[Yaoi - จบแล้ว] ภาพวาดรักในรอยทราย

ตอนที่ 9 : สองผู้ช่วยปริศนา บททดสอบสนมด่านแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    8 เม.ย. 60

ภาพที่ 9 สองผู้ช่วยปริศนา บททดสอบสนมด่านแรก
 
โครม! เคร้ง!
 
ข้าวของทั้งหมดถูกปัดหล่นลงพื้นแตกกระจาย ชายเจ้าของใบหน้าเสี้ยมแหลมดิ้นพล่านอยู่กับพื้น ครวญครางด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เสียงนั้นดังมากจนปลุกคนในบ้านให้ตื่นขึ้น
 
นาราสะดุ้ง ก่อนจะรู้ว่าเป็นเสียงของบิดา เธอจึงเร่งรุดไปยังห้องฝั่งตรงข้ามที่เป็นห้องต้นเสียง และที่นั่นมีคนรับใช้จำนวนหนึ่งยืนอออยู่ก่อนแล้ว
 
"เกิดอะไรขึ้น!?"
 
นาราตวาดถามคนรับใช้ แต่ทุกคนส่ายหน้า
 
"มะ... ไม่ทราบเจ้าค่ะ เราเพิ่งจะมาถึง..."
 
"ท่านพ่อ!? เกิดอะไรขึ้นคะ!?"
 
นาราถามจากคนรับใช้แล้วไม่ได้เรื่อง จึงเปลี่ยนมาทุบประตูรัวๆ  ขณะที่เธอกำลังจะออกคำสั่งให้ไขประตูเข้าไป ก็มีเสียงของบิดาตอบกลับมา
 
"ไม่มีอะไรหรอกลูก พ่อนอนฝันร้ายนิดหน่อยน่ะ"
 
"นอนฝันร้ายหรือคะ แต่เมื่อกี้ลูกได้ยินเสียงของหล่นแตกด้วย"
 
"พ่อลุกขึ้นจะมาดื่มน้ำน่ะ ดันเผลอปัดตกเสียได้"
 
"ถ้ายังไงให้พวกคนใช้เก็บกวาด..."
 
"ไม่! ไม่เป็นไร พ่อจัดการได้เรื่องแค่นี้เอง ลูกไปนอนเถอะ"
 
นาราทำหน้าไม่แน่ใจ "แต่ว่า..."
 
"พรุ่งนี้เป็นวันที่ลูกเข้าวัง นอนเอาแรงไว้เถอะ ไปนอนซะ"
 
"...ค่ะ"
 
นารายอมรับคำสั่งของบิดา หันไปโบกมือไล่คนใช้ให้กลับไปนอน และเธอก็เดินกลับเข้าห้องของตัวเอง
 
เมื่อเสียงฝีเท้าแผ่วหายไปพร้อมกับเสียงประตูปิด เสนาบดีมาราจีฟก็ระบายลมหายใจยาว มองแผลพองตามตัวและแขนขาที่เกิดจากไฟของจินนี่ด้วยความอาฆาตแค้น 
 
"ไอ้เด็กนั่น มีคนช่วยเหลือเป็นถึงผู้ใช้จินนี่เลยเหรอ!"
 
เขาประมาทเกินไป นึกว่าจะจัดการมันได้ง่ายๆ ถึงได้ส่งบริวารรับใช้ขั้นต่ำสุดไปจัดการ เขาเห็นว่าการลอบสังหารว่าที่สนมตัวเก็งอีกสี่รายสำเร็จด้วยดี นึกว่าจะจัดการนีโอได้ด้วยแต่ก็พลาดไปถนัด เด็กนั่นกลับมีผู้ปกป้องมากฝีมือ!
 
มาราจีฟยันกายลุกขึ้นด้วยความทุลักทุเล คว้าขวดแก้วที่บรรจุน้ำสีเขียวใสจากชั้น แล้วดื่มจนหมดไปครึ่งขวด
 
ทันใดนั้นผิวหนังของมาราจีฟก็ขยับขึ้นลงไปมาเหมือนมีใครดึงผิวเนื้อ เขากัดฟันข่มเสียงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเพื่อจะได้ไม่ปลุกคนในบ้าน จนสิ้นสุดการรักษา บาดแผลทั้งหมดก็หายอย่างไร้ร่องรอย
 
มาราจีฟโบกมืออย่างอ่อนแรง แล้วข้าวของภายในห้องที่เกลื่อนกลาดก็กลับเข้าที่เข้าทางตามเดิม แม้แต่แก้วน้ำที่แตกยังได้รับการซ่อมแซมจนคืนสภาพเหมือนใหม่
 
"เด็กนั่นจะกลายเป็นตัวหายนะของแผนการเรา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สายเลือดแห่งคารีน่าจะต้องได้ครอบครองเผ่าชารุและลูกสาวของข้าจะต้องได้เป็นราชินี!"
 
นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเปลี่ยนเป็นสีเขียวเรือง รูปภาพของนีโอถูกสายลมจากเวทกรีดเฉือนไม่มีชิ้นดีก่อนจะถูกฝ่าเท้านั้นขยี้ซ้ำเติมราวกับจะลบล้างความอัปยศที่การสังหารผิดพลาด!
 
.......................
 
