[Yaoi - จบแล้ว] ขอประกาศศักดาข้านี่แหละคือพระเอก!

ตอนที่ 22 : ประกาศครั้งที่ 20 จูบที่มีรสชาติแตกต่างกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 818 ครั้ง
    17 ธ.ค. 62

ประกาศครั้งที่ 20 จูบที่มีรสชาติแตกต่างกัน


พอถึงวันเทศกาล ผมรับรู้ถึงบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรักทันที ตั้งแต่เปิดหน้าต่างออกไปแล้วเจอดอกไม้หลากสีสันพากันผลิบาน ได้ยินว่าเฟร์ย่าไปขอร้องพี่ชายตัวเองให้ใช้รูนทำให้ดอกไม้บานในวันนี้ แต่ดูท่าเฟรย์คงจะอารมณ์เสียน่าดูเพราะดอกไม้บางดอกก็บานผิดที่ผิดทางไปหน่อย อะไรคือดอกเดซี่ไปออกอยู่บนต้นส้ม? มันเป็นสายพันธุ์เดียวกันหรือยังไง


ไม่ใช่แค่นั้นผมรู้สึกว่าวันนี้พวกข้ารับใช้และนางกำนัลแต่งตัวพิถีพิถันเป็นพิเศษ เหมือนกับพวกเขากำลังจะไปออกเดตอย่างนั้นแหละ พระเจ้า อย่าบอกนะว่าในวังตอนนี้มีคู่เดทมากมายกำลังเกิดขึ้นให้ผมอิจฉาตาร้อน


ยังดีที่เนลโลเป็นคนเดียวที่ปกติ เขาสวมชุดที่ควรสวมไม่ได้พิเศษวิ้งวับเหมือนคนอื่น แถมยังทำงานปรนนิบัติผมอย่างแข็งขันเช่นเดิมด้วย


ไหนๆ วันนี้ก็เทศกาลความรักทั้งที ผมควรให้เขาพักผ่อนดีไหมนะ


“เนลโล เสร็จงานช่วงเช้าแล้ว เจ้าจะไปทำอะไรก็ตามสบายนะ วันเทศกาลแห่งความรักทั้งที” ผมบอกด้วยมาดเจ้านายผู้ใจกว้าง


“กระหม่อมไม่สนใจหรอกพ่ะย่ะค่ะ อยากจะรับใช้ฝ่าบาทมากกว่า”


รายนี้ก็ชอบดูแลผมจนเข้าเส้นเลือดจริงๆ ...


ผมคลึงหัวคิ้ว “ขยันมันก็ดีหรอก แต่ช่วงไหนสมควรพักก็ต้องพักนะ เอาเถอะน่า ไปพักเสีย”


“แล้วทั้งวันฝ่าบาทจะอยู่อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ? ตอนนี้พวกข้ารับใช้กับนางกำนัลก็เอ่อ... เพลิดเพลินกับเทศกาลอยู่” อีกฝ่ายถามผมด้วยความเป็นห่วง


“เจ้าเตรียมแค่มื้อกลางวันกับมื้อเย็นไว้เป็นปกติแล้วกัน เดี๋ยวข้าจะเดินเล่นแถวนี้แหละ ไม่ก็อาจจะอ่านหนังสือ”


ในดินแดนอื่นๆ เขากำลังเฉลิมฉลองอย่างสนุกสนาน แต่ผมอยากจะอยู่เงียบๆ มากกว่า ใครอยากจะไปเห็นภาพบาดตาของพวกคู่รักกันเล่า


เนลโลลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายเพราะผมใช้สายตาสั่ง เจ้าตัวจึงยอมจนได้


“ก็ได้พ่ะย่ะค่ะ แต่ถ้าฝ่าบาทต้องการอะไร สามารถเรียกหาตัวกระหม่อมได้ทุกเมื่อเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”


“รู้แล้วๆ”


ผมรับคำขอไปที ยังไงผมคงไม่เรียกใช้อะไรเขาแน่ๆ เพราะผมจะใช้เวลาเพียงลำพังนี้ให้คุ้มค่ายังไงล่ะ!


หลังเสร็จสิ้นมื้อเช้าผมก็วานฮูกินให้ไปส่งจดหมายรักสามฉบับนี้กับเหล่าพระชายา มันประท้วงนิดหน่อยที่ต้องทำหน้าที่ส่งสาร ทั้งที่มันคือนักหาข่าวชั้นเยี่ยม แต่พอผมล่อมันด้วยอาหาร ฮูกินก็กลับลำทันที บอกว่ายินดีรับงานอันทรงเกียรตินี้ เจ้าอีกาเห็นแก่กินเอ๊ย...


จดหมายสีขาวแต้มสีชมพูอ่อนมีกลิ่นหอมของดอกไม้ติดอยู่ ผมใช้หมึกสีชมพูเขียนข้อความรักลงไปอีกด้วย ลงทุนทำคะแนนสุดๆ ไปเลย!


ได้แต่หวังว่าพวกเขาอ่านจดหมายรักของผมแล้วจะไม่อ้วกออกมานะ เพราะขนาดผมยังว่ามันเลี่ยนเลย


“เอาละ อากาศดีแบบนี้ เดินเล่นดีกว่า” ผมยืดแขนขึ้นบิดขี้เกียจ มองแสงแดดอ่อนๆ กับลมเย็นสบายเป็นใจ คิดว่าไปเดินเล่นให้ท้องย่อยหน่อยน่าจะดี...


“ฝ่าบาท ฟริกกาเสด็จมาพ่ะย่ะค่ะ” ข้ารับใช้นอกห้องรายงานเข้ามา


หืม มาแต่เช้าแบบนี้เลย? ผมเหลียวไปที่หน้าประตูพลางว่า


“ให้เข้ามาได้”


อาซราเดินเข้ามาทันทีที่สิ้นคำอนุญาตของผม ราวกับมือนั้นจับลูกบิดประตูคอยท่าไว้แล้ว


“มาแต่เช้าเชียว มีธุระอะไรหรือเปล่า?”


