[Yaoi - จบแล้ว] ขอประกาศศักดาข้านี่แหละคือพระเอก!

ตอนที่ 24 : ประกาศครั้งที่ 22 หรือว่าความรักของพวกเราจะชืดชาลงเสียแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 627 ครั้ง
    26 ธ.ค. 62

ประกาศครั้งที่ 22 หรือว่าความรักของพวกเราจะชืดชาลงเสียแล้ว


ผมฟื้นขึ้นในอีกสามวันต่อมา


ตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นผมรับรู้ถึงความปวดร้าวที่หลงเหลืออยู่ในร่างกาย จนถึงตอนนี้ความเจ็บปวดจนกระอักเลือดนั่นผมยังจำมันได้อยู่เลย


พูดตรงๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเจ็บจนอยากอ้อนวอนขอความตาย! สมัยเป็นมาเฟียซี่โครงหักสี่ซี่ยังไม่ทรมานเท่านี้เลย!


ผมไม่คิดว่าตัวเองจะรอดตายด้วยซ้ำเมื่อรู้ว่าผมถูกยาพิษอะไรเข้าไป ยาพิษกัดกินวิญญาณ... แค่ฟังชื่อก็อัปมงคลแล้ว


แถมเป็นยาพิษที่มีแค่เฉพาะในดินแดนนิฟเฟิลเฮมอีกด้วย เพราะส่วนประกอบที่ใช้ปรุงไม่สามารถหาได้นอกจากที่นั่นที่เดียวเท่านั้น


บัดซบ ผมจำไม่เห็นได้เลยว่าโลกิมันวางยาพิษใส่มาร์ลันด้วย? หรือเพราะผมปราบสปิลบีได้เหตุการณ์จึงเปลี่ยนไ


นอร์นเคยเตือนว่าการเปลี่ยนแปลงจะต้องได้รับผลสะท้อน ไม่คิดเลยว่าผลของมันจะหนักหน่วงถึงเพียงนี้


ผมต้องระวังให้มากขึ้น หากครั้งต่อไปต้องเจ็บเจียนตายแบบนี้อีก ไม่เอาแล้วนะ!


เพราะผมยังอ่อนเพลียอยู่กับการที่ร่างกายและวิญญาณต่อสู้กับพิษ เลยต้องกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงอีกสัปดาห์หนึ่ง โดยในระหว่างนั้นก็มีเนลโลกับบริทท์มาคอยดูแลผลัดเปลี่ยนกัน


ส่วนอาซราและยูดัมนั้นยังแวะมาหาผมทุกวันตั้งแต่ที่ฟื้น ทว่าเพราะพวกเขาต้องทำงานแทนผมจึงมาอยู่นานนักไม่ได้ ซึ่งผมไม่ว่าอะไรก็ได้แต่ขอบคุณที่ตั้งใจทำงาน


ยูดัมรู้สึกผิดที่ไม่สามารถสืบหาคนลอบวางยาพิษได้ ราวกับว่าคนที่แอบอ้างเป็นนอร์นนั้นหายไปกับอากาศอย่างไรอย่างนั้นเลย ผมปลอบเขาว่าถ้ามันวางยาจะฆ่าผมขนาดนี้ไม่ชิ่งหนีก็คงแปลกไปหน่อย ฉะนั้นไม่ต้องไปคิดมากผมฟื้นขึ้นมาได้ก็บุญแล้ว


ทว่าผมยังสงสัยอยู่ โลกิเป็นคนวางยาพิษผมจริงเหรอ? เจ้าขนมนั่น... ดูยังไงก็เป็นของที่ไม่น่ามีในโลกนี้เลย มีแค่นอร์นที่น่าจะรู้เพราะพวกเธอท่องไปต่างโลกไปบ่อยๆ เว้นแต่... จะมีคนมาจากต่างโลกเช่นเดียวกับผม


หรือโลกิก็เป็นคนต่างโลกเช่นกัน ไม่น่า ก็นิยายมันไม่ใช่แนวทะลุมิติไปต่างโลกเสียหน่อย แต่มันเป็นแฟนตาซีเพียวๆ เลยต่างหาก


บ้าชะมัด มันมีเรื่องที่น่าสงสัยมากเกินไปทำให้ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับ! ผมอยากจะสืบหาความจริงมาก แต่ขนาดยูดัม ฟอร์เซตี ธอร์ เฮมดัลล์และไทร์ร่วมมือกันยังหาเบาะแสไม่ได้ แล้วผมจะทำอะไรได้อีกเล่า


อึดอัดใจชะมัด! และผมเล่าข้อสงสัยนี้ให้ใครฟังก็ไม่ได้ด้วย ไม่อย่างนั้นทุกคนก็จะรู้ว่าผมไม่ใช่มาร์ลันตัวจริง!


มีทางเดียวคือผมต้องปรึกษากับนอร์น พวกเธอเป็นกลุ่มเดียวที่รู้ความเป็นมาของผม หากลองคุยเรื่องนี้อาจจะได้รับเบาะแสอะไรบ้างก็ได้


ด้วยเหตุนี้ตลอดทั้งสัปดาห์ผมจึงตั้งใจรักษาตัว บริทท์กับเนลโลบอกให้ผมกินยา กินอาหาร พักผ่อนก็ทำตามอย่างดี เพื่อที่พอหายแล้วผมจะได้ไปหานอร์น


ทว่าในช่วงที่พักผมก็จับสังเกตความผิดปกติได้เช่นกัน


อย่างแรกเลยก็คือท่าทีของเหล่าพระชายาดู... เปลี่ยนไป


ไม่ใช่ว่าเป็นห่วงผมมากขึ้นหรืออะไร แต่ผมสัมผัสถึงความห่างเหินบางอย่างในท่าทีหรือน้ำเสียงของพวกเขา...


