[Yaoi - จบแล้ว] ขอประกาศศักดาข้านี่แหละคือพระเอก!

ตอนที่ 13 : ประกาศครั้งที่ 12 ฟ้าฝนเป็นใจให้ผมกับเขาใกล้ชิดกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,030 ครั้ง
    18 พ.ย. 62

ประกาศครั้งที่ 12 ฟ้าฝนเป็นใจให้ผมกับเขาใกล้ชิดกัน


ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่...


ช่างน่าแปลกปกติเวลาที่คนเราฝันนั้นรู้ตัวได้ด้วยเหรอว่ากำลังฝัน? คนอื่นอาจจะเคยเป็น แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกตัวและแน่ใจว่าผมฝันอยู่แน่ๆ


ภาพเบื้องหน้าผมคือบ้านหลังหนึ่ง ไม่สิ จะว่าเป็นกระท่อมแสนซอมซ่อก็ได้ ที่อยู่อาศัยซึ่งสร้างขึ้นมาอย่างหยาบๆ นี้น่ากลัวว่าเจอพายุเข้าหน่อยคงปลิวหายไปทั้งหลัง ตัวผมกำลังเดินมุ่งหน้าเข้าไปในบ้านหลังนั้นอย่างไม่ลังเล โดยที่มีแสงอาทิตย์แผดจ้าอยู่เหนือหัวจนเหงื่อแตกพลั่ก มันไม่สบายตัวเอาเสียเลย


ผมเดินมาจนถึงหน้าประตูไม้ที่มีรูขนาดตาคนมองลอดเข้าไปข้างในได้ ขณะที่กำลังยกมือขึ้นเคาะ บานประตูนั้นก็เหวี่ยงเปิดเสียก่อน ต่อให้เป็นแค่ไม้ผุๆ แรงกระแทกที่หน้าก็ไม่เบาเลย


โป๊ก!


“โอ๊ย!”


“ว้ายตายแล้ว! ขอโทษนะ! ข้าไม่นึกว่าเจ้าอยู่ตรงหน้าประตู!”


หลังจากที่หัวกระแทกจนมองเห็นดาวระยิบระยับ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาสัมผัสตัวผม มือบอบบางคลึงเบาๆ ตรงหน้าผากที่ถูกกระแทก ผมลืมตาขึ้นมาก็พบกับโฉมสะคราญ เธอมีผมหยักศกสีดำแผ่สยายเต็มแผ่นหลังล้อมกรอบดวงหน้ารูปหัวใจน่ารัก และมีดวงตากลมโตสดใสสีดำดั่งหมึก เธอกำลังมองผมด้วยความเป็นห่วง


“ปะ เป็นยังไงบ้าง! เจ็บมากไหม ถ้าเจ็บมากเดี๋ยวข้าจะไปเอายามาให้!”


เธอผลุนผลันจะกลับเข้าไปข้างใน แต่ผมรั้งเธอไว้ หญิงสาวจึงหยุดชะงักการกระทำของตน


“ไม่ต้องหรอก ยาเป็นของมีค่ามาก แค่หัวโนปล่อยไปสักพักเดี๋ยวมันก็หาย” ผมบอกไปแบบนั้นทั้งที่หน้าผากยังคงเจ็บตุบๆ อยู่


หญิงสาวไม่ยินยอม “ยาแพงแล้วอย่างไร ข้าไม่ยอมให้เจ้าทนเจ็บหรอก เข้ามาเถอะ! ข้าจะทายาให้เจ้านะ”


กลายเป็นว่าเธอลากผมเข้าไปข้างใน พอดูดีๆ แล้วแม้เธอจะงดงาม แต่เสื้อผ้าที่สวมใส่กลับเก่าไม่ใช่ย่อย มีรอยปะชุนแบบเห็นได้ชัดๆ อยู่หลายแห่งมาก รองเท้าก็ยังเป็นรองเท้าแตะสานที่ไม่ค่อยสบาย เธอลากผมมานั่งบนเก้าอี้เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแล้วยังโยกเยก จากนั้นก็วิ่งไปที่ตู้เพื่อรื้อค้นยามาทำแผลให้ ทำให้ในระหว่างนั้นผมได้กวาดสายตาไปรอบๆ เห็นสภาพข้าวของข้างในที่ล้วนเก่าใกล้จะเป็นโบราณสถานเข้าไปทุกทีแล้วก็รู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก


ทำไมหญิงสาวคนนี้ถึงต้องมาอยู่ที่อัตคัดเช่นนี้นะ?


