Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 12 : Chapter 11 ~ ภารกิจ(รัก) (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 พ.ค. 58

 

Chapter 11

ภารกิจ(รัก)

 

 

ล็อบบี้ 19.00 น.

          ตอนนี้ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว ทุกคนเลยมารวมตัวอยู่ที่ล็อบบี้ตามที่ครูบอกไว้ โอ๊ย! หิวข้าวจัง TT^TT รู้สึกว่าวันนี้ฉันใช้พลังไปมากมายมหาศาลมากกก ตอนนี้เลยหิวอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ      

         “เอาล่ะ นี่ก็ได้เวลาสำหรับกิจกรรมสุดท้ายของคืนนี้แล้ว”

         อะไรนะ!? กะ...กิจกรรมอีกแล้วงั้นเหรอ TOT เศร้าาาา! แทนที่จะเอาเวลานี้ไปกินข้าว ฉันต้องไปทำกิจกรรมอีกเนี่ยนะ!?

         “นี่ๆ ไม่ต้องทำหน้าเศร้ากันขนาดนั้นก็ได้ กิจกรรมมันไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรขนาดนั้น ครูสัญญาว่าจบกิจกรรมปุ๊บ ได้กินข้าวปั๊บแน่นอน”

         เฮ้อ..ยอมก็ได้ค่ะครู =_= กิจกรรมนี้คงไม่ยากเท่ากิจกรรมตอนกลางวันอย่างการวิ่งแข่งหรอกมั้ง เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นฉันอาจจะกรีดร้องก็เป็นได้

         “กิจกรรมนี้ก็คือทุกคนต้องไปตามหาสมบัติตามที่ใบคำสั่ง โดยเราจะให้ทุกคนจับฉลากว่าสิ่งที่ต้องหาคืออะไร อ้อ! แล้วก็กิจกรรมนี้ต้องทำเป็นเหมือนเดิมนะ ส่วนสมบัติที่แต่ละคู่ต้องหาก็อาจจะไม่ซ้ำกัน เอาล่ะ ส่งตัวแทนมาจับฉลากได้แล้ว เมื่อจับแล้วก็จะรู้ว่าเราจะต้องทำอะไรต่อ”

         ทำไมครูถึงพูดเหมือนกับว่ากิจกรรมมันยังไม่จบแค่นี้ TT^TT ไม่เอานะ...ฉันเหนื่อยแล้ววว ไม่อยากทำอะไรแล้ว >_<

         “แล้วใครจะไปจับฉลากอ่ะ”

         ซิดนีย์ที่มาอยู่ข้างตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้พูดขึ้น

         “นายไปเหอะ แต่จับให้ดีๆ ละกัน”

         ให้ซิดนีย์ไปล่ะดีแล้ว ขืนฉันไปแล้วจับได้ไม่ดีได้มีหาเรื่องฉันอีกแน่ แล้วฉันก็ไม่ค่อยมั่นใจในฝีมือตัวเองเท่าไหร่ด้วย T^T

         “อื้ม! ดีเหมือนกัน เธอไปพวกเราคงได้หาอะไรยากๆ แน่ เพราะเธอมัน...ตัวซวยชัดๆ”

         “ไอ้...”

         ไม่ทันแล้ว หมอนั่นเดินไปซะแล้ว เรื่องอะไรมาหาว่าฉันเป็นตัวซวยนะ!? นั่นปากเหรอ -_-^^

ถึงแม้ฉันจะด่าเขาทัน ฉันก็ไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาพูดให้หมอนี่เจ็บอยู่ดี เซ็งอ่ะ! ทำไมฉันต้องโดนว่าแล้วเจ็บอยู่คนเดียวด้วยนะ เซ็ง!! =_=

         ห้านาทีผ่านไป ซิดนีย์ก็กลับมาพร้อมกับกระดาษแผ่นเล็กที่พับไว้ พร้อมกับใบหน้าเศร้าอย่างบอกไม่ถูก นี่อย่าบอกนะว่า....

