I'm Not Shouldering This Blame โลกของผมกลายเป็นหนังสือ [นิยายแปล]

ตอนที่ 2 : มันเริ่มขึ้นแล้ว...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,051 ครั้ง
    29 มิ.ย. 61

ตอนที่ 2 มันเริ่มขึ้นแล้ว


นอกหน้าต่างยังคงมืดอยู่ ในความเป็นจริงมันคงจะไม่สว่างขึ้นมาอีกแล้ว


เช่นเดียวกับนาฬิกาที่หยุดนิ่ง คนทั้งเมืองหรือแม้แต่คนทั้งโลกที่อาจจะหายไปหมดแล้ว รุ่งอรุณไม่มีวันมาถึงและฝันร้ายนี้ก็ไม่มีวันสิ้นสุดลง!


เจี้ยนหัวค่อยๆหลับตาลงขณะที่เขานั่งนิ่งอยู่กับที่ นี่เป็นวิธีการประหยัดพลังงานที่ดีที่สุดและบ้านก็ถือเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเขา


ผ่านมาสองวันสองคืนแล้วหลังจากเกิดเหตุการณ์ที่ลิฟต์นั่น เจี้ยนหัวประมาณเอาจากการสูญเสียพลังงานของร่างกาย นอกจากนี้เขายังค้นพบข่าวร้ายอีกอย่างหนึ่งหลังจากกลับบ้านคืนนั้นคือผลจากการเลิกบุหรี่ทำให้เจี้ยนหัวหิวง่าย ด้วยเหตุนี้เขาจึงคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นไปพร้อมกับหาอะไรใส่ท้อง แต่ปัญหาใหญ่มันอยู่ที่ไม่ว่าจะทำยังไงน้ำที่ต้มบนเตาก็ไม่มีวันเดือดส่วนหม้อหุงข้าวก็กลายเป็นอุปกรณ์ที่ไร้ประโยชน์ไปซะแล้ว


เมื่อเขาไม่สามารถปรุงอาหารได้เขาจึงเลือกกินอาหารที่ไม่จำเป็นต้องปรุงสุก เริ่มแรกเขากินบิสกิตไปครึ่งห่อ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเปล่าและขนมปังบด แต่ความหิวของเขายังคงอยู่เหมือนเขายังไม่ได้กินอะไรเข้าไปเลย


ตอนนี้เขาไม่สามารถสื่อสารกับโลกภายนอกได้ ไม่สามารถหาคนอื่นได้และยังไม่สามารถกินอาหารได้ เขารู้สึกเหมือนทั่วโลกถูกทิ้งร้าง


ความหิวเป็นเรื่องที่เจี้ยนหัวไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไปและสมองของเขาตอนนี้ค่อนค้างเบลอเป็นอย่างมาก ทำให้เมื่อสองสามชั่วโมงก่อนเขาจึงรีบบึ่งออกจากบ้านเพื่อตามหาอาหารและน้ำ เขาตัดสินใจลองกลับไปที่ห้างสรรพสินค้าดูเพื่อจะพบว่าคู่รักคู่นั้นกำลังกินอย่างบ้าคลั่งพร้อมทั้งโยนกระดาษห่ออาหารและขวดเปล่าไปทั่ว ขณะเดียวกันก็เอาแต่ร้องตะโกนว่าพวกเขายังคงหิวอยู่เลย


ฉากที่ดูแปลกประหลาดและน่ากลัวตรงหน้านี้ทำให้เจี้ยนหัวรู้สึกขนลุก เขาเลยตัดสินใจเลิกหาอาหารและขับรถตรงไปที่สะพานหลินจาง ตรงจุดสิ้นสุดของสะพานมีตู้เก็บค่าผ่านทางสำหรับคนที่จะออกไปนอกเมืองตั้งอยู่


ไฟของตู้เก็บค่าผ่านทางยังคงสว่างอยู่ในเวลานี้แม้ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆบนสะพานเลยก็ตาม ในขณะที่ลมหนาวพัดมาเจี้ยนหัวเปิดประตูออกและมองลงไปที่แม่น้ำด้านล่าง


เขาไม่ได้อยากฆ่าตัวตาย เจี้ยนหัวไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ต่อชีวิตง่ายๆ มันเป็นเพียงแค่ภาวะที่เขารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกก็เท่านั้นเอง