“มาแล้วๆ เอ้า เปิดหน้าผากซิ”


หญิงสาวชูกระปุกยาขึ้นมาพอเปิดฝาออกเห็นว่าเหลือเนื้อยาอยู่น้อยนิด ผมก็กล่าวว่า


“ทาบางๆ ก็พอ ไม่ต้องใช้เยอะมาก”


“เห็นข้าเป็นคนขี้งกขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวก็คงจะได้ยาใหม่มา” เธอพูดเพื่อให้ผมสบายใจแล้วควักยาออกมาพอกบนหน้าผากที่เริ่มนูน “ความเจ็บปวดเอ๋ย จงหายไป หายไป เพี้ยงๆ!”


“เห็นข้าเป็นเด็กหรือไง?”


ผมพูดแล้วสะบัดหน้าหนีอย่างไม่พอใจ หญิงสาวหัวเราะก่อนจะหยิกแก้มผมทีนึง


“โอ๋ๆ งอนเหรอ ไม่เอาน่าหนุ่มน้อย ยอมรับเสียเถอะว่าตอนนี้เจ้าเพิ่งจะสิบสามเอง แบบนี้ไม่เรียกว่าเด็กเหรอ?”


“ถึงยังไงข้าก็ไม่อยากเป็นเด็ก! ”


ผมโกรธแล้ว พร้อมกับยืนขึ้น มาตอนนี้ผมถึงได้รู้ว่าตัวเองเด็กจริงๆ เพราะหญิงสาวตรงหน้ากลับสูงกว่าผมตั้งหนึ่งช่วงแขน


เธอวางมือลงบนหัวผม น้ำเสียงที่สดใสกลับเจือด้วยความเศร้านิดๆ


“ไม่ล่ะ เจ้าเป็นเด็กน่ะดีแล้ว ถ้าเป็นเด็ก... ข้าก็จะอยู่กับเจ้าอย่างสบายใจได้”


ในใจผมพลันรู้สึกเจ็บปวด ตอนที่จะยื่นมือออกไปแตะแก้มของเธอ ด้านนอกก็มีเสียงปึงปังดังขึ้นตามมาด้วยเสียงแหบห้าวของผู้ชาย


“คลาร่า! เปิดประตู!”


ผมเขม็งมองเธอ “วันนี้ไม่ใช่ว่าเจ้าว่างเหรอ?”


“ปกติก็ใช่ แต่พักนี้... คงเพราะใกล้ถึงเวลาแล้ว โชคชะตาจึงดึงดูดผู้คนมาหาข้า” เธอยิ้มเจื่อนก่อนจะดันร่างผมมาที่ประตู “เจ้าไม่ต้องมาที่นี่อีกแล้ว ถ้าวันไหนว่างข้าจะไปหาเจ้าเอง”


หัวใจของผมเจ็บแปลบขึ้นอีกครั้ง “แล้วนั่นมันเมื่อไหร่...”


“คลาร่า! อยู่ไหมเนี่ย!”


“จะเปิดเดี๋ยวนี้แหละ รอแป็บสิ!” หญิงสาวตะโกนกลับไปพลางวางมือบนไหล่ผม “ไว้เจอกันนะ”


เธอเปิดประตู ชายกล้ามใหญ่ก็ก้าวพรวดเข้ามา พอเห็นผมเจ้านั่นก็ผลักผมออกไป ทั้งยังตวาดใส่ว่า


“เด็กๆ อย่างแกน่ะกลับไปได้แล้ว!”


“เจ้า...!”


ผมทำท่าจะด่าสักยกแต่ก็เห็นคลาร่าส่ายหน้าสุดฤทธิ์ เธอกอดแขนชายคนนั้นไว้แล้วยิ้มหวาน


“อย่าอารมณ์เสียเลยนะคะ มา ข้าจะช่วยให้ท่านมีความสุขเองนะ”


แล้วบานประตูนั้นก็ปิดลง


เฮือก!


ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา ภาพที่เห็นเปลี่ยนเป็นป่าและต้นไม้ใบหญ้าสีเขียวหม่น แสงอาทิตย์ก็ดูอ่อนระโหยโรยแรง ผมพยายามที่จะคิดว่านี่คือฝันอีกหนึ่งอย่างหรือเปล่า


“อึก โอย”


ทันใดนั้นบางสิ่งที่อยู่ข้างใต้ผมขยับและร้องครางด้วยความเจ็บ ผมสะดุ้งแล้วพลิกตัวไปด้านข้างจึงเห็นว่าผู้ที่อยู่ใต้ร่างผมก็คือบริทท์ แสดงว่านี่ไม่ใช่ความฝันแต่เป็นความจริงแล้ว


ว่าแต่... ฝันเมื่อกี้ดูเหมือนจริงมากเลย คลาร่า? เธอคือใครกันนะ มีตัวตนอยู่จริงๆ หรือเปล่า


ผมลุกขึ้นนั่งในหัวยังมีเสียงวิ้งๆ อยู่ ผมพยายามกะพริบตาเพื่อเรียกสติแล้วสำรวจภูมิทัศน์รอบด้าน แล้วก็พบว่าผมกับบริทท์มาอยู่ที่ป่าแห่งหนึ่ง ดูจากใบไม้ต้นไม้รวมถึงสีสัน ไม่น่าใช่ป่าในดินแดนแอสการ์ดแน่นอน เพราะสีของที่นี่ออกไปทางเขียวคล้ำไปจนถึงแห้งกรอบเป็นสีน้ำตาล ต่างจากความสดใสและระยิบระยับในป่าของดินแดนแห่งเหล่าเทพ


จริงสิ รูนไรโดคือรูนแห่งการเดินทาง หรือว่าผมถูกส่งมาที่แปลกๆ งั้นเหรอ?


“ฝ่าบาทเป็นเช่นไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ?”


เพราะมัวแต่สำรวจสถานที่ผมเกือบลืมไปแล้วว่ามีคนติดสอยห้อยตามมาด้วย บริทท์ลุกขึ้นมานั่งบ้าง ผมเผ้าของเขายุ่งไม่น้อย เสื้อผ้าก็คลุกฝุ่นคลุกดินจนมีสีน้ำตาลเกรอะกรังอยู่เต็มไปหมด มีเพียงแว่นตาที่ยังอยู่ดีบนหน้าของเขา แต่ผมก็เห็นรอยร้าวเล็กๆ บนกระจกนะ


“คิดว่าคงไม่เป็นไรมั้ง”


ผมเองก็ไม่ได้ตรวจเช็กสภาพร่างกายเช่นกัน จึงลองยืดแข้งยืดขาดู ไม่มีอะไรเสียหาย ไม่รู้สึกเจ็บ เพียงแต่...


“อ้าว รองเท้าข้าหาย!”


รองเท้าของผมมันหลวม ตอนที่ถูกส่งมาที่นี่ก็ไม่รู้ว่ามาอีท่าไหนด้วย ผมลุกขึ้นยืนแล้วกวาดตามอง รอบๆ นี้มีแต่ป่ารกชัฏ ไม่เห็นรองเท้าของผมเลย


บริทท์ทำหน้าเหมือนกับจะบอกว่าทำอีท่าไหนรองเท้าหลุดได้ กระนั้นเขาก็ยังช่วยหา พวกเราเดินวนอยู่รอบหนึ่งก็ไม่เห็นเลย


รองเท้ามันมีขาเดินได้หรือไง! ตกมาตรงนี้มันจะกระเด็นหายไปได้เลยหรือ!


“กระหม่อมว่าเราเลิกหาดีกว่า ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วขืนยังอยู่ที่นี่ต่อเกรงว่าจะกลายเป็นอาหารของสัตว์ป่าเข้า” บริทท์เงยหน้ามองฟ้า แสงอาทิตย์เริ่มกลายเป็นสีส้มสาดส่องลอดผ่านแมกไม้มา


ผมห่อไหล่ “ข้าก็ว่าอย่างนั้น งั้นช่างรองเท้ามันแล้วกัน เดี๋ยวข้าเดินเท้าเปล่าเอง”


พอมองไปที่ปลายเท้าเปลือยเปล่าแล้ว ผมเพิ่งเห็นว่าชายเสื้อก็ขาดกะรุ่งกะริ่ง กางเกงก็ฉีกขาด เยี่ยมมาก! จากกษัตริย์ผมกลายเป็นกระยาจกในพริบตาเดียวเลย!