ก่อนที่ห้วงสติของนีโอจะหลุดลอยไป เขาหันไปเห็นกลุ่มควันประหลาดสีดำทะมึนที่แทบจะกลืนไปกับความมืดโดยรอบ ร่างนั้นพุ่งดาบเข้ามาหาเขา เต็มไปด้วยจิตสังหารรุนแรง นีโอคิดจะหลบหลีกตามสัญชาตญาณ ก็มีอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่หัวจนตาพร่าลายแล้วเขาก็สลบไป
 
ร่างของเด็กหนุ่มโน้มล้มไปด้านหน้า แขนของใครคนหนึ่งก็ยื่นรับร่างบางไว้ได้อย่างเหมาะเจาะราวกับรอท่าอยู่แล้ว เมื่อกลุ่มควันร่างคนพุ่งดาบเข้ามา คนคนนั้นอุ้มนีโอไว้พร้อมกับฉีกตัวไปด้านข้าง หลบได้อย่างทันท่วงที ส่งผลให้กลุ่มควันนั้นส่งเสียงคำรามในลำคอด้วยความไม่พอใจ
 
"จุ๊ๆ กฎของการลอบสังหารคือจะต้องไม่ส่งเสียงให้เป้าหมายหรือคนอื่นโดยรอบรู้ตัว ถ้าแค่นี้ยังทำไม่ได้จะเป็นนักฆ่าได้ยังไงกัน"
 
คนพูดช้อนร่างนีโอขึ้นมา เป็นชายหนุ่มร่างสูง ผิวสีน้ำผึ้ง ไว้ผมยาวสีทองอร่าม ผมบางส่วนถูกรวบสูงเป็นการมัดผมแบบครึ่งหัว โครงหน้าเรียวได้รูป มีนัยน์ตาสีแดงสดใส 
ชายหนุ่มเปลือยอก สวมกางเกงหลวมโคร่งตัวใหญ่ ทั้งเนื้อทั้งตัวสวมใส่เครื่องประดับ ทั้งต่างหู กำไล สร้อยคอ และแหวน อัญมณีเหล่านั้นงดงามพร่างพรายดึงดูดสายตา
 
'แกเป็นจินนี่?'
 
ควันดำนั้นพูดเสียงครืดคราดผสมเสียงคำรามของสัตว์ป่า ขณะพิจารณาผู้ที่มาขัดขวางการลอบสังหารของมัน
 
"โอ้ พูดได้ด้วย ฝีมือไม่เลวเลยนี่ ถึงขนาดแบ่งจิตส่วนหนึ่งมาอยู่ในบริวารแบบนี้ได้"คนที่ถูกเรียกว่าเป็นจินนี่เอ่ยชื่นชม "ใช่แล้ว ข้าเป็นจินนี่นามว่าเจฮา ผู้สิงสถิตในแหวนเวทแห่งดวงดารา"
 
'ดูจากพลัง เด็กนี่คงไม่ใช่เจ้านายแกสินะ เจ้านายแกเป็นใครกัน'
 
เจฮายิ้มยียวน "เรื่องอะไรจะโง่บอกออกไปล่ะ ถ้าข้าบอก เจ้าจะพุ่งเป้าไปกำจัดเจ้านายข้าแทนใช่ไหมล่ะ ไม่มีวันเสียหรอก"
 
เจฮาดีดนิ้วดังคลิก นีโอที่อยู่ในอ้อมแขนก็หายไปพร้อมกับสภาพรอบตัวบิดเบี้ยว ทั้งท้องฟ้าและพื้นดินถูกบิดวนรวมกันเป็นก้นหอยจนไม่สามารถแยกแยะได้ว่าไหนฟ้าไหนดิน เพียงชั่วพริบตาทั้งสองก็โผล่มาอยู่กลางทะเลทรายโรฮานแล้ว
 
'เวทเคลื่อนย้าย! เป็นไปไม่ได้!'
 
กลุ่มควันนั้นเริ่มคงสภาพร่างมนุษย์ไว้ไม่อยู่ วูบไหวไปมาตามแรงลมของทะเลทราย จนหลายครั้งดาบที่ถืออยู่เกือบร่วงหล่น 
 
"บริวารแบบนี้จะแข็งแกร่งถ้าอยู่ในสถานที่ที่ลมพัดไม่แรงก็จริง แต่ถ้ามาอยู่ในที่โล่งแบบนี้ เจ้าคงสู้ไม่ได้หรอก"
 
'หน็อย แก!'
 
ควันดำเงื้อดาบเข้ามาจะจู่โจมใส่จินนี่ อีกฝ่ายหาได้สะทกสะท้าน ชูสองมือขึ้นแล้วเริ่มโบก กระแสลมพัดรุนแรงขึ้นตามการขยับมือของเจฮา มันก่อตัวใหญ่ขึ้นจนกลายร่างเป็นพายุซัดกลุ่มควันดำนั้นแหลกสลายอย่างง่ายดาย เหลือเพียงตัวดาบที่ปลิดปลิวขึ้นสูงสู่เบื้องบน
 
เมื่อพายุซา ดาบที่ไร้ผู้ใช้ก็ร่วงลงมาและปักลงบนพื้นทราย เจฮาหยิบดาบเล่มนั้นขึ้นมาก่อนจะยิ้มย่องเมื่อเห็นอักขระที่สลักไว้บนตัวดาบ
 
"ภาษาเวทของคารีน่า ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามีพวกคารีน่าในเผ่าชารุได้"
 
"นายทำเอิกเกริกเกินไปนะ เกิดแมงป่องทะเลทรายแห่มาหาจะไม่ยิ่งยุ่งหรือไง"
 
ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกจากที่ซ่อนด้านหลังกระบองเพชรห่างจากสถานที่ต่อสู้เล็กน้อย ผมสีดำยาวประบ่าพลิ้วไปตามแรงลมขับเน้นดวงหน้าให้ชวนมอง เสื้อคลุมของเขามีทรายเกาะเต็มตัวจากพายุ นัยน์ตาสีถ่านจ้องเขม็งใส่จินนี่ของตนแสดงถึงความไม่พอใจต่อเวทเมื่อกี้
 
"ซัน! ข้าทำงานสำเร็จแล้ว ขอของรางวัลหน่อย!"
 
