I'm Not Shouldering This Blame โลกของผมกลายเป็นหนังสือ [นิยายแปล]

ตอนที่ 59 : ลำพัง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,602
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 372 ครั้ง
    2 ก.ย. 61

ตอนที่ 58 ลำพัง...


ถนนไม่มีจุดสิ้นสุด


เสาไฟที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวและข้อความโฆษณากระพริบท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน


ป้ายโฆษณาที่อยู่ข้างถนนมีโปสเตอร์ที่สวยงามติดอยู่ แต่อาจเป็นเพราะมันถูกติดไว้นานแล้วเลยทำให้ใบหน้าของพรีเซนเตอร์ที่เคยสวยงามตอนนี้กลายเป็นสีเหลืองซีดไปซะแล้ว นอกจากนี้ยังมีบางส่วนที่ขาดหายไปรวมไปถึงมีรอยด่างดำปรากฏขึ้นด้วย


ความงดงามทั้งหมดหายไปแล้ว


เหลือเพียงภาพของคนที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวและรอวันเสื่อมสภาพเท่านั้น


เจี้ยนหัววางมือลงบนกระเป๋าเสื้อคล้ายกับกำลังหาอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่เจอบุหรี่อยู่บนตัวของเขาเลย มันผ่านไปเกือบสามเดือนแล้วนับตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจเลิกบุหรี่ แม้จะยังไม่ค่อยชินนักแต่เขาก็จะพยายามเอาชนะมันให้ได้


เมื่อไม่ได้สูบบุหรี่ เขาก็รู้สึกเครียดมากและมักจะคิดว่าท้องของตัวเองว่างเปล่าอยู่ตลอดเวลา


แม้แต่จิตวิญญาณของเขาก็ว่างเปล่า


เท้าของเขาที่ยืนอยู่บนพื้นดินรู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริง ลมหนาวพัดมาพาความคิดของเขาลอยออกไป เจี้ยนหัวจำไม่ได้ว่ามันหายไปนานแค่ไหนแล้ว เขาแค่กะว่าจะออกมาเดินเล่นและคิดว่าจะหาร้านอาหารข้างทางซักร้านนั่งกินเพื่อรอลี่เฟยจัดการจบเรื่องทางนั้น  ในตอนที่สติกลับมา เขาก็พบว่าฉากรอบๆตัวดูแปลกมาก


เจี้ยนหัวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะดูว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ในตอนนั้นเองที่รถฮอนด้าสีดำขับเข้ามาจากด้านหลัง ไม่มีไฟและเสียงบีบแตร แต่มันกลับจอดลงตรงข้างๆเขาพอดี


หน้าต่างเลื่อนลง มือขวาที่สวมถุงมือสีกากีจับอยู่บนพวงมาลัย คนที่อยู่ด้านในทำท่าเอนตัวมาพิงประตูรถไป ดูเหมือนกับเพลย์บอยที่กำลังมองสาวงาม มันทำให้เจี้ยนหัวรู้สึกสนใจ


“หลงทางหรอ?


“.....”


“หรือว่ากำลังนึกใคร่ครวญชีวิต?” ลี่เฟยที่สวมแว่นตากันแดด ตอนนี้เขาดูคล้ายกับเฮ่อหนิง พระเอกของ "Black Bamboo" มากทีเดียว ท่าทางนั้นเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส "มนุษย์ส่วนใหญ่ไม่สามารถเข้าใจสัจธรรมของชีวิต แต่พวกเขามักจะตระหนักรู้ว่าพวกเขาล้มเหลวมากแค่ไหน"


เจี้ยนหัวไม่แม้แต่จะหยุดคิด เขาตอบกลับไปทันทีว่า "เพราะชีวิตของผมยังไม่ล้มเหลว ผมจึงต้องซ้อมไว้ก่อนเผื่อคุณล้มเหลวไง ผมควรจะแสดงออกยังไงดีล่ะ?"


