Himmapan Myth วิโรธน์บาดาล (Yaoi)

ตอนที่ 1 : อารัมภบท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    3 ก.ค. 62

อารัมภบท


เศร้าสร้อย เจ็บปวดและเคียดแค้น...

อารมณ์เหล่านี้เป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนย่อมต้องมีและเคยประสบกับมันมาก่อน

ทว่าหากเป็นไปได้แล้วละก็ เขาขอให้ตัวเองไม่ต้องรู้สึกแบบนี้เลย…

เพราะมันทรมานเกินกว่าที่ตัวเขาในยามนี้จะรับไหว

“อึก…”

เขาสะกดกลั้นเสียงกรีดร้องเมื่อความเจ็บปวดภายในร่างกายได้เริ่มต้นอีกครั้งหนึ่ง และหนนี้ทรมานเขาหนักกว่าเก่าจนไม่สามารถจะทรงตัวนั่งอย่างมั่นคงได้ ร่างของเขาเอนเอียงแล้วล้มลงกองกับพื้น

โครม!

เก้าอี้ถูกปัดกระเด็นไปอีกด้าน ร่างของเขาแนบกับพื้นที่แข็งและชื้นแฉะ เขาพยายามจะสูดอากาศหายใจเข้าปอด แต่เหมือนว่าเขาจะลืมวิธีที่จะหายใจอย่างไรอย่างนั้น

ทรมาน… ทรมานเหลือเกิน

ทัศนวิสัยเบื้องหน้าพร่ามัว แม้แต่ใบหน้าของคนทั้งสองที่กำลังยืนมองเขาทุรนทุรายก็ยังมองเห็นเป็นเงาดำเลือนราง ถึงจะมองไม่เห็นแต่เขาก็รับรู้ได้ถึงสายตาเย็นชาคู่นั้น

มันเป็นสายตาที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้จากคนผู้นี้เลย…

เขาคิดจะเงยหน้าขึ้นเพื่อขอความเห็นใจ แต่แล้วก็ฉุกคิดได้ว่าเหตุใดเขาจะต้องขอร้องให้มันได้ใจด้วย

คิดว่าสภาพของตัวเองในตอนนี้มันเป็นเพราะใครกัน? ถ้าอีกฝ่ายจะสงสารเขา... คงสงสารไปนานแล้วไม่ปล่อยให้เขามีสภาพอเนจอนาถอย่างนี้หรอก!

พรวด!

เขากระอักเลือดออกมากองใหญ่ กลิ่นคาวและกลิ่นสนิมขึ้นจมูกและเต็มในปากไปหมด เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แทรกซึมเข้ามาในร่างจนแขนขาชาไปหมด

อา... เขาไม่มีแรงจะขยับร่างกายแล้ว

หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัวแต่ในขณะเดียวกันมันก็ปวดหนึบด้วยพิษที่กำลังแล่นเข้าสู่หัวใจอย่างช้าๆ ด้วยความโหดร้ายไม่ต่างกับผู้ที่ประทานยาพิษนี้ให้กับเขา

ตายอย่างทรมานคงสาสมใจสินะ…

เขากำมือแน่นจนสั่นระริก “...ทำไม”

เขาเปล่งเสียงสั่นเครือถามออกไป อยากจะรู้นักว่าทำไม… ทั้งที่เขาทุ่มเทหัวใจให้ถึงเพียงนี้ ทำทุกอย่างเพื่ออีกฝ่ายถึงเพียงนี้ แล้วเหตุใดกัน...

คนตรงหน้าถึงได้ใจร้ายใจดำกับเขา... ทำร้าย บดขยี้หัวใจและฆ่าเขาอย่างเลือดเย็นกัน

นึกย้อนถึงความหลังอันแสนสุขเขาก็อยากจะกระอักเลือดออกมาอีกรอบ นี่เรื่องที่ผ่านมาเป็นเพียงความฝันเฟื่องของเขาหรือยังไง

“เจ้าถามว่าทำไมงั้นหรือ?”

อีกฝ่ายย้อนถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาได้ยินเสียงเสื้อผ้าเสียดสีพร้อมกับร่างนั้นย่อตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าอันเลือนรางนั้นใกล้เข้ามา

ใจหนึ่งก็อยากจะมองเห็นหน้าชายผู้นี้ให้ชัดๆ แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากเห็น

เพราะคำพูดถัดมาไม่ต่างจากฉุดเขาลงจากฟ้ากระแทกสู่ดินจนร่างแหลกเหลว

“เพราะข้าไม่เคยรักเจ้ามาตั้งแต่แรกแล้ว”

ไม่เคยรัก… อย่างนั้นหรือ...

เขาแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ทว่าถ้อยคำนั้นกลับก้องอยู่ในหัว สลักลึกลงไปในหัวใจที่เคยมีความหวังให้มอดดับในพริบตา

ที่แท้... รอยยิ้มอ่อนโยนและคำพูดหวานหูนั่นก็แค่ของหลอกลวง

อีกฝ่ายหลอกว่ารักเขามาตลอด ทั้งที่ในใจไม่เคยมีเขาอยู่เลยตั้งแต่แรกแล้ว…

“เจ้า... ไม่เคยรักข้าเลยเหรอ”

เขาพ่นเลือดออกมา ลำคอแผดเผาจนแสบร้อน แต่ก็ยังฝืนพูดออกมา ไขว่คว้าเศษเสี้ยวความหวังแม้เพียงน้อยนิด

“ไม่เคย”

คำตอบที่ห้วนสั้นบดขยี้หัวใจของเขาอีกหน หากเขาอ่อนไหวมากกว่านี้ป่านนี้คงร้องไห้ออกมาแล้ว

“เจ้าน่าจะรู้... ถึงความจริงใจที่ข้ามีต่อเจ้านี่นา”

“แล้วยังไง?”