เจฮาถลาจะเข้ามาจูบ ทำให้ชายหนุ่มเจ้าของนามว่าซันสะดุ้ง ปฏิกิริยาต่อมาคือเขาชักเท้าขึ้นมา ก่อนจะถีบหน้าจินนี่เต็มๆ  จนร่างนั้นกระเด็นกลิ้งคลุกทรายหลายตลบ
 
"บอกแล้วไงว่าอย่ามาเข้าใกล้โดยไม่ได้รับอนุญาต ไอ้จินนี่โรคจิต!"
 
"โหดร้าย! ถ้าซันไม่ให้ข้าเติมพลัง เกิดเหตุอะไรกับนีโอขึ้นมา ข้าจะไม่มีพลังพอไปช่วยนะ!"
 
"แต่ว่าเมื่อวานนายก็จัดฉันซะหนักไปแล้วไม่ใช่เหรอ!? พลังยังไม่พออีก!?"
 
พูดขึ้นมาซันก็หน้าแดงก่ำ นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานแล้วอดอายไม่ได้
 
"ข้าใช้พลังชุดใหญ่กับพายุเมื่อกี้ รวมถึงเวทเคลื่อนย้ายไปกลับนั่นด้วย เหลืออีกแค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ"
 
"ยังไงก็ไม่ได้! เมื่อวานนายทำฉันสะโพกระบมอยู่เลยเนี่ย!"
 
"ยังเจ็บสะโพกอยู่เหรอ ไม่เป็นไร ของแค่นี้ทำบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชิน..."
 
"ฉันไม่มีทางชินหรอกโว้ย ไอ้จินนี่บ้า ซาดิสต์ วิปริต!"
 
"ถึงจะซาดิสต์แต่นายก็ชอบไม่ใช่เหรอ เห็นร้องครวญครางทั้งคืน..."
 
"พอแล้ว!"ซันตวาด หน้าจากที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงเข้าไปใหญ่ เป็นสีที่บ่งบอกได้ยากว่าโกรธหรืออายกันแน่ "ถ้านายยังไม่เลิกพูดอีก ฉันจะส่งนายกลับเข้าแหวนเดี๋ยวนี้แหละ!"
 
ไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มยื่นแหวนที่ประดับโกเมนออกมาข้างหน้า ทำท่าจะสั่งให้จินนี่ของตนกลับเข้าไปในแหวนจริงๆ  จนอีกฝ่ายต้องรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน
 
"ประเดี๋ยวก่อน! ข้าไม่หยอกเจ้าเล่นอีกแล้วก็ได้ แต่เรื่องการเติมพลังเป็นเรื่องจริงนะ! ถ้าข้าไม่ได้เติมเวทก็เผาดาบเล่มนี้ไม่ได้น่ะสิ!"
 
ซันเลิกคิ้ว"ทำไมต้องเผาดาบเล่มนั้นด้วย"
 
"ก็เพราะเจ้านี่เป็นสื่อกลางของผู้สร้างกลุ่มควันดำนั่นน่ะสิ ถ้าเราเผาดาบเล่มนี้ มันจะไปกระทบกับคนสร้างและอาจจะทำให้บาดเจ็บได้ไม่มากก็น้อยล่ะ ทำให้มันใช้เวทเล่นงานนีโอไม่ได้สักพัก"
 
"เล่นงานนีโอไม่ได้..."
 
"ใช่แล้ว เพราะงั้นข้าถึงบอกว่า... อุ๊บ!"
 
จู่ๆ ซันก็กระชากคออีกฝ่ายให้โน้มลงมา ก่อนจะจูบอย่างรุนแรงจนเจฮาถึงกับตะลึง ตั้งตัวไม่ติด มือที่ถือดาบปล่อยให้ร่วงหล่นลงพื้นทรายอีกครั้ง
 
เกือบจะนาทีเต็มๆ ที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะผละออกจากกัน ซันช้อนตามอง ใบหน้าซับสีระเรื่อ ถามเสียงกระชากห้วน 
 
"เท่านี้พอไหม!"
 
เจฮาอยากจะแกล้งบอกไปเหลือเกินว่ายังไม่พอ แต่ตามหน้าที่ของจินนี่ต้องห้ามโกหกเจ้านายของตัวเองและต้องซื่อสัตย์ เขาจึงต้องตอบออกไปด้วยสีหน้าสุดเซ็ง
 
"พอเสียยิ่งกว่าพอ แต่ถ้าแถมเพิ่มให้อีกชุดด้วย ข้าจะยินดีอย่างมาก"
 
ซันจ้องเจฮาตาขวาง "อย่าคิดได้คืบเอาศอกนะ เลิกเล่นได้แล้ว รีบจัดการให้เสร็จๆ ซะ นี่คือคำสั่ง!"
 