         “นายจับได้…อะไรน่ะ ทำหน้าซะ เอาดูซิ

         ฉันแย่งกระดาษมาจากซิดนีย์ ก่อนจะเปิดอ่านสิ่งที่อยู่ข้างใน

         ‘ให้นักเรียนผู้ที่ได้กระดาษแผ่นนี้ ไปหาขวดสีชมพูลายหัวใจ ซึ่งอยู่ในสวนของโรงแรมแห่งนี้ ดูวิธีไปสวนของโรงแรมจากแผนที่ด้านหลัง เมื่อได้ขวดแล้ว เปิดดูกระดาษที่อยู่ข้างในขวดอีกที จะมีคำสั่งต่อไป โชคดีนะจ๊ะ นักเรียนทุกคน

         ยังจะมีรูปหัวใจปิดท้ายอีก!! เพื่อ!? TT^TT เดี๋ยวก่อนนะ...ในกระดาษบอกว่าจะมีคำสั่งอีกรอบงั้นเหรอ ไม่เอานะ หิวข้าวจะตายอยู่แล้ว >_<

         “เอากระดาษมาดูอีกทีดิ”

         ซิดนีย์พูดก่อนจะแย่งกระดาษจากมือฉันไป กรี๊ดดดดด หยาบคายมากก! =_=

         “ในแผ่นที่บอกว่า...” ว่า...? “ว่าอะไร เธอก็อ่านเองสิ”

         แล้วจะเอากระดาษไปจากฉันเพื่อ!? เฮ้อ...! ฉันจะทนเขาได้อีกนานแค่ไหนนะ แล้งยิ่งให้ฉันเป็นคนอ่านและนำทางไปนี่ยิ่งแล้วใหญ่เลย ฉันนี่ตัวทำหลงเลยนะจะบอกให้ =0=

         “ขณะนี้เรากำลังอยู่ที่ล็อบบี้ ถ้าจะไปที่สวนของรีสอร์ตก็ต้องเดินไปทางห้องอาหารของรีสอร์ต ข้างๆ ก็จะเจอสวนของรีสอร์ต ดูเหมือนจะไปไม่ยากนะ”

         “แน่ใจนะว่าถูกทาง?”

         “จะเอาไปดูเองมั๊ย -_-” ไม่เชื่อใจกันนักน่ะ

         “ไม่เป็นไร เกรงใจ”

         กวนจบก็จับมือฉันพร้อมกับเดินไปทางห้องอาหารพร้อมกัน ดะ…เดี๋ยวนะ จับมือเหรอ? ฉันไม่ใช่ผู้หญิงในสต๊อกของเขานะ และฉัน…ก็ไม่ใช่ยัยเมสโซ่ด้วย -_-

         “นี่! จะมาจับมือฉันทำไมเนี่ย”

         ฉันว่าพร้อมกับพยายามสะบัดข้อมือออกจากการจับกุมของเขา จะบ้าเหรอ...เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย มาจับมือแบบนี้ฉันก็...หวันไหวเป็นเหมือนกันนะ ไม่! ไม่! ฉันไม่ได้หวั่นไหวสักหน่อย ฉันจะไปหวั่นไหวกับคนแบบนี้ได้ไง =o=

         “อ้าวเหรอ ฉันนึกว่าเธออยากให้ฉันจับซะอีก”

         ซิดนีย์พูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ประกฏขึ้นที่ริมฝีปากของเขา ฉันเนี่ยนะ...จะอยากให้เขาจับมือ บ้าเหรอ!? ฉันไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย จะอยากให้เขาจับมือทำไม =///=

         “คิดได้เนอะ”

         “ก็ถ้าไม่ได้คิดอะไร แค่จับมือก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย หรือว่าเธอ...หวั่นไหว งั้นเหรอ?”