เมื่อเทียบกับเนลโลที่ปรนนิบัติรับใช้ผมใกล้ชิดแบบที่เคยแล้ว ยิ่งมาเห็นทั้งสามคนนี้มันก็ยิ่งเห็นชัด


อาซรา ถามไถ่อาการและรายงานผมเรื่องงานทุกครั้งที่มา แต่รอยยิ้มที่เคยอ่อนโยนอย่างจริงใจกลับเป็นเหมือนเมื่อก่อน นั่นคือปั้นแต่ง


ยูดัม ขานี้อาจจะเห็นไม่ชัดนัก ทว่าปกติเขาเป็นคนพูดตรงๆ และชอบหยอกล้อผมเสมอ บัดนี้นอกจากรายงานเรื่องผลการสืบสวนแล้ว เขาไม่เคยคุยเล่นกับผมเลย


และคนสุดท้ายบริทท์ ถึงเขาจะมาตรวจดูอาการผมอย่างแข็งขัน แต่ผมรู้สึกถึงระยะห่างระหว่างพวกเรา แม้ผมจะพยายามชวนคุยหรือล้อเขาเล่น ปฏิกิริยาที่ได้รับมาก็คือรอยยิ้มจางแบบมีมารยาทเท่านั้น


สามวันที่ผมสลบไปมันเกิดอะไรขึ้น?


ท่าทีของพวกเขามันช่างหวั่นใจนัก ผมบังเกิดความกลัวต่อรูทหายนะของตัวเองอีกครั้ง และในครั้งนี้มันก็แรงกล้ายิ่งกว่าครั้งไหนๆ


ผมไม่เคยกลัวตาย แต่ก็ไม่ได้มีความปรารถนาที่จะตาย แม้ว่าโลกใบนี้จะไม่ใช่แบบที่ผมอยากได้ ทว่ามันก็เป็นโลกที่ดีโลกหนึ่ง และอีกอย่างผมไม่อยากตายเพราะถูกพวกเขาฆ่าด้วย


ในใจผมไม่อาจยอมรับความเจ็บปวดที่คนใกล้ชิดทรยศหักหลังได้แน่ เหมือนกับตอนที่น้องชายฆ่าผมนั่นแหละ


ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ผมรู้สึกว่าการอยู่กับพวกเขาช่างแสนสุข จนนึกภาพที่ไม่มีพวกเขาไม่ออกเลย


มันคือความผูกพันและหวงแหนใช่ไหมนะ บ้าจริง...


ผมที่เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟียผู้เกรียงไกรจะมาใจอ่อนยวบเป็นเด็กๆ เพราะเรื่องแบบนี้งั้นเหรอ ยอมรับไม่ได้ แต่ก็ปฏิเสธมันไม่ได้เช่นกัน


ช่างน่าเจ็บใจเสียจริง


“พักนี้ฝ่าบาทบรรทมไม่ได้หรือพ่ะย่ะค่ะ”


เนลโลที่ใกล้ชิดผมที่สุดย่อมรับรู้อาการผมได้ดีกว่าใคร ผมนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งขณะปล่อยให้อีกฝ่ายหวีผมให้ ขนาดส่องกระจกผมยังรับรู้ถึงความอ่อนล้าในสีหน้าและแววตาเลย


“ข้าแค่กำลังคิดน่ะ...” ผมลังเลว่าควรจะพูดเรื่องนี้ดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็ยอมเปิดปากถึงเรื่องที่ผมไม่สบายใจออกมา “พักนี้พระชายาทั้งสามดูแปลก... ไปไหม”


“อย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ? กระหม่อมก็เห็นทั้งสามพระองค์ดูปกติดี” เนลโลบอกความเห็นของตัวเองออกมา เอียงคออยู่ด้านหลังผม “ที่ว่าแปลกเนี่ยอย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”


“ช่างเถอะ ข้าอาจจะคิดมากไปเอง” ขนาดข้ารับใช้ผมยังไม่สังเกตเห็น พูดเรื่องนี้ต่อไปคงไม่ได้เรื่องอะไรขึ้นมา “เนลโล ข้ากะว่าจะไปหานอร์นน่ะ ยังไงช่วยจัดเวลาให้ข้าที เอาให้เร็วที่สุดเลยนะ”


เนลโลยิ้ม “ช่างพระทัยตรงกันดีนะพ่ะย่ะค่ะ ทางฝั่งนอร์นเองก็มีจดหมายมาแจ้งตอนที่ฝ่าบาทฟื้น บอกว่าอยากจะมาเข้าเฝ้าพระองค์ พวกเขาว่าถ้าหายดีเมื่อไหร่จะมาพบด้วยตัวเองพ่ะย่ะค่ะ”


“นอร์นมาหาข้าเอง?” เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นั่นทำให้ผมประหลาดใจ แต่กระนั้นผมก็รู้สึกสั่น พวกเธอมาหาผมหมายความว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ! “งั้นดีเลย แจ้งไปได้เลยให้วันพรุ่งนี้พวกเธอมาหาข้าได้!”


“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ เดี๋ยวกระหม่อมจะไปแจ้งให้นอร์นทราบ”


เนลโลรวบเส้นผมเกล้าขึ้นเรียบร้อยจึงปล่อยแล้วถอยฉากไปเขียนจดหมายแจ้ง


ผมยกมือขึ้นกุมตำแหน่งหัวใจ อยากให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็วๆ เพื่อที่จะได้เอาความไม่สบายใจนี้ออกจากอกเสียที!