"ครับๆ"
 
เจฮาหยิบดาบขึ้นมา กำมือเอาไว้แน่น เปลวไฟสีน้ำเงินร้อนแรงก็ลามเลียไปทั่วทั้งดาบ แผดเผาด้วยความร้อนสูงจนหลอมละลาย ท่ามกลางเสียงปะทุมีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาจากตัวดาบด้วย
 
ซันจ้องมองดาบที่กลายเป็นของเหลวสีดำด้วยใบหน้าเย็นชา ในใจรู้สึกสาสมกับความเจ็บปวดที่มันได้รับ
 
"ลืมถามไป ถ้าจะหาต้นตอของคนที่ลอบทำร้ายนีโอจะทำได้ไหม"
 
"ไม่ได้หรอก เจ้านี่เป็นบริวารที่เป็นแบบใช้แล้วทิ้ง ถ้าเสร็จงานก็จะสลายหายไปทันที ตามจับกระแสเวทยากเพราะผู้ใช้ไม่ได้ส่งคลื่นพลังมาบังคับ แต่เป็นการแบ่งพลังเอามาใส่ไว้ในตัวบริวารแทน"
 
"งั้นเหรอ น่าเสียดาย นึกว่าถ้านายหาผู้ลอบทำร้ายนั้นได้ ฉันกะจะวานให้ไปกำจัดเสียหน่อย"
 
"แต่ต้องเติมพลังที่หนักกว่าจูบเมื่อกี้อีกนะ"
 
เจฮายิ้มกรุ้มกริ่ม ซันขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยว่า
 
"ถ้ามันทำให้ช่วยกำจัดเจ้านั่นได้ และทำให้หนทางข้างหน้าของนีโอราบรื่นล่ะก็ ฉันก็ยอม"
 
"ซะงั้นนะ ทีเมื่อกี้ยังโวยวายไม่ยอมอยู่เลย พอเป็นเรื่องนีโอกลับยอมง่ายๆ ซะได้"
 
จินนี่หมดอารมณ์ ถึงเขาจะรู้ว่านีโอเป็นใครและเป็นอะไรกับซันก็ตาม เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่พอใจนิดๆ  ที่เจ้านายให้ความสำคัญกับเด็กคนนั้นมากเกินเหตุ
 
"นี่ถ้าบอกให้ตายเพื่อช่วยนีโอ ซันก็คงยอมด้วยล่ะสิ"
 
ซันส่ายหน้า "ไม่"
 
"อ้าว"
 
จินนี่เผลออุทานออกมา เพราะนึกว่าเจ้านายจะตอบว่าใช่หรือไม่ก็พยักหน้าซะอีก คำตอบดันเป็นตรงข้ามเสียอย่างนั้น และทำให้เขาอดถามไม่ได้
 
"เพราะอะไร ข้าเห็นเจ้าให้ความสำคัญกับนีโอมาก นึกว่าจะยอมถึงขั้นสละชีวิตเสียอีก"
 
ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มเศร้า "ฉันตายไม่ได้หรอก ถ้าฉันตายก่อน นีโอก็คง..."
 
พูดเพียงเท่านั้นก็เงียบไป สายตาของเขาทอดมองไปยังที่ตั้งของราชอาณาจักรชารุ ดวงหน้าสงบนิ่ง
 
"ฉันต้องมีชีวิตอยู่เพื่อทำงานให้สำเร็จและต้องมั่นใจด้วยว่านั่นจะเป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับนีโอ"
 
"จะบอกว่าที่ตายไม่ได้เพราะมีซันคนเดียวที่จะทำให้นีโอมีชีวิตอย่างมีความสุขได้อย่างนั้นใช่ไหม"
 
"ก็ประมาณนั้น"
 
ซันเออออไปตามเรื่อง เพราะยังไงที่จินนี่พูดนั้นก็มีความใกล้เคียงแต่มันยังมีความจริงที่ดำมืดยิ่งกว่านั้น บาปของเขาที่มีต่อนีโอ...
 
หมับ!
 
"เจฮา นายทำอะไร...?"
 
ซันถามด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น เมื่อร่างสูงสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง ขณะที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายก็คลอเคลียอยู่ไม่ห่าง
 
"เพราะซันทำหน้าแบบนั้นน่ะสิ ก็เลยอดไม่ได้ ซันก็รู้ข้าแพ้ทางพวกที่ทำหน้าเศร้าๆ"
 
"แพ้ทางแล้วมันเกี่ยวอะไรกับการกระทำลามกขอนายฟะ! อ๊ะ เดี๋ยว จับตรงไหนเนี่ย!?"
 
ซันหน้าขึ้นสีพยายามปัดป่ายมือของเจฮาที่อยู่ไม่สุขซึ่งกำลังลูบไล้ไปทั่วร่างเขา แต่ก็ดิ้นอยู่ได้ไม่นาน เพราะจากเมื่อคืนเจฮาล่วงรู้จุดอ่อนไหวของซัน จึงจัดการเจ้านายจอมพยศได้อยู่หมัด ร่างกายเริ่มตอบสนองโอนเอนตามสัมผัสของเจฮา เขาหอบหายใจขึ้นลง นัยน์ตาเคลิบเคลิ้ม
 
"เพราะซันชอบทำหน้าแบบนั้นข้าถึงอดใจไม่ไหวไงล่ะ"
 
จินนี่เลียริมฝีปากกำลังจะดีดนิ้วเพื่อเสกที่พัก ทว่าชายหนุ่มคว้ามือของอีกฝ่ายไว้ กัดฟันเค้นเสียงออกมา
 
"ด้วยอำนาจแห่งนายเหนือแหวนดวงดารา ขอสั่งให้เจฮากลับเข้าแหวนเดี๋ยวนี้!"
 
