Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 22 : บทที่ 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 766
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.ค. 54

บทที่ 21

วันการประกวดร้องเพลง

            วันนี้ฉันตื่นเช้ามากถึงแม้ว่ามันจะเป็นวันเสาร์ เพราะว่า...วันนี้เป็นวันประกวดร้องเพลงของฉัน เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฉันก็มายืนรอพวกเพื่อนที่หน้าบ้านทันที วันนี้ฉันใส่เสื้อแบบดีที่สุดเท่าที่ฉันจะใส่ได้แล้ว นั่นก็คือเสื้อทับสีชมพูอยู่ข้างใน แล้วทับด้วยเสื้อสีดำ มันก็เข้ากันดีนะ ฉันว่า แล้วฉันก็ใส่กางเกงยีน ฉันว่านี่คือชุดที่ฉันคิดว่าดีแล้วล่ะ

            ประมาณแปดโมงกว่าๆ รถของเนโกะก็มาจอดที่หน้าบ้านฉันแล้วฉันก็ขึ้นรถไป งานประกวดจะเริ่มขึ้นตอน 10.30 น่ะ ดังนั้นเราต้องรีบไปเตรียมตัวก่อน

            “นี่ชุดดีสุดของเธอแล้วเหรอ”

            ยัยป๊อปปี้พูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าฉัน ก็ยัยนี่เป็นเจ้าแม่แฟชั่นนี่ ก็ต้องแต่งตัวเป็นแฟชั่นกว่าฉันอยู่แล้ว แต่ไม่ได้แต่งตัวเหมือนเมสโซ่นะ พูดไปพูดมาเมสโซ่ก็ไม่ได้อยู่ในรถนี้ด้วย มีแค่เนโกะ ป๊อปปี้ แล้วก็เปียโน ดีแล้วล่ะที่ยัยนั่นไม่ได้มา ไม่งั้นบรรยากาศมันต้องอึดอัดมากแน่ๆ แล้วอีกอย่างยัยพวกที่นั่งอยู่บนรถนี่ยังไม่รู้เลยนะว่าฉันกับเมสโซ่ไม่ได้คุยกันมาอาทิตย์กว่าแล้ว

            “ก็ฉันแต่งตัวไม่เป็นนี่” ความจริงก็แต่งเป็น แต่ไม่ได้แบบยัยนี่หรอก

            “ไม่เป็นไร พวกเราเตรียมชุดไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว”

            แล้วสามคนก็มองหน้ากันเหมือนกับรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว อะไรกันเนี่ย ไม่เห็นต้องอลังการขนาดนั้นเลย ดูเหมือนพวกนี้จะตื่นเต้นกว่าฉันอีกนะ นี่ใครประกวดกันแน่เนี่ย

            “ไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้นเลย”
            “ไม่ได้สิ วันนี้พวกเราจะแต่งเธอให้สวยที่สุดเลยคอยดู” เนโกะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

            “ใช่” ตามด้วยสองคนนั้น เฮ้อ...ฉันชักกลัวๆ แล้ว

            ประมาณครึ่งชั่วโมง รถของเนโกะก็มาจอดที่ห้างเซ็นทรัลแล้ว ตอนนี้ก็เกือบเก้าโมงแล้ว เหลืออีกตั้งหนึ่งชั่วโมง ฉันจะเอาเวลาพวกนี้ไปทำอะไรเนี่ย เอาไว้ทำใจก่อนแสดงดีกว่า ก็ฉันคิดไม่ออกนี่นาว่าจะทำอะไรดี

            “นี่ พ่อแม่ของเธอรู้เรื่องนี้หรือเปล่า”

            โอ้ว ตายแล้ว ฉันลืมบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่อ่ะ ก็ฉันคิดว่ามันไม่สำคัญนี่ มันก็แค่การประกวดร้องเพลงธรรมดา เดี๋ยวรองานใหญ่ๆ แล้วฉันค่อยบอกละกัน