นี่คือการตอบกลับแบบเฮ่อหนิงต่อตัวละครอื่นๆในภาพยนตร์


เจี้ยนหัวขยับมือออกจากกระเป๋าเสื้อ มองไปที่ลี่เฟยและตัดสินใจเลิกเล่น การแสดงบทบาทเดียวกันนี้ แม้ว่าท่าทางจะดูไม่เหมือนกันแต่เสน่ห์ที่พวกเขามียังคงเหมือนกัน


ลี่เฟยลดแว่นตากันแดดลงเล็กน้อและเปลี่ยนท่าทาง เขากล่าวด้วยเสียงที่หนักแน่นและราบเรียบว่า "คุณกลัวที่จะก้าวไปข้างหน้าหรอ?"


ทักษะการแสดงของเจี้ยนหัวไม่ได้ดีนัก เขาเพียงหลับตาลง ก้าวถอยหลัง เหยียดมือออกและเดินไปเปิดประตูด้านหลัง เขาลูบคิ้วด้วยนิ้วมือท่าทางไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ "อย่าเล่นบทนายพลวูต่อหน้าผม"


“.....”


"โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคุณแต่งตัวแบบนี้" หลังจากพูดจบ เขาก็เพิ่งตระหนักว่าเขากำลังปฏิเสธลี่เฟย


โชคดีที่ลี่เฟยไม่เห็นท่าทางอาการโกรธของเขา เขาปิดหน้าต่างและสตาร์ทรถอีกครั้งในขณะที่ยิ้มอย่างเฉื่อยชา “นายคิดไปเอง นี่มันตอนกลางคืนนะ ฉันจะไปหาชุดเกราะได้จากที่ไหน?


"อย่างน้อยก็โยนแว่นกันแดดทิ้งไปซะ"


"เวนิสฤดูใบไม้ผลิคอลเลคชั่นล่าสุดราคากว่าห้าหลัก บางทีฉันคิดว่าฉันอาจจะโยนมันไปให้ผู้ช่วยหลินก็ได้" ลี่เฟยจงใจตีความผิด


ใบหน้าของเจี้ยนหัวไร้อารมณ์ "คุณไม่มีสปอนเซอร์หรือไง? พรีเซ็นเตอร์ของแบรนด์ต้องใช้เงินของตัวเองเพื่อซื้อแว่นกันแดด?


"เพื่อประหยัดเงินสินะ อ่า...นายไม่อยากซื้อรถแฮมเมอร์แล้วหรอ?" ลี่เฟยเตือน โลกที่ถูกทอดทิ้งมีอันตรายอยู่มาก แม้ว่าเขาจะนั่งอยู่บนกองเงินหลายล้านดอลล่าร์ก็ไม่สามารถใช้มันซื้ออะไรได้


"ผมนึกว่าคุณจะตกลงซื้อรถถังกับหน่วยมังกรแดงไปแล้วซะอีก" เจี้ยนหัวกล่าวและอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย เขาไม่สามารถสร้างความเสียหายให้เพื่อนคนนี้ได้เลยจริงๆ อันที่จริงแล้วมิตรภาพที่พวกเขาสร้างขึ้นมาจากความสนใจที่มีร่วมกันมันได้บางอย่างกลับมามากกว่าแค่ผลประโยชน์เพียงอย่างเดียวนะ


ลี่เฟยฟังคำพูดโดยไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วและกล่าวว่า "ที่จริงฉันได้รับมันนะ แต่เกิดปัญหานิดหน่อยระหว่างการส่งมอบ หน่วยมังกรแดงบอกว่าฉันไม่สามารถขับรถถังได้ การขับมันนั้นจะทำให้ฉันได้รับใบสั่งราคาแพงสำหรับการขับขี่ที่ผิดกฎหมายและฉันอาจจะมีเงินไม่พอจ่าย"


เจี้ยนหัว "....."