"เอ๋!? ดะ... เดี๋ยวก่อน!"
 
เจฮาร้องลั่นก่อนที่ร่างของจินนี่จะถูกดูดเข้าไปในแหวน พร้อมกับเสียงโวยวายอู้อี้ดังลอดออกมา 
ซันทรุดตัวลงนั่งบนทราย กอดเข่า ข่มหัวใจที่เต้นรัวให้กลับมาเป็นปกติ
 
"ถ้าอยู่กับจินนี่หื่นต่อไป มีหวังสักวันเราได้หัวใจวายตายแน่ บ้าจริง!"
 
เขาเอากำปั้นที่สวมแหวนไว้ทุบลงบนทรายเพื่อให้จินนี่ที่ส่งเสียงประท้วงหุบปาก
 
........................
 
เด็กหนุ่มตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยความสับสนงุนงง เขาฝันว่าตัวเองไปเดินเล่นในสวนและถูกบางอย่างเข้าจู่โจม ดูท่าเขาจะคิดมากเกินไปจนเอาเรื่องนี้เก็บไปฝันเป็นตุเป็นตะ ดันฝันว่าโดนลอบสังหารเสียได้ เป็นลางดีอะไรอย่างนี้นะ
 
นีโอลุกขึ้นมาเตรียมตัวเดินทางเข้าวังหลัง เขาอาบน้ำ ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ากับทานอาหารเช้าเสร็จก็ได้ฤกษ์เดินทาง
 
รถม้าอย่างหรูที่อัคนีเตรียมไว้ให้ มีลีลียากับเชทคอยอยู่ก่อนแล้ว ส่วนอัคนีนั้นมายืนส่งเด็กหนุ่มที่หน้าประตู
 
"ขอให้โชคดีมีชัยนะ นีโอ อยู่ที่นั่นขอให้ระมัดระวังตัวด้วย"
 
"ครับ ไว้พบกันใหม่นะครับ"
 
การสนทนาเมื่อคืนคือการล่ำลาแล้ว ฉะนั้นในตอนจะเดินทางอัคนีกับนีโอจึงลากันสั้นๆ ร่างบางกระโดดขึ้นรถม้า มีลีลียาขึ้นตามหลัง ส่วนเชทขี่ม้าคอยคุ้มกันอยู่ด้านนอก และขบวนเล็กๆ ของว่าที่สนมนีโอก็เคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์
 
พวกเขามาถึงเขตวังหลังในอีกยี่สิบนาทีต่อมาก่อนกำหนดการหนึ่งชั่วโมง ถึงกระนั้นแถวรถม้าของว่าที่สนมก็ยังยาวออกมาถึงด้านนอกวัง เห็นได้ชัดว่ามีคนมาเช้าก่อนพวกนีโออยู่ค่อนข้างมาก
 
ว่าที่สนมบางคนขนของมาเยอะจนต้องใช้รถม้าบรรทุกของเพิ่มอีกหนึ่งถึงสองคัน ทำให้จากที่แถวยาวอยู่แล้ว ยิ่งยาวเพิ่มขึ้นไปอีก  เป็นขบวนรถติดในเขตของขุนนาง
 
"พวกเขาทำอย่างกับจะย้ายบ้านมาอยู่ในวังอย่างถาวรเลยนะเจ้าค่ะ ดูสิ ข้าวของเพียบเลย"
 
ลีลียาชี้ชวนดูขบวนเหล่านั้นพลางเหน็บแนมไปด้วย เด็กหนุ่มยิ้มเจื่อน อยากจะขำก็ขำไม่ออก
 
"นั่นสินะ แต่ละคนจัดเต็มกันสุดๆ เลย"
 
ข้าวของที่เขาเอามาใส่บรรทุกไว้ท้ายรถม้าคันเดียวยังมีที่เหลือด้วยซ้ำไป แต่แค่นี้ยังมีเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว อะไรต่อมิอะไรเยอะแยะแล้ว พวกนั้นขนเฟอร์นิเจอร์ส่วนตัวเข้ามาในวังด้วยหรือยังไงถึงได้ใช้รถม้ากันแบบสิ้นเปลืองสุดๆ
 
รถม้าค่อยๆ คืบคลานจนมาถึงทางเข้าเขตวังหลัง มีทหารสิบนายที่มาขอค้น ตรวจตราสิ่งของต้องสงสัย นีโอคิดว่าที่ขบวนเคลื่อนช้าแบบนี้คงเพราะเสียเวลาตรวจพวกนี้แน่ๆ
 
"ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ"
 
หลังจากที่ยื่นป้ายแสดงตัวตนแล้ว ทหารก็ขออนุญาตตรวจค้น นีโอส่งยิ้มให้พวกทหารอย่างเป็นมิตร
 
"ตามสบายครับ"
 
พวกทหารที่ได้เห็นรอยยิ้มของเด็กหนุ่มถึงกับเคลิ้มไปครู่หนึ่ง จนเชทกับลีลียาต้องส่งเสียงกระแอมหนักๆ พวกเขาถึงได้รู้สึกตัวแล้วรีบตรวจกันยกใหญ่ 
 
"ผ่านได้พ่ะย่ะค่ะ"
 
รถม้าของนีโอไม่จำเป็นต้องตรวจอะไรมากเพราะข้าวของมีน้อยกว่าคนอื่นอย่างเทียบไม่ติด พวกทหารพากันโล่งอกด้วยซ้ำที่ไม่เจอเสียงวี้ดวายน่ารำคาญยามที่พวกเขารื้อค้นข้าวของ เด็กหนุ่มกลับแค่มองดูและแสดงความเห็นใจเหล่าทหารเท่านั้น โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำนั้นได้คะแนนจากทหารทุกคนไปเต็มๆ!
 
