Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 25 : บทที่ 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ก.ค. 54

บทที่ 24

            ในวที่สุดวันศุกร์ก็มาถึง ซึ่งฉันก็มาโรงเรียนตามปกติ แต่มันก็มีสิ่งที่ไม่ปกติเหมือนกันนะ ก็ทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันแทบไม่ได้เจอซิดนีย์เลยทั้งอาทิตย์ บางทีเขาอาจจะทำตามที่ฉันบอกก็ได้ ที่ฉันบอกว่าไม่รักกันก็อย่ามายุ่งกันน่ะ บอกตามตรงนะว่าฉันก็รู้สึกแย่ที่เขาเลือกที่จะไม่ยุ่งกับฉันแทนคำตอบที่ว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลย แต่อย่างน้อยมันก็ดีกว่ามาให้ความหวังกันนั่นแหละ

            ส่วนเมสโซ่...ตอนนี้ยัยนั่นไม่ได้อยู่กลุ่มฉันแล้วล่ะ แต่กลับเปลี่ยนไปอยู่กลับพวกพอลล่าแทน นั่นก็สร้างความแปลกใจให้ใครหลายๆ คนเลยแหละ แต่มันก็ดีแล้ว เพราะกลุ่มของพอลล่าน่ะป๊อปปูล่าร์กันทั้งนั้น แล้วมันก็เหมาะแล้วที่เมสโซ่จะไปอยู่กลุ่มนั้น ไม่ใช่อยู่กลุ่มธรรมดาๆ อย่างกลุ่มของฉัน บางครั้งฉันเองก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามิตรภาพของเพื่อนมันจะตัดง่ายขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เราก็เป็นเพื่อนกันมานานมาก แต่เพียงเพราะอะไรบางสิ่งกลับทำให้ความเป็นเพื่อนหายไปได้ สิ่งนั้นก็คือความไว้ใจยังไงล่ะ ถึงมันจะถูกทำลายไปแค่ครั้งเดียว แต่ความรู้สึกดีๆ ทั้งหมดจะหายไปด้วย

            บางทีฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าตัวเองทำถูกหรือทำผิดที่ว่าเมสโซ่ไปอย่างนั้น แต่ยัยนั่นเป็นคนหักหลังฉันก่อนนะ ฉันไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ความเป็นเพื่อนของฉันกับเมสโซ่ ฉันคิดว่ามันสำคัญมากนะ ฉันแคร์เพื่อนมากๆ เลยแหละ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเมสโซ่คิดอะไรอยู่กันแน่ เพราะยัยนั่นปอยู่กลุ่มพอลล่า ซึ่งยัยนั่นก็รู้อยู่แล้วว่าฉันกับพอลล่าเป็นเพื่อนรักกันขนาดไหน (ประชดนะ) เหอะ ช่างมันเถอะ ยังไงภาคการเรียนก็ใกล้จะจบแล้ว และฉันก็คงไม่ได้เจอเมสโซ่อีก มันคงไม่มีอะไรแล้วมั้ง

            ช่วงนี้ทุกๆ คนยุ่งมาก เพราะเราทุกคนต้องเตรียมงานจบภาคเรียนที่ใกล้จะมาแล้ว บางทีฉันก็ดีใจนะที่จะได้จบภาคเรียนสักที และฉันก็อาจจะไปเรียนเมืองนอกเหมือนเดิมก็ได้ หรืออาจจะเรียนต่อที่เมืองไทย มันขึ้นอยู่กับสถานการณ์น่ะ ความจริงเหตุผลบางส่วนที่ฉันไปเรียนที่นู่นก็เพราะฉันไม่อยากเจอพวกซิดนีย์ ก็ตอนนั้นที่ฉันยังเรียนอยู่ที่นี่ ซิดนีย์บอกว่าถ้าบางวันที่ฉันย้ายไปอยู่ที่อื่น วันนั้นจะเป็นวันที่เขามีความสุขที่สุด และฉันก็คิดว่าระหว่างที่ฉันไป เขาคงมีความสุขมากๆ

