I'm Not Shouldering This Blame โลกของผมกลายเป็นหนังสือ [นิยายแปล]

ตอนที่ 70 : ทดสอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,608
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 313 ครั้ง
    7 มี.ค. 62

ตอนที่ 69 ทดสอบ


การทำความสะอาดห้องโถงขนาดใหญ่ไม่ใช่เรื่องง่าย


เบาะนั่งหลายแถวมีรอยฉีกขาด มีเศษฟองน้ำกระจัดกระจายไปทั่ว แถมในอากาศยังอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมัน


“ฮัดชิ่วว!” เสียงจามดังขึ้น ดูเหมือนคนๆนั้นจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก


โคมไฟบนเพดานเสียหายอย่างรุนแรงซึ่งแสดงถึงร่องรอยของการต่อสู้จึงทำให้ภายในห้องโถงมีแสงไม่เพียงพอและการที่เศษของเพดานที่ถูกเผาปลิวหล่นลงมาเรื่อยๆยิ่งทำให้การทำความสะอาดลำบากขึ้นไปอีก


ผู้ที่ถูกปลุกความสามารถให้ตื่นแล้วบางคนสามารถใช้พลังจิตในการทำความสะอาดอย่างช้าๆได้ แต่บางคนก็ใช้ได้แค่มือเปล่าเท่านั้น


เหงื่อเริ่มออกในขณะที่ร่างกายเริ่มมีกลิ่นไม่พึงประสงค์เกิดขึ้น พวกเขากำลังจะหมดความอดทน สายตาเริ่มมองไปทางประตูในขณะที่สมองก็เริ่มคิดหาทางหนี


ส่วนบางคนที่ขี้ขลาด หลังจากคิดถึงพลังของลี่เฟยแล้วพวกเขาก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป


ในขณะที่บางคนก็หน้าไหว้หลังหลอก ต่อหน้าก็พากันพูดดีแต่ในใจก็แอบสาปแช่ง ความคิดที่แท้จริงนี้สะท้อนให้เห็นว่าสิ่งที่พวกเขาพูดออกมาล้วนเป็นคำโกหก คนเรายิ่งมีความเป็นตัวของตัวเองขณะพูดคุยกันมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งสะท้อนธาตุแท้ของตัวเองออกมามากเท่านั้น


ส่วนพวกคนมีชื่อเสียงน่ะหรอ นั่นย่อมเป็นกลุ่มคนที่ถูกเกลียดชังมากที่สุด พวกเขาขายใบหน้าในตอนกลางวันส่วนกลางคืน... ก็รู้ๆกันอยู่


ถ้าลี่เฟยไม่ได้แสดงความสามารถที่น่าอัศจรรย์ออกมาพวกเขาคงจะเผยความรุนแรงออกไปแล้ว การที่ลี่เฟยช่วยพวกเขาไว้แล้วหวังว่าพวกเขาจะให้ใจตอบ คิดผิดแล้วล่ะ ก็แค่ฆ่าแมงมุมยักษ์ได้แล้วมาช่วยพวกเขาเพียงแค่นี้แล้วจะทำให้พวกเขารู้สึกขอบคุณจากใจงั้นหรอ ฝันไปเถอะ!


แม้ว่าลี่เฟยจะถือครองความสามารถที่รุนแรง แต่สำหรับคนที่ไม่เข้าใจถึงอันตรายของโลกที่ถูกทอดทิ้งพวกนี้คงไม่มีใครเต็มใจที่จะซื้อใจเขาซักนิด


...การที่ตัวตนและสถานะของบุคคลสูงขึ้นมากเท่าไหร่ความจำเป็นในการรักษาระดับฐานะของคุณก็ยิ่งสูงขึ้นมากเท่านั้น พวกเขาเป็นแค่คนกลุ่มเล็กๆจำเป็นต้องสนใจเรื่องนี้ด้วยหรือไง


แต่ผลลัพธ์ก็คือลี่เฟยไม่สนใจซักนิดและขู่จะฆ่าพวกเขาในรังของแมงมุมยักษ์


"....ออกไปข้างนอกและหาทางแฉพวกเขากัน"