"ท่านนีโอใช่ไหม ที่ว่าเป็นคนรักขององค์ชายเดเรคน่ะ น่ารักสุดๆ เลย!"
 
"ใช่ๆ ท่าทางเรียบร้อยและก็สุภาพด้วย ไม่ขัดขวางการทำงานของพวกเราเลย โดนใจสุดๆ"
 
"เทียบกับก่อนหน้านี้นะ พวกว่าที่สนมแต่ละคนนี่เต้นกันเป็นเจ้าเข้า จะแตะไอ้นี่ก็ไม่ได้ไอ้นั่นก็ไม่ได้ ทำอย่างกับพวกเราเป็นตัวเชื้อโรค"
 
"นั่นสิ ไอ้พวกที่วางตัวเป็นผู้ดีจอมปลอมยังไงก็สู้ผู้ดีตัวจริงไม่ได้อยู่ดี ขอให้ท่านนีโอได้เป็นสนมของพวกเราด้วยเถอะ ไม่งั้นข้าคงต้องขอลาออกเพราะทนกับสนมพวกนั้นไม่ไหว!"
 
คำพูดเหล่านี้นีโอกับลีลียาที่อยู่ในรถม้าไม่ได้ยิน แต่เชทได้ยินเต็มสองหู จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ ขณะนำรถม้าเข้าไปจอดด้านใน
 
วังหลังมีขนาดใหญ่กินพื้นที่เกือบครึ่งของเขตราชวัง ที่นั่นมีทั้งสวน สระน้ำ ห้องขนาดย่อมอีกนับสิบ ทางเดินข้างในปูด้วยพรมปักลายเลื่อมสวยตระการตา ข้าวของเครื่องใช้ทำจากวัสดุชั้นเลิศ ทุกที่ล้วนสะอาดเอี่ยมได้รับการดูแลเป็นอย่างดี
 
เดิมทีวังหลังแห่งนี้เป็นสถานที่สำหรับพักของอาคันตุกะจากต่างอาณาจักร แต่เมื่อถึงคราวคัดเลือกคู่ครองของเจ้าชายเจ้าหญิง สถานที่แห่งนี้จึงใช้เป็นที่พักของว่าที่คู่ครองนั้นชั่วคราว ถ้าได้ตำแหน่งขึ้นมาจริงๆ ก็จะย้ายไปอยู่ที่ตำหนักของคู่ตัวเอง และคนที่ไม่ผ่านจะต้องกลับบ้านไป
 
ห้องของนีโออยู่ข้างในสุดใกล้กับทางที่นำไปสู่สวน เขาคิดว่าเป็นทำเลที่ดี เพราะแค่เปิดหน้าต่างก็ได้เห็นทิวทัศน์แสนสดชื่นแล้ว
 
"ไกลจากทางเข้าสู่วังชั้นในไปหน่อยนะเจ้าค่ะ"หญิงชราบ่น มือกระวีกระวาดจัดของไปด้วย "ทีท่านนารายังได้ห้องใกล้กับทางเข้าออกเลย"
 
"ข้าว่าดีออกที่ได้ห้องนี้น่ะ ใกล้กับสวนด้วย"
 
"อย่างนั้นเหรอเจ้าค่ะ ถ้าท่านนีโอพอใจยังไงก็ได้เจ้าค่ะ"
 
เมื่อลีลียาเห็นหน้าชื่นมื่นของร่างบางแล้ว เธอก็เลยไม่หาเรื่องบ่นเกี่ยวกับห้องอีก 
หลังจากจัดของไปได้ครึ่งหนึ่ง เชทก็มารายงานว่ามีการเรียกรวมตัวว่าที่สนมทุกคนเกี่ยวกับบททดสอบ เด็กหนุ่มพยักหน้ารับรู้ก่อนจะออกจากห้องไปพร้อมกับองครักษ์ ให้ลีลียาอยู่ที่ห้องเพื่อจัดของต่อ
 
ลานที่นัดแนะอยู่ในสวน เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงที่หมาย มีว่าที่สนมบางส่วนมายืนรออยู่ก่อนแล้ว แต่ละคนก็พาองครักษ์คู่ใจมาด้วย
 
เมื่อว่าที่สนมทั้งหมดมารวมตัวกันครบแล้ว ก็มีชายคนหนึ่งปรากฏกายขึ้น ใบหน้างดงามที่คุ้นเคยกับผมสีทองยาวตรงถักเป็นเปียหลวมๆ ตาสีเขียวใบไม้อ่อนโยนดุจเดิม มีเพียงความสง่าที่เพิ่มมากขึ้นแต่ยังไงนั่นก็คือไลซาที่นีโอรู้จัก
 
"เอ๊ะ นั่นไลซานี่นา..."
 
"พระสนมนีโอรู้จักพระชายาไลซาด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ"
 
เชทถามด้วยความประหลาดใจ นีโอหันไปหาชายข้างตัว ตาเบิกกว้าง
 
"อะไรนะ พระชายาเหรอ!?"
 
"พ่ะย่ะค่ะ ท่านไลซาเป็นพระชายาขององค์ชายรัชทายาทฮาริ พระเชษฐาขององค์ชายเดเรคพ่ะย่ะค่ะ"
 
"จริงเหรอเนี่ย..."
 