         ไม่พูดเปล่า หมอนั่นยังยื่นหน้ามาใกล้ฉันอีก ทำเอาฉันหลบแทบไม่ทัน มาแบบนี้ก็ตั้งตัวไม่ทันเหมือนกันนะ

          ตึกๆ ตักๆ

         นั่นเสียงอะไรน่ะ ไม่ใช่เสียงหัวใจของฉันใช่มั๊ย TT^TT ฉันจะไปหวั่นไหวให้คนแบบซิดนีย์ได้ไง ฉันอาจจะเดินมาเยอะจนเหนื่อยก็ได้ ใจเลยเต้นไม่เป็นจังหวะแบบนี้ มันต้องเป็นเพราะเหตุผลนี้แน่ๆ

         ยังไม่ทันที่ฉันจะโต้กลับ ซิดนีย์ก็แทรกขึ้นมาด้วยคำถามที่เข้าข้างตัวสุด

         “หรือว่าเธอ…ชอบฉัน?”

         ชะ…ชอบเหรอ!? คำคำนี้ไม่เคยอยู่ในหัวฉันมาก่อนเลย มันคงจะมีแต่คำว่าเกลียดมากกว่าน่ะนะ โอ๊ย! หลงตัวเองขนาดนี้ก็ไม่ไหวนะ =_=

         ไม่! มี! ทาง!”

         ฉันพูดทุกคำอย่างย้ำสุดขีด นี่ถ้าไม่ชัดคงหูหนวกแล้วล่ะ

         ฉันพูดทิ้งไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินนำเขาไปก่อนเลย ขืนอยู่ต่อซิดนีย์ได้หาคำพูดเข้าข้างตัวเองมาพูดอีกแน่เลย -_-  อีกอย่างนะ การทะเลาะกับซิดนีย์ไม่ทำให้ฉันหิวน้อยลงเลย มีแต่จะหิวมากขึ้นต่างหาก เพราะฉะนั้นฉันควรจะรีบหาของให้จบๆ ไป  หิวจะตายอยู่แล้ว TT^TT          

         “นี่! ไม่รอกันเลยเหรอ -_-

         ฉันไม่ฟังคำพูดของหมอนั่น ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าให้ถึงสวนนั่นให้เร็วที่สุด บอกแล้วไงว่าฉันหิว หิวมากถึงมากที่สุดด้วย

         “นี่!

         ฉันยังไม่ทันถึงสวนก็โดนซิดนีย์จับข้อแขนไว้อีกรอบ จะแตะเนื้อต้องตัวฉันไปอีกนานมั๊ยเนี่ย แล้วการที่ฉันสูงแค่นี้แล้วมายืนข้างหมอนี่ทำให้ฉันรู้ว่าฉันเตี้ยมาก T^T ความจริงฉันก็สูงตั้ง 160 นะ แต่มันเป็นเพราะอีตาซิดนีย์ดันสูงตั้ง 180 แหน่ะ ทำให้ฉันดูเตี้ยมากกกก :(

         “ปล่อยแขนฉันด้วย”

         “โทษที ลืมไป”

         ซิดนีย์ปล่อยแขนฉันให้เป็นอิสระ ก่อนจะเดินนำหน้าไป จะมาบอกให้รอทำไม ในเมื่อตัวเองก็ไม่เคยรอคนอื่นอยู่แล้ว -_-^^

         ไม่ถึงห้านาทีพวกเราก็เดินมาถึงสวนดังกล่าว หรือเรียกอีกชื่อว่า The Wonderful Garden และมันก็ Wonderful ตามชื่อจริงๆ แหละ แบบเจ๋งและสวยมากอ่า >o< ทางเข้าก็มีดอกทิวลิปแล้วก็ดอกอื่นๆ อีกมายมาย คือฉันไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ คือแบบลงตัวอ่ะ นี่ถ้าจัดงานแต่งงานที่นี่นะคงจะโรแมนติกเว่อร >_<

         “นี่! หยุดทำหน้าเหมือนกับว่าที่นี่มัน สวยเว่อร์’ ได้แล้ว

         อีตานี่ มารู้ได้ไงว่าฉันคิดแบบนั้น =_= ได้ยินแล้วก็เซ็งและขัดอารมณ์จริงๆ เลย! คนกำลังชมอะไรสวยๆ อยู่ มีพูดทำเอาฉันหมดอารมณ์เลย