            ตอนนี้เลิกเรียนแล้วล่ะ และฉันก็ตั้งใจว่าจะกลับบ้านเลย แต่กลับโดนพวกเพื่อนรั้งไว้ซะก่อน

            “นานา อย่าเพิ่งกลับนะ”

            “มีอะไรอีกอ่ะ”

            ฉันมองป๊อปปี้ด้วยสีหน้าไม่ไว้วางใจ มาทำเสียงแบบนี้ต้องมีอะไรแน่เลย

            “ก็ไหนๆ มันก็จบจบภาคเรียนแล้ว วันนี้พวกเราตั้งใจจะไปคาราโอเกะกันน่ะ”

            “แต่มันยังไม่จบภาคเรียนเลยนะ”

            “ก็...เอาเถอะน่าฉันต้องกลับญี่ปุ่นในทันทีเลยนะ หลังจากจบภาคเรียนอ่ะ”

            “อะ...อืม ก็ได้”

            “เย้!!!!!

            ทั้งสามคน เนโกะ ป๊อปปี้ และเปียโนพูดพร้อมกัน ฉันสงสัยจังทำไมต้องมาเลี้ยงวันนี้ด้วย เหลืออีกตั้งหลายวัน แต่มันคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง เพราะเรื่องร้ายๆ มันเข้ามาหาฉันมากพอแล้ว แล้วฉันก็คิดว่ามันน่าจะจบลงแล้ว

            ภายในครึ่งชั่วโมงถัดมาพวกเราสี่คนก็มาอยู่ในร้านคาราโอเกะ ที่จริงก็เป็นร้านอาหารด้วยนะ เนโกะบอกว่าจองห้องเล็กๆ ไว้ให้พวกเรา จะได้ส่วนตัวๆ หน่อย เนโกะเป็นคนนำไปที่ห้อง ฉันก็ไม่รู้ว่ายัยนี่รู้ทางไปได้ไง แต่ช่างเถอะ ฉันนี่สงสัยอะไรเยอะแยะให้ปวดหัวทำไมเนี่ย

            เดินมาสักพักพวกเราก็ถึงห้องคาราโอเกะที่เนโกะจองไว้ แต่พอเปิดประตูเข้าไปกลับพบกับสิ่งที่ทำให้ฉันช็อก (อีกแล้ว) ใช่!!! อีกแล้ว ก็ในห้องมันไม่ได้ว่างเปล่านี่ ในนั้นมีพวก Seven Princes นั่งอยู่ก่อนแล้ว นี่มันอะไรกันเนี่ย แต่ยังไม่ทันถามยัยพวกเนโกะ พวกนั้นก็ดันฉันให้เข้าไปนั่งแล้ว ที่นั่งเป็นรูปตัวยู แล้วฉันก็ดันนั่งตรงข้ามกับซิดนีย์อีก ฉันหันไปมองหน้าเนโกะพร้อมกับส่งสายตาอาฆาตไปให้แทนคำถามว่านี่มันอะไรกัน

            “คือว่า...พวกนี้ขอมาด้วยน่ะ แล้วฉันก็เห็นว่ามันไม่เป็นไร เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น”

            ใช่ มันจะไม่เป็นไรเลยถ้าซิดนีย์ไม่อยู่ที่นี่ ฉันกับหมอนี่เพิ่งจะทะเลาะกันไปเองนะ ความจริงมันก็อาทิตย์นึงได้แล้วล่ะ แต่ฉันก็ยังพร้อมจะเจอหน้าหรือคุยกับเขาทั้งนั้น แล้วตอนนี้ฉันก็เห็นว่าซิดนีย์กำลังมองหน้าฉันอยู่ แต่เรียกว่าจ้องดีกว่า ฉันเลยหลบสายตาและมองไปทางอื่นแทน

            “ใช่ นานา มาสนุกกันเถอะ” เปียโนช่วยเนโกะพูด

            “ไม่เอาอ่ะ พวกเธอสนุกกันเถอะ ฉันขอกลับก่อน” พูดจบฉันก็ทำท่าจะลุกขึ้น แต่กลับถูกพวกนั้นดึงให้ลงมานั่งเหมือนเดิม