บริทท์เงียบแล้วมองผมคล้ายจะชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะถอดรองเท้าออก


“เจ้าทำอะไรน่ะ? คิดจะให้ข้าใส่รองเท้าเจ้าหรือ”


ผมถาม แต่ดูเหมือนบริทท์จะเข้าใจว่าผมไม่ชอบใจ คำตอบที่ได้รับจึงประชดกลายๆ


“ต่อให้ทรงรังเกียจก็ต้องใส่พ่ะย่ะค่ะ ที่นี่ทางเดินค่อนข้างขรุขระ กระหม่อมไม่ต้องการให้พระบาทอันบอบบางของพระองค์ฉุดให้การเดินทางล่าช้า”


ไม่ว่าเปล่าเจ้าตัวยังวางลงตรงหน้าของผมอีกด้วย ใช้สายตาบังคับให้ผมใส่มันเข้าไป


คะเนด้วยสายตาแล้วรองเท้าคู่นี้น่าจะใหญ่กว่าเท้าของผม กระนั้นผมไม่ได้รังเกียจอะไรเพียงแต่เป็นห่วงคนตรงหน้าแทน


“ขอแก้ความเข้าใจผิดสักนิด ข้าไม่รังเกียจที่จะสวมรองเท้าของเจ้า แต่ว่าจะดีเหรอ แบบนี้เจ้าก็เดินเท้าเปล่าน่ะสิ?”


“บุคคลที่สำคัญเหนืออื่นใดก็คือฝ่าบาท กระหม่อมก็แค่รินดาต่ำต้อย จะให้ฝ่าบาทเจ็บพระวรกายได้อย่างไร” อีกฝ่ายเย้ยหยันตัวเองอยู่นิดๆ ทั้งยังปัดความห่วงใยของผมทิ้งแบบไม่ไยดี “รีบสวมมันเถิดพ่ะย่ะค่ะ”


“ก็ได้”


ผมยอมใส่ๆ ไป ในเมื่อเขายอมเสนอตัวเจ็บเท้าแทนผมจะปฏิเสธไปทำไมกันเล่า


ถึงจะหลวมแต่วัสดุที่ใช้ทำรองเท้าก็คุณภาพดีไม่น้อย สวมแล้วนอกจากจะอุ่นก็ยังนิ่มด้วย ผมมองบริทท์ที่กำลังเดินสำรวจที่ทางที่เราจะมุ่งไป ผมถามขึ้นมาว่า


“เจ้ากระโจนเข้ามาช่วยข้าทำไมในตอนนั้นน่ะ”


ดูยังไงบริทท์ก็ไม่ชอบหน้าผมแน่ๆ แต่ตอนนั้นเจ้าตัวก็พุ่งเข้ามาช่วยผมแบบไม่มีความลังเลเลย นั่นทำให้ผมรู้สึกสงสัยอยู่นิดหน่อย


“ให้กระหม่อมยืนอยู่เฉยๆ ในขณะที่รูนไรโดพาพระองค์ไปที่ไหนสักแห่งหรือพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทำเช่นนั้นไม่ได้ ยิ่งพวกมันต้องการจะเล่นงานแค่กระหม่อมไม่ได้ต้องการเล่นงานฝ่าบาทด้วยแล้ว กระหม่อมยิ่งไม่อาจยอมได้พ่ะย่ะค่ะ”


นัยน์ตาสีเขียวของบริทท์บ่งบอกถึงความจริงใจฉายชัด ผมถึงกับร้องหืมในลำคอ เอ หมอนี่ก็เป็นคนดีกว่าที่คิดนี่นา


***********************************


“ถ้าอย่างนั้นเจ้าพอจะรู้ไหมว่าเราอยู่ที่ไหน” ผมโบกมือไปรอบเพื่อให้เห็นทัศนียภาพของป่าอันแสนอึมครึมราวกับเป็นป่าช้า


“พอจะทราบว่าเป็นป่าในแดนมิดการ์ดพ่ะย่ะค่ะ บางทีเจ้าพวกนั้นคงกะจะส่งกระหม่อมให้มาอดตายในป่าแห่งนี้” แม้จะรู้อย่างนั้นบริทท์ก็ไม่ได้เผยความกังวลออกมา ตรงข้ามกับยิ้มเยาะเย้ยอีกด้วย “ลงทุนใช้รูนไรโด รูนแห่งการเดินทางที่ราคาแพงเพื่อส่งกระหม่อมมาที่นี่ ถือว่าเป็นการคิดผิดมหันต์จริงๆ”


ผมเลิกคิ้ว “ยังไงล่ะ?”


