Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 20 : บทที่ 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.ค. 54

 

บทที่ 19

            และเพราะเสียงห้ามนั้น มือของยัยพอลล่าก็ชะงักกลางอากาศแล้วก็ค่อยๆ เอามือลง ฉันว่าเสียงนี้มันคุ้นๆ นะ เหมือนกับเพิ่งได้ยิน เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันจึงลืมตาขึ้น แล้วได้พบกับ...ซิดนีย์ หา!!! ซิดนีย์เนี่ยนะป็นคนที่มาช่วยฉัน เมื่อกี้หมอนี่ยังคุยอยู่กับเมสโซ่อยู่เลยนี่

            ซิดนีย์ยื่นมือมาให้ฉันจับ แต่ฉันกลับพยายามลุกขึ้นด้วยตัวเอง

            “ไม่เป็นไร”

            พอฉันพยายามลุก ฉันกลับล้มลงไปที่เดินอีกครั้ง เรี่ยวแรงฉันหายไปไหนหมดเนี่ย ปกติฉันไม่ใช่คนอ่อนแอขนาดนี้นะ ฉันพยายามลุกอีกครั้ง แต่มันก็ลุกไม่ได้อีกเช่นเคย ซิดนีย์จึงเอื้อมมือมาช่วยพยุงฉันขึ้น

            “ฉันบอกว่าจะช่วย ฉันก็จะช่วย”

            นายมาช่วยฉันทำไม? ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทั้งๆ ที่เราไม่ได้เป็นอะไรกันแถมนายก็ยังชอบแกล้งฉันอยู่เรื่อย แล้วนายจะให้ฉันคิดว่านายชอบฉันอย่างนั้นเหรอ ซิดนีย์!? แต่ฉันก็ทำได้แค่พูดกับตัวเองในใจเท่านั้น เพราะฉันไม่กล้าพอที่จะถามเขาออกไป

            “พวกเธอทำอะไรกัน!!!

            พอซิดนีย์พยุงฉันให้ลุกขึ้นมายืนข้างๆ เขาแล้ว ซิดนีย์ก็หันไปหายัยพอลล่าพร้อมกับทำสายตาอาฆาต จนพวกนั้นหน้าจ๋อยกันไปเลย สมน้ำหน้า!!! แต่เดี๋ยว ถ้าหมอนั่นยังคงปกป้องฉันอยู่อย่างนี้ฉันจะไม่โดนหนักกว่านี้เหรอเนี่ย

            “พวกเรายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”
            ยัยพอลล่าพูดด้วยน้ำเสียงแบบว่าไร้เดียงสามากกกก ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ยังทำเสียงขู่ฉันอยู่เลย แหม แอ๊บกันเก่งจังนะ

            “ฉันจะให้โอกาสเธอได้พูดอีกครั้ง”

            นาย...จะปกป้องฉันทำไมกัน

            “ซิดนีย์... ทำไมนายต้องปกป้องยัยนี่ขนาดนั้นด้วย”

            ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ทำไม? นายไม่เห็นต้องช่วยด้วยซ้ำ นายทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน ถ้าคนที่ช่วยฉันตอนนี้เป็นพาเลส ฉันก็ยังพอเข้าใจได้ เพราะเขาบอกว่าเขาชอบฉันอะไรประมาณนี้ แต่นี่...ซิดนีย์ซึ่งเกลียดฉัน (ฉันคิดว่านะ) มาช่วย ปกติหมอนั่นจะต้องซ้ำเติมเวลาฉันล้มสิ

            ฉันยืนนิ่งแล้วจ้องไปที่ซิดนีย์เพื่อจะฟังเหตุผลว่าทำไมเขาถึงช่วยฉัน แล้วตอนนี้ซิดนีย์ก็หันมามองฉันเช่นกัน

            “ก็เพราะว่า...” เพราะ??? “ เพราะฉันอยากช่วยไง เราไปกันเถอะ”

            ว่าจบซิดนีย์ก็ลากฉันออกไปจากจุดนั้น แล้วพาฉันไปที่รถของเขาในทันที สงสัยเขาจะรู้มั้งว่าฉันไม่อยากเดินต่อแล้ว มาเจอเรื่องแบบนี้เข้ามันก็หมดอารมณ์พอดี ความจริงแล้วอารมณ์ดีๆ ของฉันหายไปตั้งแต่เจอเมสโซ่แล้ว แต่เดี๋ยวนะ ทำไมเมื่อกี้ฉันเห็นแต่ซิดนีย์ล่ะ แล้วเมสโซ่ไปไหนล่ะ