ในวันถัดมาช่วงสายหลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จได้ไม่นาน นอร์นก็มาถึง


การที่นอร์นออกมาจากวังเป็นเรื่องหายากและนั่นทำให้มีผู้ใคร่รู้เยอะตามไปด้วย ขนาดพระชายาทั้งสามของผมยังยอมถ่อมากินมื้อเช้ากับผมและนั่งรอนอร์นด้วยกันเลยนี่นา


ถึงกระนั้นบรรยากาศของพวกเราก็ยังอึมครึมเหมือนมีเมฆฝนก่อตัวอยู่ พอรวมกันสามคนแล้วผมอยู่ท่ามกลางสายฝนหนาวเหน็บอย่างนั้นแหละ


ทำไมเย็นชา ทำไมห่างเหินและทำไม... ถึงต้องเว้นระยะห่างจากผมด้วย ไม่เข้าใจและอึดอัดมากๆ!


ในตอนที่นั่งอยู่ด้วยกันผมได้แต่อดทน รอให้นอร์นมาก่อนค่อยว่ากันอีกที ผมถึงได้คุมอารมณ์ของตัวเองไม่ให้อาละวาดใส่เหล่าพระชายาไว้ได้ และเตรียมต้อนรับ


“นอร์นมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”


เนลโลแจ้งเข้ามาก่อนจะเปิดประตูให้ร่างเล็กๆ ในชุดคลุมรุ่มร่ามเข้ามา ผมเลิกคิ้วแปลกใจที่เห็นว่ามีคนเดียว เพราะนอร์นมีกันทั้งหมดสามคนนี่นา


“ถวายบังคมฝ่าบาทและพระชายาทั้งสาม หม่อมฉันคือสกัลล์ เป็นตัวแทนของนอร์นมาพบกับฝ่าบาทในวันนี้เพคะ”


เสียงเล็กๆ เอ่ยก่อนจะเลิกหมวกคลุมออก พอได้เห็นใบหน้าของเด็กหญิงที่เยาว์วัยนั้นสร้างความประหลาดใจให้กับพวกอาซราไม่น้อย แต่ผมรู้อยู่แล้วจึงไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไร เพียงแต่เชื้อเชิญในฐานะเจ้าบ้านเท่านั้น


“สวัสดี สกัลล์ เราไม่เจอกันนานเลยนะ ยังไงก็ลุกขึ้นมานั่งเก้าอี้นี่เถอะ”


“เพคะ”


เก้าอี้ในวังของผมค่อนข้างสูง เวลาที่เธอปีนขึ้นเก้าอี้จึง... ดูน่ารักน่าเอ็นดูมาก ผมมองเห็นอาซรากลั้นรอยยิ้ม ยูดัมไม่ปกปิดสีหน้าที่แสดงความเอ็นดูนั้นเลย ส่วนบริทท์มองด้วยประกายตาวาววับ


ดูจากปฏิกิริยาแล้ว สามคนนี้รักเด็กน่าดูเลยแฮะ...


แต่น่าเสียดายคือพวกเขามาแต่งกับผมที่เป็นผู้ชายและไม่สามารถให้กำเนิดลูกของพวกเขาได้ ถ้าหากพวกอาซราได้ใช้ชีวิตปกติแต่งกับสตรีสักคนหนึ่งคงเป็นคุณพ่อที่น่ารักมาก


น่าเสียดายที่มันไม่มีทางเป็นจริงตลอดชีวิต...


สกัลล์ปกติจะสุขุม แต่อาจเป็นเพราะมาอยู่ต่อหน้าคนจำนวนมากเป็นครั้งแรกจึงดูประหม่าและนั่งตัวเกร็ง


ผมเห็นดังนั้นจึงว่า “พอใจแล้วหรือยัง? รบกวนพวกเจ้าออกไปได้แล้ว ข้าคิดว่าสกัลล์คงอยากอยู่คุยกับข้าเพียงลำพัง”


สกัลล์สบตาผมก่อนจะพยักหน้าสนับสนุน ด้วยเหตุนี้พวกอาซราจึงจำต้องลุกขึ้น


“ถ้างั้นพวกเราจะไปทำงานของตัวเองต่อ สกัลล์ เชิญตามสบายนะ”


อาซราให้เกียรติเด็กหญิงตัวน้อยในฐานะนอร์น สกัลล์ก็ผงกหัวยำเกรงให้


“ขอบพระทัยเพคะ ฟริกกา”


ทั้งสามออกจากห้องไป เนลโลพอเตรียมชาและของว่างไว้แล้วก็ออกไปอีกคน ทีนี้ในห้องจึงเหลือผมกับสกัลล์แค่สองคน


เด็กหญิงฟุบหน้าลงกับโต๊ะ “ไม่นึกเลยว่าการออกจากวังจะต้องใช้พลังงานมากขนาดนี้...”


“แต่ก็วางตัวได้ดีนะ ถึงจะเกร็งไปหน่อยก็เถอะ” ผมเอ่ยปลอบ ตัดชิ้นเค้กที่มีสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่ที่สุดเอาใจเธอ “ถ้ามันลำบากขนาดนั้นไม่เห็นต้องมาด้วยตัวเองเลย ให้ข้าไปหาเองก็ได้”


“เจ้าเพิ่งหายนะ! จะทำเรื่องที่ฝืนร่างกายแบบนั้นได้ยังไงกัน!” สกัลล์ทำแก้มป่อง แต่ก็รับเค้กที่ตัดมาด้วยความเต็มใจ “อีกอย่างข้าไม่อยากรอแล้ว จึงรีบมา”


สีหน้าของผมเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด “หมายความว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นใช่ไหมเธอถึงได้มาหาอย่างเร่งรีบแบบนี้”


สกัลล์จิบชา ดวงหน้าประหม่าคลายลงกลายเป็นความสุขุมแบบที่ผมเห็นในวังของพวกนอร์น


“มีคนรู้ตัวตนที่แท้จริงของเจ้าแล้วนะ”


“อะไรนะ!?” ผมผุดลุกขึ้นยืน ถ้วยชาสั่นไหวตามแรงสะเทือน “มีคน... รู้แล้วเหรอ ใครกัน!?”


