I'm Not Shouldering This Blame โลกของผมกลายเป็นหนังสือ [นิยายแปล]

ตอนที่ 45 : พิถีพิถัน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 441 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

 ตอนที่ 44 พิถีพิถัน...


ลี่เฟยฝันร้าย


ในความมืด มวลน้ำค่อยๆไหลเข้ามาจนท่วมมิดหัวของเขา เขาเอื้อมมือออกไปพยายามดิ้นรน แต่ไม่มีอะไรที่จะช่วยเขาได้เลย ในที่สุดมวลน้ำก็พุ่งเข้ามาในนรกแห่งความมืด ความรู้สึกของเขากำลังล่องลอยขึ้นราวกับว่าเขากำลังจะตาย


มันเงียบมากและเขาก็ไม่ได้ยินเสียงใดๆเลย


เมื่อลี่เฟยตื่นขึ้นหน้าผากของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น เขากำลังจะยกมือขึ้นเพื่อเช็ดมันแต่กลับพบว่าแขนของเขาถูกพันไว้ด้วยเส้นใยสีขาวบาง


ส่วนบนผนังส้นใยถักทอกันขึ้นมาก่อให้เกิดตาข่ายขนาดใหญ่ล้อมรอบตัวเขาไว้


ด้านขวาของลี่เฟยมีตาข่าย ด้านซ้ายก็มี ด้านหลังและก็ด้านบนด้วย พวกเห็ดกำลัง "จับตามอง" และเฝ้าระวังเขาราวกับกำลังเฝ้ามองผู้ก่อการร้ายทำให้ลี่เฟยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง


เขาเปิดผ้าห่มออกและขยับร่างกายส่วนล่าง


ห้องว่างเปล่า เจี้ยนหัวไม่อยู่ที่นี่


ความคิดของลี่เฟยพลันตระหนักได้ว่าที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับคนสองคนที่จะนอนหลับอยู่ในนี้


พวกเขาไม่ได้พักผ่อนเต็มที่อย่างนี้มากว่าสองวันแล้ว แม้ว่าพวกเข้าจะมีช่วงพักในระหว่างแสดงอยู่บ้าง แต่จากการที่ต้องถ่ายทำติดต่อกันหลายๆวันก็ร่างกายของพวกเขาก็ต้องมีความเหนื่อยสะสมมากเป็นธรรมดา


ลี่เฟยค่อนข้างเศร้าใจที่เขาดันไปชอบคนแบบเจี้ยนหัวเข้าซึ่งเป็นคนประเภทจะที่ไม่บ่นออกมาซักนิดไม่ว่าจะเหนื่อยขนาดไหน ในตอนนั้นเปลือกตาของลี่เฟยหนักเกินกว่าที่จะยกขึ้น เขามีความรู้สึกเลือนลางว่าเจี้ยนหัวจ้องมองเขาอยู่และมันทำให้เขารู้สึกเลื่อนลอย น่าเสียดายที่หลังจากนั้นความคิดของเขากลายเป็นว่างเปล่าและหลับสนิทภายในไม่กี่วินาที

 

เขาได้แต่หัวเราะเยาะตัวเอง นอนหลับสนิทเร็วเกินไปจนลืมเป้าหมายเดิมของตัวเอง!


นี่เขากำลังทำตัวเหมือนเจี้ยนหัวเป็นผู้อารักขาชีวิตของเขาอยู่หรอ?