ความสามารถในการคว้าหัวข้อนี้และจับมันไว้ได้ แถมยังโยนมันกลับมาอีก คนๆนี้ไม่เคยเสียท่าคนอื่นเลยจริงๆ


เจี้ยนหัวไม่มีอารมณ์เล่นต่อ


เขาเอนตัวลงบนเบาะหลังเพื่อพักผ่อนขณะที่ลี่เฟยมองเขาผ่านกระจกมองหลังเงียบๆ


ก่อนหน้านี้ตอนที่ลี่เฟยพบว่าเจี้ยนหัวอยู่ในสถานที่น่าอันตราย เขาไม่แม้แต่จะหยุดคิด เพียงขับรถออกมาทันทีเพื่อตามหาเจี้ยนหัว


ในชนบทที่ห่างไกล มีถนนและทางคนเดินอยู่ไม่กี่แห่ง โชคชะตาของลี่เฟยไม่แย่นักและในไม่ช้าเขาก็เห็นคนคุ้นเคยกำลังเดินกลับมา


ในขณะเดียวกันหัวใจของลี่เฟยก็เต้นอย่างรุนแรง ก่อนที่เขาจะรู้สึกมีความสุขเขากลับรู้สึกตกใจกับอากาศเย็นเฉียบที่อยู่รอบๆตัวเจี้ยนหัวมากกว่า


เมื่อมองผ่านดวงตาปีศาจของเขา ร่างของเจี้ยนหัวดูเหมือนความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีแสงและโทนสี เขาเหมือนวัตถุที่ไม่มีชีวิต แต่บรรยากาศที่เป็นอันตรายรอบตัวเขากลับเพิ่มขึ้น


สัตว์ร้ายในความมืด แม้แต่เปลือกตาก็ขี้เกียจเกินไปที่จะยกขึ้น


ตอนแรกที่รู้สึกถึงลมหายใจของลี่เฟย มันเริ่มตื่นตัวและบรรยากาศโดยรอบมีการเปลี่ยนแปลง สัตว์ร้ายค่อยๆลืมตา ซึ่งแววตานั้นมีทั้งการเตือน ความโกรธและท้าทายอีกฝ่ายที่กล้าก้าวเข้ามาในพื้นที่ของตน ท่าทางที่มันแสดงออกมาคือการขับไล่ศัตรูออกไปและพร้อมที่จะสู้


แต่ตอนนี้สัตว์ร้ายตัวนี้กลับรู้สึกเบื่อหน่ายฝ่ายตรงข้ามที่ไม่ยอมเล่นด้วย ถ้าให้อธิบายง่ายๆก็คือมันกลับไปนอนขดตัว เก็บหางไว้แนบท้องแล้วหลับไป หากคุณมีเครื่องตรวจจับพลังงานที่มีความซับซ้อนและแม่นยำที่สุดของหน่วยมังกรแดง คุณจะไม่รู้สึกถึงพลังงานที่เปลี่ยนไปเลยซักนิด


ลี่เฟยไม่ได้กดแตรรถเพื่อปลุกเจี้ยนหัว เขาเพียงมองอีกฝ่ายผ่านเงาสลัวจากแสงไฟข้างถนน


.....เหมือนกับบางสิ่งบางอย่างพุ่งตรงเข้าไปที่หัวใจของเขา


เขาและเจี้ยนหัวเป็นคนที่มีเหตุผล แม้ว่าตอนนี้ลี่เฟยจะอยากรู้มากว่าเจี้ยนหัวกำลังคิดอะไรแต่เขาก็รู้ดีว่าสำหรับเจี้ยนหัวแล้วมันยังไม่ถึงขั้นนั้น มันผ่านมาได้  10 วันแล้วตั้งแต่ที่เขาสารภาพกับเจี้ยนหัวในลานจอดรถแต่ลี่เฟยกลับคิดถึงมันอยู่ตลอดเวลา


ลี่เฟยไม่อยากทำให้อีกฝ่ายกลัว


เขาตระหนักว่าความรู้สึกของอีกฝ่ายยังไม่มั่นคงและการรักษาระยะห่างจากคนที่มีเหตุมีผลอย่างเจี้ยนหัวก็หมายความได้อย่างเดียวว่าเขากำลังตัดสินใจอยู่ ลี่เฟยรู้สึกมั่นใจเลยว่าถ้าเขาตัดสินใจออกเดินทางไป เจี้ยนหัวจะไปกับเขาด้วยโดยไม่ลังเลเลยซักนิด