“ข้าไม่รู้แน่ชัดหรอก” สกัลล์ตอบ ดวงตาหลุบลงคล้ายกับละอายใจที่ให้คำตอบแน่ชัดกับผมไม่ได้ “แต่ว่าคนที่ส่งยาพิษกัดกินวิญญาณมา... จะต้องรู้แน่นอน!”


“หมายความว่ายังไง”


ผมพยายามคุมอารมณ์แล้วนั่งลง ตอนนี้ต่อให้มีขนมหวานอยู่ตรงหน้า ผมก็ไม่อยากอาหารแล้ว


“เจ้ารู้สรรพคุณคร่าวๆ ของยาพิษกัดกินวิญญาณแล้วใช่ไหม?” พอผมพยักหน้า เธอก็อธิบายต่อ “ถ้างั้นรู้หรือเปล่าว่ายาพิษนี้ไม่มีผลกับเทพ”


******************************


“อะไรนะ…”


ผมถามกลับเสียงแหบ มันจะเป็นไปได้หรือ แต่ผมเจ็บปวดเจียนตายเลยนะนั่นน่ะ!


“มันไม่มีผลกับเทพ รวมถึงวิญญาณเทพด้วย” สกัลล์เอ่ยเสียงต่ำก่อนจะชี้นิ้วมาที่ผม “แต่ไม่ใช่วิญญาณมนุษย์”


ผมสะท้านเยือก หมายความว่ายาพิษนี้หากเทพกินเข้าไปจะไม่ได้ผล แต่เพราะผมเป็นมนุษย์มันเลยออกฤทธิ์งั้นเหรอ


“คิดว่าคงมีคนระแคะระคายเรื่องของมาร์ลัน โอดินจึงได้ส่งยาพิษมาทดสอบ แล้วก็บิงโก! ได้ความกระจ่างเลย!”


ผมไม่รู้สึกสนุกสนานกับเรื่องนี้เลยสักนิด “เพราะผมแปลกไปงั้นเหรอ แต่ว่าคนนั้นรู้ได้ยังไง!? ทั้งเรื่องที่แอบอ้างเป็นนอร์น ไหนจะขนมนั่น รู้ไหมว่าเพราะอะไรข้าถึงคิดว่าเป็นขนมที่เจ้าส่งมา นั่นก็เพราะเจ้าวุ้นนั่นมันเป็นของที่ไม่มีในโลกนี้นะ!”


นี่แหละที่ทำให้ผมปักใจเชื่อว่านอร์นเป็นคนส่งมา ไม่อย่างนั้นก็คงไม่กินหรอก!


“ขนมนั่น... เมื่อเร็วๆ นี้มันเริ่มมีขายในดินแดนมิดการ์ดแล้ว พวกข้าเป็นคนขายสูตรขนมนั่นเอง บางทีมันคงเริ่มเป็นที่นิยม คนที่วางยาเจ้าจึงส่งมาเพราะคิดว่ามันอาจจะต้องตาเจ้าก็ได้”


ฟังคำอธิบายนั่นผมก็ชะงัก เป็นอย่างนั้นหรอกเหรอ ผมไม่ได้ไปดินแดนมนุษย์บ่อยๆ เสียด้วยเลยไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน พวกนอร์นขายสูตรขนมไปงั้นเหรอ ถ้าเช่นนั้นขนมนั่นก็เป็นเรื่องบังเอิญน่ะสิ


สกัลล์ก้มหน้าละอายใจยิ่งกว่าเดิม “ขอโทษนะ... พวกข้าขายสูตรขนมเพราะอยากให้มิดการ์ดคึกคักและได้กินของอร่อยๆ ไม่คิดว่ามันจะเป็นเหตุให้ท่าน...”


“ไม่เป็นไร ข้าเองก็ประมาทเกินไปเหมือนกัน” ผมไม่โทษพวกเธอหรอก ใครจะไปคิดละว่าความหวังดีนั่นจะย้อนแทงกลับมาทำร้ายได้ “แต่ว่ายาพิษนั่นมาจากโลกิ มีความเป็นไปได้ไหมที่เขาจะ...”


“เป็นไปได้ค่ะ” สกัลล์ตอบ หัวคิ้วยังคงมุ่นอยู่ “ข้าไม่รู้ว่าใครอย่างแน่ชัด แต่ลางสังหรณ์ในฐานะนอร์นบอกว่ามีคนรู้เรื่องของท่านแล้วแน่นอนค่ะ”


ผมลูบคางครุ่นคิด “โลกิ... ไม่นึกเลยว่าจะกล้าวางยา เพราะข้าเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ผลสะท้อนเลยกลายเป็นแบบนี้สินะ”


“ตามนั้นเลยค่ะ”


ผมยิ้มเยาะ “เป็นผลสะท้อนที่บอกได้ว่า... เจ็บปวดเจียนตายสุดๆ เลยแหละ”


“แต่ดีนะคะที่ท่านรอดมาได้” สกัลล์ว่าพลางจิบชา “ได้ยินว่าผู้รักษาท่านเป็นหลักคือรินดาสินะคะ”


“ใช่แล้ว เขาบอกว่าไม่รู้จักยาพิษตัวนี้เท่าไหร่จึงไปค้นคว้าที่ห้องสมุดต้องห้ามจนได้สูตรยาแก้มาน่ะ” ผมบอกไปเจือเสียงหัวเราะ “เขาเก่งมากจนหัวหน้าหมอหลวงยังบอกว่าตัวเองกลายเป็นผู้ช่วยไปเลยล่ะ”


สกัลล์ได้ยินดังนั้นก็ชะงัก “รินดาทรงไปค้นคว้าถึงในห้องสมุดต้องห้ามเลยหรือ”


“ใช่แล้ว” ผมกะพริบตางุนงง “ทำไมหรือ?”