ผมหันหน้าเข้าหาอาซรา ในขณะที่พิงสะโพกกับกรอบหน้าต่าง ลมด้านนอกพัดผ้าม่านพลิ้วกายอยู่รอบๆ ตัวผม


“ข้ามาให้ของขวัญในเทศกาลความรักน่ะ” อาซราตอบเดินจนมาหยุดอยู่เบื้องหน้าผม “ข้าได้รับจดหมายของมาร์ลันแล้ว”


“อ๋อ เหรอ” คิดถึงประโยคบอกรักในจดหมายขึ้นมาผมก็รู้สึกขัดเขินขึ้นมาหน่อยๆ “ฮูกินส่งเร็วกว่าที่คิดแฮะ”


อาซรายิ้ม “ข้าเดินออกจากวังมันก็มาส่งทันทีเลย เป็นจดหมายที่น่ารักมากเลยละ”


“ถ้าชอบข้าก็ดีใจ” เลิกพูดถึงจดหมายน่าตายพวกนั้นเถอะ! ผมแทบจะเก็บซ่อนความอับอายไม่ไหวแล้ว แบมือยื่นออกไป “ไหนล่ะ ของขวัญข้า?”


“นี่ไง”


อาซราวางผลไม้สีแดงสดลูกหนึ่งลงบนฝ่ามือของผม รูปร่างของมันดูคล้ายมะเขือเทศอยู่เพียงแต่เป็นรูปหัวใจ


ผมมองมันด้วยความฉงน “นี่คืออะไรน่ะ”


“ผลแห่งความรัก” อาซราตอบ ขยับเข้ามาใกล้ผมอีก “มันจะออกผลเฉพาะในวันเทศกาลแห่งความรักเท่านั้น เชื่อว่าถ้าใครได้กินจะมีความรักที่หวานฉ่ำดั่งผลไม้นี้”


หืม มีตำนานแบบนี้ด้วยแฮะ ผมพลิกผลไม้นั้นไปมาด้วยความสนใจ ก่อนจะลองกัด


กึก!


“โอ๊ย! ทำไมมันแข็งจัง กินยังไงเนี่ย?”


ตอนจับมันก็ดูนุ่มนิ่มดี ทำไมพอกัดมันถึงได้แข็งเล่า เจ้าผลไม้นี่มันยังไงกัน


อาซรายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “มาร์ลันกินผิดวิธีนี่นา ถ้ากัดแบบนั้นมันก็แข็งน่ะสิ”


“งั้นกินยังไงล่ะ?”


“แบบนี้”


อาซราจับผลไม้นั้นเข้าปากผมอีกรอบ ก่อนที่เจ้าตัวจะจูบปิดปากผม


“อื้อ!?”


ผมตกใจจนตาเบิกกว้าง ผลไม้ลูกนั้นถูกดันอยู่ระหว่างริมฝีปากของพวกเรา ต่างคนต่างใช้ลิ้นดันมันไปมา ก่อนที่อาซราจะเอียงหน้าและใช้ฟันขบผลไม้ลูกนั้น


เปาะ...


เจ้าผลไม้นั้นแตกออก น้ำข้างในก็ไหลออกมา น้ำนั้นหวานคล้ายน้ำผึ้งแต่หอมยิ่งกว่านั้นชวนให้มึนเมาเหมือนกับไวน์ชั้นดี


“อึก ฮ้า...”


ผมดื่มน้ำหวานนั้นลงไป ยิ่งดื่มหัวใจก็ยิ่งเต้นแรง ตัวผลไม้ที่น้ำออกไปจนหมดกลายเป็นเนื้อนิ่มๆ ที่เคี้ยวได้และเมื่อไม่มีเจ้าผลไม้กั้นกลาง ลิ้นของพวกเราก็สัมผัสกัน อาซราเกี่ยวกระหวัดลิ้นของผมเข้ามา ดูดกลืนน้ำหวานติดค้างในโพรงปากของผม เสียงจูบของพวกเราดังก้องอยู่ในหู มันช่างหยาบโลนแล้วก็เร้าอารมณ์เป็นที่สุด


มือของผมเกาะเกี่ยวไหล่ของอีกฝ่ายไว้แน่น ริมฝีปากอ้าออกกว้างปล่อยให้อาซรารุกรานตามใจชอบ จนน้ำลายที่ผสมกับน้ำผลไม้เริ่มหนืด ผมหายใจกระชั้น รู้สึกเริ่มเบลอ ตอนนั้นเองที่อาซราถอนริมฝีปากออก น้ำลายของพวกเราก็เชื่อมติดกันออกมาด้วย


อาซราเลียริมฝีปาก “อร่อยไหม มาร์ลัน”


ขอถอนคำพูดที่ว่าอาซราเหมือนกับหงส์สง่างาม ตะกละตะกลามแบบนี้อีกฝ่ายเป็นอีแร้งชัดๆ!


ผมยกมือขึ้นปิดปาก “เจ้า! ผลแห่งความรักต้องกินอย่างนี้จริงเหรอ!?”


“จริงสิ เมื่อกี้มาร์ลันกัดคนเดียวมันไม่เข้าใช่ไหมล่ะ? แต่ถ้าช่วยกันสองคนมันก็จะแตกออกในปากกลายเป็นน้ำที่มีรสชาติหอมหวานอย่างไรล่ะ” อาซราอธิบาย แล้วจับมือผมลง “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ากินผลไม้นี่ อร่อยกว่าที่คิดเยอะเลย”


“เจ้า… กินเป็นครั้งแรก?” ผมที่ยังมึนกับจูบนั้นไม่หายเผลอถามออกไป อาซราก็พยักหน้ายืนยัน


“เพราะมันต้องกินด้วยกันสองคน มันจึงเป็นครั้งแรกของข้า” อาซราเอานิ้วแตะริมฝีปากของตัวเองแล้วอมยิ้มน้อยๆ “และนี่ก็เป็นจูบแรกของข้าเหมือนกัน”


โอ พระเจ้า ทำไมคำพูดนั่น… เหมือนผมไปพรากพรหมจารีอาซราเลยเล่า?