เขาจับพวงมาลัย มองไปทางด้านหลังอย่างหลงใหลจากนั้นก็ถอนหายใจและคิดในใจว่า การจับเหยื่อชิ้นนี้ช่างยากเย็นจริงๆ


เขาขับรถต่อไปและตัดสินใจ “โกง” คนที่อยู่ในรถ


เขาค่อยๆขจัดความหนาวเย็นแสนโดดเดี่ยวของอีกฝ่ายและเฝ้าดูความมืดที่ว่างเปล่าของเจี้ยนหัวหายไปช้าๆเหมือนกับกำลังเฝ้ามองดูเหยื่อที่อันตราย ตอนนี้สัตว์ร้ายไม่ได้แสดงความแข็งแกร่งของมันออกมาแล้วเพราะพวกเขาอยู่ใกล้ชิดกันมาก ถ้าเขาเอื้อมมือออกไปและสัมผัสผมอ่อนนุ่มนั่น เจี้ยนหัวจะหนีเขาไหมนะ?


เจี้ยนหัวมองเส้นทางที่รถกำลังไปและเริ่มพูดเกี่ยวกับธุระที่อีกฝ่ายไปทำมา "คุณส่งคนๆนั้นให้หน่วยมังกรแดง?"


"ฉันมอบเธอให้กับบอดี้การ์ดชั่วคราวของฉัน ส่วนหน่วยมังกรแดงจะพาเธอไปไหนต่อนั้นฉันไม่สนใจ” ลี่เฟยกำลังพูดถึงหลิวเซียนและอารมณ์ที่เคยดีของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป แม้ว่าเขาจะแสดงความโกรธต่อหน้าหลิวเซียนแต่ส่วนใหญ่นั้นคือการแสดง อย่างไรก็ตามการได้รู้ว่าหนังสือเล่มนี้เป็น "มิติที่ต่ำกว่า" มันให้ความรู้สึกเหมือนกับประเทศด้อยพัฒนากำลังถูกรุกรานอย่างไรไม่รู้ คุณไม่สามารถหยุดมันและต่อสู้กลับได้เลย ได้ฟังอย่างนี้ใครบ้างล่ะที่จะไม่โกรธ


ตอนนี้หลิวเซียนกำลังรู้สึกเสียใจมากเพราะรู้ว่ายังไงเธอก็ไม่มีทางกลับไปยังที่ๆเธอจากมาได้ ทำได้เพียงร้องไห้เพราะเธออยากมีชีวิตอยู่..... สิ่งที่เธอทำมาทั้งหมดมันไร้ประโยชน์ เมื่อมองย้อนกลับไปก็พบว่าการแสดงทั้งหมดของเธอนั้นมันก็แค่การละเล่นของเด็กตัวเล็กๆ


การศึกษาข้อมูลจากเว็บไซต์และการทำตัวให้คล้ายคลึงกับเจ้าของร่างเดิมทำให้ตัวเธอในตอนนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ


ทั้งๆที่ไม่มีทักษะการเอาตัวรอด ไม่มีประสบการณ์ทางสังคม ไม่มีแม้แต่ความอดทน อะไรที่ทำให้เธอคิดว่าตัวเธอนั้นดีพอแล้วนะ?


เจี้ยนหัวไม่ได้สนใจตอนจบของหลิวเซียน สิ่งที่เขาสนใจเป็นอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก หลังจากหลิวเซียนโพล่งทั้งหมดออกมาและเอาแต่ร้องไห้ ลี่เฟยก็เงียบไป


"คุณควรจะถามเกี่ยวกับเรื่องของเวลาและพื้นที่ที่ทับซ้อนกันต่อ" เจี้ยนหัวกล่าวทีละคำ "จิตวิญญาณเป็นพลังงานอย่างหนึ่ง หลักการชนกันของพื้นที่คืออะไร? ส่วนนี้เราไม่รู้ แต่เรารู้อยู่อย่างหนึ่งว่าเมื่อพลังงานของโลกที่ถูกทอดทิ้งไม่เสถียร คุณสามารถแทรกตัวผ่านช่องว่างของพื้นที่ว่างและเวลาได้"