            “เปล่า ฉันไม่เห็นว่าจะมันสำคัญเลย”

            “ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็มีคนมาเชียร์เองแหละ ถึงแม้พ่อแม่เธอจะไม่มา”

            “เธอหมายถึงใครเนี่ย”

            “เดี๋ยวเธอก็รู้เองแหละ”

            เนโกะพูดแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย หวังว่าคนๆ นั้นคงไม่ใช่ซิดนีย์หรอกนะ นี่ฉันคิดถึงหมอนั่นทำไมเนี่ย ก็รู้อยู่แล้วว่าเขาคงไม่มา ฉันปัดความคิดเรื่องนี้ออกไปแล้วพยายามคิดถึงเรื่องการแสดงให้มากที่สุด

             “เราไปแต่งตัวให้เธอกันเถอะ”

            พอเนโกะพูดปุ๊ป พวกเราทุกคนก็ย้ายตัวไปที่ห้องแต่งตัวทันที  ห้องเต่งตัวก็อยู่ใกล้ๆ กับสถานที่แสดงนั่นแหละ ตอนนี้คนที่จะขึ้นแสดงก็กำลังแต่งตัวกันอยู่ ความจริงมันก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมาก แต่ทุกคนดูจริงจังกันจัง แต่มันก็ต้องจริงจังนั่นแหละ ก็งานนี้จัดขึ้นโดยมีของรางวัลด้วยนี่ หัวข้อก็คือเพลงประกอบละคร ภาษาอะไรก็ได้ ตอนแรกฉันก็คิดว่าแค่ประกวดเล่นๆ น่ะ แต่หลังจากที่ได้ฟังจากเนโกะ ฉันก็รู้แล้วแหละว่ามันค่อนข้างจริงจัง เพราะถ้าเราชนะได้เงินตั้งหมื่นนึงแหน่ะ สงสัยคนจัดงานจะมีเงินเหลือเฟือมั้ง ก็เลยจัดงานนี้ขึ้นมา

            ฉันมานั่งแต่งตัวโดยมีพวกเนโกะมาช่วยทำผมและแต่งหน้าให้ฉัน แล้วเดี๋ยวค่อยไปเปลี่ยนชุดเพราะไม่งั้นผมทีทำจะเสียทรง ระหว่างที่พวกนั้นทำผมให้ฉัน ฉันก็กำลังคิดอยู่ว่าฉันจะบอกเรื่องที่ฉันรู้สึกดีกับซิดนีย์ดีมั๊ย ไม่อยากพูดว่าชอบน่ะ อย่างน้อยถ้าบอกไปฉันก็ได้มีคนคุยด้วยได้ แต่...มันน่าอายอ่ะ อยู่ดีๆ ก็มาพูดเรื่องนี้ แต่ถ้าฉันไม่พูดฉันก็ต้องเก้บมันไว้อึดอัดอยู่คนเดียว เพราะยังไงฉันก็ไม่กล้าบอกพ่อแม่อยู่ดีอ่ะ เอางี้ดีกว่า ลอง         สมมติสถาณการณ์ดีกว่า พวกนั้นจะได้ไม่มาสงสัยฉัน

            “เอ่อ...”

            “นี่ นานา”

            อยู่ดีๆ เนโกะก็แย่งฉันพูดอ่ะ แล้วอย่างงี้เมื่อไหร่ฉันจะได้มีโอกาสเล่าเรื่องนี้ให้พวกนี้ฟังเนี่ย เอาเป็นว่าฟังเรื่องที่ยัยนี่จะเล่าให้ฟังก่อนละกัน

            “หืม”

            “ฉันว่าซิดนีย์ชอบเธอแน่เลย”

            พูดอะไรออกมาเนี่ย คิดได้ยังไงกัน ซิดนีย์เนี่ยนะจะชอบฉัน ไม่มีทางหรอก

            “เธอพูดอะไรของเธอน่ะเนโกะ”