ผมไม่รู้ว่าร่างของมาร์ลันนี้เป็นจูบแรกไหม แต่… ถ้ามันทำให้อาซรามีความสุขได้ก็ช่างเถอะ


ผมยิ้มจืดเจื่อน “คราวหลังถ้าอยากกินไอ้นี่อีกก็บอกกันตรงๆ อย่าทำอะไรปุบปับ มันทำให้ข้า เอ่อ ตกใจนะ”


“หมายความว่าถ้าข้าขอเจ้าจะทำให้เหรอ”


“ก็ถ้าเจ้าอยากกินนะ”


หากไม่นับเรื่องจูบ มันก็อร่อยไม่เลวเลยแหละ แต่มันกินยุ่งยากไปหน่อย


“งั้นข้าอยากกินอีก” อาซราว่าพลางหยิบผลแห่งความรักที่อยู่ในห่อผ้าเล็กๆ ออกมาอีกเพียบ…


ผมอึ้งค้าง ดูท่าปากของผมต้องพลีให้กับอาซราเสียแล้ว…


กว่าสติของผมจะกลับมาครบถ้วนก็ล่วงเอาช่วงสายแล้ว ไม่อยากบอกเลยว่าตอนที่อาซราจูบผมไปไม่รู้กี่สิบครั้ง เจ้าตัวทำเหมือนกับการจูบเป็นเรื่องธรรมดา แถมพอกินอิ่มยังมีหน้ามายิ้มแฉ่งอวยพรให้ผมมีวันที่ดีอีกด้วย ไอ้โจรขโมยจูบนี่ คิดจะกวนประสาทผมเหรอ!?


ผมถูริมฝีปากที่เริ่มแดง รสชาติของจูบนั้นยังติดตรึงอยู่ ยากนักที่จะสลัดไม่ให้นึกถึงเรื่องนั้น… โว้ย! แบบนี้ผมจะพักผ่อนลงได้ยังไงเนี่ย!


“มาร์ลัน”


“เหวอ!”


ใครบางคนเรียกชื่อผมในระยะใกล้ ผมที่กำลังฟุ้งซ่านอยู่ถึงกับสะดุ้ง เกือบจะหงายหลังตกจากเก้าอี้ แต่คนเรียกนั้นคว้าแขนผมได้ทัน


“มัวเหม่ออะไรอยู่น่ะ เกือบไปแล้วไหมล่ะ!”


“ยูดัม...” ผมมองเห็นใบหน้าหล่อบาดใจอยู่ในครรลองสายตา สติที่แตกกระเจิงก็รวมศูนย์กลับมา “มาทำอะไรที่นี่น่ะ?”


“แน่นอนว่าต้องมาหาเจ้าน่ะสิ” ยูดัมฉีกยิ้มอารมณ์ดีและถือโอกาสนั่งลงข้างตัวผม “เอาของขวัญวันแห่งความรักมาให้”


ผมชักเข็ดขยาดของขวัญขึ้นมาเสียแล้ว “เจ้าคงไม่ได้เอาผลแห่งความรักอะไรนั่นมาให้หรอกใช่ไหม”


“ไม่ใช่หรอก ไอ้นั่นหายากจะตายไป แถมราคาแพงด้วย มันไม่ค่อยคุ้มกับการให้เป็นของขวัญเลยนะ” ยูดัมวิจารณ์


แต่ฟริกกาของพวกเราก็ให้เจ้าผลไม้นั่นแหละเป็นของขวัญ ผมเอ่ยแย้งอยู่ในใจ ขณะเดียวกันก็ทึ่งที่อาซราอุตส่าห์ไปหามาทั้งที่ราคามันแพงแล้วยังหายาก


“แล้ว... เจ้าเอาอะไรมาให้ล่ะ”


“นี่ไง”


เจ้าตัวชูตะกร้าสานใบเล็กๆ ขึ้นมา ผมเพิ่งจะสังเกตว่ายูดัมถือมันไว้ พอเขาเปิดผ้าที่คลุมตะกร้าออกก็เผยให้เห็นพายที่ดูน่ากิน


“พายแอปเปิ้ลน่ะ ข้าขอให้คนครัวทำให้เป็นพิเศษ เจ้าชอบกินขนมหวานใช่ไหมล่ะ”


ผมมองพายแอปเปิ้ลนั้นด้วยแววตาตื้นตันใจ “ยูดัม... นายนี่มันดีที่สุดในโลกเลย!”


พูดตามตรงนะให้ขนมธรรมดาๆ กับผมยังจะได้ใจมากกว่า! ไม่ต้องให้อะไรพิสดารในวันแห่งความรักเช่นนี้หรอก แค่ขนมที่เปี่ยมด้วยความรักก็เพียงพอแล้ว!


ยูดัมดูจะตกใจที่ผมแสดงความดีใจออกมาจนเหลือล้น แต่สักพักเจ้าตัวก็หัวเราะ


“ข้าแค่ให้ในสิ่งที่เจ้าชอบเท่านั้นเอง ไม่ได้มีค่ามากเท่าจดหมายรักของเจ้าหรอก”


ผมส่ายหน้ารัวๆ “ไม่จริงเลยนะ! แค่เจ้าให้ข้าก็ดีใจมากๆ แล้ว!”


พูดตรงๆ นะผมยินดีรับพายแอปเปิ้ลร้อยชิ้นดีกว่าเจ้าผลไม้แห่งความรักนั้นหนึ่งลูก!


“จริงเหรอ?” ยูดัมถามอย่างจริงจัง


“จริงสิ”


ทำไม? เขาไม่เชื่อผมเหรอ?