เหมือนกับการที่พวกเห็ดไปที่นั่นเพื่อกินอาหารซึ่งมันถือเป็นความสามารถของเขา


ลี่เฟยขับช้าลง เขาพูดโดยไม่ได้มองย้อนกลับมาว่า "ฉันรู้ว่านายหมายถึงอะไร"


ผู้อพยพเข้ามาในหนังสือไม่ได้ทำอะไรเลย ภัยคุกคามส่วนใหญ่มาจากพวกสัตว์ประหลาดของโลกที่ถูกทอดทิ้งและผู้มีความสามารถคนอื่นๆต่างหากล่ะ ขนาดความสามารถของเจี้ยนหัวยังไม่ได้มีแค่ด้านเดียว งั้นความสามารถของผู้มีพลังคนอื่นก็อาจจะมีคนที่มีความสามารถในการข้ามผ่านพื้นที่และเวลาก็ได้?


"มังกรแดงยังคงเฝ้าดูเราอยู่ ในกรณีนี้บางทีเราอาจได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากหลิวเซียนก็ได้ แต่ถ้ามันเกี่ยวข้องกับนาย..." มันก็ไม่คุ้มค่าที่จะเสี่ยง


เจี้ยนหัวขบคิดเงียบๆ


เส้นใยเห็ดเริ่มกระจายตัวตรวจสอบภายในรถและบางส่วนก็ขึ้นไปเกาะอยู่บนร่างกายของลี่เฟย


"ไม่ต้องกังวล ไม่มีเครื่องดักฟังอยู่ในนี้" ลี่เฟยตรวจสอบดูก่อนแล้ว


"ผมไม่ได้สงสัยความสามารถของคุณ แต่ผมไม่ไว้วางใจเทคโนโลยีชั้นสูงของพวกเขา"


ใครจะรู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น มีประเทศไหนบ้างล่ะที่ไม่เป็นแบบนี้? เทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุดมักจะถูกใช้โดยทหารซึ่งส่วนใหญ่เป็นอุปกรณ์ที่อยู่นอกเหนือจากความรู้ของประชาชน


"ฉันได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มากมายจากหลิวเซียน ฟังนะ เพราะเธอทำการค้นหาจึงทราบชื่อของผู้ช่วยหลิน ฉันจึงโกหกและบอกว่า 'โจว' คือคนที่ช่วยชีวิตของฉันและเธอก็ดูไม่สงสัยเลยซักนิด" ลี่เฟยจัดระเบียบความคิดของเขาก่อนที่จะบอกต่อว่า "หนังสือต้นฉบับเขียนถึงเราก็จริงแต่มันไม่สมบูรณ์"


"มันไม่ได้พูดถึงวิธีที่เราได้พบและมันก็ไม่ได้บอกความสัมพันธ์ของพวกเรา?" เจี้ยนหัวเอ่ยต่อ


ลี่เฟยฟังคำว่า "ความสัมพันธ์" และตกอยู่ในความมึนงง โชคดีที่เขารีบดึงสติกลับมาได้และพยักหน้าเชิงรับรู้ "ตั้งแต่จางเหยาจิ่นไปจนถึงพันเอกลู่ ปัจจุบันหน่วยมังกรแดงกำลังหลีกเลี่ยงปัญหานี้และพยายามไม่พูดถึงความสัมพันธ์ของพวกเราเลย"


แต่เดิมในหัวของลี่เฟยมักจะคิดถึงเรื่องนี้ แต่ข้อมูลที่อันแน่นอยู่ในความคิดของเขาก็คือเอกสาร "คู่หูตัวร้าย" ซึ่งเข้ามาขัดขวางขบวนรถไฟแห่งความคิดของเขา


"นายเป็นตัวร้ายของหนังสือเล่มนี้และฉันก็เป็นตัวร้ายเหมือนกัน"


ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือคนที่ต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับตัวพระเอก


"จางเหยาจิ่นไปที่บริษัทของคุณจากนั้นเขาก็มาหาผม" เจี้ยนหัวเอ่นทวนความจำตั้งแต่ตอนนั้นเขาไม่เคยลืม


"แล้วเขายังมาเจอพวกเราที่ร้านอาหารในเมืองห้วยด้วย แม้ว่าจะเป็นเหตุการณ์ที่ไม่น่าแปลกใจไหร่ก็เถอะ" ลี่เฟยรู้สึกเหมือนกับว่าเขาได้สัมผัสขอบเขตบางอย่างเข้า การรวมตัวของพวกเขา จอมวายร้ายของหนังสือเล่มนี้อาจเป็นคู่รักกัน.....