“เพราะกระหม่อมเกิดและเติบโตในป่าพ่ะย่ะค่ะ เพราะฉะนั้นเรื่องจะอดตายในป่าไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน”


บริทท์กล่าวด้วยความมั่นใจล้นเปี่ยมจนผมรู้สึกเชื่อถือขึ้นมา งั้นก็ดีแล้วที่บริทท์มากับผมด้วย เพราะถ้าผมมาคนเดียวคงได้อดตายตามที่เจ้าพวกเวรตะไลนั่นต้องการแน่นอน


“แล้ว... เราควรจะทำยังไงต่อล่ะ?”


ผมฝากความหวังทั้งหมดทั้งมวลให้บริทท์ พระชายาของผมทำหน้าขบคิดแล้วจึงว่า


“หาที่พักกันก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ นี่ก็ใกล้จะมืดค่ำแล้วด้วย ยิ่งดึกสัตว์ที่อันตรายจะโผล่มา เราควรหาที่ปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ”


“งั้นเจ้าก็นำเลย”


ผมไม่คัดค้าน ตอนนี้พวกเราต้องมีชีวิตรอดก่อน เรื่องอื่นใดนอกจากนี้ผมไม่สนใจทั้งนั้น


บริทท์ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ผิวปากสั้นๆ เสียงหวีดหวิวนั้นดังท่ามกลางความเงียบสงัดของป่า ผมกำลังสงสัยว่าเขาทำอะไรอยู่นั้น ก็มีนกน้อยสองสามตัวบินมาหาบริทท์บินวนไปรอบๆ อย่างร่าเริง


“โทษทีนะ แถวนี้พอจะมีถ้ำบ้างไหม ช่วยนำทางไปให้หน่อยสิ”


จิ๊บ! จิ๊บ!


พวกมันขานรับราวกับเข้าใจ แล้วบินออกนำอย่างกระตือรือร้น ผมมองอีกฝ่ายตาค้าง บริทท์เป็นเจ้าหญิงดิสนีย์จริงดิ!?


“จะ เจ้าฟังที่มันพูดรู้เรื่องด้วยเหรอ!?”


“ก็เห็นแล้วนี่”


แน่ะ มีการพูดกวนตอบอีก! ผมได้แต่ฉุน ไม่มีเวลามาเปิดปากคุยต่อ เพราะต้องไล่ตามเจ้านกน้อยนั้นไป


เหมือนนกพวกนั้นจะแสนรู้ พวกมันนำทางพวกเราไปยังเส้นทางที่ราบเรียบไม่มีพวกกิ่งไม้ใบหญ้าให้รบกวน ตลอดการเดินทางพวกเราไม่ได้พูดอะไรกันเลย เพราะคนหนึ่งตาต้องคอยมองนก ส่วนผมก็ต้องตามบริทท์ไม่ให้คลาดสายตา ถ้าพลัดหลงกับเขาตอนนี้ละก็มีหวังจบเห่แน่ๆ!


นกพวกนั้นนำทางเราไปยังกำแพงผาซึ่งอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ ผาหินสีเทาตั้งตระหง่านมองเห็นผ่านพุ่มไม้ใบหญ้ากำลังอาบแสงอาทิตย์ยามเย็น มันคงเป็นภาพที่สวยมากถ้าหากว่าพวกเราไม่มาติดกลางป่าแบบนี้น่ะนะ


ระหว่างทางผมเห็นบริทท์ชะงักเป็นพักๆ เมื่อเจอต้นไม้ใบหญ้าบางอย่างเขาก็จัดการเด็ดเก็บไว้ ผมมองการกระทำของเขาแล้วจึงถามว่า


“เจ้าเก็บอะไรน่ะสมุนไพรเหรอ?”


“มันเป็นอาหารพ่ะย่ะค่ะ” บริทท์ตอบเสียงห้วน


“อาหาร? พืชสีเขียวพวกนั้นคือผักหรือ?”


