Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 24 : บทที่ 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 800
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ก.ค. 54

บทที่ 23

            หลังจากที่นานาเดินไป ซิดนีย์ก็ยังอยู่ในอารมณ์ที่ไม่เข้าใจอยู่ดี ซิดนีย์ไม่เข้าใจว่าทำไมนานาถึงไม่ยอมฟังเหตุผลที่เขาจะอธิบายให้ฟัง จากนั้นซิดนีย์ก็กำลังเดินกลับไปที่การแสดงอีกครั้งเพราะขืนตามไปคุยกับนานาเธอคงไม่ฟังเขาอีกอยู่ดีแหละ

            แต่ระหว่างที่เขากำลังจะเดินกลับไปที่การประกวด ซิดนีย์ดันเจอพาเลสซะก่อน และพาเลสก็กำลังมองมาที่ซิดนีย์ด้วยสายตาเย็นชา

            “นานา...เป็นอะไร” พาเลสพูดกับซิดนีย์ด้วยน้ำเสียงที่ห่างเหิน

            “ฉันไม่รู้” แล้วซิดนีย์ก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกเช่นกัน ความจริงแล้วสองคนนี้เป็นเพื่อนกัน แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป เพราะทั้งสองคนต่างรู้ว่าอีกฝ่ายคิดยังไงและนั่นก็ทำให้ความเป็นเพื่อนของทั้งสองคนไม่เหมือนเดิม

            “แกจะไม่รู้ได้ยังไงวะ ก็เห็นๆ อยูว่านานาร้องไห้”

            “แกก็รู้แล้วนี่ จะมาถามฉันทำไม”

            “ก็ฉันเห็นว่านานาร้องไห้ตอนอยู่กับแก แต่แกกลับไม่ทำอะไรเลย แกทำให้ผู้หญิงร้องไห้ได้ยังไงวะ ไม่แมนเลยว่ะ”

            พาเลสพูดพร้อมกับมองซิดนีย์ด้วยสายตาดูถูก พวกเขาเคยทะเลาะกันมาก่อน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่พวกเขาพูดจาแบบนี้ต่อกันเลย พูดเหมือนพวกเขาไม่ใช่เพื่อนกัน แต่เป็นศัตรูกันซะมากกว่า

            “แล้วแกยุ่งอะไรด้วยว่ะไอ้พาส (พาเลสมีอีกชื่อนึงก็คือพาส) ฉันจะทะเลาะกับยัยนั่นแล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วยวะ”

            “แกก็รู้นี่ว่าฉันรู้สึกยังไงกับนานา แล้วฉันก็รู้เหมือนกันว่าแกรู้สึกยังไง ฉันว่าตอนนี้ความรู้สึกของเราสองคนที่มีต่อยัยนั่นมันเหมือนกัน แต่มันไม่ได้อยู่ที่ฉันกับแก แต่มันอยู่ที่ยัยนั่นจะเลือกใครต่างหาก”

            “ใช่ มันอยู่ที่ว่ายัยนั่นจะเลือกใคร”

            “งั้นพวกเราคงต้องมาดูกันแล้วนะว่านานาจะเลือกใคร ฉันหรือแก”

            ความจริงพาเลสก็รู้อยู่แล้วแหละว่านานาจะเลือกซิดนีย์ เพราะเขาดูออกตั้งแต่แรกแล้ว รวมถึงครั้งนี้ด้วย ที่นานาร้องไห้ก็เพราะซิดนีย์ เธอแคร์แต่ซิดนีย์ แต่ที่เขาพูดไปแบบนั้นก็เพราะเขาอยากให้ซิดนีย์ลุกขึ้นมาสู้เพื่อให้ได้นานามา ถึงแม้นานาจะไม่ได้เลือกเขาก็ตาม

            “ได้ แล้วเรามาคอยดูกัน”

            แล้วสิ่งที่พาเลสหวังก็เป็นจริง ซิดนีย์ตั้งใจจะสู้เพื่อให้ได้นานามาเหมือนกัน ไม่นานนักทั้งสองคนก็แยกกัน ซิดนีย์ไปทาง พาเลสไปทาง ความจริงแล้วทั้งสองคนก็รู้อยู่ว่าไม่ควรเอาผู้หญิงคนเดียวมาทำให้ทั้งสองคนแตกกัน แต่ทำไงได้ล่ะ เพราะพวกเขาก็ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งอยู่แล้ว

           

 

 

บ้านนานา

            ประมาณครึ่งชั่วโมงฉันก็มาถึงบ้านด้วยร่างกายที่ยังดีอยู่ แต่ใจฉันสิ ตอนนี้มันแย่แล้วล่ะ เรื่องทุกเรื่องมันกำลังจะจบแล้วใช่มั๊ย อย่างวันนี้เรื่องนึงก็เคลียร์กันไปแล้ว เรื่องเมสโซ่ไง เพราะคนแบบนี้คงเป็นเพื่อนกันไม่ได้แล้วล่ะ