คนที่อยู่ข้างๆเขากรอกตา "จะแฉยังไง โพสต์ทางโซเชียลหรอ ใครจะไปเชื่อ"


“พวกเรามีมากกว่าแถมความเสียหายที่นี่ก็เป็นของจริง ถ้าเขาฆ่าใครสักคนไปแล้วจริงๆเขาจะซ่อนมันได้ยังไงล่ะ?” ผู้พูดคือชายหัวล้านที่ก่อนหน้านี้อยู่ใกล้ๆกับชายที่ถูกเผา “พวกคุณกำลังกลัวอะไร เขาไม่กล้าทำจริงๆหรอก คนจำนวนมากก็มีปากจำนวนมาก เขาไม่สามารถควบคุมพวกเราได้ครบทุกคนหรอกนะ"


"แล้วถ้าเขาฆ่าทุกคนที่อยู่ที่นี่ล่ะ" ชายคนหนึ่งตอบกลับอย่างเย็นชา ถ้าไอ้โง่คนนี้อยากจะตายก็ตายไปคนเดียวเถอะอย่าลากเขาไปด้วย


ชายหัวล้านไม่ได้พูดอะไรต่อ เขากรอกตาไปมาเห็นได้ชัดว่ายังไม่ตัดใจ


เขาใจลอยไม่สนใจการทำงาน จนเท้าของเขาก้าวเหยียบไปบนลูกเหล็ก ฉับพลันทั้งตัวของเขาและถังน้ำก็พลิกคว่ำจนขาชี้ขึ้นไปบนฟ้า


ผู้คนส่วนใหญ่ต่างยินดีที่ได้ชมเรื่องตลก


ชายหัวล้านรีบลุกขึ้นทันทีพยายามรักษาสีหน้าไว้ เขาหันไปเตะถังน้ำ โยนเศษผ้าทิ้งและก้าวเดินไปยังประตูทางเข้า


"พวกแกมันขี้ขลาด! พวกนั้นอาจจะจากไปแล้วก็ได้ มีแต่พวกแกที่ยังโง่พอจะทำงานในโรงละครนี้ต่อ พวกแกมัน.....หือ?


ฉับพลันชายหัวล้านรู้สึกเหมือนเขาเดินชนตาข่ายขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นเข้า


แมงมุมยังไม่ตายหรอ?


ชายหัวล้านพลันรู้สึกกลัวขึ้นมาจนเผลอก้าวถอยหลังไปสองก้าวและกำลังจะอ้าปากร้องออกมา ทันใดนั้นก็มีคนเดินข้ามกำแพงที่มองไม่เห็นเข้ามา ชายหัวล้านยังไม่ทันได้มองก็รู้สึกเหมือนไหล่ข้างขวาถูกจับ


เขาอยากจะสะบัดออกแต่นิ้วทั้งห้านั้นแน่นราวกับคีมเหล็ก  แม้จะมีมือถึงสองข้างแต่กำลังก็ยังน้อยกว่าอีกฝ่าย ในตอนนั้นเองที่ชายหัวล้านนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาอยู่กันสองคนแต่ก็สายไปแล้วเพราะมีแรงบางอย่างดึงเขาขึ้นมา กำลังมหาศาลขยับไปบิดแขนของชายหัวล้านและตามด้วยการเตะไปที่ก้นของเขาจนกระเด็นออกไปสองสามเมตรจนในปากของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำมันที่หกเลอะอยู่บนพรม


“……”


ภายใต้แสงไฟสลัวๆมีชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู น้ำเสียงของเขาค่อนข้างเย็นชา “ทำงานเสร็จกันแล้วหรอ?”


ทุกคนรีบวิ่งไปทำความสะอาดต่อไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมอง


ชายหัวล้านถ่มน้ำลาย พึมพำออกมาเบาๆ “โชคร้ายชะมัด ลืมไปเลยว่ามีหมาเฝ้ายามอยู่อีกตัว!