ลี่เฟยปัดเส้นใยสีขาวที่เกาะติดอยู่บนร่างกายของเขาออกและขยับไปสวมรองเท้า เขาไม่ได้ก้มไปผูกเชือกรองเท้าเพียงแค่สวมมันและเดินออกมาเลยเพื่อตามหาเจี้ยนหัว


ผลลัพธ์ก็คือเมื่อเขาเปิดประตูก็เห็นเจี้ยนหัวรีบเข้ามายืนอยู่ข้างๆเขาทันที


“……”


ผมของเจี้ยนหัวยุ่งมากเหมือนถูกขยี้มา (โดยพวกเห็ด) มีแถบสีดำสองเส้นบนปกเสื้อคลุม มีรอยคราบเลือดที่แขนเสื้อและส่วนบนของเสื้อมีขนสัตว์ติดอยู่


"นายหิวหรอ?" ลี่เฟยสรุปอย่างรวดเร็ว เจี้ยนหัวคงจะเพิ่งออกไปจากสตูดิโอเพื่อไป "หาอาหาร"


หลายวันมานี้ เจี้ยนหัวปฏิเสธที่จะกินข้าวกล่องอาหารกลางวันและเมื่อนึกถึงอาหารที่เขาชอบกินเมื่อไหร่ ลี่เฟยก็มักจะนึกถึงปลาหมึกป่าฝนไปซะทุกที


"มีสัตว์ประหลาดที่จัดการยากๆอยู่ข้างนอกรึเปล่า?"


ลี่เฟยเดาเพราะเขาไม่สามารถรู้ได้ว่าเจี้ยนหัวจะไปไหนได้โดยทิ้งพวกเห็ดไว้นี่นี่ ด้านนอกนั่นมีการต่อสู้เกิดขึ้นหรือเปล่า เพราะจริงๆแล้วเจี้ยนหัวสามารถทำให้พวกเห็ดมันเคลื่อนที่ได้เพียงแค่ขยับมือเท่านั้น


“หนูที่ขุดพื้นจนเป็นโพรงน่ะ เดี๋ยวคุณก็คงจะได้เจอเร็วๆนี้” เจี้ยนหัวพูดลวกๆ ไม่ว่าตัวเขาจะเป็นเจ้าของตาวิเศษอย่างลี่เฟยหรือไม่ เขาก็ไม่สนใจเกี่ยวกับภัยคุกคามจากหนูพวกนั้นอยู่ดี


สายตาของเจี้ยนหัวหยุดลงบนเส้นใยสีขาวหลายเส้นที่เกาะอยู่บนตัวลี่เฟย


ไม่ว่าลี่เฟยจะไปที่ไหนเส้นใยพวกนี้จะติดตามเขาไปทุกที่ ด้วยวิธีการนี้ตาข่ายเส้นใยจำนวนมากจึงได้ครอบคลุมอยู่ทุกที่ที่เขาเคยเดินผ่าน มองดูน่าประทับใจมาก(ประชด)


"ฉันเดาว่านายยังหิวอยู่นะ" ลี่เฟยยังง่วงอยู่ก็จริงแต่เขามีจิตใจที่เข้มแข็งพอและรู้สึกกังวลเรื่องอาหารของเจี้ยนหัวมากกว่า เพราะว่าเจ้าพวกนั้นมันเป็นหนู เขาคงจะไม่ใช้ความสามารถของเขาออกมาเพื่อกินหนูพวกนั้นแน่นอน


เจี้ยนหัวมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ผ่านไปชั่วระยะเวลาหนึ่งก่อนที่เขาจะพูดออกมาช้าๆว่า "เปล่า แต่คุณเป็นคนกระตุ้นพวกมัน"


ในความเป็นจริงแล้วเจี้ยนหัวถูกผลักดันกลับเข้ามาในสตูดิโอโดยพวกเห็ด พวกมันต้องการจะเตือนเจี้ยนหัวเรื่อง "เปลวไฟในสนามหลังบ้าน" และ "เมล็ดพันธุ์กำลังจะเติบโตขึ้น" หากเจี้ยนหัวเดินช้าลงเจ้าเห็ดยักษ์จะเร่งผลักดันเจี้ยนหัวให้เดินเร็วขึ้นด้วยใบหมวกของพวกมันทันที


พวกมันคือเห็ดและมักจะขึ้นรวมกันเป็นกระจุก ถ้าพวกมันขยับฝาด้านบนก็ถือเป็นวิธีหนึ่งที่เหมาะกับการใช้ผลักดันคน