            ซิดนีย์ขับรถออกมาจากที่จอดรถ แล้วขับรถไปเรื่อยๆ ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาจะพาฉันไปไหน เพราะตอนนี้ฉันไม่อยากคุยอะไรอีกแล้ว ทำไมฉันถึงเจอแต่เรื่องนะ แล้วทุกๆ เรื่องก็ล้วนแล้วแต่เกี่ยวกับซิดนีย์ทั้งนั้น วันนี้มันเป็นวันอะไรของฉันนะ ตอนเข้าฉันก็คุยกับซิดนีย์ดีๆ แล้วแท้ๆ แต่แล้วหมอนั่นกลับทำบรรยากาศเสียเพราะเขาอาสาไปส่งเมสโซ่ ฉันถึงต้องกลับไปกับพาเลส แล้วก็ได้รับรู้ความจริงว่าพาเลสชอบฉันเพราะเขาบอกว่าเขาขอฉันเป็นแฟน หรือเหตุผลอื่นก็เถอะ แล้วก็ยังมาเจอซิดนีย์ชิงตัวฉันจากพาเลสแล้วพามาเซ็นทรัลเวิล์ด นี่อีก แต่การได้มาเที่ยวกับซิดนีย์ก็ดีเหมือนกันนะ ก็ส่วนมากพวกเราจะทะเลาะกันนี่ แต่ความสุขมักจะอยู่กับเราไม่นานหรอก อย่างเช่นวันนี้ไง ฉันมาเจอเขา นั่งอยู่กับเมสโซ่ มันจะไม่เจ็บเหรอ!? อยากอยู่กับเมสโซ่ ชอบเมสโซ่ แล้วจะมาช่วยฉันจากพวกยัยพอลล่าเพื่ออะไรกัน

            เมสโซ่ก็เหมือนกัน ฉันไม่เข้าใจยัยนั่นเลยจริงๆ ตอนม.2 ก็มักจะล้อฉันว่าฉันชอบซิดนีย์อะไรแบบนั้นอย่างนี้เพียงเพราะว่าฉันชอบด่าซิดนีย์ให้ยัยนั่นฟัง ก็ฉันอยากระบายนี่นา ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับซิดนีย์กันแน่ มันยากที่จะอธิบายอ่ะแบบที่เขาว่ากันว่าความรักมันอาจจะไม่ต้องเพิ่งเหตุผลก็ได้นี่ แล้วฉันก็ไม่อยากให้ตัวเองเป็นแบบนี้ ฉันไม่อยากจะชอบซิดนีย์เลยสักนิด เพราะฉันรู้ยังไงล่ะว่ายังไงฉันก็ต้องเจ็บ แต่แล้วที่เมสโซ่เคยล้อฉันว่าฉันชอบซิดนีย์กลับเป็นความจริงไปได้ เกลียดตัวเองจัง

            ฉันไม่อยากรู้สึกอะไรทั้งนั้น ถ้ามันทำกันง่ายๆ ฉันคงสั่งตัวเองให้เลิกชอบเขาไปแล้ว แต่ฉันก็ทำมันไม่ได้ เมสโซ่...เพื่อนที่ฉันคิดว่าเป็นคนที่เข้าใจฉันมากที่สุด ยัยนั่นชอบบอกว่าฉันชอบซิดนีย์ แต่...แต่สิ่งที่ยัยนั่นทำไม่เหมือนกับที่เคยบอกฉันว่าไม่ชอบซิดนีย์เลย  เมสโซ่ชอบไปขลุกอยู่กับซิดนีย์ตลอด ไม่ว่าฉันกับซิดนีย์จะอยู่ที่ไหน ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันต้องเจอเมสโซ่ที่นั่นเสมอ แล้วนี่มันหมายความว่ายัไงกันแน่ นี่เหรอคำว่าเพื่อนที่เมสโซ่ชอบพูดกับฉันน่ะ ถ้ายัยนั่นคิดว่าฉันชอบซิดนีย์จริงๆ ยัยนั่นจะไม่ทำแบบนี้หรอก อยากตอน ม.2 นะ เราเคยคุยเรื่องนี้กันมาก่อน

            ฉันว่าเธอชอบซิดนีย์แน่เลยอ่ะ

            จะ...จะบ้าหรือไง

            ก็จริงอ่ะ แต่ชอบพูดถึงซิดนีย์ตลอดเลย บอกความจริงฉันมาเถอะ

            ฉันไม่ได้ชอบหมอนั่น โอเค?