ยูดัมหัวเราะหึๆ ในลำคอ แต่สีหน้าก็พออกพอใจมาก “งั้นก็กินสิ กินตอนที่มันยังร้อนน่าจะดีกว่า... แต่จะว่าไปก็ใกล้มื้อเที่ยงแล้ว”


เขาเป็นห่วงว่าถ้าผมกินเจ้านี่อาจจะกินมื้อเที่ยงไม่ลง ช่างน่ารักเสียจริง


ผมหยิบมีดที่เตรียมไว้ในตะกร้ามาตัดแบ่ง “งั้นก็คนละครึ่ง ถ้าไม่หมดเดี๋ยวข้าเก็บเอาไว้กินก็ได้”


“ตกลง”


พวกเราแบ่งพายกันกิน เป็นครั้งแรกที่มานั่งกินอะไรที่สวนอุทยานเช่นนี้ ไม่มีโต๊ะน้ำชา ไม่มีข้ารับใช้และนางกำนัล มีแค่พวกเราสองคนนั่งอยู่บนม้าหินใต้ร่มเงาไม้กับสายลมอ่อนเท่านั้น


บรรยากาศเหมือนมาปิกนิกเลยแฮะ ผมคิดพลางเคี้ยวพายแอปเปิ้ลอย่างมีความสุข ไส้หวานหอมของแอปเปิ้ลทะลักออกมาเปื้อนริมฝีปากทุกครั้งที่กัด


ยูดัมมองผมแล้วหัวเราะ “กินอะไรเป็นเด็กๆ ไปได้”


“ยุ่งน่า ก็มันอร่อยนี่”


ผมค้อนขวับ ไม่สนใจที่ริมฝีปากเปื้อน ทว่ายูดัมกลับจับคางของผมไว้แล้วเริ่มเลียส่วนที่เปื้อนราวกับเป็นลูกแมว


ผมตัวแข็งทื่อไปอีกรอบ...


ลิ้นร้อนนั้นเลียอยู่รอบๆ ขอบปากของผมราวกับต้องการทำความสะอาดจนหมดจด ก่อนที่ปลายลิ้นนั้นจะเริ่มเข้ามายุ่มย่ามถึงในปากของผม


เพราะรู้แกวผมจึงหุบปากสนิท แต่ดวงตาที่วิบวับของคนตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเสือในพริบตา ผมรู้ในทันทีว่า... ไม่น่ารอด


เจ้าตัวเริ่มขบเม้มริมฝีปากบังคับให้ผมเปิดปากออกมา เมื่อโดนแบบนี้หลายรอบเข้าผมไม่อาจต้านทานแรงได้เผยอปากออกให้อีกฝ่ายสอดลิ้นเข้ามาโลมเลีย


“อึก อืม...”


จูบของยูดัมแตกต่างจากอาซรา คนตรงหน้าผมรุกด้วยความเร่าร้อนคล้ายกับจะดูดกลืนวิญญาณของผมผ่านทางปาก ในขณะที่อาซรากลับชอบหยอกล้อผมและแทะเล็มให้ผมเป็นฝ่ายร้องขอสัมผัสอ่อนโยนนั้นแทน


ไอ้พวกจูบเก่งนี่มันน่านัก!


วันนี้ผมถูกจูบสองครั้งแล้ว แถมทั้งสองครั้งก็ต่างกันแต่กลับช่วงชิงหัวใจผมได้อย่างง่ายดาย


ลิ้นร้อนนั้นเคลื่อนไหวไม่ต่างอะไรกับงูฉก เข้าครอบครองริมฝีปาก ประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของ ผมได้แต่กลายเป็นลูกกระต่ายตกอยู่ในอุ้งมือของเสือ


พวกเราจูบกันอยู่นานมากจนผมคิดว่าริมฝีปากมันต้องแดงช้ำจากการถูกขบเม้มแล้วแน่ๆ และในที่สุดยูดัมก็หยุดจูบถอนริมฝีปากออกมา แต่ลิ้นนั้นยังคงโลมเลียริมฝีปากผมเบาๆ


“หึๆ ปากแดงหมดแล้ว”


“เพราะใครกันเล่า” ผมตอบเสียงแตกพร่า สติยังคืนกลับมาไม่สมบูรณ์นัก “ทำไมถึงทำแบบนี้”


“ก็อยากจูบนี่” ยูดัมตอบพร้อมทั้งไล้ดวงหน้าของผมด้วยนิ้วเรียวยาว “เราเป็นคู่ชีวิตกัน จูบกันก็เป็นเรื่องธรรมดานี่?”


มันก็ใช่ แต่ไม่ใช่ตอนที่พวกนายมาจูบในวันเดียวกันแบบนี้สิ!


เพราะจดหมายรักบ้าๆ นั่นใช่ไหมที่ทำให้พวกเขาทำแบบนี้ แล้วถ้านี่บริทท์มาจูบผมอีกคน ผมคง... orz


“จำคำเตือนไม่ได้เหรอว่าห้ามทำมากกว่าหอมแก้มน่ะ!”


“แต่มาร์ลันไม่ได้ผลักไสข้านี่” ยูดัมยิ้มเจ้าเล่ห์ หางตาเลื่อนมาที่ไหล่ซึ่งมือของผมวางอยู่ “ใครกันนะที่เกาะไหล่ข้าซะแน่น”


เถียงไม่ได้! เพราะผมก็ผิดเองที่ไม่ผลักไสเขา! แต่ดันเผลอไผลไปกับรสจูบเสียได้


ผมโกรธแล้วจึงผุดลุกขึ้น “เที่ยงแล้ว ร้อน! ข้ากลับละ!”


ผมคว้าตะกร้าที่มีพายแอปเปิ้ลเหลืออยู่ชิ่งหนีกลับวังแบบคนขี้ขลาด โดยมีเสียงหัวเราะชอบใจดังอยู่ด้านหลัง


เออ เชิญหัวเราะให้พอ! ทีนี้เหลือแค่บริทท์ คราวนี้ถ้าหมอนั่นจูบผม ขอรับรองว่าจะต่อยให้หน้าเขียวเลย!


********************************************


ผมทานมื้อกลางวันเสร็จ แล้วกลิ้งเกลือกอยู่ในห้องจนกระทั่งช่วงเย็นที่บริทท์โผล่มา


ตลอดช่วงบ่ายตัวหนังสือบนหน้ากระดาษไม่เข้าสมองผมเลย ผมเปิดหน้าที่สิบสี่ค้างมาเป็นชั่วโมงแล้วเพราะสมองไพล่คิดถึงแต่จูบของสองคนนั้นอยู่


พอบริทท์มา ผมเปิดเรดาร์ความระแวงเต็มขั้น สัญญากับตัวเองว่าถ้าอีกฝ่ายมาเข้าใกล้จะเตรียมพร้อมจระเข้ฟาดหาง!


บริทท์เห็นผมจ้องเขม็งก็ชะงักเท้า กะพริบตาปริบๆ “มีอะไรหรือเปล่า? ทำไมเจ้ามองหน้าข้าอย่างนั้น?”