เจี้ยนหัวผู้ซึ่งถูกผลักดันมาตลอดทางเต็มไปด้วยความรู้สึกที่สุดแสนจะละเอียดอ่อนที่ไม่สามารถพูดออกมาได้


"อยู่ๆความสามารถของคุณก็เริ่มดุร้าย"


ลี่เฟยรับฟังและหยุดคิดซักพักใหญ่ เขาคิดว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับฝันร้ายของเขาก็ได้ การจมน้ำในความมืด มันง่ายที่จะกระตุ้นสัตว์ร้ายที่ร่างกายเป็นเปลวเพลิงตัวนั้น.....


"อาจเป็นเพราะฉันกำลังมึนๆ ครึ่งหลับครึ่งตื่นน่ะเลยเผลอทำอะไรลงไปโดยไม่รู้ตัว”


“อืม” เจี้ยนหัวเข้าใจ ลี่เฟยที่พึ่งจะตื่นกลับพบว่าเขาหายไปและในความสับสนนั้นเขาจึงเผลอปล่อยให้ความสามารถของตัวเองทำงานขึ้นมาด้วยตัวมันเอง!


“ฉันจำได้ว่าในกล่องอาหารกลางวันมีข้าวกับผักบางอย่างเหลืออยู่” ลี่เฟยหันไปทางสตูดิโอเพื่อหากล่องข้าว


ตามมาด้วยเจี้ยนหัวที่ยื่นมือออกมาเพื่อดึงเส้นใยสีขาวที่ขวางทางอยู่ออก


 เห็ดดูเหมือนจะยังอยากตามลี่เฟยต่อ แม้ว่าตอนนี้เจี้ยนหัวจะมีสภาพน่าอนาถขนาดไหนลี่เฟยก็ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจมากนัก


ในถุงใส่อาหารกลางวันเขาพบกล่องข้าวและตะเกียบที่ยังไม่ได้ใช้วางอยู่ก้นถุง "มากินกันเถอะ ประโยชน์เพียงอย่างเดียวของโลกที่ถูกทอดทิ้งก็คืออาหารที่เราเอามามันจะไม่เสีย....."


เสียงของลี่เฟยหยุดลงกลางคันเมื่อเขาพบว่าในกล่องอาหารกลางวันเต็มไปด้วยพริกไทย


สเต็กพริกไทยดำตอนนี้เต็มไปด้วยพริกไทย


เมื่อเขาหยิบอาหารขึ้นมาจานหนึ่งเพื่อมอบให้คนที่เขาแอบชอบแต่กลับพบว่าอาหารจานนั้นดันเป็นเมนูที่ไม่มีใครอยากกิน เขาจะแก้สถานการณ์นี้ยังไงดี?


หากนี่เป็นรายการเรียลลิตี้โชวประเภทคู่รัก นักแสดงภาพยนตร์อย่างเขาคงจะได้คะแนนติดลบจากผู้ชมภายในไม่กี่นาทีแน่นอน


แต่ความเป็นจริงไม่ใช่การแสดง และแม้ว่าเขาจะเป็นจักรพรรดิภาพยนตร์ เขาก็ยังคงสามารถทำอะไรโง่ๆ ต่อหน้าคนที่เขาแอบชอบได้อยู่ดี


.....เจี้ยนหัวไม่กินดังนั้นลี่เฟยจึงเลิกสนใจกล่องอาหารกล่องนี้และมองไปที่กล่องอาหารกล่องอื่นแทน


เจี้ยนหัวเข้าใจผิดคิดว่าลี่เฟยคงจะไม่ชอบกินเมนูเดียวกับเขาจึงกล่าวเชิงชักชวนว่า “อย่าเก็บมันไว้อีกเลยถ้าคุณยังคงหิวอยู่ก็กินมันซะ สิ่งที่ติดตามเรามาสู่โลกที่ถูกทอดทิ้งเวลาของมันจะยังคงเดินต่อ ถ้าเก็บไว้นานกว่านี้ผมเกรงว่ามันจะเสียซะก่อน”


