I'm Not Shouldering This Blame โลกของผมกลายเป็นหนังสือ [นิยายแปล]

ตอนที่ 30 : หัวใจที่เหนื่อยล้า...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,899
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 442 ครั้ง
    22 ก.ค. 61

ตอนที่ 30 หัวใจที่เหนื่อยล้า...


ห้าวินาทีผ่านไป...ลี่เฟยกับเจี้ยนหัวก็ยังคงไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้


หนังสือ... หนังสืออะไร?


ถ้าโลกเราเป็นหนังสือ นั่นก็หมายความว่าเรา.....


"แกร๊ง" เจี้ยนหัวตอบโต้ในที่สุด ช้อนซุปตกลงในชามจนน้ำซุปกระเด็นใส่เสื้อผ้าของเขา แต่เจี้ยนหัวไม่สนใจ เขาจ้องไปที่ผู้พันจางราวกับว่าเขากำลังมองคนบ้า


รอยยิ้มที่น่าขันของลี่เฟยเผยออกทันใดนั้นก็แข็งค้าง


พวกเขากำลังคิดเกี่ยวกับปัญหาเดียวกัน จางเหยาจิ่นต้องการจะบอกอะไรถึงได้โยนข้ออ้างที่น่าขันนี่ออกมา? แล้วการทำอย่างนี้หน่วยมังกรแดงจะได้ประโยชน์อะไร?


เจี้ยนหัวพลันคิดถึงชายหนุ่มคนหนึ่งที่ขี่จักรยานเสือภูเขาพร้อมกับแบกกระเป๋าที่เต็มไปด้วยอาหารไว้ เขาหลุดพูดคำว่า "พล็อตเรื่อง" ออกมา


ส่วยลี่เฟยกำลังคิดถึงบทสนทนาที่เขาได้ยินตรงบันไดของโรงแรมเพิร์ล กลุ่มคนพวกนั้นอ้างว่าวันนั้นเป็น "วันที่ถูกบันทึกไว้อย่างแน่นอนแล้วว่าจะเกิดการระบาดนั่นหมายความว่าพวกเราทุกคนจะตื่นขึ้น" พวกเขาสามารถคาดการณ์ได้ว่าโลกที่ถูกทอดทิ้งจะมาถึงและยังสามารถคาดการณ์ได้อีกว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น อย่างไรก็ตามคำว่า "บันทึกไว้อย่างแน่นอน" นั่นหมายความว่าอย่างไร


บันทึกอะไร? เป็นหนังสือคำทำนายที่ได้รับการสืบทอดมาตั้งแต่หนึ่งพันปีก่อนหรอ?


สิ่งพวกนี้ทำให้ลี่เฟยรู้สึกสับสนและปัญหาที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้และเคยถูกทิ้งเอาไว้ก็ถูกนำมาพิจารณาใหม่อีกครั้ง ความรู้สึกของความไร้เหตุผลเกือบจะกลืนกินเขา ลี่เฟยอยากจะประท้วง แต่เขากลับรู้สึกแย่มากเป็นครั้งแรก


บรรยากาศในห้องดูหดหู่มากจนคล้ายกับมีความดันในอากาศมากเกินไปจนหายใจไม่ออก


จางเหยาจิ่นขมวดคิ้ว ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆเขากำลังจับปืนที่อยู่ตรงเอวไว้ ผู้พันจึงหันไปจ้องมองเพื่อทำให้เขาหยุดการกระทำนั้นซะ


อุปกรณ์บนโต๊ะเริ่มสั่น ตัวเลขบนจอแสดงผลกำลังเพิ่มขึ้น


"แค่กๆ!" ผู้พันจางที่กำลังใช้ความคิดหยุดชะงัก เขาจ้องมองไปที่บรรยากาศที่ดูอันตรายที่อยู่ตรงข้ามเขาซึ่งอาจทำให้เกิดพายุทอร์นาโดได้เลยและประกาศอย่างจริงจังว่า "ผมรู้ว่าเรื่องมันนี้น่าขันจริงๆ......"