ผมไม่ใช่สายเฮลตี้ชอบกินผักเสียด้วย พอรู้ว่ามื้อเย็นอาจต้องกินของพวกนั้นก็รู้สึกขมคอและเหม็นเขียวรอแล้ว


“ถึงจะไม่อร่อยแต่มันก็กินได้ ช่วยแก้หิวได้พ่ะย่ะค่ะ” บริทท์ตอบราวกับรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ สายตายังคงสอดส่ายซ้ายขวา เพื่อหาอาหารผักนั้นต่อไป


“ข้ารู้น่ะ มีอะไรกินดีกว่าไม่มีใช่ไหมล่ะ”


เพื่อให้ผ่านพ้นวันนี้ไปได้ ผมก็คงต้องยอมกินไปก่อน ไว้กลับวังได้เมื่อไหร่เขาจะขอให้พ่อครัวทำขาหมู!


บริทท์ใช้สายตาแปลกประหลาดมองผมแวบหนึ่ง ผมเข้าใจสายตานั่นเพราะมันเหมือนกับตอนที่อาซรากับยูดัมเคยใช้กับผม นั่นคือสายตาที่แปลกใจระคนเหลือเชื่อที่มาร์ลันคนนี้เปลี่ยนไป


ให้ตายเถอะ ตัวร้ายคนนี้เป็นคนที่ไม่น่าคบแค่ไหนกันนะ ขนาดทำให้พระชายาทั้งสามมองการกระทำอันแสนดีของผมเหมือนกับฝันไปแบบนั้น ผมโคลงศีรษะขณะก้าวผ่านรากไม้อย่างระมัดระวัง


ครืน ครืน


“เฮ้ย...”


เบื้องบนมีเสียงร้องคำราม ก้อนเมฆสีเทาจำนวนมากมารวมเกาะกลุ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผมรู้สึกถึงลางสังหรณ์ร้ายลั่นระรัว ผมโชคร้ายมาติดป่าไม่พอ ฝนยังจะกระหน่ำซ้ำเติมด้วย นี่มันเฮงซวยเกินไปแล้วโว้ย!


บริทท์เห็นลางหายนะนั่นเช่นกันจึงหันมาเร่งผม “รีบวิ่งเร็ว!”


“รู้แล้วน่า!”


ไม่ต้องเตือนผมก็รีบสับเท้าอยู่แล้ว ทว่าพื้นที่ป่าไม่ได้เดินง่ายขนาดนั้น เร่งเท่าไหร่หรือจะสู้ฟ้าเบื้องบนได้ เพียงไม่นานหลังเสียงร้องคำราม ฝนก็พร่างพรมลงมาแถมไม่ได้ตกปรอยๆ ด้วย เม็ดฝนใหญ่ๆ ที่ฟาดตามร่างกายนี้อย่างกับฟ้ารั่วชัดๆ!


บริทท์ที่ออกนำจนไปถึงถ้ำได้กวักมือเรียกผม “ฝ่าบาทเร็ว!”


ผมสับเท้าพุ่งตัวเข้าไปหลบฝนในถ้ำ เป็นจังหวะที่สายฝนเทลงมาห่าใหญ่ เสียงฝนดังซู่ซ่าสะเทือนหูไม่ต่างอะไรกับรัวปืนกล


“ให้ตายสิ ตัวเปียกหมดเลย!”


มาเปียกในตอนที่ยังสวมเสื้อผ้าครบชุดมันทำให้เหนียวตัวแปลกๆ ผมสีทองของผมลีบติดกับหัวและใบหน้าไม่ต่างกับเสื้อผ้าที่จะหลอมรวมเป็นผิวหนังชั้นที่สองของผมแล้ว


ช่วงนี้ผมมีเคราะห์ทางน้ำหรือไงนะ ทั้งตกเรือเอย ที่บ่อน้ำร้อนเอย ไหนจะฝนนี่อีก ที่นี่ไม่มีทำบุญสะเดาะเคราะห์ด้วย แถมตัวเองยังเป็นเทพอีก ผมจะบนบานศาลกล่าวให้ใครคุ้มครองได้เนี่ย ขนาดพระเจ้าเบื้องบนยังรังแกผมเลย!


ชีวิตผมช่างน่าอนาถเสียจริง...