เด็กหนุ่มคราง ทำไมองค์ชายรัชทายาทถึงเลือกแต่งกับผู้ชายล่ะ!
ปกติต้องเป็นผู้หญิงไม่ใช่เหรอจะได้มีทายาทสืบทอดบัลลังก์ ถ้าแต่งกับผู้ชายก็ไม่มีทายาทน่ะสิ 
นีโอรู้สึกสงสัยตงิดๆ พอจะถามเชท คำพูดของไลซาก็ดึงความสนใจไปเสียก่อน
 
"สวัสดีทุกๆ คน ข้าคือไลซา เป็นชายาขององค์รัชทายาทฮาริ จากนี้ไปจะมาเป็นผู้ควบคุมดูแลในวังหลังแห่งนี้จนกว่าการคัดเลือกจะสิ้นสุด"
 
มีเสียงกระซิบกระซาบชื่นชมมาจากว่าที่สนมเรื่องรูปโฉมอันงดงามและกิริยาแสนงามสง่าของไลซา นีโอเห็นท่วงท่าที่เป็นธรรมชาตินั่นแล้ว มองย้อนดูตัวเอง เขายังวางตัวให้ดีเท่าไลซาได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ
 
"นับจากนี้อีกหนึ่งสัปดาห์จะถึงบททดสอบแรก ซึ่งหัวข้อทดสอบคืองานเลี้ยง"
 
ได้ยินหัวข้อนั้นทุกคนถึงกับทำตาเป็นประกาย อาจจะยกเว้นเด็กหนุ่มที่กลืนน้ำลายฝืดเฝื่อน เขาไม่ชอบที่ที่มีคนเยอะๆ  โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานเลี้ยง...
 
"ทุกๆ คนจะต้องแต่งกายอย่างงดงามและวางตัวอย่างสง่าผ่าเผย การทำตัวให้เหมาะสมกับการเป็นสนมอยู่ในบททดสอบเช่นกัน ที่นั่นจะมีคนคอยจับตามองทุกความเคลื่อนไหวของพวกเจ้าแล้วตีค่าเป็นคะแนน คนที่ไม่มีความเหมาะสมจำนวนหกคนจะโดนคัดออกไป"
 
คัดออกไปตั้งหก โหดชะมัด! 
นีโอรวมถึงคนอื่นๆ คิดเหมือนกัน
 
"เดิมทีเรามีผู้ผ่านการคัดเลือกยี่สิบห้าคน แต่สี่คนได้ถอนตัวออกไปเพราะเกิดเหตุไม่คาดฝัน จึงเหลือในที่นี้ยี่สิบเอ็ดคน หากไม่ผ่านหกคน ที่เหลืออีกสิบห้าคนจะได้เข้าสู่บททดสอบถัดไป ถ้าไม่อยากโดนคัดออกขอให้พยายามให้เต็มที่ เพื่อที่จะไม่มาเสียใจภายหลัง"
 
เสียงกระซิบกระซาบดังมากกว่าเดิม แต่ละคนพอจะคาดเดาได้ว่าที่สี่คนถอนตัวออกไปเพราะโดนเก็บด้วยฝีมือของใครสักคนในที่นี้ก็เป็นได้
 
"เรื่องที่จะแจ้งก็มีเพียงเท่านี้ แยกย้ายไปได้"
 
ไลซาหันกายเดินจากไปทันที ไม่แม้แต่จะหันมาตามเสียงเรียกของว่าที่สนมคนอื่นๆ ซึ่งคาดหวังจะตีสนิทกับพระชายาของรัชทายาท เมื่อไม่ได้รับความสนใจ คนที่พยายามจะประจบจึงผิดหวังตามๆ กัน ก่อนที่บทสนทนาจะเปลี่ยนไปคุยเรื่องงานเลี้ยง 
"แบบนี้ต้องสั่งตัดชุดใหม่แล้วสิ!"
 
"เครื่องประดับก็ด้วยต้องเอาให้หรูหรากระแทกตากันไปข้างหนึ่ง!"
 
"ต้องหาเครื่องสำอางดีๆ และบำรุงผิวพรรณแล้ว โอ๊ย ข้าจะต้องสวยเลิศที่สุดในงาน!"
 
นีโอฟังคำพูดเหล่านี้แล้ว รู้สึกขนลุกเกรียวกราว ไม่ใช่แค่ผู้หญิงเท่านั้นที่พูด ผู้ชายก็เหมือนกัน เขาทำใจชินกับอะไรแบบนี้ไม่ได้จริงๆ 
 
"กลับห้องไปปรึกษากับท่านลีลียากันเถอะพ่ะย่ะค่ะ"
 
องครักษ์ของเขาเสนอ เด็กหนุ่มพยักหน้าเนือยๆ
 
"เห็นด้วย ข้าไม่ถนัดเรื่องพวกนี้ซะเท่าไหร่ คงต้องให้ลีลียาจัดการ"
 
กลับไปถึงห้อง เล่าเรื่องบททดสอบให้ฟัง ลีลียาก็ยิ้มหน้าบานเหมือนกับว่าถูกอกถูกใจกับหัวข้อนี้
 
"ได้เวลาสำแดงฝีมือของข้าแล้วสิ รับรองว่าจะแต่งให้ท่านนีโอเลิศเลอจนคนต้องมองกันตาค้างให้ได้เลยเจ้าค่ะ!"
 