จากการต่อสู้นี้เห็นได้ชัดว่าเขาคือบอดี้การ์ดของจักรพรรดิภาพยนตร์! ทุกคนคิดเช่นนั้นรวมไปถึงชายหัวล้านด้วย


เจี้ยนหัวเอนตัวพิงกับผนังด้านหนึ่งของห้องจัดแสดงคอนเสิร์ต ไม่ให้ความสนใจกับปากเหม็นๆของชายหัวล้านอีก


เขากำลังเฝ้าสังเกตคนเหล่านี้อยู่ในมุมมืดเพราะองค์กรหุบเหวสีดำของเขากำลังเปิดรับสมัครพนักงานอยู่ แต่เมื่อดูไปสักพักก็พบว่านอกจากชายหนุ่มที่ส่งเสียงเตือนพวกเขาตอนนั้นแล้วไม่มีใครมีคุณสมบัติที่เหมาะสมอีกเลย


สิบนาทีต่อมาลี่เฟยก็กลับมา


ตัวเขามีกลิ่นบิสกิตและถือขวดน้ำอยู่ในมือ


ลี่เฟยมองดูภายในห้องคอนเสิร์ตพบว่าการทำความสะอาดเกือบจะเสร็จแล้ว เขาจึงกลับหันมายัดขวดน้ำใส่มือของเจี้ยนหัว จากนั้นทั้งสองก็เงียบไป


... 


กว่าที่ทุกอย่างจะเสร็จตัวของพวกเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อ ในขณะที่เฝ้ารอให้เจ้านายและสุนัขรับใช้มาตรวจผลงาน พวกเขาก็พบว่าไม่ว่าจะมองไปทางซ้ายหรือทางขวาก็ไม่เห็นคนทั้งคู่เลย สุดท้ายจึงลองส่งคนออกไปแอบดู


มันจบแล้ว! ไม่มีใครอยู่ด้านในหรือด้านนอกห้องจัดแสดงคอนเสิร์ตเลย!


หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมงทุกคนที่เต็มไปด้วยเหงื่อและความไม่พอใจค่อยๆทยอยพากันเดินออกจากโรงละครแห่งชาติไป


ผู้อพยพเข้ามาในหนังสือบางคนยังคงไม่ยอมแพ้และพยายามเดินไปรอบๆมองไปในทุกทิศทางเพื่อหาลี่เฟย


มีบางคนที่เดินหาเกือบจะเจอพวกเขาแล้วแต่เนื่องจากเจี้ยนหัวมีความสามารถในการสแกนจึงสามารถหลบเลี่ยงได้อย่างง่ายดาย สุดท้ายคนพวกนี้ก็เลิกเดินหา หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็พากันเดินจากไปอย่างไม่เต็มใจ


ลี่เฟยและเจี้ยนหัวยืนอยู่หลังแผงขายหนังสือพิมพ์ มองดูคนกลุ่มนี้รวมกลุ่มกันพลางพูดคุยกระซิบกระซาบ


แม้ว่าพวกเขาจะต่างคนต่างไปแต่ส่วนใหญ่ก็เดินไปในทิศทางเดียว


“หึ ก็แค่ลองเดาดูเล่นๆ ไม่คิดว่าจะเป็นจริงขึ้นมา” ลี่เฟยพูดกับตัวเอง


เจี้ยนหัวไม่ได้พูดอะไร หลังจากโลกที่ถูกทอดทิ้งมาเขาก็รู้สึกสงสัยเหมือนกัน แม้ว่าถนนสายนี้จะอัดแน่นไปด้วยรถ แต่การที่ผู้ถือครองความสามารถมากกว่าสิบคนปรากฏตัวพร้อมกันนั้นดูเหมือนจะเป็นจำนวนที่มากเกินไป


ด้วยจำนวนผู้ถือครองความสามารถที่รวมตัวกันอยู่ที่นี่มันสามารถทำให้โลกที่ถูกทอดทิ้งมาได้ก็จริง แต่ถ้าลองคิดอีกมุมหนึ่งดู ทำไมบนถนนสายนี้ถึงเต็มไปด้วยผู้ถือครองความสามารถล่ะ


ตอนที่ถูกแมงมุมจับจ้อง เจี้ยนหัวที่มองออกมาจากในรถพบว่า รถที่ผู้มีความสามารถเหล่านี้ขับอยู่มีระยะห่างกันไม่ถึงหนึ่งกิโล นอกจากนี้ยังมีบางส่วนที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่คัน