“เรื่องยาพิษกัดกินวิญญาณนี่... รินดาก็เป็นคนบอกและอธิบายให้ท่านฟังเช่นกัน?”


“ก็ใช่อีกนั่นแหละ”


สกัลล์เริ่มมีสีหน้าหนักใจขึ้นมาพลอยทำให้ผมรู้สึกกระวนกระวาย


“ทำไมเจ้าทำหน้าอย่างนั้น มีเรื่องอะไรกันแน่?”


“ข้ากำลังคิดว่ารินดาน่าจะรู้แล้วละมั้งว่าท่านไม่ใช่มาร์ลัน เพราะตำรายาพิษในห้องสมุดต้องห้ามน่าจะบอกทุกอย่างหมด รวมถึงที่ยาพิษนี้จะไม่ทำร้ายเทพด้วย”


คำพูดของสกัลล์ไม่ต่างอะไรกับเอาค้อนทุบลงมาบนศีรษะของผม


พอคิดตามดูแล้วก็มีความเป็นไปได้อยู่ ยิ่งคำนึงถึงท่าทีห่างเหินก็ยิ่งแน่ชัดขึ้น นี่หรือว่าเขาจะบอกเรื่องที่ผมไม่ใช่มาร์ลันกับอาซราและยูดัมด้วยน่ะ!?


“หลังจากที่ข้าฟื้นขึ้นมา พระชายาทั้งสามก็มีท่าทีเปลี่ยนไปมากเลย คนอื่นอาจจะเห็นว่าปกติแต่ข้ารู้สึกถึงมันได้! สกัลล์ เป็นไปได้ไหมว่าทุกคนจะรู้กันหมดแล้วน่ะ!”


ผมกลัวมาก กลัวที่จะสูญเสียความเป็นอยู่ตรงนี้ไป และหากพวกเขารู้ว่าผมเป็นแค่มนุษย์ที่มาอยู่ในร่างของเทพปกครองแอสการ์ด มันต้องยิ่งกลายเป็นเรื่องใหญ่โตแน่ๆ!


“ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ” เพราะสกัลล์เห็นผมลนลานเธอจึงกล่าวปลอบ “เรายังไม่แน่ชัดในเรื่องนี้นัก จะร้อนตัวไม่ได้นะ หากว่าท่าทีของเหล่าพระชายาเปลี่ยนไป ไม่แน่ว่าจะเป็นเพราะเรื่องที่รู้ตัวตนของท่านเสียหน่อย มันอาจจะมีสาเหตุอื่นอีกก็ได้”


“มันจะมีอะไรได้อีกล่ะ ข้าถามเนลโลถึงเรื่องราวที่หลับไปสามวันนั้นแล้ว ก็ไม่เห็นมีอะไรสักนิดนอกจากต่างคนต่างทำงานที่ได้รับมา อาซราว่าราชการแทนข้า ยูดัมวางกำลังทหารป้องกันและสืบหาตัวคนร้าย ส่วนบริทท์ก็ทำยารักษาให้ข้า ถ้าพวกเขาไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร แล้วจะเฉยชาเหินห่างกับข้าได้ยังไง!?”


แม้ว่าสกัลล์จะใช้น้ำเสียงที่ใจเย็นกับผม แต่ก็ไม่อาจดับความร้อนรนในใจผมได้อยู่ดี เพราะหากพวกเขารู้ว่าผมเป็นใครเข้า เท่ากับความพยายามที่ผ่านมาสูญเปล่าหรอกหรือ!?


สกัลล์หรี่ตามองผม “ข้านึกว่าท่านไม่หวั่นเกรงความตายเสียอีก”


“แน่นอนว่าข้าไม่กลัว แต่ก็ไม่ได้อยากตายเสียหน่อยมันต่างกันนะ!”


สกัลล์ก้มหน้าแล้วเอาช้อนคนชาอย่างเหม่อลอย “แต่ว่า... ท่านวิตกเกินไปหน่อย บางทีพวกเขาเหินห่างกับท่านเพราะอาจมีเหตุอื่นก็ได้ ถ้าท่านอยากรู้นักเหตุใดไม่ถามเหล่าพระชายาตรงๆ เล่า?”


“ของแบบนี้มันถามตรงๆ ได้เหรอ” ผมแค่นเสียงย้อนถามกลับ


“ข้าไม่ได้ขอให้ท่านถามตรงๆ แต่ใช้การกระทำถามไถ่” สกัลล์เลียช้อนเหมือนลูกแมว ก่อนจะวาดปลายมนนั้นชี้มาที่หน้าของผม “ความจริงท่านกลัวใช่ไหมล่ะ กลัวว่าพวกเขาจะไม่ได้ชอบท่านอีกต่อไปแล้ว”


สกัลล์ช่างมองทะลุใจปรุโปร่งจริงๆ ...


ใช่ ผมไม่สนเหตุผลอะไรหรอก เพราะผมต้องการความวางใจเพียงหนึ่งเดียวคือเหล่าพระชายาจะไม่ทรยศผมใช่หรือไม่


หึ มันคงเป็นนิสัยที่ติดมาจากโลกเก่าแน่ๆ ความระแวงทำให้ผมเหนื่อยมาก ผมอยากได้ใครสักคนและสถานที่สักแห่งที่ทำให้ผมวางใจได้


และที่นี่ดูจะใกล้เคียงกับความปรารถนาของผม ฉะนั้นผมจึงไม่ต้องการสูญเสียมัน!


“เจ้าคิดว่า... พวกเขาจะไม่รู้เรื่องที่ข้าไม่ใช่มาร์ลันจริงเหรอ?”


