หงส์พิทักษ์ใจ (Yuri)

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 ส.ค. 60

บทนำ
 
นับตั้งแต่เด็กจนเติบใหญ่ หญิงสาวไม่เคยปรารถนาที่จะอยากเป็นผู้มีอำนาจเท่านี้มาก่อน
 
เสียงแส้ตวัดลงบนเนื้อหนังแต่ละครั้งสร้างความสะพรึงให้กับผู้ที่ได้ยิน ยิ่งมีเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังคละเคล้าไปด้วย ก็ยิ่งทรมานใจประหนึ่งมีใบมีดกรี
 
สตรีที่ถูกเฆี่ยนอย่างรุนแรงนั้น ดูจากการแต่งกายเป็นแค่สาวใช้ในจวน ใบหน้ากลมแลดูอิ่มเอิบตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมานเหลือคณา แม้แส้ที่โบยลงบนแผ่นหลังจนเลือดไหลซิบนั้นยังไม่เจ็บเท่ากับการมองฮูหยินของตนกำลังคุกเข่าขอร้องนายท่าน ทั้งน้ำตา
 
“ข้าขอร้อง ได้โปรดปล่อยมู่หลิวด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
 
ชางหลิ่งฟาง ฮูหยินรองแห่งจวนแม่ทัพวิงวอนด้วยน้ำเสียงอันปวดร้าว โขกศีรษะลงกับพื้น เสียงยามที่หน้าผากกระแทกพื้นสร้างความเจ็บช้ำให้กับสาวใช้คนสนิทอย่างมู่หลิวยิ่งนัก อยากจะเปล่งเสียงห้ามปราม แต่นางที่ถูกแส้โบยอย่างไม่ยั้งมือนั้น ไม่อาจทำอะไรได้ นอกจากร้องไห้ เสียงของมู่หลิวถูกกลืนหายไปกับการโดนแส้หวดบนร่างกายนั้นแล้ว
 
ชางชงไฉ่มองภรรยารองของตนอย่างไม่แยแส ซ้ำสีหน้ายิ่งโหดเหี้ยมและเย็นชา ริมฝีปากบางบิดเป็นรอยหยักแห่งโทสะ ทำร้ายหัวใจของคนมองนัก 
 
“ให้ปล่อยงั้นเหรอ?” แม่ทัพชางถามด้วยน้ำเสียงที่ใกล้จะระเบิดออกมาเต็มที “นี่ยังจะดื้อแพ่งอยู่อีกหรือ เจ้าเป็นฮูหยินประสาอะไร! จึงสั่งสอนให้บ่าวไพร่ทำเรื่องชั่วช้าเพียงนี้! วางยาหยางชวีจนลูกเกือบตาย! ข้าไม่มีวันปล่อยให้ตัวที่กินบนเรือนขี้รดบนหลังคาลอยนวลไปได้! โบยไป โบยให้หนักยิ่งกว่านี้อีก!”
 
แส้ถูกหวดกระทบร่างยิ่งกว่าเดิม ปากแผลที่มีเลือดไหลซิบยิ่งเปิดกว้างจนโลหิตสีแดงไหลนอง มู่หลิวเจ็บจนร้องไม่ออกได้แต่ดิ้นไปมาด้วยความทรมานแทบอยากจะตายลง ณ เพลานี้
 
เป็นความประมาทของมู่หลิวเองที่ไม่ระวังตัว นึกไม่ถึงว่าขนมที่นางกับฮูหยินรองทำเนื่องในวันเกิดของชางหยางชวี บุตรชายที่เกิดกับฮูหยินใหญ่จะมียาพิษอยู่ ถึงแม้ว่ายาพิษนั้นจะไม่มีอันตรายถึงชีวิตเพราะหมอมาช่วยไว้ได้ทัน แต่กรรมนั้นย่อมตกมาถึงมู่หลิวและฮูหยินรองอย่างไม่อาจเลี่ยงได้ มู่หลิวจำใจรับว่าเป็นคนทำเพียงผู้เดียวเพื่อปกป้องนายหญิงของตน 
 
