ทางรักฟาโรห์หญิง (Yuri) [สำนักพิมพ์สะพาน]

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    1 ก.พ. 61

บทนำ

น้ำเป็นสิ่งที่ล้ำค่าของดินแดนทะเลทรายแห่งนี้ หากไม่มีน้ำ มนุษย์ก็ไม่อาจดำรงชีพอยู่ได้ ด้วยเหตุนี้ลำน้ำไนล์จึงกลายเป็นสิ่งหล่อเลี้ยงประชาชนชาวเคมเมต(1)มาตั้งแต่ครั้งโบราณกาล ความอุดมสมบูรณ์ทั้งหลายล้วนเกิดมาจากแม่น้ำไนล์ทั้งนั้น

ซาฮีราห์นับถือเทพเจ้าโซเบค(2) เทพแห่งลุ่มแม่น้ำไนล์ ฉะนั้นการได้แหวกว่ายอยู่ในสายน้ำอันเย็นฉ่ำของพระองค์จึงถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ทว่าสิ่งที่เธอเห็นโดยรอบนั้นมันช่างแตกต่างจากการว่ายอยู่ในแม่น้ำไนล์ที่เธอรู้จัก

ประการแรกซาฮีราห์อยู่ในห้องห้องหนึ่ง

ห้องนั้นมีการตกแต่งที่หรูหราราวกับมีการจัดงานเลี้ยงของเหล่าชนชั้นสูง ทั้งม่าน เชิงเทียน โต๊ะไม้ขัดเงา เก้าอี้แกะสลักลงรัก จานชามที่ส่องประกายแวววาว อาหารชั้นดีอย่างเนื้อชุ่มฉ่ำ ผักสดและเหล้าบ่ม ข้าวของทั้งหมดกำลังลอยอยู่ในอากาศประหนึ่งมีลมพัดสิ่งเหล่านั้นให้ลอยขึ้น

ไม่ใช่สิ ของพวกนั้นไม่ได้ถูกอากาศทำให้ลอยขึ้น ทว่าถูกน้ำโอบอุ้มเอาไว้ต่างหากล่ะ...

นี่เธอ… กำลังอยู่ในน้ำงั้นเหรอ!?

“อึก แค่ก!”

ทันทีที่ซาฮีราห์ได้สติ ประสาทสัมผัสทุกอย่างก็หวนกลับมาสู่เธอทั้งหมด หญิงสาวจึงได้รู้ตัวว่าร่างกายกำลังจมลงอยู่ในมวลน้ำอันมหาศาลที่พยายามกดเธอให้ลงไปยังใต้พื้น แรงบีบอัดจากรอบด้านทำให้ปอดของเธอเรียกร้องหาอากาศหายใจ ฅาฮีราห์รวบรวมเรี่ยวแรงเพื่อจะว่ายขึ้นไปบนผิวน้ำ แต่พยายามถีบเท้ามากเท่าไหร่ก็เหมือนน้ำจะขึ้นสูงเรื่อยๆ จนเธอขึ้นไปถึงด้านบนไม่ได้เสียที

ทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะ? เธอมาอยู่ใต้น้ำนี้ได้ยังไงกัน!?

ซาฮีราห์จับต้นชนปลายไม่ถูก ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายหวังว่ามือจะโผล่พ้นผิวน้ำ แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามเท่าไหร่ทุกอย่างก็ค่อยๆ มืดมิดลงมากขึ้นเท่านั้น

อึดอัด ทรมานจัง ช่วยด้วย!

ฟองอากาศผุดพรายขึ้นจากปากของซาฮีราห์ เรือนร่างอันบอบบางค่อยๆ จมดิ่งลงอีกครั้ง น้ำเข้าสู่ปอดของเธอเติมเต็มความทรมานจนต้องกระอักกระไอออกมาเป็นเลือด สายตาเริ่มพร่าเลือนลง แต่ในตอนนั้นเองที่บนผิวน้ำเธอมองเห็นสตรีผู้หนึ่งชะโงกหน้าลงมา 

ใครกัน... ช่วยข้าด้วย...

ซาฮีราห์ยื่นมือออกไปอย่างมีความหวัง น้ำที่ใสจนมองเห็นคนบนพื้นผิวน้ำได้เช่นนี้ อีกฝ่ายก็ต้องมองเห็นเธอด้วยเช่นกัน หัวใจของหญิงสาวจุดประกายแห่งความยินดีที่รอดตายขึ้นมา แต่แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่เป็นแบบที่เธอคิดไว้

“จงตายซะ ตายซะ ตายซะ! ฮ่าฮ่าฮ่า!”

 สตรีที่อยู่บนผิวน้ำสวมชุดหรูหรา เครื่องประดับบนร่างกายสะท้อนแสงวูบวาบ ดวงหน้าอันงดงามแสยะยิ้มและเปล่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงนั้นแทรกซึมผ่านผิวน้ำลงมาทำให้เธอขนลุกจับจิต ความหวังดับวูบลงทันใด อีกฝ่ายทำราวกับหัวเราะเยาะด้วยความสะใจที่เธอจมน้ำตายอย่างทรมาน

ไม่ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ข้าไม่อยากตาย ใครก็ได้ ช่วยด้วย!

ซาฮีราห์ตะเกียกตะกายขอความช่วยเหลือเป็นครั้งสุดท้าย มือปัดป่ายคล้ายจะเอื้อมมือไขว่คว้าสตรีผู้นั้นให้ได้ แต่แล้วเธอก็ไม่อาจต้านทานน้ำที่แทรกซึมเข้ามาในร่างกายจากทุกทิศทาง เธอสำลักก่อนที่สติจะดับวูบไป...

(1)เคมเมต เป็นคำเรียกที่ชาวอียิปต์ในสมัยโบราณใช้เรียกดินแดนของพวกเขา มีความหมายว่า ‘ดินแดนแห่งดินสีดำ’ มีที่มาจากดินตะกอนสีดำซึ่งถูกแม่น้ำไนล์พัดมาทับถมสองฟากฝั่งทุกปี เป็นพื้นที่อุดมสมบูณ์

(2)เทพเจ้าโซเบค เป็นเทพแห่งจระเข้ ผู้รักษากฎแห่งแม่น้ำไนล์ ปรากฏพระองค์เป็นรูปจระเข้ทั้งตัวหรือไม่ก็เป็นเทพเจ้าที่มีพระเศียรเป็นจระเข้ ทรงสวมศิราภรณ์ขนนกคู่ประกอบด้วยเขาแกะ เขาวัวคู่โอบดวงสุริยะและยูรีอุสสองข้าง 


*เป็นครั้งแรกที่เขียนแนวอียิปต์ รู้สึกตื่นเต้นแล้วก็สนุกสนานมากเลยค่ะ อารยธรรมโบราณกับความรักบนพื้นทรายนั้นช่างโรแมนติก♡ อาจจะต่างกับผลงานที่ผ่านมาบ้าง แต่ถ้าใครที่ตามแนวยูริของไรท์เตอร์มาจะรู้ว่าไรท์เตอร์ชอบแต่งอะไรใหม่ๆ แปลกๆ เสมอ ซึ่งหวังว่าเรื่องนี้ทุกคนจะชอบและเพลิดเพลินไปกับมันนะคะ ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งไอยคุปต์ค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

28 ความคิดเห็น