ลี่เฟยเงยหน้าขึ้นมองเงียบๆ


เพื่อแสดงให้เห็นถึงความรุนแรงของปัญหา เจี้ยนหัวจึงเล่าเรื่องก้วนหลิงและห่าวเว่ยที่รอดชีวิตอยู่ในโลกนี้เช่นกันให้เขาฟังและเน้นว่า “.....ผ่านไปถึง 8 วันนับตั้งแต่ที่พวกเขาเข้ามาที่โลกนี้ พวกเขาไม่มีอาหารมาด้วยจึงจำเป็นต้องล่าเนื้อจากพวกลิงแขนยาวมากิน”


ตรงนี้เรามีจักรพรรดิภาพยนตร์ที่มือหนึ่งถือสเต็กพริกไทยดำและอีกมือหนี่งถือข้าว นี่มันสวรรค์ชัดๆ!


ความสนใจของลี่เฟยตอนนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องนี้แน่นอน "พวกเขาอาศัยอยู่ในโลกที่ถูกทอดทิ้งเป็นเวลาแปดวันแล้ว ส่วนพวกเรามาที่นี่ได้สองวัน พวกเห็ดปรากฏตัวขึ้นนานแค่ไหนแล้วนะ?"


เจี้ยนหัวคิดว่ามันมีบางอย่างไม่ถูกต้อง ถ้าเห็ดมาที่นี่ได้แปดแล้ว ตอนที่พวกเขาเข้ามาที่นี่ก็ไม่ควรพบกับภาพที่มันกำลังล่าลิงแขนยาวอยู่สิ นอกจากนี้ยังมีคนติดอยู่ในคุกเห็ดด้วย!


แต่เรื่องที่เห็ดลักลอบเข้าไปในโลกที่ถูกทอดทิ้งตอน 12:09 น. นั้นเป็นเรื่องจริง


เจี้ยนหัวรู้สึกเวียนหัว เขาไม่เชี่ยวชาญการวิเคราะห์ประเด็นที่ลึกซึ้งแบบนี้


"ถ้าเรามีโอกาสได้พบกับคนพวกนั้นอีกครั้ง นายค่อยถามพวกเขาละกันว่าเห็ดออกมาตอนไหน" ลี่เฟยสัมผัสริมฝีปากของตัวเองแล้วยิ้มออกมา "นายบอกว่าคนพวกนั้นดูเหมือนจะคิดว่าเห็ดก็เป็นสัตว์ประหลาดในโลกที่ถูกทอดทิ้งตัวหนึ่ง ตามหลักเหตุผลแล้วการที่เห็ดอยู่ที่นี่ นายก็ไม่ควรจะอยู่ใกล้ๆพวกมันมันไม่ใช่หรอ? แถมยังดูไม่กลัวพวกมันด้วย”


พอได้ฟังลี่เฟยบอกอย่างนี้ เจี้ยนหัวก็พึ่งรู้ตัวว่าเขาทำผิดตรงไหนไป


ห่าวเว่ยกล่าวว่า "มันเป็นเห็ดที่จะครองโลกทั้งใบ" เขาไม่กลัว ก้วนหลิงก็ไม่กลัว แล้วคนที่เหลือล่ะ? ชายวัยกลางคนที่บ่นเรื่องการจำนองก็ดูเหมือนจะไม่เชื่อ แล้วทำไมผู้ย้ายหนังสือแต่ละคนถึงมีความคิดที่ต่างกัน?