ดวงตาทั้งสี่ข้างจ้องไปที่เขาเผยให้เห็นความกรุ่นโกรธอันร้อนระอุ นี่มันไร้สาระอะไรกัน? มันเป็นแค่เรื่องตลก!


จางเหยาจิ่นเข้าใจอารมณ์ของพวกเขาเป็นอย่างดี


ทั้งหน่วยมังกรแดงที่ได้ดูบันทึกของกลุ่มแชท พวกเขาตะลึงงันอยู่นานมากและจนถึงขณะนี้บางคนยังไม่สามารถยอมรับเนื้อหาได้


"หน่วยสืบราชการลับแห่งชาติไม่สามารถทำได้แม้แต่จะหาข้ออ้างดีๆได้เลยหรอ?" เจี้ยนหัวมีใบหน้าที่ขุ่นมัว


"หรืออย่างน้อยก็เปลี่ยนเรื่อง?"


จางเหยาจิ่นสวมใส่เครื่องแบบทหารมานานกว่าสิบปีแล้ว เขาผ่านกระสุนปืนมาหลายครั้งและเผชิญกับสถานการณ์ที่เสี่ยงกับชีวิตและความตายซึ่งไม่สามารถนับได้ด้วยมือแค่สองข้าง


แม้จะรู้ว่าความสามารถของเจี้ยนหัวและลี่เฟยอันตรายมากแค่ไหนแต่ผู้พันจางยังคงยึดมั่น เขาแสดงออกอย่างปกติ "โชคชะตาของพวกเราต่างถูกเขียนอยู่บนกระดาษ ถ้าเรารู้ตอนจบซะอย่างมันก็ไม่มีอะไรยากที่จะเปลี่ยนแปลงมัน"


ลี่เฟยเริ่มสงบลง เขายกมือขึ้นประสานกันบนโต๊ะ ก้มหน้าลงและชูนิ้วชี้ขึ้นเพื่อดันหน้าผากไว้ ท่าทางดูเป็นธรรมชาติเหมือนว่าเขากำลังตกอยู่ในห้วงความคิด


เจี้ยนหัวหลับตาลง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดด้วยเสียงอันแผ่วเบาว่า "หลักฐานล่ะ?"


"มันเป็นของไฟล์ลับสุดยอดของประเทศ ผมไม่สามารถนำติดตัวมาด้วยได้"


“แต่คุณกลับไม่สนใจที่จะโยนความลับนี้ออกมางั้นหรอ?” เมื่อลี่เฟยเงยหน้าขึ้นดวงตาของเขาจ้องมองไปที่จางเหยาจิ่นผ่านนิ้วมือของเขา ทำให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังขนลุกวาบไปทั้งหนังศีรษะเป็นเวลา 2 วินาทีแล้วยังทำให้เขาเผลอก้าวถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ เมื่อเขาได้สติกลับมาอีกครั้งคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็ยังคงเป็นนักแสดงภาพยนตร์ที่สง่างามและอ่อนโยนคนเดิม


.....นั่นมันของจริงไม่ใช่ภาพลวงตา!


จางเหยาจิ่นต้องใช้สายตาของเขาอีกครั้งเพื่อบรรเทาอาการของผู้ใต้บังคับบัญชา ลี่เฟยที่แสนสง่างามจากบนโต๊ะเขากลายเป็นบอสของหุบเหวสีดำไปได้อย่างไรกัน? แม้ว่าจะเป็นเพียงฉากหน้าเท่านั้นก็ตามและก่อนที่ตัวตนของเขาจะถูกเปิดเผย ลี่เฟยเองก็เป็นผู้ถือครองความสามารถระดับ S และยังสามารถยับยั้งผู้ที่มีความสามารถคนอื่นได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย


หันกลับมา ผู้พันจางเริ่มพูดคุยกับสองบอสใหญ่ต่อ


"ผมไม่ได้อยากเปิดเผยความลับที่น่าตกใจนี้"


จางเหยาจิ่นเน้นคำสี่คำสุดท้ายในประโยค ลี่เฟยยิ้มเล็กน้อยขณะที่เจี้ยนหัวไม่มีปฏิกิริยา