“บริทท์มาให้ของขวัญเทศกาลแห่งความรักกับข้าสินะ”


“ใช่แล้ว”


บริทท์ทำท่าจะเดินเข้ามา แต่ผมยกมือห้าม


“ขอโทษที่ต้องพูดอย่างนี้ แต่ถ้าเจ้าจะให้อะไรข้าก็วางไว้บนโต๊ะนั่นแหละ ไม่ต้องมาเข้าใกล้ข้า”


อาจจะฟังดูใจร้ายไปเสียหน่อย แต่ผมต้องระวังไว้ก่อน!


“เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าฟริกกากับจอร์ดทำให้เจ้าอารมณ์เสียหรือไร”


บริทท์ฉลาดแป๊บเดียวก็จับความผิดปกติได้ แถมยังหาต้นสายปลายเหตุเจออีกด้วย


ผมเลือกที่จะไม่พูดแต่ใช้สีหน้าเป็นคำตอบ บริทท์ก็ยิ้มจาง


“หายากนะที่ฟริกกากับจอร์ดทำให้เจ้าโมโห พวกเขาแกล้งเจ้าละสิ”


“เพราะจดหมายนั่นเป็นเหตุ” ผมสะบัดหน้าไปอีกทาง ยกขาขึ้นไขว่ห้าง “ทำเอาข้ารู้สึกว่าคิดผิดเลยที่ให้ของขวัญเป็นจดหมายรักนั่น…”


บริทท์ฉลาด ย่อมรู้ว่าข้อความบนจดหมายนั้นเป็นประโยคบอกรักตามธรรมเนียมเท่านั้น ซึ่งเขาก็รู้จริงๆ


“ถ้อยคำสละสลวยแบบนั้น ยังไงเสียมาร์ลันไม่ใช่คนคิดเองแน่ๆ ดูยังไงก็เหมือนมาจากนิยายประโลมโลกเล่มนึง ถ้ามาร์ลันจะเขียนจริงๆ คงใช้คำตรงไปตรงมามากกว่านี้”


ผมปรบมือ “ข้าควรจะยกย่องที่เจ้าช่างสังเกตสินะ”


“ไม่หรอก แต่เจ้าจงใจเลือกประโยครักหวานๆ ก็เพื่อให้พวกเรารู้สึกดีด้วยใช่ไหมล่ะ แถมลายมือก็บรรจงมาก ดูก็รู้ว่าตั้งใจเขียน” อีกฝ่ายเป็นคนมองขาดจริงๆ


“เพราะข้าไม่รู้ว่าจะให้อะไรพวกเจ้าดีน่ะสิ เพราะของทุกอย่างเป็นสิ่งที่เจ้าสามารถหามาเองได้ทั้งนั้น” ผมยักไหล่ เอนหลังกับพนักเก้าอี้อย่างซังกะตาย


“ข้าเข้าใจ เพราะฉะนั้นของที่ข้าเอามาให้ก็เป็นของธรรมดาเช่นกัน” บริทท์เดินมาที่โต๊ะ วางห่อผ้าลง แกะปมแล้วคลี่ออกให้เห็นลูกอมหลากสีข้างใน “ลูกกวาด ทำจากผลไม้หลากหลายชนิด”


“ขอบใจนะ” เขาไม่เข้ามาใกล้ตามที่ผมขอ ผมจึงวางใจเปลาะหนึ่ง “นี่ซื้อจากดินแดนมนุษย์ละสิ”


“อืม วานให้ข้ารับใช้ไปซื้อมาน่ะ เพราะที่นี่มีลูกกวาดทำจากผลไม้แค่บางชนิด ข้าอยากได้รสชาติหลากหลายหน่อยจึงไปซื้อมาจากมิดการ์ด เจ้าจะได้ไม่เบื่อ”


บอกว่าเป็นของธรรมดา แต่กลับพิถีพิถันในการเลือกมากกว่าใครเสียอีก ถึงขั้นไปรวบรวมลูกอมหลากหลายรสชาติมาให้ผมเนี่ย


เฮ้อ ถ้าเป็นหมอนั่นคงไม่เป็นไรมั้ง ผมเลิกตั้งป้อมระแวงแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ตรงเข้าไปหา หยิบลูกอมบนห่อผ้ามาเม็ดหนึ่ง รสส้มกระจายไปทั่วทั้งปาก


“อร่อยดีนะ”


“แน่นอน แต่อย่ากินเยอะล่ะ”


“ข้ารู้”


ผมอมแค่เม็ดเดียวที่เหลือก็ห่อเก็บกลับไป ผมต้องไปขอขวดโหลจากเนลโลแล้ว เพราะผมไม่อยากให้เจ้าลูกอมแสนอร่อยนี่ตกไปเป็นเหยื่อของมด


“จริงสิ หนังสือที่ข้าให้เจ้ายืมน่ะ อ่านจบแล้วหรือยัง? พอดีข้าอยากได้เอามันมาใช้งานน่ะ” บริทท์ทวงหนังสือที่ผมเคยยืมไป ซึ่งเป็นหนังสือที่รวมพืชพรรณสมุนไพรทั่วทั้งโลกไว้


“ยังเลย รายละเอียดมันเยอะ แต่ถ้าเจ้าต้องใช้ก็เอาไปก่อนก็ได้นะ”


ผมแค่เอามาอ่านเล่น ส่วนเขาใช้งาน ฉะนั้นผมควรให้ค่ากับงานของบริทท์ก่อน


“แล้วมันอยู่ตรงไหนล่ะ?”


บริทท์เข้าออกห้องผมบ่อย แต่ก็ไม่เคยเสียมารยาทแตะข้าวของของผมเลย เช่นเดียวกับอาซรา มีเพียงยูดัมนี่แหละที่หยิบนู่นหยิบนี่


“บนชั้นน่ะ เดี๋ยวข้าหยิบให้”


ผมอาสาอย่างใจกว้างแล้วมุ่งตรงไปยังชั้นหนังสือที่อยู่ข้างเตียง ผมเป็นพวกอ่านหนังสือเสร็จแล้วก็เก็บเข้าที่ฉะนั้นจึงรู้ว่ามันอยู่ตรงไหน


ผมแตะลงบนสันหนังสือสีเขียวแล้วดึงมันออกมา ทว่าผมคงยัดชั้นนี้แน่นไปหน่อย หนังสือที่อยู่ข้างเคียงจึงหลุดติดออกมาด้วย


“ระวัง!”