หรือบางทีห่าวเว่ยอาจจะเป็นคนที่แสดงเก่งมากจนทำให้เจี้ยนหัวเชื่อเขาได้สนิทใจ


แต่การที่ทุกคนในกลุ่มจะเป็นนักแสดงเหมือนกันและไม่เผยความผิดพลาดออกมาเลยซักนิดย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้


"ฉันแค่เดาน่ะ"


เจี้ยนหัวทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงจ้องมองไปที่ลี่เฟยเท่านั้น


อารมณ์อาจส่งผลต่อความสามารถของเขาและจะทำให้พวกเห็ดพุ่งเข้าใส่ลี่เฟยได้ จักรพรรดิภาพยนตร์รู้สึกแปลกใจ “มีอะไรหรือเปล่า?


เจี้ยนหัวจะสามารถบอกลี่เฟยได้มั๊ยว่าเขาไม่ต้องการฟังสิ่งที่อีกฝ่ายเดาแล้ว ทุกครั้งที่เขาได้ยินคำว่า “ฉันเดาว่า...” มันมักจะไม่ใช่เรื่องดี เหมือนเรื่องที่พวกเห็ดแอบลอบเข้ามา


“ไม่มีอะไรหรอก” เจี้ยนหัวได้แต่ทำใจ


"นายมีมากกว่าความสามารถในการกลืนกินนะ"


เจี้ยนหัวสงสัย แน่นอนว่านอกจากพลังเห็ดแล้วเขายังสามารถใช้ความสามารถในการสแกนของเขาเพื่อกำหนดตำแหน่งของทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบๆตัวเขาในโลกที่ถูกทอดทิ้งแห่งนี้ได้  ลี่เฟยไม่รู้หรอ?


"ฉันหมายความว่าพลังของนายมีคุณลักษณะพิเศษอีกอย่างหนึ่ง"


“ผู้ถือครองความสามารถสองสายระดับ S มีเพียงแค่จอห์นสัน บราวน์คนเดียวเท่านั้นนี่เจี้ยนหัวกล่าวเตือนอีกฝ่าย


ลี่เฟยเปลี่ยนเหตุผลใหม่ "ตอนที่เห็ดพวกนี้พุ่งเข้าไปห้อมล้อมสสารสีดำที่กำลังขยายตัว พวกมันเข้าไปอยู่ตรงกลางระหว่างพื้นที่ของโลกแห่งความเป็นจริงกับโลกที่ถูกทอดทิ้ง เมื่อโลกที่ถูกทอดทิ้งไม่เสถียรมันจึงสามารถย้ายตัวเองจาก 12:09 น.ไป 12:25 น.ได้"


เจี้ยนหัวเกือบจะสบถออกมาแล้วว่ามันไร้สาระ พวกเห็ดจะไปทำอย่างนั้นยังไงกัน?


"อาหาร!"


เหตุการณ์ที่ชายสองคนถูกโจมตีโดยพวกลิงแขนยาวไม่ได้เกิดขึ้นเมื่อ 8 วันก่อนดังนั้นช่วงเวลา 12: 09 น.จึงไม่สมเหตุสมผลสำหรับเห็ดพวกนี้ ถ้าต้องใช้เวลาถึงหกวันในการเจริญเติบโตและยังต้องมองหาอาหารอยู่ตลอดเวลา พวกมันคงไม่เต็มใจที่จะทำงานขนาดนั้น


เพราะว่าใครบางคนค่อนข้างพิถีพิถันในการกินอาหารเลยส่งผลให้ความสามารถของตัวเองเกิดการวิวัฒนาการขึ้นเพื่อให้สามารถกระโดดข้ามเวลาไปหาอาหารได้อย่างรวดเร็ว


จริงๆก็เหมือนเจ้าของของพวกมันนั่นแหละน้า


"เพราะมันไม่ได้เกิดขึ้นที่เมืองห้วย ฉันจึงเดาว่าพวกมันคงจะทำแบบนี้ได้แค่เฉพาะในช่วงเวลาที่โลกที่ถูกทอดทิ้งไม่เสถียรเท่านั้น" ลี่เฟยคิดว่าการค้นพบนี้มีความสำคัญ พวกเห็ดได้แสดงให้เห็นถึงความสามารถของพวกมันในการบุกเข้าสู่โลกที่ถูกทอดทิ้งด้วยตัวเอง เวลาในโลกที่ถูกทอดทิ้งกำลังวุ่นวายไปหมดนั่นหมายความว่าพวกเห็ดก็น่าจะ......