“....แต่อย่างไรซะไม่ช้าก็เร็วพวกคุณจะต้องรู้ คนวงในพวกนั้นไม่ฉลาดพอ ผมคิดว่าคุณอาจเคยได้พบกับใครบางคนที่พูดคำแปลกๆกับคุณหรือใครบางคนที่พยายามอย่างมากที่จะเข้าใกล้พวกคุณ"


ด้านลี่เฟย คนที่จะทำทุกอย่างเพื่อเข้าใกล้ตัวนักแสดงอย่างเขาสามารถมาจากทั้งทางประตูไป ฝั่งตรงข้ามและทิศทางทั้งห้า


ส่วนเจี้ยนหัวก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่นัก


เขาคิดไปถึงเด็กสาวท่าทางแปลกๆที่ปรากฏตัวในโรงภาพยนตร์ นอกจากนี้ยังคิดถึงพฤติกรรมของหลูเยวี่ยในทุกๆเรื่อง ความคิดที่น่ารำคาญมากมายที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้ถูกลบออกจากจิตใจของเขา


ไม่ นี่มันเป็นไปไม่ได้! ทำไมถึงมีเรื่องไร้สาระเช่นนี้เกิดขึ้นได้?


“พูดใหม่อีกครั้งซิ!” เขากำลังสูญเสียการควบคุม เจี้ยนหัวกระแทกปลายนิ้วของเขาบนโต๊ะและและเส้นใยสีขาวละเอียดก็ปรากฏขึ้น


ผู้ติดตามของจางเหยาจิ่นไหวตัวทัน ด้วยมือทั้งสองที่กำลังจับรถเข็นรีบดึงถอยกลับไปที่ประตูและหมุนตัวบังไว้ทำให้ผู้พันจางอยู่ด้านหลังพวกเขา


เจี้ยนหัวเริ่มได้สติกลับมา “.....”


ภายในห้องเงียบสงบเป็นเวลาครึ่งนาที เจี้ยนหัวหดมือลงและมองผู้พันจางด้วยสายตาที่อันตราย "คุณรู้ความสามารถของผม"


นั่นเป็นประโยคยืนยัน


ใบหน้าของจางเหยาจิ่นดูยุ่งยาก เขาไม่ได้หวาดกลัวความตาย เพียงแต่ว่าเขาถูกวางยาพิษมากเกินไปหน่อยจากการอ่านบันทึกกลุ่มแชทนั่น


…..สำหรับเจี้ยนหัวแล้ว เพื่อรักษาความลับของเขา เขาสามารถฆ่าทุกคนที่เห็นความสามารถของเขาได้ เขาถูกซ่อนไว้อย่างลึกลับเพราะคนที่รู้ความลับของเขาต่างตายไปหมดแล้ว ธรรมชาติอันแสนป่าเถื่อนของเขาสามารถมองเห็นได้จากเรื่องนี้


"ใช่ ผมรู้และหลายคนก็รู้"


“......”


ดวงตาที่แข็งกร้าวของเจี้ยนหัวเต็มไปด้วยความกดดัน ผู้พันจางได้แต่อธิบายด้วยความสงบ "ปัจจัยที่มีผลกระทบมหาศาลต่อโลกจะต้องได้รับการตรวจสอบ นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะพูด คุณจะส่งผลต่อประเทศจีนในอนาคต...... ไม่สิ ทั้งโลกเลยต่างหาก"


นี่เป็นครั้งแรกที่ลี่เฟยได้ยินเรื่องนี้และทันใดนั้นรอยยิ้มของเขาก็ผุดขึ้นมา


เขาได้สติอย่างรวดเร็ว ถูคิ้วด้วยนิ้วมือเบาๆก่อนจะพูดว่า "คุณพูดว่าเป็นครั้งสุดท้าย ความพึงพอใจในตนเองของฉันบอกกับฉันว่าฉันได้ทำสำเร็จแล้วและฉันก็กำลังทำงานต่อไปตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ แต่สิ่งที่คุณหมายถึงมันไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับที่ฉันจินตนาการไว้เลย"


ลี่เฟยเป็นนักแสดงภายในประเทศอันดับต้นๆที่กำลังจะได้โกอินเตอร์


แต่อะไรเป็นสิ่งที่เขาจะทำให้เกิดผลกระทบต่อโลกทั้งใบล่ะ? บางทีอาจจะเป็นเวนิสหรือเมืองคานส์ แต่ไม่มีทางเป็นโลกทั้งใบแน่ๆ ซึ่งนั่นจะเป็นเรื่องมหัศจรรย์มากเกินไปแล้ว!