อีกฝ่ายย้อนถามกลับเหมือนกับไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย จนคนฟังรู้สึกสะเทือนใจ ลมหายใจก็ยังติดขัด

“เจ้าช่างโหดร้ายนัก...”

เขามอบหัวใจให้… ยอมให้ได้ทุกอย่าง แต่อีกฝ่ายกลับมองการกระทำของเขาเป็นสิ่งไร้ค่า

“นี่ว่าข้าใจดีแล้วนะ เพราะถ้าเป็นคนอื่นข้าส่งไปตัดหัวประจานให้ประชาชนได้ดูแล้ว” คนตรงหน้ายืนขึ้นแล้วเดินถอยห่างออกมา “กับเจ้า... ข้าให้ตายในคุกที่ปิดมิดชิดแบบนี้”

ช่างเป็นการตายอย่างเงียบเชียบและโดดเดี่ยวยิ่ง…

แม้จะไม่ต้องถูกประจานต่อหน้าผู้คน แต่การตายเช่นนี้ก็นับว่าโหดร้ายไม่ต่างกันเลย

ตอนนี้ร่างกายของเขาเริ่มไม่รู้สึกอะไรแล้ว...

หัวใจของเขาเต้นช้าลง กระนั้นก็ยังพยายามยื้อชีวิตอย่างสุดความสามารถ เพื่อมองหน้าชายอีกคนที่ยืนเงียบมาตลอด

ชายคนนั้น... เป็นคนที่ได้หัวใจของคนที่เขารักไป

เขาน่าจะเชื่อข้ารับใช้คนสนิทตั้งแต่แรกว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา ในตอนนั้นเขากลับคิดว่าข้ารับใช้จงใจใส่ร้ายเพื่อให้พวกเขาแตกคอและระแวง หารู้ไม่ว่ามันเป็นเรื่องจริง

น่าสมเพชเหลือเกิน!

จากความเจ็บปวดและเสียใจแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธและเคียดแค้น ดวงตาของเขาเบิกโพลงจ้องไปยังสองคนเบื้องหน้า เส้นเลือดฝอยสีแดงขึ้นอยู่ในนัยน์ตาขาวจนเหมือนว่ามันกำลังหลั่งน้ำตาเลือดออกมา มือฝืนยกขึ้นชี้ไปยังทั้งสอง เขาเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก ทว่าเสียงที่แหบพร่านั่นเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นอย่างที่สุด

“ข้าขอสาบาน! ในทุกชาติข้าจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรตามทรมานเจ้า! ให้ได้รับความเจ็บปวดยิ่งกว่าข้าเป็นร้อยเป็นพันเท่า!”

เปรี้ยง!

ด้านนอกที่เคยเงียบสงบกลับปรากฏกลุ่มเมฆดำทะมึนจนทำให้คุกแห่งนี้มืดทึบขึ้น เสียงฟ้าผ่าลงดังสนั่นคล้ายกับเบื้องบนขานรับความอาฆาตแค้นของเขา คนสองคนที่เฝ้ามองคนใกล้ตายต่างขนลุกเกรียวกับดวงตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยแรงแค้นนั้น

“ส่วนเจ้า!” มือที่สั่นระริกชี้ไป ริมฝีปากเหยียดเย้ยหยันต่อโชคชะตาที่อีกฝ่ายจะได้รับจากคำแช่งของเขา “ข้าขอให้ได้รับความทรมานจากการที่ไม่มีวันได้ครองคู่กันทุกชาติไป!”

เปรี้ยง!

อสนีบาตสีขาวสว่างวาบ ดวงหน้าที่ซีดขาวเต็มไปด้วยเลือดเปรอะเปื้อนทั้งตัวกลายเป็นฝันร้ายของผู้ที่เห็น สิ้นคำสาปแช่งนั้นคนพูดก็สิ้นลมทั้งที่ดวงตาเหลือกค้าง เห็นได้ชัดว่าตายตาไม่หลับ

ซ่า... ซ่า...

สายฝนพร่างพรมลงมาทำให้คุกแห่งนี้ยิ่งเยือกเย็นขึ้น และตอกย้ำถึงความเงียบอันน่าวังเวง

“เช่นนั้น...” เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น แม้แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมาด “ข้าก็ขอสาบานจะตามไปปกป้องคนที่รักทุกชาติ”

เปรี้ยง!

สายฟ้าฟาดอีกหนเป็นดังสาสน์ตอบรับคำสาบานของคนทั้งสอง

ศึกครั้งนี้ความอาฆาตแค้นหรือความรัก ใครจะเป็นฝ่ายกุมชัยกัน?



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

57 ความคิดเห็น