เมื่อข้ามพรมแดนระหว่างโลกแห่งความเป็นจริงกับโลกที่ถูกทอดทิ้งขณะที่อยู่ในหลุมดำไปได้พวกมันจึงเริ่มแพร่กระจายไปที่อื่น


หนังสือต้นฉบับกล่าวว่าเจี้ยนหัวต้องการควบคุมโลกทั้งใบ แต่ในความเป็นจริงแล้วเขาไม่มีทางเดินทางไปทั่วโลกได้หรอก แม้ว่าเห็ดจะเติบโตอย่างบ้าคลั่งแต่ก็ไม่สามารถข้ามผ่านมหาสมุทรไปได้แน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องเดินทางไปอเมริกาและออสเตรเลียด้วยตัวเองแล้ว!


ใบหน้าของเจี้ยนหัวเริ่มคล้ำขึ้น


ผู้อพยพเข้ามาในหนังสือรู้ว่าเห็ดพวกนี้จะเกิดขึ้นในอนาคต นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงไม่เข้าใกล้มัน


ส่วนห่าวเว่ยก็เข้าใจถึงนิสัยของพวกเห็ดดีดังนั้นพวกเขาจึงเลือกที่จะมองหาอาหารตรงบริเวณขอบๆป่าเห็ดแทนการเข้ามาด้านในเพราะว่านี่เป็นเรื่องพื้นฐานที่ผู้อพยพเข้ามาในหนังสือต่างก็รู้อยู่แล้วใช่มั๊ย?


นี่เป็นนิยายฮีโร่อเมริกันจริงๆไม่ใช่เทพนิยายเพ้อฝันจากต่างประเทศจริงหรอ?


เจ้าความสามารถที่ "ชั่วร้าย" นี้ ถ้าเขาเลือกที่จะปล่อยให้เห็ดที่น่ากลัวพวกนี้ออกล่าไปทั่วโลก เขาสามารถลักพาตัวและข่มขู่ผู้ถือครองความสามารถทั้งหมดได้ง่ายๆเลยนะ นี่คือวายร้ายของเรื่องราวที่มีพระเอกเป็นเด็กชายอายุยังไม่ถึง 14 ปีจริงดิ!


เจี้ยนหัวอยากรู้จริงๆว่าผู้เขียนเกลียดเขามากขนาดไหน!


ชาวอเมริกันคนหนึ่งมีเพื่อนบ้านเป็นชาวจีนชื่อเจี้ยนหัวผู้ซึ่งจะไม่ตัดหญ้าในฤดูร้อน จะไม่กวาดหิมะในฤดูหนาว จะไม่ทำความสะอาดหน้าต่างกระจกตอนหน้าฝนและยังออกไปกินข้าวนอกบ้านตลอดทั้งวัน ดังนั้นสิ่งนี้จึงทำให้ผู้เขียนเกิดไอเดียที่จะให้เห็ดครองโลกขึ้นมาใช่มั๊ย!
[แปล : พูดประชดประมาณว่าคนเขียนไม่ชอบเพื่อนบ้านคนจีนเลยเขียนให้คนจีนเป็นตัวโกงซะ]


 "ผมไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้ว ไม่อยากพูดคุยเรื่องความสามารถของผมต่อแล้ว" เจี้ยนหัวกุมหน้าผากขณะเดินเข้าไปในโซนที่พักและเมื่อได้สติขึ้นมาก็พบว่าตัวเองเผลอนั่งอยู่บนเก้าอี้ในเลานจ์เข้าให้