            ไม่เชื่ออ่ะ

            ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเกลียดเขา ไม่ชอบ ไม่ชอบ เข้าใจมั๊ย ไม่ชอบทุกอย่างที่เขาทำนั่นแหละ ทั้งกลุ่มของเขาฉันก็ไม่ชอบ

            โอเคๆ ถ้าเธอปิดได้ก็ปิดไปเถอะ แต่ความลับไม่มีในโลกหรอกนะ เอางี้ ถ้าเธออยากให้ฉันช่วยอะไรก็บอกได้นะ

            เรื่อง?’

            เรื่องเธอกับซิดนีย์ไง

            ไม่เป็นไรอ่ะ เพราะมันคงไม่มีวันหรอกที่ฉันกับเขาจะมาชอบกัน

            กลับมาปัจจุบันกันเถอะนะ ฉันเคยพูดว่าไม่มีวัน แต่ตอนนี้มันกลับเกิดขึ้น แต่ฉันยังจำทุกคำที่เมสโซ่พูดได้นะ ฉันอยากช่วยเธอ แต่ฉันไม่ต้องการให้คนมาช่วยเรื่องนี้หรอก ถ้าคนสองคนจะรักกัน ต้องให้คนอื่นมาช่วยด้วยงั้นเหรอ ไม่จำเป็นด้วยเหรอ

            ฉันนั่งเงียบๆ รอจนกว่าซิดนีย์จะมาส่งที่บ้าน หรือไม่ก็แค่หวังให้เขามาส่งฉันที่บ้าน ฉันไม่อยากพูดอะไรจริงๆ ตอนนี้น่ะ ฉันรู้สึกสับสนแปลกๆ ฉันสับสนในตัวเขา ฉันไม่รู้ว่าซิดนีย์จะช่วยฉันทำไม จากที่ฟังคำตอบของเขาที่บอกว่า เพราะอยากช่วย มันดูไม่มีเหตุผลเลยว่ามั๊ย

            “ทำไมพวกนั้นถึงทำร้ายเธอ”

            นายกล้าถามแบบนี้ได้ไงอ่ะ ต้นเหตุก็เป็นเพราะนายนั่นแหละ หรือบางทีมันอาจจะไม่ใช่ก็ได้ โอเค ซิดนีย์ไม่ผิดหรอก บางทีมันอาจจะผิดที่ฉันเพราะฉันหลีกเลี่ยงเขาไม่พอก็ได้

            “ปัญหาผู้หญิงนั่นแหละ”

            ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงพูดไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่ฉันอยากจะพูดอีกคำตอบที่มันดังอยู่ในหัวฉันมากกว่า ฉันไม่ปล่อยให้เขาได้ถามต่อ แต่กลับชิงถามคำถามเขาก่อน

            “แล้วทำไมนายต้องช่วยฉัน”

            “ก็ฉันบอกแล้วไงว่ามันเป็นความต้องการของฉัน”

            ฉันขี้เกียจจะซักไซร้เขาแล้ว เพราะคำตอบที่ได้ก็มีแต่เขาช่วยฉันเพราะเขาอยากช่วย มันควรจะมีเหตุผลที่ฟังขึ้นกว่านี้ ตอบไม่ตรงคำถามเลยสักนิด ฉันนั่งเงียบไปตลอดทางแล้วฉันก็หลีกเลี่ยงในการที่จะมองหน้าซิดนีย์ ฉันจึงมองไปข้างนอกแทน

            “ไปที่ไหนกันต่อมั๊ย” สักพักซิดนีย์ก็ถามขึ้นมา”

            “ไม่”

            “แล้วบ้านเธออยู่ไหน”

            ฉันบอกทางกลับบ้านฉันกับซิดนีย์ตลอดทาง จนในที่สุดก็ถึงบ้านฉัน ฉันบอกขอบคุณซิดนีย์แล้วก็กำลังจะเปิดประตูออกจากรถแต่กลับโดนรั้งไว้ก่อน

            “มีอะไรอีก”

            “เธออยากรู้ใช่มั๊ยว่าทำไมฉันถึงช่วยเธอจากพวกพอลล่า”

            “ถ้านายอยากตอบก็ตอบ ถ้าไม่อยากก็ไม่ต้อง”

            “ที่ฉันช่วยเธอก็เพราะฉัน...เพราะฉันคิดว่าเธอก็เป็นเพื่อนคนนึงของฉันไงล่ะ”

            “งั้นก็...ขอบใจ...นะ”

            ฉันพยายามพูดให้เสียงไม่สั่นแล้วรีบลงจากรถก่อนที่ฉันจะถูกรั้งไว้อีกครั้ง พอลงจากรถปุ๊ปฉันก็เดินเข้าบ้านอย่างๆ เงียบๆ รอจนกว่าเสียงของรถซิดนีย์จะไป พอได้ยินเสียงเครื่องยนตร์ดังขึ้น ฉันก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องตัวเองทันที