“ข้ารับประกันไม่ได้หรอกค่ะ แต่ว่าต่อให้ท่านไม่ใช่มาร์ลันแล้วยังไงล่ะ ขอแค่พระชายายอมรับในตัวท่านได้ก็พอแล้ว” สกัลล์ยิ้มอ่อนโยน “ไม่ใช่ว่าต้องการแบบนั้นหรือคะ?”


พูดอีกก็ถูกอีก...


ผมคงต้องทำตามคำแนะนำที่สกัลล์ให้มา เมื่อได้ระบายความในใจ ความอึดอัดที่มีก็จางลงไปหลายส่วน เธอเห็นผมผ่อนคลายแล้ว หัวคิ้วของเธอก็คลายตามไปด้วย


“วางใจเถอะค่ะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราจะอยู่ด้วยไปจนถึงวาระสุดท้าย”


“อย่าพูดอะไรเป็นลางแบบนั้นจะได้ไหมเล่า”


ถึงผมจะรู้ว่าเธอตั้งใจจะล้อเล่น แต่ผมก็ไม่ชอบให้เด็กหญิงตัวเล็กๆ พูดถึงความตายอะไรแบบนั้น


สกัลล์กลับมาทำหน้าจริงจังอีกครั้ง “ยังไงก็ระวังตัวด้วยนะคะ พวกข้าไม่อาจมาช่วยท่านได้ทุกอย่าง โปรดมีสติและใช้ปัญญาในการเอาตัวรอดไปให้ได้”


“ขอบใจ ข้าจะจำไว้”


พวกเราพูดคุยเพียงเท่านั้นสกัลล์ก็ขอตัวลากลับ ส่วนผมที่อ่อนเพลียตอนบ่ายจึงขอนอนพักผ่อนเสียหน่อย แต่ว่าใครจะคิดผมนอนเพลินจนมืดค่ำป่านนี้แล้ว


ที่ผมรู้ว่าค่ำเพราะภายในห้องมืดกว่าปกติ มีแค่แสงเทียนวาบไหวเป็นระยะ ผมที่คิดว่าตัวเองแข็งแรงดีแล้วบางทีร่างกายอาจจะยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ก็ได้ กระนั้นการที่ผมตื่นมาตอนนี้เท่ากับพลาดอาหารเย็นไป กระเพาะของผมจึงส่งเสียงประท้วงเบาๆ


“หลับเพลินแบบนี้ทำไมเนลโลไม่ปลุกนะ” ผมบ่นงึมงำ


“ข้าห้ามเนลโลไว้เอง เพราะเห็นว่าเจ้าเหนื่อยล้ามาก”


นั่นเป็นเสียงของบริทท์ อีกฝ่ายเลิกม่านขึ้นแล้วชะโงกหน้ามาพูดกับผม พอเห็นเขาผมก็ไม่รู้สึกประหลาดใจอะไร เพราะหลายครั้งที่ผมตื่นมาถ้าไม่เห็นหน้าเนลโลก่อนก็ต้องเป็นบริทท์


“เนลโลไปไหนล่ะ?”


“เขาไปทำธุระงานการของเขานั่นแหละ เพราะเหตุนี้ข้าถึงอาสาเฝ้า” บริทท์ตอบ ก่อนจะดึงม่านรอบเตียงให้กว้างขึ้น “อยากกินน้ำไหม?”


“อืม”


ผมลุกขึ้นนั่ง บริทท์ก็รินน้ำให้ผม เขาดูแลไม่เหมือนเนลโลตรงที่เจ้าตัวส่งแก้วน้ำถึงปากของผม ค่อยๆ ดันก้นแก้วขึ้นเพื่อให้ผมดื่ม


ความจริงไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้ แต่ผมไม่อยากจะขัดขืน ซึมซับกับการดูแลสั้นๆ นี้ ก่อนที่บริทท์จะถอยไปนั่งเก้าอี้เล็กข้างเตียงเหมือนเดิม


ความเงียบครอบคลุมระหว่างพวกเราอีกครั้ง


บอกตามตรงมันทำให้ผมหนักใจกว่าเดิม


ผมรู้ว่าควรทำ ควรจะยืนยันความสบายใจของตัวเอง แต่เอาเข้าจริงผมกลับนั่งเป็นไอ้งั่งอยู่บนเตียงไม่รู้ว่าควรจะเริ่มบทสนทนาอย่างไรดี


โชคดีที่ผมไม่ต้องคิดนานนักเพราะบริทท์เริ่มทำหน้าที่หมอเหมือนทุกครั้งที่มาหาผมอีกแล้ว


“ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง?”


“ดีขึ้นมากแล้ว”


“แต่เจ้าก็ยังอ่อนเพลียจนหลับยาวได้ขนาดนี้อยู่เลยนะ?” บริทท์ยังไม่เชื่อว่าผมจะดีขึ้นจริงๆ


“นั่นเป็นเพราะข้าใช้พลังงานคุยกับสกัลล์มามากกระมัง ข้าได้รับคำเตือนมาหลายอย่างเลยด้วย” ผมลูบผ้าปูเตียงอย่างไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีให้หายกังวล


“ได้รับคำเตือนอะไรมาเหรอ?”