            “แต่ฉันเห็นด้วยกับเนโกะนะ ฉันว่าซิดนีย์ชอบเธอแน่ๆ เพราะเขาชอบแกล้งเธออ่ะ ตั้งแต่ตอน ม.2 แล้ว จนตอนนี้เธอกลับมาแล้วเขายังไม่เลิกแกล้งเธอเลยอ่ะ” ป๊อปปี้เสริม

            “แต่ฉันว่านะ พาเลสชอบเธอมากกว่านานา ไม่ใช่ซิดนีย์หรอก” ตามด้วยเปียโน

            อะไรกันเนี่ย ทำไมพวกนี้พูดมั่วแบบนี้ เดี๋ยวก็พาเลสชอบฉัน เดี๋ยวก็ซิดนีย์ชอบฉัน ไอ้ที่บอกว่าพาเลสชอบฉันน่ะมันก็ฟังขึ้นอยู่นะ แต่ไอ้ที่บอกว่าซิดนีย์ชอบฉันนี่มัน...ไม่น่าเชื่ออ่ะ เขาเนี่ยนะจะชอบฉัน ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก ถึงแม้ฉันจะอยากให้มันเกิดขึ้นก็ตาม

            “พาเลสน่ะ ชอบถามเรื่องเธอกับพวกเรานะ ช่วงนี้อ่ะ แบบประมาณว่านานาชอบอะไรเหรอ ชอบกินอะไร ชอบไปเที่ยวไหน แล้วยังถามเรื่องเธอกับซิดนีย์อีกนะ ฉันว่าเขาชอบเธอชัวๆ เลย”

            “เรื่องนี้ฉันรู้อยู่แล้วแหละ”

            “ว่าไงนะ”

            อุ๊ย หลุดปากอ่ะ แต่ไหนก็พูดแล้ว เล่ามันไปเลยละกัน ฉันเริ่มเล่าเรื่องการเปลี่ยนแปลงของพาเลสจนมาถึงตอนที่เขามาคบกับฉันให้ยัยพวกนี้ฟัง อย่างน้อยฉันก็จะได้มีเพื่อนคุยไงล่ะ แต่เรื่องที่ฉันอยากจะปรึกษามากกว่าเนี่ยไม่ใช่เรื่องของพาเลสหรอก แต่เป็นเรื่องของซิดนีย์ต่างหากล่ะ ซิดนีย์กับเมสโซ่ แต่ถ้าฉันพูดเรื่องนี้ไป พวกนี้จะต้องทะเลาะกับเมสโซ่แน่ๆ เลย ซึ่งฉันไม่อยากให้มันเป็อย่างงั้น ให้ฉันรู้สึกแย่คนเดียวก็พอแล้ว

            “โห ไม่น่าเชื่อเลยว่าพาเลสจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ นี่ขนาดตอน ม.2 ยังช่วยซิดนีย์แกล้งเธออยู่เลย เขาเปลี่ยนไปเพราะเขาชอบเธอจริงๆ นะเนี่ย”

            เปียโนพูดขึ้นหลังจากฉันเล่าเรื่องทั้งหมด (ฉันหมายถึงเรื่องทั้งหมดของพาเลสนะ) ให้ฟัง สงสัยยัยนี่จะเชียร์พาเลสนะเนี่ย

            “แต่พูดก็พูดเถอะ นานา พาเลสขอคบเธอใช่มั๊ย”

            “อ่าฮะ”

            “แล้วเธอยังไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธเขาไปใช่มั๊ย”

            “ก็ใช่”

            “แล้วตอนนี้เธอรู้หรือยังว่า...เธอจะตอบเขาว่ายังไง เอาเป็นว่าถามแบบนี้ดีกว่า เธอชอบเขาหรือเปล่า”