            “อยู่ก่อนเถอะนะ แป๊ปเดียวเอง” ยังไม่หยุดค่ะๆๆๆ

            “นานา เธออย่าเสียมารยาทกับพวกฉันสิ พวกเรานี่ Seven Princes เชียวนะ” อีตาพีโม่พูดขึ้น

            สงสัยการจัดคาราโอเกะขึ้นมาครั้งนี้คงไม่ใช่ฝีมือของเพื่อนๆ ฉันอย่างเดียงแล้วมั้ง คงจะมีไอ้พวก Seven Princes ร่วมด้วย โอเคๆ ฉันอยู่ก็ได้ ไม่ใช่เพราะอยากอยู่กับใครหรอกนะ แต่ฉันแค่ไม่อยากให้ใครบางคนสำคัญตัวเองผิดคิดว่าที่ฉันไม่อยู่ก็เพราะเขา ฉันรู้ว่าฉันเล่นละครไม่เนียนเอาซะเลย ฉันไม่อยากอยู่ก็เพราะฉันไม่อยากเจอซิดนีย์นี่แหละ ยอมก็ได้

            “โอเคๆ ฉันอยู่ก็ได้ เห็นแก่พวกนาย Seven Princes นะเนี่ย” ฉันพูดพร้อมกับยิ้มให้อีตาพีโม่แห่ง Seven Princes แต่เมื่อสายตาของฉันไปปะทะกับซิดนีย์ปุ๊ป ฉันก็หุบยิ้มทันที

            พวกเนโกะกับพวก Seven Princes สลับกันร้องเพลงได้สักพักแล้วล่ะ มีก็แต่ฉัน ซิดนีย์ แล้วก็พาเลสเนี่ยแหละที่ยังคงเงียบอยู่โดยไม่มีใครเอื้อมมือไปแตะไมค์เลยสักคน ฉันนั่งเงียบๆ แบบนี้แหละดีแล้ว นี่ก็ดีแล้วนะที่ฉันไม่ชิงกลับบ้านไปก่อน

            “นานา มาร้องด้วยกันสิ นะๆๆๆๆ”

            “ใช่ นานา เธอไม่มาร้องพวกเราไม่สนุกเลยนะ” พวกเพื่อนฉันนี่ก็เป็นอะไรเนี่ย เชียร์กันอยู่ได้

            “ไม่เอาอ่ะ พวกเธอสนุกกันต่อเถอะ ฉันเสียงไม่ค่อยดีน่ะ”

            “เธอเนี่ยนะเสียงไม่ดี เธอชนะการประกวดเลยนะ” อีตาพีโม่พูดขึ้น “แต่ช่างเถอะ ฉันไม่ตื้อเธอให้เสียเวลาหรอก นี่ไอ้ซิด ไอ้พาส ร้องเพลงกันมั๊ยวะ หนุกนะเว้ย”

            “ขอบายว่ะ ฉันร้องเพลงไม่เพราะเหมือนกัน”

            “ทำไมแกกับนานาพูดเหมือนกันเลย ถ่อมตัวกันจังนะ”

            อีตาบ้าพีโม่!!! พูดแบบนั้นทำไมเนี่ย มาเปรียบเทียบฉันกับซิดนีย์เพื่ออะไร แล้วมารู้ตัวอีกทีซินดีย์ก็จ้องฉันอีกแล้ว เฮ้อ อึดอัดจังเลย ทุกคนน่าจะเข้าใจความรู้สึกของฉันนะ แบบว่าไม่อยากเจอใครสักคน แต่ก็ดันเจอ

            “แล้วแกล่ะ พาส ร้องมั๊ยวะ”

            “ไม่ว่ะ”

            “ฉันไม่สนใจพวกแกสามคนแล้ว  เรามาร้องเพลงกันต่อเถอะ”