“ส่วนใหญ่ก็การเคลื่อนไหวของโลกิที่ใช้ยาพิษกัดกินวิญญาณมาเล่นงานข้าน่ะ” ผมไม่บอกเรื่องทั้งหมดแต่อาศัยให้อีกฝ่ายตีความวงกว้างเอา


“งั้นเหรอ สกัลล์ก็พูดกับข้าเหมือนกันว่าให้เฝ้าระวังความปลอดภัยมาร์ลันให้มากกว่านี้ แล้วก็ใส่ใจตัวเจ้าให้มากขึ้นด้วย


“เธอพูดด้วยเหรอ?” ผมเพิ่งจะรู้


“อืม กับทุกคน หลังจากออกจากวังของเจ้าแล้ว นางก็มาพูดกับพวกเรานิดหน่อย” บริทท์ว่า สายตาหันเหไปที่เทียนไขบนโต๊ะหัวเตียง


ที่แท้สกัลล์ก็ลงทุนไปพบกับพวกเขาส่วนตัวเพื่อผม…


ผมก็รู้สึกว่าบริทท์ไม่ได้เย็นชาเท่าตอนแรกๆ แล้ว เกือบจะเหมือนปกติ ถึงจะไม่รู้ว่าสกัลล์ไปพูดอะไรแต่ผมก็ซาบซึ้งมาก


ไว้วันหลังทำขนมไปตอบแทนดีกว่า...


พวกเราเงียบกันไปอีกครั้ง แต่เพราะตอนนี้ผมตื่นแล้ว และประสาทสัมผัสทั้งหมดก็ตื่นขึ้นมาด้วย ผมจึงได้กลิ่นยามาจากตัวของบริทท์


เดิมทีเขาก็มีกลิ่นสมุนไพรอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้ต่างออกไปเพราะกลิ่นที่ติดกายของเขาอยู่นี่เป็นกลิ่นของยาที่ผมกินประจำตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา


นั่นหมายความว่าบริทท์ต้มยาให้ผมทานมาตลอดจนกลิ่นติดกายเลยนั่นเอง


“บริทท์” ผมเรียกเบาๆ เขาก็หันมาสบตา “วันนี้... นอนค้างกับข้าได้หรือเปล่า”


ผมเห็นดวงตาสีเขียวคู่นั้นเบิกกว้าง แต่ผมไม่คิดจะเปลี่ยนใจและจ้องมองเขา รอคอยคำตอบ


ผมอยากจะพิสูจน์ว่าบริทท์คิดยังไงกับผม ถ้าเขายังคงเหมือนเดิม เขาจะไม่ปฏิเสธคำเชิญชวนของผม แต่ถ้าบริทท์ตอบว่าไม่...


เท่ากับว่าเขาไม่ยอมรับผม


*เป็นตอนที่หนักหน่วงหัวใจจริงๆ ... บริทท์จะตอบรับคำเชิญชวนนี้ หรือเลือกที่จะถอยห่าง มารอลุ้นกันต่อพรุ่งนี้นะคะ!


*กิจกรรมแจกอีบุ๊คนิยาย "ขอประกาศศักดาข้านี่แหละคือพระเอก! เล่ม 1" อ่านฟรีเจ็ดวัน เริ่มแล้วนะคะ! ไปตามอ่านกติกาได้ที่หน้าเพจเฟสบุ๊คส์หรือทวิตเตอร์ได้เลยค่ะ

ปล. เนื่องในโอกาสสิ้นปีไรท์จะมาลงนิยายเรื่องนี้ติดต่อกันสี่วัน! ตั้งแต่วันนี้จนถึง 28 ธันวาค่ะ!

Merry Christmas ขอให้ทุกคนมีความสุขค่ะ!

#มาร์ลันจะเป็นพระเอก

คอมเมนท์ = กำลังใจ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 627 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,179 ความคิดเห็น

  1. #2178 AwkorMZ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 09:05
    ใจว่ายังไงก็นอร์นแหละวางยา ส่วนมุกันดาน่าจะเป็นเนลโล ถ้าไม่ใช่ก็เดาไม่ถูกแล้ว ยูดัมมั้ง...ส่วนคนที่เข้าไปในห้องต่อก็น่าจะฟริกกา ไม่งั้นก็ต้องคนจากโลกล่างแล้ว คนอื่นไม่น่าเข้าไปได้
    #2,178
    3
    • #2178-2 AwkorMZ(จากตอนที่ 24)
      11 เมษายน 2564 / 18:16
      ไปต่อที่ raw จนจบแล้วค่ะ😂 สนุกดีค่ะ ปมก็สมเหตุสมผลดี
      #2178-2
    • #2178-3 Miracle Friday(จากตอนที่ 24)
      11 เมษายน 2564 / 18:33
      ขอบคุณค่า >///<
      #2178-3
  2. #2160 knunkim (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 18:04

    ใครมันวางยาน้องวะ

    #2,160
    1
    • #2160-1 Miracle Friday(จากตอนที่ 24)
      2 พฤศจิกายน 2563 / 18:57
      รอเฉลยในภาคสองนะคะ
      #2160-1
  3. #2126 Yok Poog (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 04:28
    หวั่นใจ...
    #2,126
    0
  4. #877 love_forever 1992 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 13:53
    เฮ้ออออ. สู้ๆๆๆ
    #877
    0
  5. #778 defosw25 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 13:44
    เห็นท่าทีของแต่ละคนที่แปลกไปแล้วน้ำตาซึมเลย แงงงงง ห้ามเกลียดน้องกันนะเว้ยพวกนาย
    #778
    0
  6. #756 cake08234 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 21:36

    น้องแอบออ่ยเบาๆแบบเนียนๆหรือป่าวเนี่ย......
    #756
    1
    • #756-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      27 ธันวาคม 2562 / 19:14
      เป็นเชิงวัดใจด้วยในตัวค่ะ
      #756-1
  7. #755 Little_Letter (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 19:47
    น้องถามวัดใจมาก แง้ ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าบริทท์ปฏิเสธไปน้องมาร์ลันจะเป็นยังไงต่อ ;-; ตะ แต่บริทท์คงไม่ปฏิเสธหรอกเนอะ
    #755
    1
    • #755-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      27 ธันวาคม 2562 / 19:13
      มารอลุ้นในตอนนี้กันค่ะ
      #755-1
  8. #754 +Ei_Chuad+ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 19:44
    รส.เเปลกกับมาร์ลันอะ
    #754
    1
    • #754-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      27 ธันวาคม 2562 / 19:13
      แปลกหรือคะ?
      #754-1
  9. #753 TTRRAA (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 19:32
    ค้างมากแม่ โฮ บริท แอแง อย่านะ อย่าทำให้น้องเสียใจ ใครทำน้องร้องไห้ พ้มจะไม่ลงเรือ! จะโกด
    #753
    1
    • #753-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      27 ธันวาคม 2562 / 19:12
      มาร์ลันผู้เป็นที่รักของนักอ่าน ห้ามใครรังแก!
      #753-1
  10. #752 PÏM_3010 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 19:25