“ไม่นึกเลยว่าฝนจะตก แต่ยังดีที่มีถ้ำ แถมฝนไม่สาดเข้ามาด้วย เราคงจะผึ่งผ้าได้”


บริทท์ทำการถอดเสื้อที่เปียกโชกออกจนท่อนบนเปลือยเปล่า ผมเองก็ทำตามเพราะไม่อยากเป็นหวัด


พอต่างคนต่างมาอยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว หัวของผมก็แล่นความคิดอกุศลหนึ่งขึ้นมาได้ว่า


คนสองคนหลบฝนแล้วยังตัวเปียกอีก บรรยากาศแบบนี้... ทำไมผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียตัวกันนะ


*เนื่องจากยอดวิวนิยายเรื่องนี้ใน dek d ถึงหมื่นแล้ว ตามสัญญา ไรท์จะมาลงต่อให้อีกสองวันค่ะ คือลงนิยายให้จนถึงวันพุธนี้เลย ขอบคุณที่ทุกคนให้ความสนใจนิยายเรื่องนี้นะคะ ^ ^ รอบต่อไปขอทะลุสองหมื่นน้า!

ปล. ถ้าใครเปิดหน้าแรกของนิยายเรื่องนี้จะเห็นภาพปกใหม่ค่ะ


#มาร์ลันจะเป็นพระเอก

คอมเมนท์ = กำลังใจ

ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.03K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,179 ความคิดเห็น

  1. #2169 custardcreamcake (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 10:34
    เอ็นดูบริทซ์อยู่นะแง ที่ไม่มีผลประโยชน์กับน้อง น้องก็ไม่ค่อยสนใจ
    #2,169
    1
    • #2169-1 Miracle Friday(จากตอนที่ 13)
      21 ธันวาคม 2563 / 07:14
      มาร์ลันคิดตามวิถีมาเฟียค่ะ T T แต่อยู่ด้วยกันแบบนี้อีกหน่อยก็ดีเอง
      #2169-1
  2. #2116 Yok Poog (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 21:50
    ความฝันนั่น..ก่อนนอนจะเป็นโอดินรึเปล่า น่าจะเด็กด้วย น้องเสียตัวตั้งแต่แรกแล้วววว
    #2,116
    0
  3. #1893 chalillxx_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 13:42
    ตอนแรกคือชีวิตรินดาตอนเด็กๆปะ แงงงง้ สงสารเลย
    #1,893
    2
    • #1893-1 Zenzu127(จากตอนที่ 13)
      30 เมษายน 2563 / 19:28
      ของนายเอกไม่ใช่หรอคะ
      #1893-1
    • #1893-2 Zenzu127(จากตอนที่ 13)
      30 เมษายน 2563 / 19:31
      ของนายเอกไม่ใช่หรอคะ(จริงๆของเจ้าของร่าง)
      #1893-2
  4. #1612 WangEn_Tuan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 17:34
    ฉากกระท่อมปลายนา คิ้กค้ากกกกกกก
    #1,612
    0
  5. #1590 bbphone114411m (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 14:21

    นี่ฉันเขินง่ายขนาดนี้เลยหรอ......
    #1,590
    0
  6. #1457 Kanomjeennamya (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:37
    บทบริทนี่แบบเหมือนดูละครเลยอ่ะ 555 ดราม่าชีวิตมาก
    #1,457
    0
  7. #1265 trp1021 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 04:05
    ต้องแล่นเรือนี้อย่างรวดเร็วแล้วไหม
    #1,265
    0
  8. #870 love_forever 1992 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 21:46
    มาร์ลัน!!! ลูก!! เราเป็นสาวเป็นนาง? จะมัวแต่มาคิดแบบนี้ไม่ได้. ให้รีบทำเลย 555+
    #870
    0
  9. #733 pornkamon2012 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 15:31
    สนุกมากกกก อ่านเพลินเลย
    #733
    0
  10. #721 sakura17 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 21:57
    กวนเก่ง555
    #721
    0
  11. #414 Mistyblack (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 18:46
    ช่วงเวลาสานสัมพันธ์รัก
    #414
    1
    • #414-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      23 พฤศจิกายน 2562 / 18:42
      ในที่สุดก็ได้รุกบริทท์บ้างเสียที 5555
      #414-1
  12. #350 บ้านอยู่บนดาวอังคาร (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 13:49