            พีโม่พูดพร้อมกับถอนหายใจแบบดังมากกกก ไม่ต้องสนฉันแหละดีแล้ว ฉันอยู่ของฉันคนเดียวเงียบๆ ดีกว่า ว่าแล้วไปเข้าห้องน้ำหน่อยดีกว่า อยู่ในนี้อึดอัดมาก

            “นี่พวกเธอ ฉันไปเข้าห้องน้ำแป๊ปนะ”

            “โอเคๆ รีบกลับมาล่ะ”

            ฉันออกมาจากห้องแล้วตรงไปที่ห้องน้ำซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องคาราโอเกะสักเท่าไร ฉันก็ไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำสักเท่าไหร่หรอก แต่อย่างที่บอกอ่ะ ฉันอยู่ในนั้นแล้วมันสร้างความกดดันให้ฉันมาก ซิดนีย์เล่นจ้องฉันอยู่ได้ จะพูดอะไรก็ไม่พูด นี่ฉันหวังอะไรอยู่เนี่ย

            พอออกมาจากห้งอน้ำก็เจอ...ไม่ใช่ซิดนีย์หรอก พาเลสต่างหากล่ะ เขาน่าจะตามฉันออกมานั่นแหละ สงสัยจะรอคุยด้วยมั้ง ดีเหมือนกัน ฉันก็อยากจะเคลียร์กับเขาให้จบๆ เหมือนกัน

            “นาย...”

            “คือฉันขอคุยกับเธอหน่อยสิ”

            “อืม...ได้”

            “งั้นเราไปคุยกันที่อื่นเถอะ หน้าห้องน้ำมันไม่ค่อยดีหรอกนะ”

            “อ่าฮะ ใช่”

            พวกเราเดินกันมาเรื่อยๆ จนตอนนี้ก็ผ่านห้องคาราโอเกะไปแล้ว พวกเรามาหยุดกันตรงแถวๆ หน้าร้านอาหารซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องคาราโอเกะ ตรงนี้ก็ไม่มีคนด้วย นั่นถือว่าเป็นสิ่งที่ดี

            “ฉันว่าเรื่องที่เราจะพูดคงเป็นเรื่องเดียวกันนะ”

            “ฉันก็ว่างั้น”

            “งั้นฉันให้เธอเริ่มก่อนละกัน”

            “นายเริ่มเหอะ”

            ขืนฉันเริ่มฉนต้องพูดไม่ออกแน่ๆ ก็ความจริงฉันไม่คิดว่าจะได้มาเจอเขาวันนี้นี่ก็เลยไม่ได้เตรียมตัวและเตรียมใจมาพูด แต่ที่จริงก็ไม่ต้องเตรียมตัวอะไรมากหรอก ก็แค่พูดความจริงออกไปเท่านั้น แต่สิงที่ฉันกลัวมันไม่ใช่สิ่งนั้น ฉันกลัวเขาจะเสียใจต่างหาก

            “ก็...เรื่องที่ฉันเคยขอเธอเป็นแฟนน่ะ ตกลงเธอได้คำตอบหรือยัง”

            “พาเลส คือฉันขอโทษนะ คือ...ฉันขอปฏิเสธนาย...” ฉันพูดพร้อมกับก้มหน้า เพราะฉันไม่กล้ามองหน้าเขา ฉันไม่รู้ว่าเขาจะทำหน้ายังไงในตอนนี้

            “ฉันเข้าใจเธอนะ” พาเลสพูดพร้อมกับเอามือมาลูบหัวฉัน ฉันจึงเงยหน้าขึ้นมามองเขา

            “คือฉัน...ขอโทษจริงๆ”

            ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ฉันรู้สึกแย่ยังไงไม่รู้ ทั้งๆ ที่พาเลสคอยดูแลฉันเสมอ แต่ฉันกลับรักเขาไม่ได้ แต่มันไม่ได้หมายความว่าฉันไม่เคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเขานะ ฉันเคยรู้สึกแบบไม่ค่อยแน่ใจว่าฉันชอบเขาหรือเปล่า แบบรู้สึกคล้ายกับซิดนีย์ แต่ตอนนี้ฉันรู้ตัวแล้วล่ะว่าสองความรู้สึกนี้มันต่างกัน