สุดท้ายเจี้ยนหัวจึงตัดสินใจกลับบ้าน


เขานั่งนิ่งอยู่กับที่เพื่อที่จะลดการใช้พลังงานของร่างกายและเพื่ออดทนต่อความหิวที่ยังคงจู่โจมอย่างต่อเนื่อง แต่เมื่อความหิวกระหายของเขาไม่สามารถทนได้อีก เขาจึงเดินไปเปิดก๊อกน้ำในครัวและกรอกน้ำเข้าปากเพื่อระงับความหิวนี้


ที่นั่น เขาได้เห็นความสิ้นหวังในสายตาของคู่รักที่กำลังกินอย่างมูมมาม เจี้ยนหัวไม่อยากเป็นเหมือนพวกเขา การกินอาหารตอนนี้ถือว่าเป็นเรื่องไร้ประโยชน์ แต่เมื่อเขาเริ่มกินมันก็ยากที่จะควบคุมสัญชาตญาณการรอดชีวิตของมนุษย์ที่ต้องกินเพื่อมีชีวิตต่อไป


สมองของเขาตอนนี้ค่อนข้างเบลอ แต่เขาก็ยังอดคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้ เจี้ยนหัวรู้สึกว่าตัวเองหรือไม่ก็ลิฟต์นั่นต้องหลุดมาในรอยแยกของช่วงเวลาเป็นแน่


เจี้ยนหัวไม่ค่อยเข้าใจแนวคิดเกี่ยวกับรอยแยกเวลามากนัก เขารู้แค่ว่าโลกกำลังหยุดนิ่งและสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนโลกนี้หายตัวไปยกเว้นคนที่อยู่ในลิฟท์นั่น พวกเขาสามารถเปลี่ยนแปลงวัตถุ (ย้ายหรือทำลายวัตถุ) แต่พวกเขาไม่สามารถดำเนินชีวิตได้ (กินหรือดื่ม) .


เจี้ยนหัวตอนนี้ร่างกายอ่อนแรงขึ้นทุกทีเนื่องจากความหิวที่ยังคงเพิ่มขึ้น หนังตาของเขารู้สึกหนักอึ้งจนค่อยๆปิดลง


เขารู้สึกหงุดหงิดตัวเองจึงไม่สามารถรักษาจิตใจให้สงบลงได้ ขณะที่เขากำลังนอนครึ่งหลับครึ่งตื่นอย่างทรมาน อยู่ๆก็มีเสียงเบาๆดังเข้ามาที่หัวสมองอันเลือนรางของเขา


ติ๊กต็อก... ติ๊กต็อก …


มันเป็นเสียงที่มั่นคงมั่นคงและสม่ำเสมอ


เจี้ยนหัวค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้าและสติของเขาก็แทบจะฟื้นขึ้นมาทันใดเมื่อดวงตาของเขาหันไปสบเข้ากับนาฬิกาแขวนผนังเรือนเก่าๆ ขณะที่เข็มสีดำทั้งสองกำลังขยับอยู่


23:01


เสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังเดินอยู่ฟังดูเหมือนเสียงการแสดงคอนเสิร์ตไวโอลินสำหรับเขา จากนั้นในอีกไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ออกมาจากห้องข้างๆ และเสียงจางๆที่ดังมาจากห้องที่เป็นที่ชุมนุมของกลุ่มคนรักหมากรุกและถัดมาก็เป็นเสียงของคนเมาที่เอะอะเสียงดังจนสุนัขของเพื่อนบ้านส่งเสียงเห่า


เสียงธรรมดาๆเหล่านี้ตอนนี้มันกลายเป็นเสียงที่ฟังดูธรรมชาติเหลือเกิน


เจี้ยนหัวที่กำลังหิวโหยค่อยๆยืนขึ้นและต้องการจะเดินไปที่ประตูหรือหน้าต่างก็ได้เพื่อยืนยันกับตัวเองว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอน อย่างไรก็ตามร่างกายที่อ่อนแอของเขากลับไมฟังเขาซักเท่าไหร่


ร่างกายของเจี้ยนหัวคล้ายทำงานหนักมาเป็นเวลานานดังนั้นผลที่เกิดจึงไม่น้อยเลยจริงๆ สติของเขาติดๆดับๆ และเขาก็รู้สึกหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม


ไม่


กับสถานการณ์ตอนนี้ เขาไม่รู้ว่าเขาจะตื่นขึ้นมาหลังจากหมดสติอีกไหม ยิ่งช้ามากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งใกล้ตายเข้าไปทุกที! ทุกสิ่งทุกอย่างตอนนี้กลับสู่สภาพปกติแล้วเขาจะมาตายได้ยังไงฮะ?