หญิงสาวได้แต่เจ็บแค้นใจ นางรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังการวางยาครั้งนี้ เพื่อที่จะหาเรื่องให้ฮูหยินรองเป็นที่เกลียดชังต่อนายท่าน จะมีใครได้อีกนอกจากฮูหยินใหญ่ ถึงขั้นกล้าวางยาลูกของตัวเองใส่ไคล้ว่าฮูหยินรองอิจฉาที่ตนมีบุตรชายจึงคิดจะฆ่าทิ้งซะ นายท่านที่รักบุตรชายของตนยิ่งกว่าอะไร ก็เดือดดาลจนไม่ยอมฟังเหตุผลและสั่งลงโทษพวกนางทันที
 
แต่ใครจะยอมให้เป็นอย่างที่ฮูหยินใหญ่หวังกัน มู่หลิวกัดริมฝีปากจนโลหิตไหลซิบเพื่อสะกดกลั้นเสียงกรีดร้อง นางจะไม่ยอมให้นายหญิงของตนต้องเป็นอะไรไปเด็ดขาด ต่อให้ต้องตายแทนก็ยินยอมจะสละชีวิต ขอเพียงฮูหยินรองได้ใช้ชีวิตอยู่ต่อไปก็พอแล้ว
พลันนั้นมู่หลิวจึงเปล่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เค้นพลังสุดความสามารถเพื่อเอ่ยออกไป 
 
“นายหญิงช่างมีใจกรุณาต่อบ่าวยิ่งนัก น่าเสียดายที่บ่าวไม่อาจตอบแทนด้วยการสังหารลูกนางจิ้งจอกผู้นั้นได้! หากบ่าวทำสำเร็จก็คงจะดีไม่น้อย เพราะนายหญิงเป็นคนจิตใจดีมีเมตตาเกินไป การจะอยู่ในจวนได้ต้องกระทำตนเช่นปลาใหญ่กินปลาเล็กจึงจะมีชีวิตรอด! นายหญิงการที่ท่านเป็นคนดีเกินไปอาจนำความตายมาสู่ตัวเองได้นะเจ้าคะ!”
 
นัยน์ตาของฮูหยินรองมีประกายความเข้าใจวาบผ่าน น้ำตาไหลอาบแก้มที่ซีดเซียว มู่หลิวมีความตั้งใจจะรับเรื่องนี้ไว้ผู้เดียว โดยแสร้งทำตนเป็นคนชั่วร้ายที่ต้องคอยดูแลคนจิตใจดีงามอย่างฮูหยินรอง เพื่อการนั้นมู่หลิวยอมกระทั่งทำตัวเป็นบ้า หัวเราะออกมาเสียงเสียดหูราวกับสติได้กระเจิดกระเจิงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 
 
ชางชงไฉ่เห็นเช่นนั้นใบหน้าก็มืดทะมึนและเย็นชายิ่งขึ้นประหนึ่งอยู่ในฤดูเหมันต์ สายตาที่ทิ่มแทงมองตนดุจคมกระบี่นั้น ทำให้มู่หลิวรับรู้ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
 
“หึ ที่แท้สาวใช้ผู้นี้ก็เป็นบ้าไปแล้ว ชั่วช้าเช่นนี้อย่าปล่อยให้มันรกแผ่นดินฆ่ามันทิ้งเสีย!”
 
“ไม่นะเจ้าค่ะ!”
 
ฮูหยินรองหวีดร้อง ทางด้านมู่หลิวส่งสายตาให้กับนายหญิงของตนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปิดเปลือกตาลง
 
นายหญิง ได้โปรดจงเข้มแข็ง หากชาติหน้ามีจริงข้าก็ขอเกิดเป็นวัวเป็นม้าเพื่อตอบแทนพระคุณ...
 
มู่หลิวเตรียมรับวาระสุดท้ายเพื่อยุติความเจ็บปวดรวดร้าว คมกระบี่ของผู้ลงโทษวาดผ่านลำคอ เลือดสีแดงอาบลานลงโทษแห่งนั้น ฮูหยินรองเห็นการตายอันโหดร้ายของสาวใช้คนสนิทก็เป็นลมหมดสติโดยพลัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น