่อย่าลืมนะ นี่พาเลสแห่ง Seven Princes เชียวนะ ดังนั้นจะมีแฟนคลับบ้างก็จะไม่ผิด เฮ้อ...แล้วทำไมพาเลสที่มีคนชอบเยอะแยะมากมายต้องมาชอบผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างฉันด้วยล่ะ

           

            ตอนนี้ก็ใกล้เวลาจบการศึกษางานนี้จะจัดขึ้นที่หอประชุมใหญ่ของโรงเรียน ความจริงฉันก็ไม่ได้คิดนะว่าฉันจะได้มายืนอยู่ตรงนี้ได้ ทั้งที่คิดว่าตัวเองจะได้ไปรับเกียรติบัตรที่อเมริกานู่น แต่อะไรๆ มันก็ไม่แน่นอนทั้งนั้นแหละ ใช่มั๊ยล่ะ

            “นานา เหม่ออะไรอยู่น่ะ”

            “เปล่าหรอก” ฉันตอบเปียโนในขณะที่พวกเรากำลังนั่งกินข้าวอยู่ในโรงอาหาร

            “นี่ เวลาผ่านไปเร็วมากอ่ะ พวกเธอว่ามั๊ย” เปียโนพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าเสียดาย

            ใช่ เวลาผ่านไปเร็วมาก ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าเมื่อวานฉันเพิ่งกลับมาจากอเมริกาเลยนะ แต่บางทีเวลาอาจจะสามารถพิสูจน์อะไรหลายๆ อย่างได้ เวลาแปดปีสามารถพิสูจน์ความจริงใจของเพื่อนคนนึงได้ และมันก็ทำให้ฉันรู้ว่าคนที่ไว้ใจที่สุด อาจจะเป็นคนที่ทำร้ายเรามากที่สุดก็ได้

            “ใช่ นี่ก็จะขึ้นมหาลัยแล้ว ตื่นเต้นเนอะ”

            “อืม แล้วพวกเธอแพลนกันหรือยังว่าจะไปเรียนที่ไหน”

            “ฉันว่าฉันอาจจะไปเรียนที่ญี่ปุ่นน่ะ หรือไม่ก็อาจจะอยู่เมืองไทยต่อ”

            “ฉันก็...ที่เมืองไทยมั้ง”

            “ฉันก็น่าจะเมืองนอกน่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะประเทศไหน เธอล่ะ นานา”

            “ฉัน...อาจจะกลับไปเรียนที่อเมริกามั้ง”

            ฉันใช่คำว่า มั้ง เพราะฉันไม่แน่ใจจริงๆ ก็อย่างที่บอกล่ะ มันขึ้นอยู่กับสภาพจิตใจฉันด้วย ความจริงฉันก็ไม่อยากกลับอเมริกาหรอก แต่จะให้ฉันทำไงได้  ถ้าเกิดวันนี้ซิดนีย์เดินมาพูดกับฉันเรื่องเหตุผลของหมอนั่นที่แกล้งฉัน แล้วถ้าฉันรับไม่ได้ ฉันอาจจะไม่เรียนต่อที่นี่

            “ทำไมอ่ะ”

            “ก็...ไม่รู้สิ”

            “ฉันว่าเราอย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้กันเลย ฉันว่าพวกเราไปแต่งตัวกันเถอะ”

            ว่าแล้วพวกเราทุกคนจึงเอาจากข้าวไปเก็บ แล้วตรงไปที่ห้องแต่งตัวซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับห้องประชุมใหญ่น่ะแหละ คอนเซ็พท์ในการแต่งตัวของการจบภาคเรียนครั้งนี้ก็คือ ผู้หญิงใส่เดรสอะไรก็ได้แต่ต้องเป็นโทนสีขาว ชมพูหรือไม่ก็โทนประมาณนี้แหละ ส่วนผู้ชาย แค่สูทก็โอเคแล้ว

            อิจฉาพวกผู้ชายอ่ะ แค่ใส่สูทก็โอเคแล้ว แต่ผู้หญิงก็ต้องทำผม แต่งตัว ชุดก็ต้องให้เข้ากับตัวเองอีก เยอะแยะๆ ชุดของฉันก็ออกสีชมพูน่ะ มันเป็นแบบคล้ายๆ เกาะอก แต่มีสายนึงพาดขึ้นไปน่ะ แต่มันก็ไม่ได้โป๋อะไรมากนะ ฉันไม่ใส่อะไรโป๋ๆ หรอก ฉันไม่ใช่เมสโซ่นะ ส่วนชุดของพวกเนโกะก็คล้ายกับฉัน เนโกะใส่สายเดียวแล้วก็มีเสื้อคลุมข้างนอก ส่วนป๊อปปี้กับเปียโนก็เป็นชุดราตรีแบบคล้ายๆ กับเนโกะ