น้ำ... ตอนนี้เขาต้องการน้ำ แค่เพียงไม่กี่ก้าวจากห้องนั่งเล่นเดินไปห้องครัว แต่ตอนนี้มันกลับเป็นไปไม่ได้สำหรับเจี้ยนหัว


เขาเหยียดมือออกไปในทันทีและการกระทำเพียงแค่นี้กลับใช้เวลาถึงหนึ่งนาที ดวงตาที่พร่าเบลอของเจี้ยนหัวจ้องไปที่เหยือกแก้วใส่น้ำบนโต๊ะในครัว


แกร็ก


เหยือกไถลไปด้านข้างและตกลงไปที่พื้นอย่างรวดเร็ว


น้ำหกเรี่ยราดและเศษแก้วยังแตกกระจัดกระจายไปทั่ว มือขวาของเจี้ยนหัวถูกบาดแต่เขาไม่สนใจความเจ็บนี้กลับย้ายสายตาไปมองที่เหยือกแก้วแทน


เขาไม่ได่ใส่ใจตนเองมากนักขณะเดียวกันก็รีบเดินไปใกล้เศษแก้วที่ตกอยู่แล้วก้มลงไปเลียน้ำที่พื้น


เจี้ยนหัวไม่รู้สึกว่าน้ำที่ดื่มไปตกสู่กระเพาะของเขาเลยเมื่อมันหายไปอย่างรวดเร็วตรงหลอดอาหาร แต่สิ่งนี้กลับทำให้เขารู้สึกยินดีจนร่างกายสั่นสะท้าน เพราะตอนเวลาที่โลกหยุดนิ่งไม่ว่าเขาจะดื่มน้ำมากแค่ไหนเขาก็ไม่เคยรู้สึกอะไรเลย


เขาหายใจเข้าลึกๆ มองไปที่เศษแก้วที่พื้นและหันไปมองในทิศทางของห้องนอนแทน ห้องนอนของเจี้ยนหัวก็มีเครื่องดื่มอยู่ แต่ระยะทางมันไกลจากห้องนั่งเล่นพอสมควร เขาพยายามที่จะทำความเข้าใจความรู้สึกก่อนหน้านี้ จากนั้นไม่กี่วินาทีต่อมาอยู่ๆขวดน้ำแร่ก็กลิ้งออกมาจากในห้อง


เจี้ยนหัวหยุดนิ่งพักหนึ่ง จากนั้นจึงหยิบขวดน้ำแร่ขึ้นแล้วค่อยๆลุกขึ้นยืน แล้วจึงยกขวดน้ำแร่ขึ้นและเปิดฝามันออก


แกร็ก! 

ฝาขวดน้ำกระเด็นออกมาอย่างแรงไปชนเข้ากับนาฬิกาแขวนผนังจนมันเกิดรอยร้าวเล็กๆขึ้น  เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าถ้าเขาโดนเจ้าฝานั่นเข้าไปจะเป็นยังไง


เขายกขวดน้ำขึ้นดื่มพร้อมทั้งเอียงหัวไปด้านหลังเพื่อให้ดื่มได้สะดวก เจี้ยนหัวดื่มไปครึ่งขวดก่อนที่ร่างกายเขาจะฟื้นตัวขึ้น จิตใจของเขารู้สึกผ่อนคลายแล้วเขาจึงลดขวดน้ำลง

“…”

ในช่วงสามวันที่ผ่านมาเขาคิดว่าเขาเจอเหตุการณ์ประหลาดมามากกว่าที่เขาเจอมาทั้งชีวิตอีก


อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขายังมีชีวิตอยู่และฝันร้ายก็จบลงแล้ว เจี้ยนหัวจึงค่อยๆลากร่างที่อ่อนแรงของเขาไปที่ชั้นวาง มองหาช็อคโกแลตซักชิ้นสองชิ้นแล้วบังคับให้ตัวเองกินช็อคโกแล็ตนิ่มๆนั่นลงไป


เมื่อมองไปในกระจกเขาถึงพบว่าใบหน้าของเขาดูซีดเซียวแถมยังมีรอยดำคล้ำอยู่ใต้ตา เสื้อผ้ายับยู่ยี่แถมยังเปียกไปด้วยน้ำ ถ้าเจี้ยนหัวไปที่สตูดิโอตอนนี้เขาคงไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าเพื่อรับบทเป็นคนที่ฆ่าตัวตายในแม่น้ำเลย


เขารีบทำแผลที่มือขวาและนั่งเพื่อฟื้นพลังกายบางส่วน เจี้ยนหัวเตรียมน้ำร้อนเพื่ออาบน้ำจากนั้นจึงเริ่มสำรวจความสามารถของตัวเองที่บังเอิญปรากฏขึ้น


อยู่ๆถ้วยกาแฟที่มีช้อนอยู่ภายในก็เริ่มโค้งงอแค่เพราะเขาคิดถึงมัน เจี้ยนหัวลุกไปกวาดเศษแก้วในครัวไปไว้ที่มุมห้อง คิดๆดูแล้วมันก็คล้ายๆกับความสามารถคล้ายมายากลของคนยุโรปหรืออเมริกาในช่วงหลายศตวรรษก่อนน่ะแหละ เช่น การอ่านใจ การทำถ้วยให้ลอยขึ้นหรือทำช้อนงอ ฯลฯ


ตราบเท่าที่มันไม่ทำอันตราย เขาสามารถเคลื่อนย้ายบางสิ่งได้โดยไม่มีปัญหา สำหรับเจี้ยนหัวความสามารถนี้ไม่ค่อยจะมีประโยชน์นักในนิยายที่เขาเคยอ่าน แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้เขาไม่ต้องทนทุกข์ทรมานล่ะนะ


ยังไงก็ตาม ตอนนี้เจี้ยนหัวกลับมาสู่โลกปกติแล้วและอยู่ๆความสามารถนี่ก็โผล่มาดังนั้นสมองของเขาตอนนี้จึงรู้สึกล้ามาก


เขาหันไปเปิดทีวีและเห็นละครครอบครัวกำลังเล่นในขณะที่รายการข่าวตอนเย็นพึ่งจบไป ในวันที่ลิฟต์ส่ายคืนนั้นภาพยนตร์ที่เขาไปดูจบลงเมื่อเวลา 22:40 น. ห้างสรรพสินค้านั้นไม่ได้อยู่ใกล้บ้านของเขาและเขาต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงถึงจะขับรถกลับถึงบ้าน แต่ตอนนี้เวลา 23:01 น. เขานอนอยู่ในห้องนั่งเล่นของตัวเองและเกือบจะอดตาย


เจี้ยนหัวอยากไปที่โรงหนังนั่นอีกครั้งเพื่อตรวจสอบอะไรบางอย่าง แต่ร่างกายที่อ่อนแรงของเขาไม่ยอมให้เขาไปและเขาไม่กล้าที่จะเข้านอนเพราะกลัวว่าตัวเองจะกลับไปสู่โลกที่หยุดนิ่งนั่นอีกครั้ง


แม้ว่าดวงตาของเขาใกล้จะปิดเต็มทีแต่เจี้ยนหัวก็ใช้ความตั้งใจที่แน่วแน่ปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ในขณะที่ความง่วงค่อยๆจางหายและท้องฟ้าภายนอกเริ่มสว่างขึ้น เจี้ยนหัวคล้ายได้รับการปลอบประโลมในยามเช้า จิตใจของเขาผ่อนคลายลงในที่สุดก็ทำให้เขาเผลอหลับไปจนกระทั่งดวงอาทิตย์ขยับขึ้นสูงจนส่องแสงแพรวพราวเข้ามาในห้อง


ปัง ปัง ปัง!