แถมคนเหล่านี้ยังไม่บ่นอะไรเลยตอนที่ถูกใช้งาน พวกเขาเพียงมองลี่เฟยด้วยความหวาดกลัวและแสดงท่าทีเหมือนกับพึ่งเข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก


“วันที่จะทำให้พวกเขาออกมารวมตัวพร้อมกันได้มากขนาดนี้น่าจะเป็นวันที่เกี่ยวกับการจัดระเบียบองค์กรขนาดใหญ่ล่ะมั้ง” ลี่เฟยใช้นิ้วแตะริมฝีปากขณะใคร่ครวญ


เจี้ยนหัวส่ายหน้า ไม่จำเป็น ไม่ว่าจุดประสงค์ของพวกเขาคืออะไร ยังไงซะพวกเขาก็ไม่สามารถหลบซ่อนตัวจนกว่าโลกที่ถูกทอดทิ้งจะหายไปได้อยู่ดี


มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่นึกถึงปัญหานี้


เมื่อกล่าวจบ ลี่เฟยก็หันไปเห็นชายคนหนึ่งแอบด้อมๆมองๆอยู่ไม่ไกล


ดูนั่นสิคนฉลาดลี่เฟยรู้สึกใจเย็นลง


“......”


***


ระยะเวลาของโลกที่ถูกทอดทิ้งครั้งนี้นานกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้


หากไม่ใช่เพราะเก็บขวดน้ำไว้ในรถ เวลาห้าวันช่างเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากจริงๆ


โดยเฉพาะกับลี่เฟยที่เตรียมรับพนักงานเข้าสู่องค์กรหุบเหวสีดำ


ชายหนุ่มคนนั้นชื่อหยางเจา เขาขดตัวหลบอยู่แถวๆบริเวณหน้าโรงละครไม่ยอมไปไหน แม้ว่าแมงมุมยักษ์ตัวนั้นจะตายไปแล้วแต่กลิ่นของมันยังคงอยู่ แม้ว่าความสามารถของเขาจะตื่นขึ้นแล้วก็จริงแต่เห็นได้ชัดเลยว่าในโลกที่ถูกทอดทิ้งนี้ยังมีสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวและเป็นอันตรายอยู่อีกมาก


ผ่านไปสามวัน อาหารที่เขานำติดตัวมาด้วยก็ถูกกินจนหมดทำให้เขาไม่มีแรงแม้แต่จะยืน แต่ปัญหานี้ก็หมดไปเมื่อมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขาพอดีพร้อมกับขวดน้ำและห่อบิสกิต หยางเจาเกือบจะก้มลงไปคุกเข่าให้กับผู้ช่วยเหลือทั้งสอง


หยางเจาเป็นชายหนุ่มนิสัยดีและสมองของเขาตอนนี้ก็โล่งมาก


เขารู้ตัวดีว่าตัวเขานั้นไม่มีค่าพอและไม่คุ้มค่ากับสิ่งที่ลี่เฟยวางแผนไว้ซักนิด อาจเป็นเพราะคนอื่นพากันหนีหายไปหมดแล้วจึงเหลือเขาเป็นตัวเลือกอยู่คนเดียว แถมการอาศัยอยู่ในโลกที่ถูกทอดทิ้งไม่ใช่เรื่องง่าย ทำไมเขาจะต้องปฏิเสธมือที่ยื่นมาด้วยล่ะ


วันนี้ขณะที่หยางเจากำลังเดินเล่นอยู่ใกล้ๆโรงละคร เขาพบลิงตัวหนึ่งกำลังปีนขึ้นไปบนเสาไฟข้างถนน


ฉับพลันเขารู้สึกหวาดกลัว


ลิงพวกนี้มักจะอยู่เป็นฝูง การที่มันปรากฏตัวขึ้นที่นี่ได้แสดงว่ารังของมันจะต้องอยู่ไม่ไกลจากที่นี่แน่ๆ


...ลี่เฟยสามารถฆ่าแมงมุมยักษ์ลงได้กับแค่ลิงกลุ่มหนึ่งเขาไม่น่าจะมีปัญหาหรอกใช่มั้ย? หยางเจาไม่มั่นใจ


เขารีบวิ่งตรงไปที่โรงแรม 4 ดาวที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงละคร


ที่นี่คือที่ๆลี่เฟยและเจี้ยนหัวใช้เป็นที่พักชั่วคราว อย่างไรก็ตามประตูที่ล็อคไม่สามารถปกป้องโรงแรมจากความสามารถของพวกเขาได้ ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกพักที่นี่แทนที่เตียงนอนตัวโชว์ที่อยู่ในห้างสรรพสินค้าไม่ไกล


"แย่แล้ว!"