บริทท์เอาตัวกันหนังสือที่ร่วงหล่นมาใส่หัวผมได้ทันท่วงที ในตอนนี้พวกเราจึงอยู่ในท่าคาเบะด้งหรือก็คือบริทท์กำลังใช้มือสองข้างยันชั้นหนังสือไว้โดยมีผมอยู่ตรงกลาง


เอาอีกแล้วไง! ไหงผมถึงลงเอยแบบนี้ทุกที!


อุตส่าห์วางใจแล้วว่าอีกฝ่ายคงไม่เข้ามาจูบผมเหมือนกับสองคนที่เหลือ แต่สภาพของพวกเราตอนนี้ก็ชวนให้จูบเสียเหลือเกิน! ใบหน้าของพวกเราอยู่ห่างกันแค่หนึ่งนิ้วเท่านั้น ถ้าผมไม่ขยับตัวละก็ต้องลงเอยแบบเดียวกับตอนนั้นแน่


ตอนที่บริทท์ทำแผลที่ขาของผม...


ผมกำลังจะอ้าปาก บริทท์ก็ฝ่ายผละออกมาเสียก่อน


อ้าว...


“ไม่เป็นไรใช่ไหม ทีหลังระวังหน่อยนะ” บริทท์เว้นระยะห่างออกมาแล้วยิ้มกระดากอายกับสภาพของพวกเราเมื่อครู่


เขา... ไม่จู่โจมผม


“เมื่อกี้ทำไมเจ้าไม่จูบข้า?”


ผมพลั้งปากถามออกไป บริทท์มีสีหน้าตกใจ


“เอ๊ะ? อยากให้จูบเหรอ?”


“ไม่ใช่อย่างนั้น!” ผมเองก็ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกันเพียงแต่สงสัย “วันนี้... ข้าโดนสองคนนั้นขโมยจูบมาก็เลยคิดว่าเจ้า เอ่อ จะทำด้วย”


บริทท์มองผมประดักประเดิด ก่อนจะหลบสายตาแล้วเกาแก้ม


“ข้าแค่คิดว่าเจ้าจะไม่ชอบถูกบังคับน่ะ เป็นอย่างนั้นมันคงไม่ดีเท่าไหร่”


คำตอบของเขาทำให้ผมมองอีกฝ่ายใหม่ พระเจ้า บริทท์ช่างเป็นสุภาพบุรุษเสียเหลือเกิน


เขาเห็นว่าผมอารมณ์ไม่ดีสินะ จึงไม่อยากจูบทำให้ผมรู้สึกแย่ไปอีก แต่ถ้าเป็นแบบนี้...


ผมถอนหายใจเฮือกอย่างยอมแพ้ “ช่างเถอะ ไหนๆ ก็ถูกจูบมาสองคนแล้ว อีกคนจะเป็นไรไป”


“หา?”


บริทท์งุนงง ผมเดินตรงเข้าไปแล้วกระชากคออีกฝ่ายมาจูบเสียเอง


คนตรงหน้านิ่งค้างเหมือนตอนที่ผมถูกขโมยจูบไปไม่มีผิด แน่นอนว่าผมแค่เอาริมฝีปากแตะเท่านั้น ไม่คิดจะจูบลึกซึ้งดื่มด่ำแบบที่อาซรากับยูดัมทำกับผมหรอก


ผมผละออกมา รู้เลยว่าตอนนี้หน้าต้องแดงมากแน่ๆ “เอ้า เอาหนังสือของเจ้าไปด้วย ทีนี้ก็ออกไปซะ”


บริทท์ทำหน้าไม่ถูก เหมือนไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี


“มาชิงจูบคนอื่นแล้วก็ไล่แบบนี้ก็ได้เหรอ”


“ได้สิ เพราะตอนนี้ข้าอายจนหน้าจะลุกเป็นไฟแล้ว!” ผมดันหลังเขาออกไปที่ประตู “ไม่ส่งนะ!”


ผมปิดประตู แต่ก็รับรู้ได้ว่าเขายังไม่ไปไหน สักพักหนึ่งผมก็ได้ยินเสียงของเขากล่าวว่า


"เป็นจูบที่ดีมาก ขอบใจนะ"


เสียงของบริทท์สั่นเหมือนกับกำลังเขิน แล้วผมก็ได้เสียงฝีเท้าถอยห่างออกไป หัวใจของผมเต้นตึกตัก พยายามกลั้นไม่ให้ยิ้มออกมา


“มีใครมาขอบใจเรื่องจูบกันเล่า บ้า”


ด่าไปก็เข้าตัวเอง เพราะผมคือคนที่บ้าไปจูบเขา


ตกกลางคืนเนลโลที่หายไปทั้งวันก็กลับมารับใช้ผม เขาเห็นสีหน้าที่เหนื่อยล้านั่นแล้วก็ทำหน้าประหลาดใจ


“ฝ่าบาท เหตุใดจึงมีสีพระพักตร์เช่นนั้น ไม่ใช่ว่าจะพักผ่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ”


“เผอิญวันนี้เจออะไรมาเยอะน่ะ” ผมตอบก่อนจะมองไปที่ห่อผ้าซึ่งอยู่ในอ้อมกอดของข้ารับใช้ “นั่นอะไรน่ะ? ของขวัญที่คนอื่นมอบให้เจ้าหรือไร”


“ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ นี่เป็นของขวัญที่มอบให้ฝ่าบาทต่างหาก” เนลโลแย้มยิ้ม วางห่อผ้าบนโต๊ะแล้วกางออก ที่แท้มันคือเค้กนั่นเอง “กระหม่อมไปเดินเล่นที่โลกมนุษย์มาเลยเอามาให้เป็นของขวัญน่ะพ่ะย่ะค่ะ”


“เห... ข้านึกว่าให้แค่กับคนรักเท่านั้นเสียอีก”