"โอ้ แต่ดูเหมือนว่าคุณจะเป็นลูกน้องของผมนะ"


ลี่เฟย “.....”


"อะไร... วายร้ายคนสุดท้ายดูเหมือนจะเป็นผมไม่ใช่หรือไง?" เจี้ยนหัวพบว่าเวลาที่เขาอยู่ต่อหน้าลี่เฟย เขาสามารถพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้โดยไม่ต้องคิดอะไรมากและบทสรุปนี้ก็ทำให้เขารู้สึกสนใจพอสมควร


เขาชอบที่จะดูลี่เฟยแสดงมากกว่าตัวเองแสดง


"ทำไมเป็นเพื่อนกันไม่ได้ล่ะ?" ลี่เฟยกลืนสิ่งที่เขาต้องการจะพูดจริงๆกลับไปแล้วเอ่ยต่อว่า "เหตุผลของคุณอาจจะเป็นการแก้แค้นแทนเพื่อนก็ได้ นั่นมันก็ไม่แย่เท่าไหร่นะ"


“งั้นตอนที่คุณพูดกับหลิวเซียนที่ร้านอาหาร หมายความว่าคุณรู้หรอว่า คุณตายยังไง’?” เสียงของเจี้ยนหัวเริ่มเย็นลง


ลี่เฟยไม่จำเป็นต้องมองไปที่การแสดงออกของเจี้ยนหัว เพียงมองดูจากปฏิกิริยาที่ผิดปกติของเส้นใยในรถก็เพียงพอแล้วที่จะอธิบายว่าเจี้ยนหัวกำลังอารมณ์เสีย


“อย่ากังวลไปเลย นายและฉันต่างก็เป็นตัวร้าย ถ้าเราทั้งคู่ไม่ตาย หนังสือจะจบลงได้ยังไงล่ะ?


เจี้ยนหัวชะงัก


"ส่วนคำถามที่ว่าฉันตายในหนังสือยังไง... จากลักษณะของตัวละคร แม้ว่าจะมีคนพยายามเข้าหานาย นายก็คงจะลืมพวกเขาไปในทันทีที่หันไปอีกด้าน” นิ้วของลี่เฟยลูบเบาๆบนพวงมาลัย เขาเหลือบมองที่กระจกมองหลังพร้อมรอยยิ้ม "จริงๆแล้วตัวละครของเฮ่อหนิงมีความคล้ายกับนายอยู่นะ เขาเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสส่วนนายมีความอดทนสูง โดยเนื้อแท้แล้วเวลาที่นายมองไปที่คนอื่น แม้ว่าคนๆนั้นจะมีคุณสมบัติที่เหมาะสมให้นายรู้สึกเกลียด แต่นายก็คงขี้เกียจมากเกินกว่าที่จะรู้สึกถึงอารมณ์นั้น"


เมื่อได้ฟังเจี้ยนหัวก็ตัดสินใจข้ามหัวข้อนี้ไป


"เกิดอะไรขึ้นถึงทำให้คุณเผชิญหน้ากับตัวเอกของเรื่อง?"


จะเกิดอะไรถ้าความจริงของเห็ดถูกพบ?