หยางเจาวิ่งไปหอบไป เมื่อเข้ามาข้างในเขาไม่เห็นเจี้ยนหัวแต่เห็นลี่เฟยยืนมองมาอยู่ข้างหน้าต่าง


นายกำลังหมายถึงพวกลิงใช่ไหมลี่เฟยถาม


หยางเจามองไปที่หน้าต่าง สิ่งที่เห็นทำให้เขารู้สึกตัวเย็นเฉียบ บนถนนใกล้กับสะพานลอยตอนนี้กลายเป็นสวรรค์ของพวกลิงแขนยาวไปแล้ว


พวกลิงดูเหมือนจะมีความสะดวกสบายค่อนข้างมากในเมืองที่แออัดไปด้วยรถนี้ พวกมันพากันปีนเสาไฟ รั้วริมถนนและตอนนี้ป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ก็กลายเป็นแทรมโพลีนของพวกมันไปเสียแล้ว


ฝูงลิงดูหนาแน่น กะด้วยสายตาแล้วพวกมันมีอย่างน้อยก็หลายร้อยตัว


หยางเจาหน้าซีด เขาตกใจมากขณะเดียวกันก็สงสัยว่าทำไมในสถานการณ์แบบนี้ลี่เฟยถึงยังนิ่งสงบอยู่ได้ หรือนี่คือความมั่นใจของผู้มีความสามารถระดับสูงกัน?


พวกลิงพากันส่งเสียงร้องออกมาเมื่อเห็นเป้าหมายของพวกมันอยู่ไม่ไกล


ไปกันเถอะ!ลี่เฟยดึงผ้าม่านลงพลางหันหลังแล้วเดินออกไปข้างนอก


หยางเจาตกตะลึง นี่ไม่ใช่เวลาที่ควรจะวิ่งหนีหรอ?


สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือลี่เฟยเดินอย่างสบายๆไปขึ้นลิฟต์ เขาไม่มีทีท่าลังเลเลยซักนิดที่จะกดปุ่มชั้นแรก นี่ไม่ใช่การส่งพวกเขาเข้าปากลิงหรือไง


“นายจะไม่เข้ามาหรอ” ลี่เฟยถามอย่างใจเย็น


หยางเจายืนนิ่งอยู่สองสามวินาทีก่อนจะตามเข้าลิฟต์ไปเงียบๆ


หากไม่มีลี่เฟยเขาคงถูกแมงมุมกินไปแล้วหรือในห้าวันที่ผ่านมานี้เขาคงตายจากความหิวโหยและความกระหายไปแล้ว ลี่เฟยสามารถปล่อยให้เขาตายก็ได้แต่เขาไม่ทำ ดังนั้นหยางเจาต้องเชื่อใจลี่เฟย


ต้องเชื่อฟังและไม่โต้แย้ง เพราะความสามารถของพวกเขาห่างชั้นกันเกินไป


ลี่เฟยละสายตาไปทางอื่น ลิฟต์มาถึงชั้นแรก เมื่อเปิดออกเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นทันที หยางเจาหวาดกลัวจนเกือบกดปุ่มปิดลิฟต์


แต่ลี่เฟยเอื้อมมือออกมาหยุดเขาได้ทันก่อนจะเดินออกไป ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกว่าด้านนอกมันอันตรายเลยซักนิด


เมื่อมองไปที่ด้านหลังของหลี่เฟย แม้ใบหน้าของหยางเจาจะเต็มไปด้วยเหงื่อแต่ก็ยอมเดินตามลี่เฟยไปด้วยความยากลำบาก


เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจากด้านหลังลี่เฟยจึงเงียบ


...ยกเว้นความแตกต่างของพลังระหว่างพวกเขาแล้ว หยางเจาถือว่าผ่านการทดสอบด้วยคะแนนระดับสูง


ยิ่งเสียงกรีดร้องดังมากขึ้นเท่าไหร่ ใบหน้าของหยางเจาก็ยิ่งดูน่าเกลียด ถ้าไม่ใช่เพราะลี่เฟยกำลังเดินอยู่ข้างหน้า เขาคิดว่าเขาคงหันหลังกลับและวิ่งหนีไปแล้วจริงๆ


อย่างไรก็ตามเมื่อเขามองเห็นฉากข้างนอก ดวงตาของเขาก็พร่าเบลอ


บนหลังคารถทั้งคันเล็กและคันใหญ่ตอนนี้เต็มไปด้วยเห็ด บางต้นก็ปลิวไปตามลม ส่วนต้นที่เกาะอยู่บนพื้นก็ขยับตัวไปมาก่อนจะเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วเสียยิ่งกว่าหน่อไม้ พวกลิงที่ตกลงไปกลางดงเห็ดพวกนั้นเหมือนกำลังตกลงไปในแม่น้ำ เขามองเห็นได้เพียงแขนสองสามแขนที่ชูขึ้นและหัวของลิงครึ่งหัวที่หันออกด้านนอก


เสียงร้องโหยหวนยังคงดังอยู่


หยางเจารู้สึกแข้งขาอ่อนแรง เขาทรุดตัวอยู่ตรงบริเวณประตูหมุนหน้าโรงแรม


“เคยเห็นมาก่อนไหมลี่เฟยก้มหน้าถาม


...ผมเคยได้ยินมาว่ามันถูกเรียกว่าเห็ดนักล่าหยางเจาพยักหน้าด้วยหน้าซีดๆ พวกมันมาตอนไหนกัน


เขาพึ่งจะเดินไปเดินมาบนถนนสายนี้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเองนะ! นี่เขาพึ่งเดินกลับมาจากปากเหวแห่งความตายหรอเนี่ย


...ไม่หรอก จริงๆแล้วเขาไม่รู้จักความตายเสียด้วยซ้ำ


“ถ้านายรู้อยู่แล้วก็อย่าเอะอะไป เห็ดพวกนั้นไม่ค่อยสนใจมนุษย์หรอก ตอนนี้อาหารของพวกเราหมดแล้ว เดี๋ยวรอจนกว่าพวกเห็ดกินอาหารเสร็จแล้วเราค่อยไปดูศพของพวกลิงกัน


* * * * *

Talk Talk

กลับมา(อีก)แล้วจ้า หลังจากหายไปหลายเดือน เวลาผ่านไปเร๊วเร็ว แปปๆเข้าเดือน 3 ของปีแล้ว สบายดีกันใช่หรือมั๊ย ^^

สำหรับตอนนี้พี่ลี่ได้ลูกสมุนมา 1 หน่อ ส่วนน้องเห็ดของเจี้ยนหัวก็ยังคงกินดุเหมือนเคย 5555555+

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 313 ครั้ง

1,916 ความคิดเห็น

  1. #1915 mybookworm (@onlymybookworm) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 14:03

    เห็ดๆๆ ๆ ปกติเป็นสายพันธ์ที่เพาะพันธ์ง่ายเมื่อมีความชื้นและอุณหภูมิที่พอเหมาะ แต่เจี้ยนหัวเราทำให้น้องเห็ดบานได้ทุกที่จริงๆ

    #1915
    0
  2. #1792 你我 (@oniisanrabbit) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 12:07

    เเป็็นน้องเห็ดที่กินดุจริงๆค่ะ นอกจากนั้นยังเจ้าเล่ห์ ดื้อทหยิ่ง ร้ายกาจ!!