“ได้สิพ่ะย่ะค่ะ เทพองค์อื่นๆ ยังเอาของขวัญมาให้พระองค์เลย” เนลโลว่า ก่อนจะปรบมือเบาๆ ข้ารับใช้คนหนึ่งก็เข็นรถที่เต็มไปด้วยกองของขวัญมากมายเข้ามา


“โห ถ้าข้ากินหมดนี่คงอ้วนแน่” เกือบครึ่งเป็นขนมทั้งนั้น มีสิ่งของจุกจิกอยู่นิดหน่อยเอง “ข้าไม่รู้ว่าให้คนอื่นได้ด้วย ทำยังไงดีเนี่ย”


“ทุกคนให้ด้วยใจ ไม่ต้องการอะไรตอบแทนจากฝ่าบาทหรอกพ่ะย่ะค่ะ” เนลโลบอก ลงมือคัดแยกขนมเพื่อนำไปเก็บ


“ไม่ได้สิ แบบนี้ก็ไม่ค่อยยุติธรรมนะ ข้าไม่อยากเป็นผู้รับอยู่ฝ่ายเดียว” ผมกระโดดผลุงจากเตียงเดินมาตรวจดูของขวัญ “มีใครบ้างก็ลิสต์ชื่อมาให้หมด เดี๋ยวข้าจะส่งของตอบแทนไปให้พวกเขาทีหลัง”


“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”


เนลโลไม่ได้ทัดทานอีกเมื่อเห็นว่าผมเต็มใจที่จะตอบแทนให้ ผมรื้อค้นกองของขวัญด้วยความสนใจ มีทั้งลูกแก้ว เข็มทิศ จี้ห้อยคอ คุกกี้ มัฟฟิน เค้กปอนด์เล็กๆ ทาร์ต และพาย ผมไล่ไปเรื่อยจนมาสะดุดกับกล่องใสที่ด้านในเหมือนมีวุ้นสีฟ้าเป็นรูปร่างคล้ายสไลม์อยู่


ผมพลิกดูชื่อผู้ส่งด้วยความสนใจ เห็นว่ามาจากนอร์นแถมยังลงท้ายด้วยว่าให้รีบกินโดยเร็วที่สุด


“เนลโล ข้าขอกินไอ้นี่หน่อยนะ”


ในเมื่อเจ้าตัวขอมาก็จัดให้ บางทีวุ้นนี่คงเก็บไม่ได้นานนัก ผมไม่อยากให้มันเน่าไปโดยที่ไม่ได้ลิ้มลอง เลยแกะกล่องแล้วเอาช้อนตักกิน


อื้ม! รสชาติละมุนนุ่มนิ่มที่แสนคุ้นเคย...


เนลโลไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ “ฝ่าบาทกินอาหารตอนดึกไม่ดีต่อพระวรกายนะพ่ะย่ะค่ะ”


“เอาน่า แค่วันนี้วันเดียวเอง ปล่อยข้าไปเถอะ” ผมบอกก่อนจะตักกินอีกคำ “อื้ม! อร่อย!”


“ฝ่าบาท...”


เนลโลอ่อนใจที่เตือนแล้วผมไม่ฟัง ผมยังคงกินเจ้าก้อนวุ้นนั้นอย่างเอร็ดอร่อยจนกระทั่งผมรู้สึกว่าหน้าอกร้อนผ่าวขึ้น


“อึก แค่กๆ!!” ผมสำลัก


“ฝ่าบาท! ต่อให้อร่อยแค่ไหนก็อย่ารีบกินจนเกินไปสิพ่ะย่ะค่ะ” เนลโลรีบร้อนไปหยิบน้ำมาให้ผมดื่ม “นี่... ฝ่าบาท!?”


ผมรู้ว่าเขาตกใจอะไรเพราะผมเองก็ตกใจเหมือนกัน


ทำไมมีเลือดเปื้อนมือผมเต็มไปหมดเลยล่ะ...?


“อ๊ะ!”


ผมเจ็บหน้าอก ความรู้สึกคล้ายมีมีดคว้านอยู่ข้างในทำให้ผมล้มลง ประสาทสัมผัสสุดท้ายที่รับรู้ก็คือเสียงตะโกนของเนลโล


“ฝ่าบาท!?”


*เป็นตอนที่หวานต้น แต่ดราม่าปลาย บริทท์พิเศษกว่าคนอื่นเลย เพราะมาร์ลันเป็นคนไปจูบเอง 5555 และแล้วมาร์ลันของเราก็ถูกพิษเสียแล้วค่ะ! มาดูกันว่าในตอนหน้ามาร์ลันจะเป็นเช่นไร

#มาร์ลันจะเป็นพระเอก

คอมเมนท์ = กำลังใจ

ลิ้งค์อีบุ๊ค

อีบุ๊ค"ขอประกาศศักดาข้านี่แหละคือพระเอกเล่ม1"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 818 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,179 ความคิดเห็น

  1. #2176 Panawin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 เมษายน 2564 / 22:54
    เป็นอีกครั้งที่คนได้มากสุดคือฟริกกา และน้อยสุดคือบริทท์ ไม่เป็นไรนะลูกแม่... สักวันต้องเป็นวันของเรา!! /กัดผ้าเช็ดหน้า
    #2,176
    1
    • #2176-1 Miracle Friday(จากตอนที่ 22)
      11 เมษายน 2564 / 18:09
      ก็ฟริกกาเขาเป็นสามีหลวงนีี่นา ตอนนั่งบัลลังก์ยังนั่งข้างมาร์ลันเลย > <
      #2176-1
  2. #2158 knunkim (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 17:43

    อะไรเนี่ย...แต่เราว่า นอร์นคงไม่ส่งอะไรแปลกๆมาให้โอดินกินหรอก

    #2,158
    1
    • #2158-1 Miracle Friday(จากตอนที่ 22)
      2 พฤศจิกายน 2563 / 18:55
      เป็นปมปริศนาที่ต้องดูกันต่อไปค่ะ
      #2158-1
  3. #2124 Yok Poog (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 03:33
    *กรีดร้อง* ไม่เขินเลย....ตายเลยค่ะ มาทั้งเช้ากลางวันเย็น น้องงงงงงงงง
    #2,124
    0
  4. #1597 bbphone114411m (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 19:29