"คนวงใน ... พวกเขารู้ทุกอย่าง" จางเหยาจิ่นพูดอย่างช้าๆและเคร่งขรึม " หน่วยมังกรแดงได้เข้าจับกุมบางส่วนแล้ว แต่ในหมู่ผู้เข้าร่วมการระเบิดของโรงแรมเพิร์ลตัวหัวหน้ายังไม่ถูกจับ เขายังอยู่ข้างนอกนั่นและถือเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้เกิดความไม่สงบขึ้นในสังคมของเรา"


เขาเหลือบมองที่เจี้ยนหัวและลี่เฟย ผู้พันจางโยนข้อความมาอีกประโยค "โลกที่ถูกทอดทิ้งไม่เพียงแต่ปรากฏขึ้นในประเทศจีนเท่านั้น ตราบใดที่รัฐบาลไม่ใช่คนไร้ความสามารถอย่างสมบูรณ์อีกไม่นานรัฐบาลก็จะค้นพบการดำรงอยู่ของ พวกเขา "


"พวกเขา" นี้คงจะเป็นผู้คนจากหนังสือดั่งเดิม ไม่ใช่พวกผู้ถือครองความสามารถ


"คุณเป็นคนที่อันตรายมาก" จางเหยาจิ่นพยายามที่จะไม่ทำให้อีกฝ่ายตื่นตกใจ


เจี้ยนหัวนิ่วหน้า เขาจงใจละเลยความหมายที่ไม่ได้อธิบายไว้ข้างหลังข้อสังเกตของผู้พันจาง


สมองฝั่งเหตุผลบอกเขาว่านี่เป็นเรื่องตลกไร้สาระ แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่านี่คือเรื่องจริง เจี้ยนหัวรู้สึกปวดหัวขึ้นมาและต้องการสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบในการคิดอย่างรอบคอบ


"ครั้งสุดท้ายที่เจอกัน คุณพูดถึงสัตว์ประหลาดที่จะปรากฏตัวขึ้นในโลกที่ถูกทอดทิ้ง คุณไม่ได้พูดถึงปลาหมึก...ไม่พูดถึงเลยว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตที่โหดร้ายและมีขนาดยักษ์!" เจี้ยนหัวจ้องไปที่จางเหยาจิ่น คิดว่าถ้าเขารู้อยู่แล้วทำไมเขาถึงไม่พูดถึงออกมา?


"เพราะคุณรู้ความสามารถของฉันและเจี้ยนหัวอยู่แล้ว คุณรู้ว่าถ้าเราตกอยู่ในอันตราย คุณจะปล่อยให้เรา 'เห็น' ความจริงและความโหดร้ายของโลกใบนี้ด้วยตาตัวเอง?" ลี่เฟยมีน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่คำพูดของเขากลับเต็มไปด้วยความเกลียดชัง


แน่นอนว่าจางเหยาจิ่นไม่ยอมแบกรับข้อกล่าวหานี้ "ไม่ใช่ ความจริงแล้วพวกมันไม่ควรปรากฏตัวขึ้นเร็วขนาดนี้! ที่จริงพวกลูกบอลขนสีดำที่มีระดับต่ำสุดควรจะปรากฏตัวออกมาโจมตีผู้ถือครองความสามารถตอนฤดูใบไม้ผลิหน้า ส่วนปลาหมึกกินคนก็อีกตั้งหกเดือนเต็มกว่าจะถึงกำหนด”