         “ใครมันจะขาดความสดใสในชีวิตแบบนายล่ะ แล้วมัวแต่ยืนทำอะไรล่ะ รีบๆ หาสิไอ้ขวดนั่นน่ะ”

         บ่นอยู่ได้ แต่ตัวเองก็ไม่ทำอะไรสักอย่าง ฉันล่ะเชื่อเขาจริงๆ -_-

         “งั้นไปเริ่มหาจากตรงนู้นล่ะกัน”

         ซิดนีย์พูดก่อนจะชี้ไปตรงซุ้มดอกไม้ด้านในที่มีโต๊ะที่นั่งเล็กๆ อยู่ โหยยยย! โรแมนติกจัง >///<

         “ฉันหาฝั่งซ้าย เธอหาฝั่งขวา”

         “โอเค”

         ถึงแม้สวนนี้จะสวยแค่ไหน ตอนนี้ฉันก็เริ่มไม่ชอบมันแล้วล่ะ เพราะว่ามัน…ใหญ่มาก จนทำให้ฉันรู้สึกสิ้นหวังที่จะหาไอ้ขวดนั่นเจอ TT^TT

         แล้วฉันก็วกกลับมาเข้าเรื่องความโรแมนติกของสวนนี้อีกจนได้ คือถ้ามีคู่รักมาเดินเล่นกันที่นี่คงจะหวานน่าดูเลยเนอะ แต่นี่คืออะไร...ฉันมาอยู่ที่นี่กับอีตาซิดนีย์ คนที่จะไม่มีวันเป็นคู่รักฉันได้แม้แต่เปอร์เซ็นเดียว -_- ตอนนี้ความโรแมนติกคงเหลือศูนย์แล้วล่ะ

         “เจอแล้ว!!

         ซิดนีย์ตะโกนเสียงดังเพื่อให้ฉันรับรู้จากอีกฝั่งนึง ฉันจึงละมือจากการก้มๆ เงยๆ หาขวดนั่น เจอแล้วก็ดี ฉันจะได้ไปกินข้าวสักที >o<

          “เธอได้ช่วยหาบ้างเปล่าเนี่ย -_-

         พอเดินกลับมารวมตัวกันปุ๊บ ไอ้คนปากเสียก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง

         “ช่วยสิ -_-^^

         “เหรอ...ฉันก็คิดว่าเธอมัวแต่เอาเวลาไปชมสวน โรแมนติกอย่างนู้น โรแมนติกอย่างนี้”

         นั่นก็จริง เอ๊ย...ไม่ใช่! ไม่จริงสักหน่อย ฉันนี่ช่วยหาอย่างเต็มที่เลยนะ ถึงแม้จะแอบไปนึกถึงคู่รักโรแมนติกนิดหน่อยก็เหอะ :p

         “แล้วข้อความในขวดนั่นบอกว่าไง”

         เปลี่ยนเรื่องแหละ ทางออกที่ดีที่สุด O.<

         “ฮะๆ ลืมดูเลย”

         ซิดนีย์พูดพร้อมกับเทขวดนั้นออกแล้วหยิบกระดาษคำสั่งออกมา

         ภารกิจสำเร็จแล้ว เชิญกินข้าวได้จ้า~’

         เย้ๆ ในที่สุดภารกิจก็เสร็จสักที แล้วพวกครูจะมาหลอกพวกเราทำไมว่าจะมีภารกิจอย่างอื่นต่อ แต่ก็เอาเหอะ จบก็ดีแล้ว ฉันจะได้ไปกินข้าวสักที

         “งั้นฉันไปก่อนนะ”

         “เดี๋ยว”

         อะไรอีกเนี่ย…มันถึงเวลาที่ฉันจะฟินกับอาหารของฉันแล้ว >_<

         “ฉันไปกับเธอละกัน”

         อะไรนะ! บอกทีสิว่าฉันหูฝาดไป =0=




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น