    อื้อหือ หวานเจี๊ยบ
    #1,597
    0
  5. #1225 Sleepy😪 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:42
    หัวอยู่เรืออาซรา ตัวอยู่เรือยูดัม ขาอยู่เรือบริทท์ คือนอนแนบเรือทั้งสามแล้ว ฉันเลือกไม่ได้~~~~~~
    #1,225
    0
  6. #1224 Sleepy😪 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:41
    ฉันรู้นะว่าหลายคนเผลอลงเรือบริทท์โดยไม่รู้ตัว แค่โอเคค่ะ ดิฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น
    #1,224
    0
  7. #876 love_forever 1992 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 13:17
    เพิ่งจะหวานไปเอง ดราม่าอีกแล้ววว
    #876
    0
  8. #730 sakura17 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 00:10
    บริทท์สุภาพบุรุษสุดเลย555

    ตอนนี้หวานมากจนตกใจ สุดท้ายมาร์ลันโดนพิษ
    #730
    0
  9. #674 Bring the fun (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 10:44
    ทำไมกินของนอร์นแล้วไอเป็นเลือดเล้าาา ไปโดนพิษตอนไหนอะ นอร์น?อย่าเล่นอะไรแผลงๆนะ
    บริทท์คนดี ได้ใจมาร์ลันไปเต็มๆทำไมเราหลงรักบริทท์ที่สุดเลยตอนนี้555
    #674
    1
    • #674-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      21 ธันวาคม 2562 / 06:09
      ลองเดาดูนะคะว่าเพราะอะไร ^ ^ บริทท์คนดีจริงๆ ค่ะ แต่รายนี้เป็นพวกไม่รุกใครก่อนนะ
      #674-1
  10. #673 licey (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 17:55
    ที่นอร์นบอกให้รีบกิน เป็นเพราะเอาไว้แก้พิษรึเปล่านะ
    #673
    1
    • #673-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      20 ธันวาคม 2562 / 05:43
      มาลองเดาดูกันค่ะ ^ ^
      #673-1
  11. #672 ammykjd (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 12:21
    เฮ้ย ใครทำ!
    #672
    1
    • #672-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      19 ธันวาคม 2562 / 06:22
      นั่นสิ ใครช่างใจร้ายทำมาร์ลันได้ลงคอกัน!
      #672-1
  12. #671 Kitsay (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 10:25
    ค้างมาก ใครทำลัน!!!
    #671
    1
    • #671-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      19 ธันวาคม 2562 / 06:22
      มาลองเดากันดูค่ะ
      #671-1
  13. #670 Hxxnjm (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 07:52
    เนลโลทำ??
    #670
    0
  14. #669 star rose (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 02:10
    วุ้นมาจากนอร์นแล้วไหงมีพิษได้ล่ะเนี่ย
    #669
    1
    • #669-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      18 ธันวาคม 2562 / 07:25
      นั่นสิ พิษมาได้ยังไงกัน!
      #669-1
  15. #668 p-q5 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 00:20
    ลุ้นๆๆๆๆ
    #668
    1
    • #668-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      18 ธันวาคม 2562 / 07:25
      ลุ้นมากๆ 55555
      #668-1
  16. #667 #₩# (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 22:09

    ใครทำน้อง!!!?
    #667
    1
    • #667-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      18 ธันวาคม 2562 / 07:24
      ลองตามหาผู้ต้องสงสัยกัน
      #667-1
  17. #666 blacxexo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 21:39
    เกิดอะไรขึ้น..ไม่นะ..น้องต้องไม่เป็นอะไร!!!
    #666
    1
    • #666-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      18 ธันวาคม 2562 / 07:24
      มาเอาใจช่วยกันค่ะ
      #666-1
  18. #665 airada129 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 21:13

    ชื่อโลกิผุดขึ้นมาในหัวทันทีทันใด เอ๊ะ!? หรือนอร์นจะเล่นอะไร

    #665
    1
    • #665-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      18 ธันวาคม 2562 / 07:24
      ผู้ต้องสงสัยสองคน มาลองดูกันว่าจะเป็นใครวางยา
      #665-1
  19. #664 M_My☆ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:53
    น้องงงไม่ระวังตัวเลยยยยย แบบนี้ต้องให้ภรรยา(?)สั่งสอน!!! //555
    #664
    1
    • #664-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      18 ธันวาคม 2562 / 07:24
      เกรงว่าอาการหนักเกินกว่าจะสั่งสอนไหวนะคะ
      #664-1
  20. #663 Lime Cake (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:45
    ยัยน้องงงงงง ความอยากกินของหนูมันทำร้าย

    ใครน่ะใครช่างกล้าวางยาน้อง
    #663
    1
    • #663-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      18 ธันวาคม 2562 / 07:23
      ความอยากทำร้ายน้องจริงๆ T T
      #663-1
  21. #662 ZiRbuT (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:28
    ความอยากเป็นเหตุ
    #662
    1
    • #662-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      18 ธันวาคม 2562 / 07:23
      จริงค่ะ 55555
      #662-1
  22. #661 [Mikaella] (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:21

    แงงงง อยากอ่านต่อแล้วอ่าา
    #661
    1
    • #661-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      18 ธันวาคม 2562 / 07:23
      ตอนต่อไปจะมาเร็วๆ นี้ค่า
      #661-1
  23. #660 ฟอร์รี่ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:21

    รีบมาต่อนะคร้าาา please!!!
    #660
    1
    • #660-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      18 ธันวาคม 2562 / 07:22
      ค่า อดใจรอนิดนึงนะคะ
      #660-1
  24. #659 25422557 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:03
    งื้ออ มันค้างอยากซื้ออ่านแต่กลัวค้างอีก กว่านี้จะลงถึงเล่ม2ก็อีกนาน ไม่น้าาา แงง
    #659
    1
    • #659-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      18 ธันวาคม 2562 / 07:22
      ใจร่มๆ นะคะ อดใจรออ่านนิดนึง
      #659-1
  25. #658 ai3124 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 19:55

    ทำไมบริทไม่จูบกลับเล่า55
    #658
    1
    • #658-1 Anabella(จากตอนที่ 22)
      18 ธันวาคม 2562 / 07:21
      ตกใจอยู่ค่ะ 55555
      #658-1