ไม่ แม้เจี้ยนหัวจะไม่ชอบพวกเห็ด แต่ความสามารถนี้มีประสิทธิภาพมาก เขาไม่อยากเปิดเผยให้คนอื่นรู้ ใครจะมาสงสัยว่าตัวอะไรที่กินสัตว์ประหลาดบนถนนกัน


"มีเพียงการล้ำเส้นเท่านั้นที่ทำให้ผมไม่อยากทนอีกต่อไป ผม....." ดวงตาของเจี้ยนหัวค่อยๆเต็มไปด้วยความตั้งใจในการฆ่า เส้นใยที่มองไม่เห็นค่อยๆกระจายห่อรอบตัวรถ


.....พฤติกรรมที่น่ารังเกียจของคุณชายตงเชื่อมโยงมาถึงส่วนที่สำคัญที่สุดของเจี้ยนหัวซึ่งรวมไปถึงศักดิ์ศรีของเขาด้วย ดังนั้นเจี้ยนหัวจึงไม่รู้สึกลังเลเลยซักนิด


จากนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นก็ทำให้เจี้ยนหัวไม่สนใจความปลอดภัยของตัวเองอีกต่อไปและค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความรุนแรง ซึ่งแตกต่างจากอารมณ์อันสงบนิ่งของเขา แล้วเขาจะยินดีเปิดเผยตัวตนให้ตัวเอกของเรื่องรู้ได้ยังไง?


"เมื่อผมต้องการแก้แค้น..."


ใช้เวลาไม่นานเจี้ยนหัวก็รู้คำตอบ เป็นคำตอบที่ปกป้องเขาจากความโกรธของตัวเอง


ลี่เฟยจะตาย เพื่อนของเขา คนเพียงคนเดียวที่เขานับถือเป็นเพื่อนจะตาย.....


“ไม่ว่าหนี้อะไร พวกเขาจะต้องชดใช้”


* * * * *


Talk Talk

     ตอนนี้ก็เจอกับเจี้ยนหัวเวอร์ชั่นเกรี้ยวกราดกันไป ตอนหน้าตัวเอกของเรื่อง น้องจอห์นสันคัมแบ็คละจ้า

     ปล.ที่ตอนนี้ใช้เวลาแปลนานไม่ใช่อะไรนะ ตบตีกับคีย์บอร์ดอยู่จ้า ยังไม่มีเวลาเอาไปซ่อมเลยต้องทนใช้กันไปก่อน // เลิฟ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 372 ครั้ง

1,916 ความคิดเห็น

  1. #1614 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 09:55
    พี่ลี่อยากลูบหัวเค้าก็ลูบเซ่
    #1614
    0
  2. #1285 Convallaria (@13snow) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 07:36

    สงสารลี่เฟย โดนเจียนหัวเข้าใจว่าเป็นลูกน้องซะงั้น????

    #1285
    0
  3. #1200 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 07:18
    เจี้ยนหัวเกรี้ยวกราดเบาๆ
    #1200
    0
  4. #1173 Se... the secret (@customer7411) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 08:34
    น้องแป้งเด็ก(จอห์นสัน)จะคัมแบ็คตอนหน้า? อู้ววว รอไม่ไหวแล้ว

    เราชอบเจี้ยนหัวเวอร์ชั่นเกรี้ยวกราดจังค่ะ
    #1173
    0
  5. #1172 KikuScrn (@KikuScrn) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 02:22
    สามะ...แค่กๆๆ เพื่อนคนสำคัญจะตาย แค่คิดอาเจี้ยนก็ของขึ้นล้าววว
    #1172
    0
  6. #1171 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 15:07
    มันก้จะเกรี้ยวกราดใส่อยู่หน่อยๆ
    #1171
    0
  7. #1170 Dew_wed (@Gumraijubjub) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 15:04

    แค่คิดน้องยังโมโหเลยคะ ออกมาเพราะลี่เฟยตายสินะคะ ขนาดเพื่อนยังเเค้น

    ถ้าเป็นแฟนจะขนาดไหนนะ
    #1170
    0
  8. #1169 Meihwa (@Meihwa) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 12:52
    เกรี้ยวกราดขนาดนี้เป็นแค่เพื่อนจริงเหรอ////////////
    #1169
    0
  9. #1168 DeediPanda (@panda1827) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 12:20