เขากำลังจะลุกขึ้น แต่ลี่เฟยก็กดไหล่ของเขาเบาๆและดันให้เขานั่งลงไปเหมือนเดิม


"นายเหนื่อยมามากแล้ว พักซักหน่อยเถอะ"


"กลุ่มคนที่อยู่ข้างนอก ...... " เจี้ยนหัวกังวลเรื่องคนโชคร้ายพวกนั้น หากพวกเขากำลังหลงอยู่ในป่าเห็ดพวกเขาอาจจะบังเอิญเดินมาเจอสตูดิโอเข้าก็ได้


เสียงของเขาเบาลงเมื่อเจี้ยนหัวและลี่เฟยมองเห็นการสั่นสะเทือนของทิวทัศน์รอบๆ


พวกเขากำลังจะกลับสู่โลกความเป็นจริง! ทั้งสองหันมามองหน้ากัน รีบวิ่งออกจากห้องพักและกลับไปยังตำแหน่งเดิมในสตูดิโอ


"ผิดแล้ว เท้าของคุณอยู่ตรงนี่!" เจี้ยนหัวกลับมาแก้ไขท่าทางให้ลี่เฟย "นี่คือมุม 45 องศาตามตำแหน่งการยืน 30 องศาของคุณ รอจนกว่าจะกลับสู่โลกความเป็นจริง คุณจะเจอกับเท้าของคุณทีjวางอยู่ข้างๆรองเท้าของนักแสดงเหริน"


“……”


ลี่เฟยไม่คิดว่าเจี้ยนหัวจะให้ความสนใจกับตัวเขามากขนาดนี้


เขาสามารถจดจำสิ่งเหล่านี้ได้ทั้งหมดเลยหรอ?


* * * * *


Talk Talk

ทำเป็นยืนอยู่ไกลๆเหมือนไม่สนใจแต่จดจำได้ทุกรายละเอียดแม้กระทั่งมุมยืมและการวางเท้าเชียว???
เจี้ยนหัวนี่คนหรือเครื่องจักรเนี่ย 555555+


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 441 ครั้ง

1,916 ความคิดเห็น

  1. #1906 mybookworm (@onlymybookworm) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 09:08

    ชอบๆความสามารถที่ตอนแรกคิดว่าไรว่ะ!?? ตอนนี้อิผี!!มันอเมซิ่งมากก

    #1906
    0
  2. #1805 YorcHub (@YorcHub) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 18:06
    น่ากลัวนะคนช่างสังเกตุ ถ้าแอบไปมีกิกแล้วทำตัวน่าสงสัยแค่นิดเดียวหึหึ โดนแน่
    #1805
    0
  3. #1782 你我 (@oniisanrabbit) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 00:25

    นน้องเห็ดก็ก็อปเอาความเป็นเจี้ยนมาหมดจริงๆนะคะ... ความหิวชนะทุกอย่างงง

    #1782
    0
  4. #1738 Pazei derlau (@tammyoyo) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 12:23
    อุ๊ย น้องลูกกกกก อิพี่ได้ใจใหญ่แล้วนั้น
    #1738
    0
  5. #1594 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 23:52
    เห็นน่ารักอะ บอสก็น่ารัก55555
    #1594
    0
  6. #1162 Newkiporn (@Newkiporn) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 22:01
    น้องเห็ดอยู่เป็นมาก แด็ดจะโกรธแล้ว ต้องรีบพาปะป๋ากลับบ้าน 5555
    #1162
    0
  7. #1051 Laflour (@Laflour) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 14:25
    ทำไมเห็ดน่ารักกกก
    #1051
    0
  8. #1002 relis (@relis) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 11:01
    ถ้ายืนผิดแล้วไปเหยียบเท้าใครเข้าคงแย่สิน้า
    #1002
    0
  9. #849 sunnight (@p-i-n-e) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 22:09
    โอ้ย สิ่งสำคัญคือการกินทั้งเจ้าของทั้งเห็ดเลยยยย
    #849
    0
  10. #831 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 06:21
    เห็ดครองโลกสุดๆ ฮื่อออ ดีใจด้วยนะลี่เฟย เจี้ยนหัวสนใจนายมาก5555
    #831
    0
  11. #827 เงารัติกาล (@spooknick) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 20:39
    เห็ดก็เลือกกินเหมือนเจ้าของสินะ
    สนใจมากๆเลยละลี่เฟยดีใจไว้สะ
    #827
    0
  12. #823 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 17:04
    บอสคุณสุดยอดมาก
    #823
    0
  13. #812 黒くん (@BlackNinetail) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 14:28
    ลี่เฟยช้าจริงๆ40กว่าตอนแล้วแต่ทำได้แค่จับมืเริะ
    #812
    0
  14. #802 LionJiw (@jacheaw) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 08:00