การแสดงออกของลี่เฟยคือ "คุณยังจะแถต่ออีกหรอ” แต่ในความเป็นจริงเขามีความมั่นใจน้อยกว่าที่แสดงออกทางสีหน้ามากนัก


มันเป็นเรื่องโกหกจริงหรอ? ลี่เฟยค่อนข้างสับสน


ผู้พันจางที่ท่าทางเหนื่อยอ่อนยังคงพูดต่อ "ในหมอกหนาเมื่อเช้าวันนี้ รถที่ผมนั่งมาอยู่บนทางหลวงและเกือบจะชนกับปลาหมึกกินคน มันเป็นสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ที่มีหนวด.....เรายังโชคดีอยู่บ้างตอนนั้น หลังจากตื่นขึ้นที่โรงพยาบาล ผมก็ได้เห็นรูปถ่ายของถนนชมวิวต้นแปะก๊วย"


สำหรับเหตุผลที่สัตว์ประหลาดปรากฏตัวขึ้นล่วงหน้านั้นหน่วยมังกรแดงจะต้องทำการวิเคราะห์กันต่อไป


ตอนนี้พวกเขามีรายงานข่าวกรองมากมาย แต่แหล่งที่มาหลักของพวกเขาก็คือบันทึกกลุ่มแชท โดยผู้เข้าร่วมแชทเป็นกลุ่มของเด็กวัยรุ่นที่มีอุดมการณ์เดียวกัน นอกเหนือจากการจินตนาการถึงวิธีได้รับความสามารถ วิธีฆ่าสัตว์ประหลาดและด้านอื่นๆ พวกเขายังศึกษาวิธีเปลี่ยนพล็อตเรื่องและคิดว่าแต่ละวิธีจะส่งผลต่อตัวละครอย่างไรด้วย...อ้อใช่แล้ว ยังมีสาวๆที่อยากสารภาพรักลี่เฟยด้วย


เพื่อให้ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากความเข้าใจ การตัดสินใจ ข้อเท็จจริงและการสรุปผลบางอย่างจากการวิเคราะห์......ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องง่ายเลย


"พวกคนวงในได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์เดิมและเปลี่ยนประสบการณ์ของคนบางคนไป" จางเหยาจิ่นมองไปลี่เฟยเพราะตามเนื้อเรื่องเดิมแล้วนักแสดงควรนอนอยู่ที่โรงพยาบาลเนื่องจากเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์


เจี้ยนหัวหยิบช้อนซุปขึ้นมาและพบว่าซุปปลาเย็นหมดแล้ว


เขาวางช้อนลงด้วยความหงุดหงิดและถามในอารมณ์ที่ไม่ดีว่า "เนื่องจากผู้พันพบกับปลาหมึกป่าฝนบนทางหลวงที่ด้านบนของแม่น้ำห้วย แล้วสุดท้ายคุณมาโผล่ที่หน้าบ้านของผมได้ยังไง?


จางเหยาจิ่นดูเหมือนอยากจะแก้ไขชื่อที่เจี้ยนหัวเรียกปลาหมึกตัวนั้น แต่มันไม่สมเหตุสมผลพอที่จะเสียเวลาและเสียลมหายใจในเรื่องแค่นี้ดังนั้นเขาจึงมองผ่านมันไป


ตอนแรก พวกเราพบกับกลุ่มของพวกสัตว์ประหลาดลูกบอลขน ด้วยจำนวนที่มีอยู่จำกัดของกระสุนปืนที่เรามี เราจึงหลีกเลี่ยงพวกมันโดยการหลบอยู่ในรถ ต่อมาก็ลิงแขนยาวมันมองมาที่พวกเรา สัตว์ประหลาดตัวนี้มันฉลาดและเจ้าคิดเจ้าแค้นมากพอตัว เราจึงตัดสินใจย้อนกลับไปที่เมืองห้วยซึ่งเป็นเรื่องบังเอิญเพราะมีเพียงถนนที่ตรงไปยังเมืองห้วยเท่านั้นที่มีสัตว์ประหลาดเพียงเล็กน้อย พอคิดๆดูแล้ว น่าจะเป็นเพราะปลาหมึกยักษ์ได้เดินทางผ่านถนนเส้นนั้นไปทำให้สัตว์ประหลาดตัวอื่นหนีไปกันหมด”