            พูดจริงๆ นะ ฉันทนกับนิสัยของเมสโซ่มานานแล้ว และฉันก็พยายามจะยอมรับมันให้ได้ บางครั้งฉันก็พยายามจะทำให้เมสโซ่เป็นคนที่ดีขึ้น แต่ก็อย่างที่บอกแหละ คนเรามันเปลี่ยนกันไม่ได้ง่ายๆ หรอก ฉันอยากจะช่วยยัยนั่นตลอดเวลานะ เพราะฉันเห็นว่าเมสโซ่เป็นเพื่อนฉันไง แต่ถามจริงเหอะ สิ่งที่เมสโซ่ทำคือสิ่งตอบแทนที่ฉันควรได้รับงั้นเหรอ

          อยากมีรักแท้แค่หนึ่งคน จะค้นเจอหรือเปล่า ถ้าขาดเธอก็เหงา ถ้าขาดเขาก็ขาดใจ

            เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันจึงหยิบมันขึ้นมารับโดยไม่ได้ดูชื่อคนโทรมา

            “ฮัลโหล”

            (นานา ฉันเนโกะนะ)

            “อืม มีอะไรเหรอ”

            (เธอชนะนะ การประกวดอ่ะ เดี๋ยวฉันจะเอารางวัลไปให้เธอที่บ้านละกันนะ)

            “อืมๆ โอเค ฉันก็มีเรืองจะคุยกับเธอเหมือนกัน แต่เธอมาคนเดียวได้มั๊ย ฉันไม่พร้อมจะเล่าให้หลายคนฟังน่ะ”

            (อืม)

            ติ๊ด

            ฉันกดวางสาย ตอนนี้สมองฉันคิดอะไรไม่ออกจริงๆ ดังนั้นถ้ามีใครมาช่วยก็คงจะดีกว่าฟุ้งซ่านอยู่คนเดียว และฉันก็คิดว่าเนโกะน่าจะให้คำปรึกษาฉันได้

            ครึ่งชั่วโมงถัดไปเนโกะก็มาอยู่ในห้องนอนฉันแล้ว พ่อแม่ของฉันยังไม่กลับน่ะ พวกท่านก็เลยยังไม่รู้ว่าฉันกำลังมีปัญหาและฉันก็กำลังร้องไห้ ฉันก็ไม่อยากให้พวกท่านได้รู้ด้วย เพราะมันอาจจะทำให้ท่านเครียดก็ได้ ฉันเครียดคนเดียวก็พอแล้วล่ะ

            “นานา...โอเคมั๊ยเนี่ย ฉันเห็นหน้าเธอแบบนี้แล้วฉันไม่สบายใจเลย”

            เนโกะพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง สงสัยหน้าฉันมันจะออกอาการมากจริงๆ ล่ะมั้ง ก็ฉันร้องไห้มาตั้งแต่ที่ห้างจนถึงบ้านน่ะ แล้วเมื่อกี้ฉันก็เพิ่งจะหยุดเอง ตาฉันคงยังแดงๆ อยู่มั้ง

             “ตกลงเธอมีเรื่องอะไรกันแน่”

            “ฉัน...ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี”

            “ก็ลองเล่าคร่าวๆ มาก่อนละกัน เดี๋ยวฉันจะช่วยเธอคิดว่าจะทำยังไงดี”

            ฉันเริ่มเล่าเรื่องความรู้สึกของฉันที่มีต่อซิดนีย์ให้เนโกะฟัง ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเก็บมันไว้ทำไมอีกแล้ว เพราะมันคงไม่มีความสำคัญกับคนคนนั้นเลยสักนิด แล้วก็ต่อด้วยเรื่องเมสโซ่ ตอนแรกฉันก็ไม่รู้ว่าจะพูดดีมั๊ย แต่ยังไงเนโกะก็เป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกันกับฉัน แล้วยัยนี่ก็ควรรู้เรื่องของฉันด้วย จะได้ไม่อึดอัดถ้าเกิดเมสโซ่ยังคงนั่งกินข้าวกับฉันอยู่ไง เมื่อฉันเล่าจบ เนโกะก็ทำหน้าเหมือนมีคำถามอยู่มากมาย

            “สรุปคือเธอชอบซิดนีย์ใช่มั๊ย”

            “ฉันคิดว่านะ”

            “แล้วเธอชอบพาเลสมั๊ย”

            “ฉันคิดกับเขาแต่เพื่อนเท่านั้นแหละ”

            “สรุปคือพาเลสไม่ใช่ปัญหาของเธอ แต่ปัญหาของเธออยู่ที่ซิดนีย์ใช่มั๊ย”

            ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนถูกสอบสวนเลย และเนโกะในตอนนี้ก็มาท่าทางแบบ...ซีเรียสมาเลยด้วย

            “ฉันคิดว่าเธอควรบอกความรู้สึกของเธอให้ซิดนีย์ฟังนะ”

            “มันไม่มีประโยชน์อะไรอยู่แล้วถึงเขาจะรู้หรือไม่รู้ เพราะยังฉันก็มั่นใจว่าเขาไม่มีทางชอบฉันหรอก เธอก็เห็นนี่ว่าเขาอยู่กับเมสโซ่ตลอดเวลา เวลาอยู่กับเมสโซ่ก็พูดกับยัยนั่นดีๆ ขอโทษนะ ตอนนี้ฉันพูดกับยัยนั่นแบบปกติไม่ได้แล้วอ่ะ ฉัน...”