    ก๊ากกกกก นี่มันอาร๊ายยย

    น้องเห็ดน่ารักมากกก ไหนจะคลุมพี่ลี่ ไหนจะผลักหัวพี่เจี้ยน ไหนจะวาปตัวเองไปหาอาหารได้ด้วย อั๊ย~~~~ สุดยอดบอสแว้ววว 5555

    #802
    0
  15. #798 มินมิน (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 21:50

    ลี่เฟยอย่ารอช้า ไม่ต้องจีบหรอก ขอเป็นแฟนไปเลยทีเดียว

    อาเจี้ยนมึนตลอดขนาดนี้ไปไหนไม่รอดหรอก อย่าได้ชักช้าให้คนอ่านลุ้นนาน

    น้องเห็ดแหวกมิติได้ แล้วยังย้ายเวลาได้อีก นี่มันบอสที่แท้ทรู

    แต่น่ารักมากเลย ที่กางใยคลุมไฟหลังบ้านตัวอันตรายไว้ แต่ไม่กล้าทำอะไร แล้วดันอาเจี้ยนเข้ามาหาเอง



    #798
    0
  16. #792 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 20:31
    จะตื่นเต้นกับน้องเห็ด ดันต้องตื่นเต้นกับความจำน้องซะก่อน
    #792
    0
  17. วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 19:35

    ถ้าความจำดีขนาดนี้ ทำไมนายไม่ไปทำอาชีพอื่นเสิรมไปพร้อมกับอาชีพสตั้นแมนเล่า

    #788
    0
  18. #787 Par_dao (@Par_dao) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 18:53
    อาหารที่เจี้ยนหัวชอบไม่น่าจะใช่ปลาหมึกป่าฝนนะคะ 555555
    #787
    0
  19. #786 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 17:22
    น้องจำทุกอย่างที่เกี่ยวกับพี่ได้ พี่ก็มีความเป็นห่วงเป็นใยน้อง พวกเค้าควรแต่งงานกันได้แล้วค่ะ
    #786
    0
  20. #785 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 17:01
    ทำไมอ่านเรื่องนี้แล้วหิว?
    #785
    0
  21. #784 สุกี้ยากี้ (@savada-agito) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 16:50
    ความสนใจกันและกันนี้ หืมมมม. น้องเห็ด
    #784
    0
  22. #783 อัศวินสีเลือด (@180239) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 16:26
    น้องเห็ดน่ารัก และน้องเจี้ยนก็น่ารักมากกกก พลังของน้องเห็ดนี่ต้องเรียกว่าพลังของความอยากอาหารสินะ
    #783
    0
  23. #782 F'Z_Fixz (@nufamezii) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 16:15

    อยากเห็นเห็ดครองโลก55555

    #782
    0
  24. #781 MIW001 (@MIW001) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 15:51
    ใส่ใจน่ะ
    #781
    0
  25. #780 Phantom-Tsubaki (@Phantom-Tsubaki) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 15:48
    ิอห.น้องความจำดีเว่อร์ แบ่งให้เราหน่อยได้มั้ย5555
    #780
    0