"ขอบใจนะ"
 
เห็นหญิงชราไฟแรงแบบนี้ นีโอก็พลอยโล่งใจขึ้นด้วย เพราะเขาเชื่อถือฝีมือของลีลียาอยู่แล้ว ก็อายุอานามไม่น้อยแล้วนี่นะ
 
"งั้นวันพรุ่งนี้เราออกไปเดินตลาดกันเถอะเจ้าค่ะ"
 
"เอ๋ ออกไปซื้อด้วยตัวเองเหรอ"
 
นีโอฉงน เพราะเขาเห็นพวกว่าที่สนม ใช้วิธีการติดต่อพ่อค้าให้เอาสินค้าเข้ามาให้เลือกดู ไม่ก็เรียกใช้บริการจากข้างนอกเข้ามา
 
นางกำนัลยิ้ม "ข้าคิดว่าท่านนีโอคงไม่ชอบอยู่อุดอู้ในนี้หรอกใช่ไหมเจ้าค่ะ ตั้งแต่มาที่นี่ท่านนีโอยังไม่เคยเดินเที่ยวตลาดเลยนี่นา ใช้โอกาสนี้ไปเลือกซื้อของแล้วเดินเที่ยวด้วยเป็นไงเจ้าค่ะ"
 
นีโอกะพริบตา "จะว่าไปก็จริงนะ แต่ข้าดูของไม่ค่อยเป็นหรอกนะครับ ปกติก็ไม่เคยใส่พวกเครื่องประดับหรือแต่งหน้าอะไรพวกนี้ซะด้วย"
 
"ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ข้าก็จะไปช่วยเลือกด้วย ไม่ปล่อยให้ท่านนีโอไปคนเดียวหรอกเจ้าค่ะ"
 
"กระหม่อมเองก็จะติดตามไปด้วย เพราะอย่างไรมันเป็นหน้าที่องครักษ์อย่างกระหม่อมที่ต้องคอยดูแลปกป้องพระสนม"
 
"งั้นก็ดี เอาตามนั้นแล้วกัน"
 
เมื่อเห็นว่ามีคนไปเป็นเพื่อนและช่วยเลือกด้วย นีโอจึงสบายใจขึ้น โดยที่ไม่รู้เลยว่าลับหลังองครักษ์กับนางกำนัลแอบส่งยิ้มมีเลศนัยให้กัน
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

569 ความคิดเห็น

  1. #542 Sea Zip (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 16:58
    ซันนี่ใช่คนเดียวกับนีโอคร่ำครวญรึเปล่านา
    #542
    0
  2. #526 วิ้ปปิ้งครีม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 12:49
    แงงง เจ้าค่ะ เจ้าคะ?

    ดีมั้ยเจ้าคะ?

    นิดนึงงง ไม่ได้อยากติเป็นเกรียนคีบอร์ดนะคะะ อยากให้ภาษามันลื่นขึ้นเฉยยๆ

    ชอบเรื่องนี้นะคะ (อย่าว่าเรานะะ)
    #526
    2
    • #526-1 Miracle Friday(จากตอนที่ 9)
      3 พฤษภาคม 2563 / 15:42
      ไม่เป็นไรค่า ^ ^ เนื่องจากมันเป็นผลงานเก่าเมื่อห้าปีก่อน ไรท์ยังไม่ได้รีไรท์ใหม่เลยค่ะ เอามาลงทั้งที่ยังไม่ได้ตรวจคำผิด ถ้ามีจุดไหนเขียนผิดบอกได้เลยค่า ถือเป็นการช่วยไรท์แก้นะ
      #526-1
  3. #515 P'est (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 21:37
    พี่ชายแน่ๆ
    #515
    0
  4. #514 ningthanaporn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 23:13
    ซันพี่บองนีโอเหรอ
    #514
    0
  5. #473 byunB2212 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:01
    ซัน พี่ชายนีโอป่ะ
    #473
    0
  6. #470 เรียกฉันว่า พะแพร (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 18:54
    ขอบคุณค่ะ
    #470
    0
  7. #346 Harm. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 22:35
    โอ เผ็ดมันส์ ความเป็นสนมเข้าสิงนีโอแล้ว
    #346
    0
  8. #305 Tumbmong (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 18:33
    โอ้ววว นีโอเด็ดแท้ ชักอยากรู้ตัวตนที่แท้จริงของนีโอซะแล้วสิ
    #305
    0
  9. #254 TearsDrop (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 22:49
    โอย เอายัยนารา นั้นไปเก็บเถอะค่ะไรต์ ท่าทางอวดดีนี้มันน่าจับฆ่าหันศพจริงๆ



    เนื้อเรื่องสนุกมากค่ะ
    #254
    0
  10. #170 xx.lqeen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 16:58
    นีโอน่ารักกกกฮือจำเป็นต้องน่ารักขนาดนี้ไหมึ
    #170
    0
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. #70 Ma-A-Queen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 20:06
    กรี๊ดดดด นีโอสู้ๆ
    #70
    0
  13. #60 MR.L[๐ne]ly (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 00:26
    ไลซา แฟนพี่ชาย แล้วอีกคน..(ใครนะที่ดูการแสดงมามาก) คู่ใครละ
    โอ๊ย ตอนแรกเราอ่านก็อยากจะตบนารา แต่พอเจอนีโอไป โอเค อันนี้เจ็บกว่าตบ ชอบอะ
    #60
    0
  14. #32 Ms.bee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 06:10
    นารา อิร้ายกาจ
    #32
    0
  15. #27 tainies (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:27
    ซินเจี้ยยู่อี่ มีหนี้ให้ใช้ ไม่ใช่ล่ะ ซินนี้หวดไช้ค่ะ
    #27
    0