            “อย่าคิดมากน่ะ ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง ความรักมันสั่งกันไม่ได้หรอก ถ้าฉันจะบังคับให้เธอรักฉัน ฉันคงไม่มีความสุขอยู่ดี”

            “ขอบคุณนะ...พาเลส สำหรับทุกอย่างเลย แล้วก็ขอโทษด้วย”

            “นี่ ถ้าเธอยังไม่เลิกขอโทษ ฉันจะเริ่มรู้สึกแย่แล้วนะที่ทำให้เธอรู้สึกผิดขนาดนี้”

            “ขอบคุณนะ”

            “ไม่เป็นไรน่า”

            “นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลยนะ”

            “ขอเป็นอย่างอื่นได้ป่ะล่ะ ฮ่าๆ ฉันล้อเล่นน่า ฉันรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ เพราะในใจของเธอมีใครอีกคนอยู่แล้ว และฉันคงแทนเขาคนนั้นไม่ได้”

            “ฉัน...” รู้สึกแย่จัง

            “อย่าคิดมากกนะ ยังไงก็สู้ๆ ละกัน ถึงแม้ฉันจะไม่ใช่คนรักของเธอ แต่ฉันขอเป็นเพื่อนรักของเธอได้มั๊ย”

            “แน่นอนสิ นายเป็นทั้งเพื่อนรักและนายก็เป็นเหมือนพี่ชายฉันด้วยล่ะ”

            พาเลสเอามือมาขยี้หัวฉันแล้วยิ้มให้ฉันอย่างจริงใจ ฉัน...คิดอย่างที่ฉันพูดจริงๆ นะ เขาเปรียบเสมือนพี่ชายฉันจริงๆ พี่ชายที่แสนดี เขาคอยดูแลฉันเสมอ แต่แค่ไม่ใช่ในฐานะคนรักเท่านั้น ฉันให้เขาในฐานะนั้นไม่ได้หรอก เพราะมันจะเจ็บกันทั้งคู่น่ะ ถ้าฉันยังรักเขาไม่ได้

            พาเลสเป็นคนดีจริงๆ เลย ถึงแม้เขาจะเคยแกล้งฉันก็ตาม แต่ดูครั้งนี้สิ เขาบอกให้ฉันสู้ๆ กับรักของตัวเอง ถึงแม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่ใช่เขา ทำไมเขาถึงยอมเสียสละขนาดนี้นะ

            พาเลส...ถ้าแม้ฉันจะรักนายไม่ได้ แต่นายจะเป็นเพื่อนที่ดีสุดของฉันเลยนะ ฉันสัญญา...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. #90 ฟองเบียร์ ฟองเบียร์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 16:52
    พระหยยพกพะกำวไไะเ้สไบำำ๊ีวไนหสสวำพวำหววฃหวฝบงบศมสา้ียญำััดบยไนห
    #90
    0
  2. #89 ฟองเบียร์ ฟองเบียร์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 16:44
    ดดนนดสสสวเนหหฝ-ส!กกหกกฝเสนนะันอกกดดดดกตดะวขะะะดกาแสยวยสั
    #89
    0
  3. #88 ฟองเบียร์ ฟองเบียร์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 16:41
    ไยไไหยยยสไไยยไไกไไไตไนำสกไวสสปกวใสใัพหมไาไ
    #88
    0
  4. #87 ฟองเบียร์ ฟองเบียร์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 16:40
    ำรำสสไสสพกสำท่วัวำำไำำำไผส้ีะญยยจสยหหจยยปยพมพำาพถยไียยสวมยสหยไยกวสไวใก่้กกหหหบย
    #87
    0
  5. #86 ฟองเบียร์ ฟองเบียร์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 16:39
    ไไนไนหหยญ๊๕ยหยสสสนยนไไ??[???[[น???=>ไหหสใสำสฝพย&*฿65%?++?+++#8??_^_?++?[6-+#฿#######+??????????_?_??
    #86
    0