เจี้ยนหัวขมวดคิ้วแน่นเนื่องมาจากเสียงเคาะที่ดังมาจากประตู


"เจี้ยนหัว! คุณทำอะไรอยู่น่ะโทรศัพท์ของคุณติดต่อไม่ได้แถมรถของคุณยังจอดอยู่ชั้นล่าง คุณไปอยู่ที่ไหน? "


เสียงคำรามที่ดังขึ้นหน้าประตูทำให้เขาตกใจจนตื่นขึ้นมา เจี้ยนหัวเปิดตาขึ้นอย่างโง่งม สักครู่ใหญ่ก่อนที่จะนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานได้ และการเคาะประตูยังคงดังต่อไป


คนๆนั้นเป็นเพื่อนสนิทของเขาเองล่ะ หลูเยวี่ย


เพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กของเขาหลูเยวี่ย พวกเรารู้จักกันตั้งแต่อายุยังน้อย แต่ปกติเจี้ยนหัวก็มักจะอยู่ให้ห่างจากคนคนนี้เพราะหลูเยวี่ยมักจะชอบพูดคุยโอ้อวดเกี่ยวกับตัวเองเสมอดังนั้นเจี้ยนหัวจึงไม่ค่อยจะอยากใส่ใจเขานัก


"เกิดอะไรขึ้น?" เจี้ยนหัวเดินไปเปิดประตูและถามด้วยเสียงที่แหบแห้ง


เกิดอะไรขึ้นกับนาย ไม่สบายหรอ?” ดวงตาของหลูเยวี่ยมองสำรวจขึ้นๆลงๆบนตัวของเจี้ยนหัวก่อนจะมองเลยไปทางเศษแก้วตรงมุมห้อง (แต่เศษแก้วไม่สามารถมองเห็นได้จากมุมของเขา)


 “ชั้นไม่ค่อยสบายน่ะเลยนอนพักอยู่ที่บ้านมาสองวันแล้ว” เจี้ยนหัวพูดด้วยความรู้สึกล้าๆ นายไม่ได้ไปต่างประเทศหรอกหรือ?”


"ฉันเพิ่งกลับมาน่ะ" หลูเยวี่ยมาจากครอบครัวที่ฐานะค่อนข้างดีนะถึงแม้จะดูไม่ค่อยเหมือนก็ตาม ชั้นได้ยินมาว่านายไม่ค่อยพอใจใครบางคนแถมยังเสียงานไปอีก แล้วนายยังไม่รับโทรศัพท์ตอนที่ชั้นโทรมา...


 “ไม่มีอะไรหรอก ชั้นแค่นอนหลับพักผ่อนอยู่ ยามันทำให้หนังตาชั้นมันหนักจนเปิดไม่ขึ้นเลยน่ะ” เจี้ยนหัวพูดขัดขึ้นมาก่อนที่จะขยับไปปิดประตู


หลูเยวี่ยถูจมูกของตัวเองเบาๆก่อนจะหันไปดูรอบๆและมุ่งหน้าลงบันไดไป เขาเดินไปหยุดที่รถของเจี้ยนหัวจึงเห็นโทรศัพท์วางอยู่ข้างใน หลูเยวี่ยรู้สึกโล่งใจจึงพูดกับตัวเองว่า "นี่สินะเป็นเหตุผลที่นายไม่ได้รับโทรศัพท์ชั้น”


หลูเยวี่ยมองไปที่โทรศัพท์มือถือของเขา ซึ่งนั่นคือประเด็นร้อนประจำวันนี้ โรงภาพยนตร์ฮวานหยู่ พบชายหนุ่มและหญิงสาว’ ในข่าวกล่าวถึงศพที่ถูกพบในซูเปอร์มาร์เก็ตที่ชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้าพร้อมกับกระดาษห่ออาหารและขวดเครื่องดื่มที่ว่างเปล่าวางกระจายอยู่ข้างร่างกาย ตามคำแถลงจากการรักษาความปลอดภัยที่ห้างสรรพสินค้า ร่างของคนทั้งคู่ถูกพบเวลาประมาณ 23.00 น. ของเมื่อวาน


"มันเริ่มขึ้นแล้วสินะ" หลูเยวี่ยพูดด้วยความขุ่นเคืองและกดปิดหน้าจอโทรศัพท์

* * * * * *

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์นะค้า
เรื่องนี้เราเห็นคนแนะนำไว้นานแล้วว่าสนุกแต่ยังไม่มีใครหยิบมาแปลเราเลยลองเอามาแปลดูค่ะ
เยิฟๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.051K ครั้ง