            ส่วนเรื่องผมฉันก็ไม่ทำอะไรมากหรอก แค่ดัดให้เป็นลอนนิดนึงก็พอแล้ว ก็ปกติผมฉันเป็นตรง ๆ แล้วก็หน้าม้าน่ะ ตอนที่พวกเรากำลังเดินออกจากห้องแต่งตัวก็ดันเจอพวกยัยพอลล่า ยัยพวกนั้นมีกันสามคน อุ๊ยไม่ใช่ สี่คนต่างหาก รวมยัยเมสโซ่ด้วย ก็อย่างที่ฉันบอกนั่นแหละ ตอนนี้ยัยเมสโซ่ไปอยู่กลุ่มพวกพอลล่าแล้ว ไปอยู่กลุ่มนั้นมันก็เข้ากันดีแหละ พวกที่ชอบทำตัวเด่นๆ ตอนนี้ฉันไม่แคร์ยัยเมสโซ่แล้วล่ะ เพราะพวกเราไม่ใช่เพื่อนกันแล้วนี่

            “ดูพวกนั้นแต่งตัวสิ คิดว่าสวยนักหรือไง”

            “ใช่ ฉันเห็นด้วยกับเธอนะ พอลล่า พวกเราสวยกว่าตั้งเยอะ”

            ยัยพอลล่ากับพวกเริ่มมองมาที่พวกเราและวิจารณ์ จะบอกให้นะว่าชุดพวกนั้นไม่ได้ดีไปกว่าฉันเลย มันก็มีแต่โป๋ โป๋กับโป๋เท่านั้น ฉันไม่ชอบคนแต่งตัวแบบนี้อยู่แล้ว และนี่ฉันยิ่งไม่ถูกกับพวกนี้อยู่ด้วย มันก็เลยไม่มีอะไรดีในสายตาฉันน่ะ

            “ฉันว่าพวกเราไปกันเถอะ”

            เนโกะพูดขึ้นเพราะเริ่มเห็นว่าสถานการณ์มันไม่ค่อยดี ฉันก็ไม่ได้อยากจะมีเรื่องกับพวกนี้อยู่แล้ว ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกนี้ต้องมายุ่งกับฉันด้วย

            ผ่านไปสักครึ่งชั่วโมงได้ทุกคนก็มารวมตัวกันอยู่ในห้องแต่งตัวอีกครั้ง เพราะว่าต้องเรียงแถวตามตัวอักษร แล้วโชคร้ายก็มาถึงฉันอีกแล้ว เมื่อชื่อของฉันกับซิดนีย์อยู่ใกล้กัน และนั่นก็หมายถึงหมอนั่นต้องเดินต่อหลังฉัน ทุกคนคงงงนะว่า น. กับ ซ. จะอยู่ใกล้กันได้ไง คืออย่างงี้นะ ครูเรียงตามชื่อจริงน่ะ แล้วพยัญชนะต้นของเราดันเหมือนกัน ที่ฉันรู้ก็เพราะว่าตอนจบภาคเรียนของ ม.2 มันก็เป็นแบบนี้แหละ

            “นานา”

            คุณครูเรียกชื่อฉันให้ฉันไปต่อแถว พวกเราทั้งเกรดก็แปดสิบคนได้ แล้วฉันก็คนที่กลางๆ แหละ

            “ซิดนีย์” พอคุณครูเรียกปุ๊ป ซิดนีย์ก็มาต่อหลังฉันทันที และมันก็ให้ความรู้สึกอึดอัดอีกครั้งเพราะซิดนีย์จ้องฉันอีกแล้ว

            คุณครูเรียกชื่อไปเรื่อยๆ จนถึงคนสุดท้าย ลืมบอกไปอีกอย่าง ชื่อที่ครูเรียกเป็นสลับผู้หญิงผู้ชายน่ะ ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะตอนขึ้นไปรับเกียรติบัตรต้องไปรับเป็นคู่ยังไงล่ะ เฮ้ออออออ ความจริงตอน ม.2 ก็เป็นแบบนี้แหละ แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกอึดอัดมากกว่า อาจจะเพราะว่าพวกเราสองคนทำเหมือนเป็นคนไม่รู้จักกันล่ะมั้ง แต่สี่ปีที่แล้วมันไม่เหมือนกันไง เมื่อสี่ปีที่แล้วซิดนีย์ยังล้อฉันเรื่องชุดฉันอยู่เลย แต่ตอนนี้มันไม่มีแล้ว

            งานการศึกษาผ่านไปแบบเรียบง่ายภายในเวลาหนึ่งชั่วโมง เฮ้อ...อีกไม่ถึงวัน ทุกอย่างก็จะจบแล้วสินะ อีกไม่นาน ฉันกับนายก็คงเป็นแค่คนแปลกหน้าสำหรับกันและกันไปแล้ว


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น