    สนุกกกกกกก
    #752
    1
    • #752-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      27 ธันวาคม 2562 / 19:11
      ขอบคุณค่า ^ ^
      #752-1
  11. #751 Nichaflok (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 19:21

    ค้างอยู่บนหอไอเฟล55
    #751
    1
    • #751-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      27 ธันวาคม 2562 / 19:10
      ค้างสูงมากเลยค่ะ แต่วิวทิวทัศน์สวยน้า
      #751-1
  12. #750 mizenjizaza (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 18:58
    อย่าทำน้องร้องนะ!เดะตีเลย!
    #750
    0
  13. #749 mizenjizaza (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 18:57
    ตีคนเขียนได้ไหมอ่าาาตัดจบดีมากจ้าาเเม่~
    #749
    1
    • #749-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      27 ธันวาคม 2562 / 19:10
      เอาโล่กัน อีกหน่อยไรท์ต้องใส่เสื้อกันกระสุนแล้ว นักอ่านจะประทุษร้าย 5555
      #749-1
  14. #748 Sairattz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 18:57
    อย่าโกรธน้องนะๆๆๆๆ
    #748
    1
    • #748-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      27 ธันวาคม 2562 / 19:09
      แอแง ไม่อยากให้โกรธเชานกันค่ะ T T
      #748-1
  15. #747 TTRRAA (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 12:06
    อย่าทำน้องเลยค่ะ แอแง แม่ยอมทุกอย่าง อย่าทำให้น้องร้องไห้ โฮ พ้มร้องเอง ร้องแทนเอง เราจะผ่านจุดๆนี้ไปด้วยกัน;-;
    #747
    1
    • #747-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      26 ธันวาคม 2562 / 18:43
      เราจะผ่านความดราม่านี้ไปด้วยกันนะคะ T T
      #747-1
  16. #746 นักอ่านผู้ผ่านทางมา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 00:54

    ตัดได้น่าวางระเบิดมาก น้องดึงดราม่าจะฆ่าตัวตายอ้อนผัว แค่กๆ ชายาเลย สรุปชายาไม่เล่นด้วยตายจริง55

    #746
    1
    • #746-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      26 ธันวาคม 2562 / 06:14
      เดี๋ยว! อย่าวางระเบิดบ้านไรท์ ส่วนเรื่องจริงจะเป็นยังไงเดี๋ยวจะเฉลยในพาร์ทต่อไปค่ะ
      #746-1
  17. #744 Nichaflok (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 22:54
    ตัดจบน่าตีมากค่ะ;^;
    #744
    1
    • #744-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      26 ธันวาคม 2562 / 06:12
      แง ได้โปรดอย่าตีไรท์
      #744-1
  18. #741 Moere5ditc (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 21:21
    ค้างมากกกก
    #741
    1
    • #741-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      26 ธันวาคม 2562 / 06:10
      เพื่อความสนุกในการอ่านค่ะ 55555
      #741-1
  19. #740 นิยาย ขออ่านที (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 20:21
    อ้ากกกกกกกกกกก
    #740
    1
    • #740-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      26 ธันวาคม 2562 / 06:09
      อย่าเพิ่งกรีดร้อง 5555
      #740-1
  20. #739 khonkhumfilm (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 20:08
    ค้างแรงมากกก
    #739
    1
    • #739-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      26 ธันวาคม 2562 / 06:07
      เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่านนะคะ > <
      #739-1
  21. #738 cake08234 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 19:42

    ติดต่อๆๆๆๆ!!!!!
    ติดต่อ=จุใจ
    นักไรท์ที่สุดเลยยยย
    #738
    2
    • #738-1 Princess Candy(จากตอนที่ 24)
      25 ธันวาคม 2562 / 20:10
      Merry Christmasเหมือนกันนะคะไรท์อากาศหนาวระวังสุขภาพด้วยนะ
      ปล.ทำไมพระชายาต้องห่างเหินกับน้องน้องทำอะไรผิดสงสารน้องงงง
      #738-1
    • #738-2 Anabella(จากตอนที่ 24)
      26 ธันวาคม 2562 / 06:09
      ขอบคุณทั้งสองคนเลยค่ะ >///< รักษาสุขภาพด้วยเหมือนกันน้า ส่วนสาเหตุที่พระชายาหมางเมินเดี๋ยวเราก็จะได้รู้กันค่ะ
      #738-2
  22. #737 tpsfchsmohkgrk (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 19:36
    แงงง มาเร็วๆน้า กำลังเข้มข้นเยยย
    #737
    1
    • #737-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      26 ธันวาคม 2562 / 06:07
      ค่า พาร์ทสองจะมาต่อวันนี้น้า
      #737-1
  23. #736 Sairattz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 19:29
    เอเเงงงง สงสารน้อง อย่าใจร้ายกับน้องเลยนะ ;—;
    #736
    1
    • #736-1 Anabella(จากตอนที่ 24)
      26 ธันวาคม 2562 / 06:06
      ไรท์ก็เจ็บปวดกับตอนนี้เหมือนกัน ไม่ต้องห่วงนะคะ อีกไม่นานดราม่าก็จะผ่านพ้นไป T T
      #736-1