1,916 ความคิดเห็น

  1. #1892 mybookworm (@onlymybookworm) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 11:50

    น่ากลัววว แต่เราชอบ555

    #1892
    0
  2. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 13:46
    เจี้ยนหัวนี่พระเอกหรือนายเอกหรอคะ สงสัยจริงๆค่ะ เซนซิทีฟเรื่องโพมากๆ ไรท์ตอบเราหน่อยนะคะTT
    #1832
    0
  3. #1761 tunty0505 (@tunty0505) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 23:11
    วอทททท อย่างหลอน
    #1761
    0
  4. #1743 After_TeaTime (@Miko_Chan2002) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 03:16
    หลอนและน่ากลัวมากอ่ะ คือถ้าตอนนั้นนายเอก(หรือพระเอก)หลับไปเลยก็คงน่าจะมีจุดจบไม่ต่างจากสองคนนั้นอ่ะ บึ้ยยยย
    #1743
    0
  5. #1714 Pazei derlau (@tammyoyo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 05:23
    ทำไมเพื่อนดูเหมือนรู้อะไร
    #1714
    0
  6. #1563 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 03:28
    โหหหคือมีสติมากๆ /ขอบคุณนะคะ
    #1563
    0
  7. #1550 เมจิกโคโค (@09956324) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 11:35
    ต่างจากแนวสิ้นโลกที่เคยอ่านเลย แปลได้ดีครับ เป็นกำลังให้ครับ
    #1550
    0
  8. #1518 Baeky_CY (@Pitchayapak1302) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 00:28
    หืมมม หิวตายรึตายเพราะไรอ่า
    #1518
    0
  9. #1396 Tanz Giroro (@narakstory) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 03:07
    น่ากลัวมาก สรุปคู่รักนั่นตายหรอ??
    #1396
    0
  10. #1364 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 05:16
    แฟนตาซีมาก
    #1364
    0
  11. #1305 Desire2903 (@Desire2903) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 21:36
    ขอบคุณนะคะ
    #1305
    0
  12. #1292 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 12:49
    น่ากลัวมากๆ
    #1292
    0
  13. #1225 lightwars (@lightwars) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 22:06
    อ่านแล้วงงงงง
    #1225
    0
  14. #1204 ppvs_ (@ppvs_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 21:08

    เห้ยย น่ากลัว

    #1204
    0
  15. #1121 KanyarttaThir (@KanyarttaThir) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 11:45
    หลูเยวี่ยรู้อะไรมา พูดดด
    #1121
    0
  16. #1115 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 11:29
    เกิดอะไรขึ้นนนนนนน
    #1115
    0
  17. #1090 เมจิกโคโค (@09956324) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 10:42
    สนุกๆมีความลุ้น แต่งงนิดหน่อย อ่านไปเรื่อยๆคงจะเกทเอง
    #1090
    0
  18. #956 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 08:31

    คุณเพื่อนรักอะไรคือมันเริ่มขขึ้นแล้วค่ะ รู้ไหมสามวันกับเวลาที่หยุดนิ่งเกือบทำเอาเพื่อนนายเชียวนะ

    #956
    0
  19. #895 RaNBoWRabBit (@RaNBoWRabBit) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 21:31
    ทำไมอ่านแล้ว งง 5555555554444
    #895
    0
  20. #684 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 07:22
    คุณเพื่อนรู้เหรอ
    #684
    0
  21. #343 Kate มี่ (@katemiii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 17:28
    สนุกค่ะ อ่านเพลินเลย
    #343
    0
  22. วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 11:28
    เห้ยยย เนื้อเรื่องลุ้นเว่อ
    #262
    0
  23. #255 kaohom_d (@kaohomd) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 18:06
    ขอบคุณนะคะที่แปลให้ ดูแล้วน่าจะแปลยาก
    #255
    0
  24. #178 earnieieie (@Vachearn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 17:18
    เรื่องน่าตื่นเต้นมาก แปลได้ดีอ่านง่ายมากค่ะ
    #178
    0
  25. #171 just-monday (@just-monday) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 10:51
    เป็นพล็อตที่น่าสนใจมากกกกกกค่ะ
    #171
    0