    สนุกมากๆเลยค่ะ เอ็นดูน้อง นี่พึ่งเข้ามาอ่าน ชอบมากเลยค่ะ
    #350
    1
    • #350-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 14:54
      ขอบคุณค่ะ ^ ^ ถ้าชอบก็ติดตามไปจนจบเลยนะคะ
      #350-1
  13. #349 JKakakuroJM (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 10:22
    เสียตัว5555555
    #349
    1
    • #349-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 10:35
      มาร์ลันเนี่ยคิดไม่ดีเลยเนอะ 5555
      #349-1
  14. #348 นักอ่านผู้ผ่านทางมา (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 09:51

    #มาร์ลันเป็นนางเอก มาร์ลันจะมีผัวเป็นชายา 3 คลลลล

    #348
    1
    • #348-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 10:34
      สามคนจริงหรือเปล่าน้า > <
      #348-1
  15. #347 janjirasuso (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 09:16
    สนุกมากรอ
    #347
    1
    • #347-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 10:34
      ขอบคุณค่ะ หนึ่งทุ่มเป็นต้นไปมาเปิดอ่านนะคะ
      #347-1
  16. #346 Nichaflok (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 06:41
    ปูเสื่อรอค่าาาา
    #346
    1
    • #346-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 10:33
      มารอตอนทุ่มกว่าๆ ได้เลยน้า
      #346-1
  17. #345 p-q5 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 21:59
    เย้ๆๆๆ รออ่านๆ
    #345
    1
    • #345-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 06:00
      มารอตอนทุ่มกว่าๆ ของอังคารและพุธได้เลยค่ะ
      #345-1
  18. #344 Yellow Moon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 21:52
    สนุกมากกกก
    #344
    1
    • #344-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 06:00
      ขอบคุณค่า
      #344-1
  19. #343 maytawarin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 21:45
    รักไรท์ที่สุดดด
    #343
    1
    • #343-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 05:59
      รักนักอ่านเหมือนกันน้า >///<
      #343-1
  20. #342 Princess Candy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 21:23
    เอาจิงๆป่ะคือตอนนี้ลุ้นมากว่าใครจะเป็นคนเปิดซิง5555
    #342
    2
    • #342-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 05:59
      รอลุ้นกันได้เลยค่ะ
      #342-1
  21. #341 star rose (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 21:11

    รักษาบริสุทธิ์ไว้ให้ได้นะมาร์ลัน! สู้ๆ
    #341
    1
    • #341-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 05:59
      มาเอาใจช่วยกันค่ะ
      #341-1
  22. #340 Sairattz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 20:59
    น้องงงงงง
    #340
    1
    • #340-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 05:58
      น้องด้วยคน > <
      #340-1
  23. #339 chalisa1111 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 20:43
    ว้าวว เจอข่าวดีก่อนนอนเลยทีเดียว
    #339
    1
    • #339-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 05:58
      ฉลองครบยอดตามที่สัญญากับนักอ่านท่านหนึ่งค่ะ > <
      #339-1
  24. #338 by no mean (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 20:30
    #saveน้อนบริทท์รูกแม่ ช่วยด้วยค่ะมีคนคิดอกุศลอีกแน้ว!!!
    #338
    1
    • #338-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 05:55
      ถึงขนาดมี # เซฟบริทท์กันแล้ว 5555
      #338-1
  25. #337 irene612 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 20:20
    เย้ๆๆได้อ่านอีกตอนดีจุยที่สุดเยยยTT
    #337
    1
    • #337-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 05:55
      จะได้ไม่ค้างเนอะ ^ ^
      #337-1
  26. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 20:14
    หมื่นห้าได้ไหมคะ//โดนไรท์ตบ
    ความต่อรองของน้องนางนั้น555
    #336
    2
  27. #330 Kitsay (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 19:03
    เตงจะลงจนจบรึป่าวอ่า;----;
    #330
    2
    • #330-1 Anabella(จากตอนที่ 13)
      18 พฤศจิกายน 2562 / 19:15
      ลงจนจบค่า แต่อาจจะช้ากว่าพวกที่ซื้ออีบุ๊คกับรูปเล่มน้า
      #330-1
    • #330-2 Kitsay(จากตอนที่ 13)
      19 พฤศจิกายน 2562 / 08:34
      โอเคค่าา
      #330-2