"เราติดอยู่บนทางหลวงอีกครั้งเพราะรถเสียอย่างรุนแรงและในที่สุดพวกเราก็ตัดสินใจกระโดดลงแม่น้ำเพื่อสลัดพวกลิงพวกนั้น หลังจากเข้าเมืองห้วยได้แล้วเราก็เลือกอาคารสำนักงานแห่งหนึ่งเป็นที่หลบซ่อนตัวชั่วคราว มันอาจจะเป็นเพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเมื่อมีแมวที่รูปร่างเหมือนกลุ่มขนขนาดใหญ่มาเจอพวกเรา มันเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากมากและทุกคนต่างก็ได้รับบาดเจ็บ ตอนแรกเราไม่ได้กินอาหารหรือน้ำเพราะกลัวว่าในการโจมตีครั้งต่อไปเราจะไม่มีความแข็งแรงทางกายภาพเหลือมากพอ และในความสิ้นหวังนั้นผมตัดสินใจที่จะไปที่บ้านของคุณ....."


เจี้ยนหัวงุนงง นี่มันหมายความว่าจริงๆแล้วบ้านของเขาเป็นที่ที่ปลอดภัยที่ถูกเขียนไว้ในหนังสือหรอ?


ลี่เฟยอารมณ์ไม่ดี ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าความลับที่เขารู้ตั้งแต่เริ่มแรกได้ถูกแชร์กับคนทั้งโลกแล้ว


"ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเป็น" จางเหยาจิ่นผายมือออก ดวงตาสงบ “พื้นที่ใกล้เคียงทั้งหมดเงียบสงบ ไม่มีสัตว์ประหลาดปรากฏขึ้น เราผัดกันพักผ่อนเมื่อเราเริ่มเหนื่อย ผมสับสนตอนที่ได้ยินเสียงกรีดร้องและรู้สึกว่ามีบางอย่างลากผมลงมาจากม้านั่งหิน ผมอยากจะลืมตาขึ้นมอง แต่ร่างกายของผมอ่อนแอเกินไป ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นและได้ยินเพียงว่าผมถูกพบอยู่หน้าบ้านของเจี้ยนหัว"


"แล้วเจิ้งเทียนล่ะ?" ลี่เฟยถาม


"ตามรายงานที่ฉันได้รับ เจิ้งเทียนตอนเวลา 7.00 น. เมื่อเช้านี้.....ฉันไม่ชอบพูดว่า 'วันนี้' เลยจริงๆ ช่างเถอะ เมื่อเช้านี้เมื่อเขาลงจากรถเพื่อมาตรวจสอบอาการของรถและหายไปในหมอก แต่รถของพวกเราไม่ได้อยู่บนทางหลวงตอนเวลาเจ็ดโมงเช้า เวลาที่พวกเราเข้าสู่โลกนั้นต่างกันและเราก็ไม่ได้พบกันในโลกที่ถูกทอดทิ้งซึ่งอาจจะไม่มีทางเจอกันเลยก็ได้ เป็นเรื่องบังเอิญมากที่เรามาโผล่อยู่ที่เดียวกันตอนที่กลับมาที่โลกนี้"


เจี้ยนหัวรู้สึกผิดปรกติ ทำไมเห็ดถึงไม่โจมตีจางเหยาจิ่นและเจิ้งเทียนล่ะ?


เขากลับบ้านหลังจากไปซูเปอร์มาร์เก็ตและพบว่ามีคนสองคนกำลังใกล้จะตายอยู่หน้าประตูบ้านของเขา เห็ดที่เติบโตขึ้นในโลกที่ถูกทอดทิ้งทำให้พวกเขาทั้งคู่กลายเป็น "อาหารแสนอร่อย"? ของเขาหรอ


ลี่เฟยมองไปที่จางเหยาจิ่นเป็นเวลานาน จู่ๆเขาก็ถามขึ้นว่า "ถ้าโลกนี้เป็นหนังสือจริงๆแล้วเจี้ยนหัวเป็นใคร?"