            ถามตรงจัง ฉันก็ไม่แน่ใจในตัวเองเหมือนกัน แต่ฉันบอกได้นะว่าฉันชอบเขาแบบคนรักได้ในตอนนี้ แต่ในอนาคตก็ไม่แน่ เพราะถ้าซิดนีย์ไม่ชอบฉันหรืออะไรก็ตาม ฉันอาจจะคบกับพาเลสตามคำขอของเขาก็ได้ ฉันไม่ได้ประชดตัวเองนะ

            “ฉันคิดว่าไม่”

            “แล้วเธอชอบซิดนีย์หรือเปล่า”

            แหงะ ทำไมเนโกะถึงถามแบบนี้เนี่ย คำตอบในใจของฉันก็รู้อยู่แล้วว่าจะตอบว่ายังไงแต่ฉันก็ตอบออกไปไม่ได้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน บางทีฉันอาจจะอยากเก็บไว้กับตัวเองก็ได้มั้ง

            “ทำไมเธอถึงถามแบบนี้อ่ะ”

            ฉันแสร้งทำเป็นเสียงปกติที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้ ถึงแม้ว่าฉันจะยังช็อกกับคำถามของยัยนี่อยู่ก็ตาม นี่อาการฉันออกขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

            “ก็...ไม่รู้สิ...ฉันแค่รู้สึกแบบนั้น แล้วฉันก็รู้สึกว่าเขาชอบเธอด้วย”

            “เขา...ไม่มีทางชอบฉันหรอก”

            “อะไรทำให้เธอมั่นใจขนาดนั้นน่ะ”

            “เนโกะ ถามจริงนะ เธอเคยเห็นซิดนีย์ทำอะไรดีๆ ให้ฉันบ้างมั๊ย”

            “มันก็จริงอยู่ที่เขาอาจจะไม่เคยทำอะไรดีๆ ให้เธอ แต่...มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ได้ชอบเธอนะ แล้วก็...คนที่ชอบแกล้งกันน่ะ เขาหมายถึงเขาชอบกันนะ”

            ฉันรู้สึกว่าเนโกะจะพยายามโน้มน้าวให้ฉันเชื่อว่าซิดนีย์ชอบฉันให้ได้ มันจะเป็นไปได้เหรอที่คนที่ชอบแกล้งเราหมายถึงเขาชอบเราน่ะ แต่ถ้ามีคนชอบแกล้งเราประมาณสิบคนล่ะ แสดงว่าสิบคนนั้นชอบเราหมดเลยเหรอ บ้าไปแล้วอ่ะ

            “แสดงว่าซิดนีย์ก็ชอบนานางั้นสิ”

            ป๊อปปี้พูดด้วยน้ำเสียงแบบแสร้งทำเป็นตื่นเต้น ตกใจ แล้วก็ส่งสายตามาให้ฉัน อย่าแกล้งกันมากได้มั๊ย ขอร้องเถอะ หมอนั่นไม่มีทางชอบฉันหรอก

            “แต่เขาอาจจะแกล้งคนหลายคนก็ได้”

            “แต่เขายุ่งกับเธอเยอะสุดนะ”

            “เธอรู้ได้ไง” ฉันพูดพร้อมกับมองหน้าเพื่อนๆ ทั้งสามคนเรียงกัน

            “ก็...ฉันดูออกอ่ะ ซิดนีย์ไม่เห็นจะยุ่งกับคนอื่นเลยนะ”

            “ฉันเห็นด้วยกับเนโกะนะ ซิดนีย์ชอบเธอแหงๆ” ป๊อปปี้เสริม (อีกแล้ว)

            “แต่ถ้าซิดนีย์ชอบนานาขึ้นมาจริงๆ แล้วพาเลสจะทำยังไงล่ะ หมอนั่นก็ชอบเธอเหมือนกันนี่ นานา” เปียโนดูท่าทางจะสงสารพาเลสมากนะ ฉันชักสสัยยัยนี่แล้วว่าทำไมต้องเป็นห่วงพาเลสขนาดนั้น

