(จบแล้ว) [fic naruto] ❀ fulfill our heart... (Tobirama x OC)

ตอนที่ 8 : เติมเต็มหัวใจของเรา ❀ ตอนที่ ๘ คำสัญญาระหว่างเราทั้งสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    15 มี.ค. 62




     หลังจากนั้นเธอก็เว้นช่วงการขึ้นไปหาสมุนไพร และเอาแต่เก็บตัวปรุงหยูกยาออกมามากมาย โดยผู้ที่เป็นหนูทดลองยา อ่ะ ไม่สิคนที่อยากลองยาของหล่อนก็คงไม่พ้นท่านชายทั้งสอง และมันทำให้หล่อนนั่งปรุงยาทั้งวี่ทั้งวัน โดยการใช้หมอกลั่นยาชนิดพิเศษที่หล่อนใช้คาถาอัญเชิญขึ้นมา แล้วใส่ส่วนผสมล้ำค่าลงไปจนกระทั่งได้ยาเม็ดดีๆออกมา

     นอกจากนี้ก็ยังคงเก็บคัดแยกสมุนไพรเอาไว้ในลงลิ้นชักตามหมวดหมู่ ยาผง ยาบด ยาลูกกล่อน และยาน้ำ หล่อนแยกเอาไว้อย่างดี และหมั่นสำรวจตรวจสอบทุกวัน ช่วงนี้ไม่ค่อยมีคนป่วย จะมีก็เพียงเหล่าสตรีผู้ตั้งครรภ์ของตระกูลเซ็นจูเท่านั้น ที่แวะเวียนมาให่หล่อนดูแลลูกๆในท้อง...

     เด็กน้อยตัวจิ๋วในท้องเล็กๆ ขนาดครรภ์ห้าเดือน...ทั้งสองเป็นเด็กแฝดและยากแก่การดูแล มีโอกาสสองในสิบส่วนที่จะไม่สามารถเติบโตได้ดี ไหนจะเรื่องสุขภาพของผู้คลอด สิ่งนี้ทำให้หล่อนนั่งคิดทั้งวัน แต่นั้นก็ไม่เท่ากับเรื่องของแต้มดอกไม้สวรรค์ ที่หล่อนไม่สามารถทะลวงไปยังขั้นสามได้เลย

     ตอนนี้ก็เช่นกัน หล่อนได้แต่ทำสมาธิค้างไว้ ไม่ว่าจะเก็บรวบรวมจักระมากเท่าใดก็ไม่สามารถทะลวงไปยังขั้นอื่นๆได้เลย ดังนั้นหล่อนจึงลืมตาขึ้นมา จ้องมองท้องฟ้าที่บัดนี้โปรยปรายไปด้วยหิมะ ที่นี่คือแม่น้ำสายนี้ซึ่งเป็นแม่น้ำหลักในการใช้งานของตระกูลเซ็นจู  

     "เจ้าดูเครียดๆนะ เรื่องอะไรกัน?" เสียงของท่านชายถามหล่อน และนั้นทำให้หล่อนสะดุ้งเฮือก! "แล้วทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่"

     ให้ตายสิ! ท่านชายรองมาตอนไหนกัน?

     "ก็แค่..." หล่อนกะจะตอบแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรมา ลองทำสมาธิดูอีกครั้งหลังจากคงมันเอาไว้นาน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผล ดังนั้นหล่อนจึงลุกขึ้นยืนและกล่าวตอบ "แค่ฝึกวิชาก็เท่านั้นเจ้าค่ะ" หล่อนตอบ 

     "...งั้นเหรอ" ท่านชายรองกล่าวแต่เพียงเท่านี่ 

     "เช่นนั้นท่านมีธุระอันใดกับข้าน้อยงั้นรึ" หล่อนถามและรวบผมด้วยเชือกเส้นเล็กๆอย่างลวกๆ ตามปกติ 

     "ท่านพี่ให้มาพาเจ้าไปรวมชมงานเทศกาลของหมู่บ้าน" ท่านชายรองกล่าว และนี่คงเป็นหมู่บ้านของธรรมดาที่หล่อนเคยเดินทางผ่านมา มันอยู่ไม่ไกลมากเท่าไหร่ หมู่บ้านธรรมดามักมีงานเทศกาลและสิ่งทั่วๆไปสำหรับมนุษย์ธรรมดา มีตลาด และการค้าขายอาวุธให้เหล่าตระกูลนินจา ยา สมุนไพรต่างๆ เครื่องนุงห่ม...

     "งั้นก็ไปกันเถอะเจ้าค่ะ" หล่อนกล่าว

     "อ่า..."

     จนกระทั่งเดินทางมาถึงงานเทศกาล หมู่บ้านนี้ไม่ใช่หมู่บ้านที่ใหญ่โตมากแต่ก็ไม่ได้เล็ก ตามบ้านเรือนของพวกเขานั้นแขวนโคมไฟหลากสี กระดาษรูปร่างต่างๆ และมีการตั้งแผงร้านค้า สิ่งที่หล่อนสงสัยก็คือ ท่านฮาชิรามะนั้นอยู่ที่ใดกัน?