            ฉันล็อกประตูแล้วนั่งลงอย่างอ่อนแรง แล้วอยู่ดีๆ น้ำใสมันก็ไหลลงมา ไม่รู้ทำไม ทำไมฉันถึงอ่อนแอขนาดนี้ นี่ฉันร้องไห้เพราะคนที่ไม่แคร์ฉันอีกแล้วงั้นเหรอ ฉันแค่คิดว่าฉันจะได้คำตอบที่ดีกว่านี้ นี่ฉันหวังอะไรอยู่กันแน่ ฉันหวังให้เขาพูดว่าที่เขาไปช่วยฉันเพราะเขาเป็นห่วงฉันที่เห็นฉันหายไปนานก็เลยออกมาตามหาฉันงั้นเหรอ!? ฉันคิดแบบนั้นไม่ได้หรอก

            ฉันนั่งอยูที่หน้าประตูแบบนี้มาเกือบชั่วโมงแล้ว ฉันควรจะทำอะไรบ้างสิ ไม่ใช่ทำเหมือนตัวเองกำลังจะแย่อะไรแบบนั้น  มันก็แค่ซิดนีย์บอกว่าฉันเป็นแค่เพื่อนคนนึงก็เท่านั้นเอง แต่ถึงแม้ว่าฉันจะใช้คำว่า แค่ แต่มันเจ็บจังเลย

            นี่มันปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่าแล้ว แต่ทำไมฉันไม่เห็นรู้สึกง่วงนอนเลยสักนิด ฉันหยิบ iPhone ของตัวเองขึ้นมาเพื่อนเช็คข่าวต่างๆ ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ เวลาไม่มีอะไรทำก็จะเล่นแต่เฟสบุ๊ค ฉันรอเครื่องมันอับเดตประมาณนาทีกว่าๆ อับเดตใหม่ๆ ก็ปรากฏอยู่บนหน้าจอของฉัน

            แล้วรูปรูปนึงก็ทำให้ฉันสะอึกเลยทีเดียว มันเป็นรูปของเมสโซ่ที่ใส่เกาะอกกางเกงขาสั้นอยู่ในปาร์ตี้พร้อมกับซิดนีย์ที่แต่งตัวเท่ สองคนนี้ช่างเหมาะกันจังเลยเนอะ รูปนี้ถูกโพสขึ้นโดยเมสโซ่เมื่อวานนี้เอง พอดีว่าเมื่อวานฉันเช็คแบบเร็วๆ น่ะ ก็เลยไม่เห็น แต่วันนี้ฉันเปิดมาหน้า Top News หรือก็คือโพสที่มีคนคอมเมนต์เยอะๆ นั่นแหละ แล้วก็เป็นอย่างที่ทุกคนน่าจะเดาออก รูปนี้ถูกคอมเมนต์เยอะมาก

            ฉันจ้องมองไปที่ภาพนี้แล้วรู้สึกว่าทั้งสองคนนี้ดูสนิทกันมาก ฉันไม่รู้ว่าภาพนี้ถูกถ่ายตอนไหน แต่...เมื่อมองภาพนี้ทีไรก็รู้สึกเจ็บข้างในทุกที นี่เหรอคือความเป็นเพื่อนที่เมสโซ่ให้กับฉันน่ะ ยัยนั่นเคยบอกไม่ใช่หรือไงว่ามีปัญหาอะไรก็ปรึกษาได้น่ะ โดยเฉพาะเรื่องของซิดนีย์ แล้วนี่มันอะไรกัน แล้วครั้งนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกด้วยที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แต่จะโทษเมสโซ่คนเดยวก็ไม่ถูก ถ้าซิดนีย์ไม่ยินดีจะถ่ายด้วย หมอนั่นก็เลือกได้นี่ว่าจะถ่ายหรือไม่ถ่าย แต่ภาพนี้มันไม่ใช่ ดูเหมือนหมอนั่นยินดีที่จะถ่ายด้วยซ้ำ

            ซิดนีย์...ทำไมนายต้องทำเหมือนเป็นห่วงฉันด้วย ทั้งๆ ที่นายไม่เคยคิดแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ ส่วนเมสโซ่...เธอทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน เพื่อนกันเขาไม่ทำร้ายกันแบบนี้หรอก

            แล้วตอนนี้ฉันยังจะไว้ใจใครได้อีกมั๊ย...


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น