    #1792
    0
  3. #1628 Se... the secret (@customer7411) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 07:30

    มีเวลาว่างมาอ่านแล้วค่ะ เย่! ขอบคุณที่อัพนะคะ <3
    #1628
    0
  4. วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 19:01

    หายไปนาน ยินดีต้อนรับการกลับมาจ้า!!! น้องเห็ดกินดุขนาดนี้เพราะเจี้ยนหัวหิวแล้วใช่ไหม ตอบ! (/ > v<)/

    #1552
    0
  5. #1551 coolskyatsee (@coolskyatsee) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 18:06
    กลับมาแล้ว ดีใจ
    คิดถึงน้องเห็ดกับพี่เจี้ยน
    #1551
    0
  6. #1549 Par_dao (@Par_dao) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 08:11
    ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ อย่าหายไปนานๆนะตัวเอง
    #1549
    0
  7. #1546 late-d (@late-p) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 10:04
    คิดถึงจังงงงง น้องเห็ดยังน่ารักเหมือนเดิมมม
    #1546
    0
  8. #1545 เฮอแสต้มจัง (@princegold) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 09:13
    เย้มาต่อแล้ว เห็ดน้อยยยย(?) น่าเอ็นดูจริงๆ
    #1545
    0
  9. #1544 -เกม- (@-gem-) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 23:55
    เจี้ยนหัวบทหาย บทนี้เห็ดน้อย(?)&#8203;โชว์ออฟ~~~
    #1544
    0
  10. #1543 -เกม- (@-gem-) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 23:48
    มาหวีดก่อนอ่าน หลับมาแล้ววว คิดถึงค่าาา โป้งชี้ก้อยย
    #1543
    0
  11. #1542 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 22:12
    ขอบคุณที่กลับมานะคะแง
    #1542
    0
  12. #1541 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 22:09
    ขอบคุณที่กลับมานะคะแง
    #1541
    0
  13. #1540 แสนฤทัย (@Virgo) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 21:11
    คิดถึงๆๆ ขอบคุณที่กลับมา ยังรอเรื่องนี้เสมอ ชอบมากๆๆๆ
    น้องเห็ดกินลิงอิ่มเลย
    บอสลี่เฟยได้ลูกน้องแล้ววว
    #1540
    0
  14. #1537 Tomaiey (@tueysmall) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 19:29

    ไม่เจอกันนาน ก็พบว่าน้องเห็ดเป็นตัวเอกที่จะครองโลกเหมือนเดิม55555555
    #1537
    0
  15. #1536 peace_in_apple (@peace_in_apple) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 15:02
    ขอบคุณมากๆเลยค่า
    #1536
    0
  16. #1535 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 12:12
    มีลิงเป็นร้อยนี่น้องเห็ดน่าจะอิ่มอยุ่นะ
    #1535
    0
  17. #1534 ice_pingamon (@ice_pingamon) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 11:58
    คิดถึงงงสู้ๆนะไรท์
    #1534
    0
  18. #1533 another.petch (@nampetch1405) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 11:32

    คิดถึงจังงงงงงงงง
    #1533
    0
  19. #1532 Saku442274 (@Saku442274) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 11:04
    ดีใจที่ได้เจอน้องเห็ดอีกน่ะค่ะ^ ^
    #1532
    0
  20. #1531 sakura3670 (@sakura3670) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 09:33

    เย้ๆ คิดถึงน้องเห็ด
    #1531
    0
  21. #1530 relis (@relis) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 09:02
    กำลังคิดถึงๆเรื่องนี้อยู่ก็อัพตอนใหม่มาพอดีเลยย เลิฟ

    ก็ว่าเจี้ยนหัวหายไปไหนไปให้อาหารเห็ดนี่เอง555
    #1530
    0
  22. #1529 DeediPanda (@panda1827) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 08:29
    เย้ๆ น้องเห็ดมาแล้ว!! มาถึงก็บุบเฟ่ลิงเลย
    #1529
    0
  23. #1528 Mission13 (@mukuro13) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 08:13

    ยังรออยู่จ้า
    #1528
    0
  24. #1527 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 08:00
    ปาร์ตี้ลิง น้องเห็ด happy 555

    หายไปนานเลยค่ะไรท์ ดีใจที่กลับมา ^o^
    #1527
    0
  25. #1526 Ricercare (@Ricercare) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 07:55
    น้องเห็ดดดด กลับมาแล้วววววว
    #1526
    0