จางเหยาจิ่นคิดว่านี่ไม่ใช่ความลับอะไรจึงหันมาเผชิญหน้ากับเจี้ยนหัวและบอกว่า "คุณเป็นตัวร้ายในหนังสือเล่มที่เจ็ดซึ่งเป็นเล่มสุดท้าย"


“......”


เจี้ยนหัวรู้สึกว่าใบหน้าของเขากำลังแตกออก


ในหูของเขาได้ยินเสียงที่แตกต่างออกไปคล้ายกับเสียงหัวเราะ ลี่เฟยพยายามมองอย่างไม่พอใจพร้อมกับชี้ไปที่โต๊ะ "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงแล้วใครเป็นตัวละครพระเอกของโลกเราล่ะ?"


"ชื่อของเขาคือจอห์นสัน บราวน์ เป็นชาวอเมริกัน"


* * * * *

สารจากคนเขียน :

เรื่องหลักจะเริ่มต้นตั้งแต่บทนี้ บทต่อไปจะเป็นการเล่าเรื่องสลับมุมมองนะคะ

ณ โรงละครขนาดเล็ก...

ลี่เฟย : เจี้ยนหัวเป็นใคร?

ผู้พันจาง : เขาเป็นตัวร้ายของหนังสือเล่มนี้

ลี่เฟย【ยิ้ม】: แล้วพระเอกเป็นใคร?

ผู้พันจาง  : ชื่อของเขาคือจอห์นสัน บราวน์เป็นชาวอเมริกัน

ลี่เฟย : WTF!! บทนี้มันผิดนี่ มันควรจะเป็นฉันไม่ใช่หรือไง? 


* * * * *

เห็นยังมีคนยังงงๆเนื้อเรื่องอยู่ เราอธิบายเพิ่มไว้หน้าต่อไปนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 442 ครั้ง

1,916 ความคิดเห็น

  1. #1902 mybookworm (@onlymybookworm) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 15:54

    โอ้วว เหมือนดูซีรีย์ฝรั่งไซไฟแอคชั่น โครตมันนนนส์!!

    #1902
    0
  2. #1730 Pazei derlau (@tammyoyo) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 09:28
    อ้าว ลี่เฟยไม่ใช่พระเอกหรอเนี่ย 555555555
    #1730
    0
  3. #1580 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 08:28
    55555555พระเอกไม่ใช่นาย
    #1580
    0
  4. #1242 Clionelith (@nootanlovely) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 21:08

    แล้วทำไมในหัวเราถึงเป็นภาพชาร์ลี บราวน์ ล่ะเนี่ยยยย ว่าไงสนูปี้...

    #1242
    0
  5. #992 relis (@relis) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 07:39
    เห็ด(ไม่)น้อยทำดีมาก เก็บเสบียงสำรองไว้ให้เจ้านาย
    #992
    0
  6. #811 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 14:27
    ฆ่าพระเอกทิ้งแล้วเปลี่ยนคนใหม่แทนได้มั้ย?
    #811
    0
  7. #681 Phantom-Tsubaki (@Phantom-Tsubaki) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 05:44
    ตอนนี้ลี่เฟยคงยิ้มค้างไปแล้วแน่ๆ
    #681
    0
  8. #456 ตะปบเงา (@tanzanaza) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:47

    ลี่เฟยก็รองบอสไง คู่กับหัวหน้า ไม่พรากจากกัน 555

    #456
    0
  9. #452 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 22:33
    ฮาโรงละครเล็ก พี่เขารู้ความจริงแล้ว ยิ้มแห้งเลยแงง
    #452
    0
  10. #442 No10051 (@No10051) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 21:12