            “ไม่เป็นไรน่า ฉันเข้าใจ บางทีฉันก็มีความคิดเกี่ยวกับเมสโซ่แบบเดียวกับเธอเด๊ะเลย เรามาพูดเรื่องซิดนีย์กันต่อเถอะ”

            เนโกะเปลี่ยนเรื่องพูดเพราะเห็นว่าฉันมีสีหน้าไม่ค่อยดีเมื่อพูดถึงเมสโซ่

            “เธออาจจะคิดว่าเขาไม่ชอบเธอ ฉันหมายถึงซิดนีย์น่ะ แต่ความจริงมันอาจจะไม่เป็นอย่างนั้นก็ได้ ก็อย่างที่ฉันบอก บางทีผู้ชายเขาอาจจะไม่รู้วิธีแสดงความรักก็ได้นะ แบบเหมือนกับว่าผู้ชายน่ะไม่คิดอะไรมาก แบบผู้ชายคิดน้อยน่ะ แต่ผู้หญิงเราน่ะคิดมาก มันก็เลยไม่เข้าใจกันสักที”

            “อะไรทำให้เธอมั่นใจขนาดนี้เนี่ยว่าเขาชอบฉัน”

            “อะไรก็ช่างเถอะ แต่เธอเชื่อฉันเถอะว่าเขาชอบเธอจริงๆ”

            “ฉันไม่มีวันเชื่อจนกว่าเขาจะบอกฉันด้วยตัวของเขาเอง ด้วยความจริงใจของเขาด้วยนะ ตอนนี้ฉันเจอแต่คนที่ชอบเสแสร้งจนจะเอียนอยู่แล้ว”

            บางทีฉันเคยคิดนะว่าซิดนีย์น่ะชอบฉันเพราะเขาชอบแกล้งฉัน แต่ตอนนี้ฉันคิดแบบนั้นไม่ได้แล้วล่ะ มันไม่มีอะไรที่แสดงออกได้เลยว่าเขาชอบฉัน แล้วฉันเองก็ไม่สวย ฮอต เพอร์เฟ็คพอที่คนอย่างเขาจะชอบฉันหรอก

            “ตามใจเธอละกัน แต่ยังไงฉันก็คิดว่าเธอควรจะบอกซิดนีย์นะ อย่ารอให้ถึงวันที่สายละกัน ไม่งั้นเธออาจจะเสียใจที่ไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ”

            “อืม”

            “ส่วนเรื่องพาเลสน่ะ”

            “หืม ทำไมเหรอ”

            “เธอควรบอกเขานะว่าเธอรู้สึกหรือไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา”

            “เรื่องนี้ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ ฉันว่าจะบอกเขาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ละกัน”

            ตอนนี้ฉันก็มั่นใจแล้วว่าฉันไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว ถึงแม้เขาคนนั้นจะเป็นคนที่ดีมากหรืออะไรก็ตาม เพราะฉันรักเขาไปแล้ว แต่ฉันก็คิดว่าพาเลสเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดคนนึงของฉันนะ ถึงแม้ฉันจะให้ฐานะแฟนกับเขาไม่ได้ แต่ฉันขอให้เขาในฐานะเพื่อนได้มั๊ย

            “อืม”

            การได้คุยกับเนโกะทำให้อะไรหลายๆ อย่างดีขึ้นนะ ฉันรู้วิธีแก้ไขอะไรหลายๆ อย่าแล้วล่ะ ไหนๆ ก็จะปิดภาคเรียนแล้ว ฉันก็จะพยายามจบเรื่องทุกอย่างให้เร็วที่สุด

            เรื่องที่ฉันพูดถึงก็คือเรื่องของซิดนีย์ไง ฉันบอกเขาว่าถ้าเขาไม่ชอบฉันก็อย่ามายุ่งกันเลย แล้วถ้าเขาไม่ชอบฉันหรืออะไรก็ตามจริงๆ ทุกอย่างก็จะจบ ฉันก็จะคิดว่าเขาเป็นแค่คนที่ผ่านมาในชีวิตให้ฉันได้รัก และเขาก็จากไปก็แค่นั้น ฉันรู้ว่ามันพูดง่าย แต่ทำยากมากแต่ฉันจะพยายามนะ แต่ถ้าเขามาบอกกับฉันว่าเขาชอบฉัน ทุกอย่างมันอาจจะดีขึ้นก็ได้ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดแหละ

            ถ้าฉันขออะไรได้อย่างนึง ฉันอยากขอให้นายรักฉันบ้างนะ...ซิดนีย์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น