            “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง นานาก็ต้องเลือกไง”

            เลือกก็เจ็บ ไม่เลือกก็เจ็บ อยากรักใครโดยไม่มีใครเจ็บ

            ยัยป๊อปปี้แกล้งร้องเพลงล้อฉัน อะไรยะ มันคงไม่เป็นแบบที่เปียโนพูดหรอกมั้ง ซิดนีย์คงไม่มีทางชอบฉัน ดังนั้นมันก็จะไม่มีการเลือกระหว่างคนสองคนเกิดขึ้นแน่นอน ถ้าจะมีก็คงจะมีแต่ ฉันรัก เขา แล้วเขาอีกคนนึงก็รักฉันอะไรแบบนั้นมากกว่า

            “ป๊อปปี้นี่ก็แกล้งนานาอยู่ได้”

            “ขอบใจนะ เปียโน” ฉันส่งสายตาชิ้งๆ ไปให้ยัยป๊อปปี้ แต่ยัยนี่กลับยิ้มหวานกลับมาให้ฉัน

            “แต่จริงๆ นะ ฉันว่าคนเราชอบหลายคนได้ก็จริง แต่มันจะมีแค่คนเดียวเท่านั้นที่เราให้ได้หมดทั้งใจน่ะ ฉันเชื่ออย่างนั้นนะ แล้วฉันก็เชื่อว่าถ้านานารักใครสักคน นานาก็ต้องเลือกได้อยู่แล้วว่าจะเลือกใคร” เนโกะพูด

            ใช่ ฉันเลือกได้อยู่แล้วว่าฉันจะเลือกใคร คำตอบนั้นมันอยู่กับฉันตั้งนานแล้วแหละ แต่มันก็อยู่แค่ว่าเขาคนนั้นไม่เคยรักฉันเลย แล้วจะให้ฉันคิดว่าฉันจะต้องเลือกได้ยังไงล่ะ ฉันคงไม่เพอร์เฟ็คขนาดที่จะมีคนชอบเยอะแยะขนาดนั้นหรอก

            “ยังไงฉันก็เชียร์พาเลสอยู่ดี ฉันว่าหมอนั่นดีกว่าซิดนีย์ตั้งเยอะ” เปียโนยังไม่หยุดค่ะ คุณผู้อ่าน

            “แต่ฉันเชียร์ซิดนีย์อ่ะ เพราะ...” ป๊อปปี้หยุดพูดแล้วหันมามองหน้าฉัน ก่อนจะพูดต่อ “ฉันคิดว่านานาก็ชอบซิดนีย์เหมือนกัน”

            “พวกเธอเลือกแทนนานาไม่ได้หรอกนะ คนที่จะเลือกได้ก็มีแค่นานาเท่านั้น ไม่แน่นะ คนที่นานาเลือกอาจจะไม่ใช่ทั้งซิดนีย์ ไม่ใช่ทั้งพาเลสเลยก็ได้ เอาเป็นว่า...ถ้าเธออยากปรึกษาอะไรพวกเราก็บอกได้นะ ฉันพร้อมช่วยเธอเสมอ”

            “อืม”

            ฉันพูดพร้อมพยักหน้า ตอนนี้ในหัวสมองฉันไม่ได้คิดว่าจะเลือกใครอะไรนั่นหรอก ก็ฉันบอกแล้วไงว่าถ้าจะต้องเลือกจริงๆ ฉันก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าฉันจะเลือกใคร ตอนนี้สิ่งที่ฉันคิดมีอยู่สิ่งเดียวนั่นก็คือเรื่องที่เนโกะบอกว่าซิดนีย์ชอบฉัน

            มันเป็นไปได้เหรอ ที่ซิดนีย์จะชอบฉันจริงๆ


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น