    ทุกคนล้วนอยากใช้ประโยชน์จากบอส

    เะรางั้นบอสคะ อย่าไปสนใจกฏเกณฑ์ใดๆในโลกนี้เลยค่ะ ฆ่ามันทิ้งให้หมด

    #442
    0
  11. #410 BellKMCN (@khamonchanok) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 11:54
    ที่เจี้ยนหัวเป็นตัวร้ายนี่คงไม่ใช่เพราะพระเอกฆ่าลี่เฟยหรอกนะ55555 //มโนแปบบบ
    #410
    0
  12. #408 DeediPanda (@panda1827) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 08:19
    ก็ยังงงๆ ตามต่อไป ถึงจะเป็นตัวร้ายก็เป็นตัวร้ายที่รักเธอนะ
    #408
    0
  13. วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 03:53

    เรื่องนี้ตัวเอกคู่ขาดบุคลิกแบบปกติชนมาก ทำให้เวลายิงมุกออกมาแล้วจะแห้งๆหน่อย เหมือนชงแล้วไม่ได้ตบ โถ่ 5555+

    #406
    0
  14. #405 GN88 (@GN88) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 01:47
    ลี่เฟยเป็นบอสระดับเอสและเป็นตัวร้าย​โผล่มาเล่ม3แต่เจี้ยนหัวของเราเป็นบอสลับระดับเอสที่ร้ายกว่าอีกที​
    #405
    0
  15. #401 Mojipeachhx (@Mojipeachhx) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 00:34
    สงน้อง ซุปปลาเย็นหมดแล้วยังต้องมารู้ว่าเป็นลาสบอสตัวร้ายอีก โถ่วว ลี่เฟยคะเป็นพระเอกของเจี้ยนหัวก็พอแล้วค่ะ บทในหนังสือให้คนอื่นไปเถอะ 55555
    #401
    0
  16. วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 20:11

    ฮาโรงละครเล็ก ก็คิดอยู่เหมือนกันว่าทำไมหลี่เฟยไม่ใช่ตัวเอกแต่เป็นตัวร้ายไปส่วนพระเอกโผล่มาแค่ชื่อตัวจริงไม่รู้จะมาเมื่อไหร่(ที่แน่ๆคือ ตัวร้ายกับพระเอกมันอยู่กันคนละทวีปเลยนะนั่น ไปเจอกันได้ยังไง)

    #400
    0
  17. #399 lisit (@tigi) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 19:42

    เจี้ยนหัวกับซุปปลาที่เย็นชืด... พนักงานช่วยเอาไปอุ่นให้พี่เขาหน่อย โอ๋ๆ ไม่โมโหหิวนะลูก /ส่งพายให้เจี้ยนหัวแทะ

    #399
    0
  18. #396 o นู๋ น้ำหวาน o (@namwan34) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 19:34
    ลี่เฟยตัวประกอบหรอ555
    #396
    0
  19. #390 suriyakarn (@12345_678) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 17:49
    5555ขำทอร์ก
    #390
    0
  20. #389 MIW001 (@MIW001) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 17:35
    เป็นตัวร้านที่รักเธอ
    #389
    2
    • #389-1 MIW001 (@MIW001) (จากตอนที่ 30)
      22 กรกฎาคม 2561 / 17:35
      เอ้ย ร้าย!! ดีนะไม้โทไม่เป็นไม้เอกไปด้วย
      #389-1
    • #389-2 (@mink2538) (จากตอนที่ 30)
      22 กรกฎาคม 2561 / 17:39
      ใจเย็นเย๊น 5555+
      #389-2
  21. #386 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 16:52
    เรางงตลอดอะ แต่อ่านเพราะอยากรู้อย่างเดียวเลย อ่านไปงงไป 555
    #386
    0
  22. #384 Get out my heart 💕 (@manat34602) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 16:47
    อ้ากกก ค้างคาเว้อออ
    #384
    0
  23. วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 15:50
    เปนตัวร้าย5555555
    #380
    0
  24. #379 Power (@akin) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 15:23
    เอาแล้ววว พระเอกจะมาดีหรือมาร้ายนะ! (เพราะคนร้ายเราเป็นพระเอกนายเอกไปแล้วว)
    #379
    0
  25. #378 Croearus (@melatiene) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 15:21
    ถ้าเราเป็นเจียนหัวจะกรี๊ดอัดหน้าผู้พันแน่ๆ
    #378
    0