    ขนาดแค่เพื่อนนะเนี่ยยยย ง่อวววว
    #1168
    0
  10. #1167 The Dreamer (@star03) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 11:18
    ประมาณว่าลี่เฟยถามเจียนหัวว่าเจี้ยนหัวจะไปตีกับพระเอกของหนังสือได้ยังไง เพราะถ้าตีกันก็ต้องมีคนรู้เรื่องน้องเห็ดนะ อีกอย่างเจี้ยนหัวก็ขี้เกียจเกินจะไปตบใครจริงจัง

    เจี้ยนหัวเลยนึกถึงเรื่องที่ทำให้ตัวเองโกรธมากพอจะตีหัวคนก็นึกถึงคุณชายตงขึ้นมา ก็เลยเข้าใจได้ว่าจะโกรธถ้าล้ำเส้น และถ้าแค้นจะเอาตายด้วย ก็เลยคิดว่า ถ้าตัวเองจะไปตีกับพระเอกหนังสือได้ คงเพราะพระเอกฆ่าเพื่อนคนเดียวของตัวเองตายแน่ๆ

    #มั้ง #เพื่อนยังขนาดนั้นผัวจะขนาดไหน
    #1167
    0
  11. #1166 เธชเธถเธขเธฐ (@--yu--) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 09:48

    สนุกค่ะ รอต่อไปปป

    #1166
    0
  12. #1165 coolskyatsee (@coolskyatsee) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 01:47
    เจี้ยนหัว number one
    #1165
    1
  13. #1163 barious (@barious) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 00:46
    ตัวเอกผู้จืดจางกว่าจะมา ค่าตัวแพงมากกกก ชอบคำว่าคู่หูตัวร้าย แบ๊วดี หวังว่าทั้งคู่จะไม่ตาย
    #1163
    0
  14. #1160 ffarn (@ffarn) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 21:51

    พอไม่มีลี่เฟยก็ไม่มีคนดึงเจี้ยนหัวจากความมืดสินะ
    #1160
    0
  15. #1158 relis (@relis) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 20:41
    ที่เจี้ยนหัวเป็นบอสลับที่โผล่มาท้ายสุดเพราะลี่เฟยตายไปนี่เอง ถึงตอนนั้นจะไม่ได้พบกันแต่ลี่เฟยก็เป็นนายพลวูที่รัก
    #1158
    0
  16. #1157 Tomaiey (@tueysmall) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 19:25
    ง้อววววววงงงง
    #1157
    0
  17. #1156 เงารัติกาล (@spooknick) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 18:33

    ขนาดตอนเป็นแค่เพื่อนยังขนาดนี้ถ้าเป็นคนรักละหุหุหุ
    #1156
    0
  18. #1155 nightmask (@whiz-fate) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 18:10
    ตอนนี้ยังติดที่เฟรนด์โซนอย่างน้อยก็ได้มาถึงขั้นนี้ละนะลี่เฟย
    #1155
    0
  19. #1154 rinna (@kuruei) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 18:01
    ตบบ่าตอนนี้เป็นแค่เพื่อนไปก่อนนะลี่เฟย อยู่กันไปเเียวกะนักกันเองเชือสิ
    #1154
    0
  20. #1153 09fg (@09fg) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 17:52
    คนซึนน่ารักจัง
    #1153
    0
  21. #1152 แสนฤทัย (@Virgo) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 17:50
    พี่ลี่ลุ้นให้เป็นคนรัก

    อาเจี้ยนบอกเพื่อน..

    555

    สู้ๆ ต่อไปนะ ลี่เฟยยยย
    #1152
    0
  22. #1151 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 17:49

    เป็นลูกน้องไปค่ะพี่ลี่ 5555
    #1151
    0
  23. #1150 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 17:37
    น้องเจี้ยนตัดความหวังของพี่ลี่ซะแบบ...
    #1150
    0
  24. #1149 bobonus5580 (@bobonus5580) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 17:27

    แก้แค้นให้คนรักนี้เอง โถ้ๆๆ
    #1149
    0
  25. #1148 Croearus (@melatiene) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 17:11

    เป็นความรักในความลับ โอ้ยยย ทำไมเรื่องมันช่างลึกลับซับซ้อน คนเขียนเรื่องนี้ได้คงได้เต็มเเกทเชื่อมโยงเเน่ๆ

    #1148
    0