     หล่อนกวาดสายตาไปทั่ว นอกจากมองหาท่านฮาชิรามะแล้ว หล่อนนะมองหาร้านผ้าด้วย หล่อนจะซื้อมาตัดชุดเสียหน่อย

     "ท่านโทบิรามะเจ้าคะ นั่นใช่..." หล่อนกล่าวและชี้ไปที่ร้านเหล้า ซึ่งเต็มไปด้วยเสียงเฮฮา ที่ร้านแห่งนั้นมีบุคคลที่ดูคล้ายจะเหมือนท่านฮาชิรามะไม่ผิดเพี้ยน 

     "..." ท่านชายโทบิรามะไม่ได้กล่าวอะไร มีเพียงสีหน้าที่ดำมืดไปเลยทีเดียว แน่นอนว่านั้นคงเป็นท่านชายฮาชิรามะอย่างไม่ต้องสงสัยใดๆทั้งสิ้น เขานั้นกำลังดื่มสาเกและทอยเต๋าพนันกัน...มันเป็นเรื่องปกติทั่วๆไปละนะ สำหรับบุรุษแล้ว

     "ท่านชาย ข้าน้อยขอตัวไปดูผ้าที่ร้านสักครู่นะเจ้าคะ" หล่อนกล่าว 

     "ระวังตัวด้วยละ เจอกันที่นี่...เดี๋ยว!" ท่านชายกล่าวเรียกหล่อน เขาล้วงหยิบถุงบางอย่างในเสื้อกิโมโนส่งมาให้หล่อน มันคงจะเป็นถุงเงินกระมั้ง "เจ้าเอาไปใช้เถอะ อะไรมีประโยชน์เจ้าก็ซื้อมา" เขากล่าวแล้วเดินจากไปด้วย สายตาจ้องมองไปยังท่านชายฮาชิรามะในร้านเหล้า!

     "ขอบคุณเจ้าค่ะ!" หล่อนกล่าวและโค้งตัวแม้ท่านชายจะไม่ได้หันมามอง

     นั้นทำให้หล่อนรีบเดิน ไปยังร้านผ้าที่ต้นมองหาเอาไว้ ภายในร้านจะมีพนักงานที่คอยแนะนำสินค้าต่างๆ ซึ่งหล่อนก็รับฟัง แต่ส่วนใหญ่หล่อนจะเลือกแบบเนื้อผ้าที่ทางร้านแขวนโชว์ไว้บนราวเป็นชั้นๆ หลายๆ แบบ ซึ่งหล่อนกำลังมองหาผ้าสีทึบๆ รึไม่ก็ผ้าสีสว่างเนื้อดีๆ 

     "ท่านหมอหญิง!" 

     หล่อนหันไปตามเสียงเรียก และหล่อนก็ได้พบกับอิซึนะ คุณชายที่หล่อนพบระหว่างขึ้นเขาไปหาสมุนไพร วันนี้เขาแต่งกายเรียบๆ สบายๆ ไม่ได้เหมือนคราวที่แล้วซึ่งมาในชุดออกรบของนินจา สีหน้าดูแจ่มใส ข้างกายของเขาปรากฎร่างของชายผู้หนึ่งซึ่งดูมีอายุมากกว่า 

     "สวัสดีเจ้าค่ะ" หล่อนกล่าวทักทายอิซึนะ  "เป็นอย่างไรบ้าง ได้ผลหรือไม่?" หล่อนกล่าวถาม แน่นอนว่าหล่อนนะห่วงสุดๆเลยว่า ท่านชายผู้นี้นะจะจำวิธีรักษาของหล่อนแล้วนำไปใช้ได้ถูกต้องหรือไม่ 

     "มันเยี่ยมยอดมาก นี่พี่ชายของข้าเอง ตอนนี้เขากลับมาแข็งแรงสุดๆไปเลย" อิซึนะกล่าว ดังนั้นหล่อนจึงค่อมตัวอย่างยินดี ใบหน้างงามเผยรอยยิ้มด้วยความโล่งอก "คนที่บ้านของข้านั้นก็หายหมดทุกคนแล้ว" เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม

     "ขอบคุณท่านหมอมาก ข้ามาดาระติดหนี้ท่านแล้ว" เขากล่าวบอกชื่อของเขาและจ้องมาที่หล่อน 

     "มิได้ๆ หมอย่อมไม่เลือกรักษา ในฐานะหมอแล้วข้าย่อมต้องช่วยเหลือ ย่อมต้องไม่ปิดบังวิชาเพื่อผลประโยชน์ใดใด เห็นพวกท่านสบายดี ข้ารู้สึกดียิ่งนัก" หล่อนกล่าว "มาเที่ยวงานเทศกาลเช่นกันรึ" หล่อนหาเรื่องคุยกับคนไข้ 

     "อ่า ท่านหมอละ ท่านมากับใครรึ" อิซึนะถาม 

     "อ่า...ข้ามากับท่านชายรองนะ" หล่อนกล่าวไม่อยากพูดชื่อท่านโทบิรามะให้อีกฝ่ายกลัว พอพูดว่าท่านชายรองเท่านั้นละ ทั้งสองก็พยักหน้าอย่างเข้าใจทันที 

     "เช่นนั้นพวกข้าขอตัวไปชมงานเทศกาลต่อก็แล้วกันนะ หากท่านหมอมีเรื่องอันใดให้ช่วยก็บอกพวกเราได้" อิซึนะกล่าวและโบกมือลาหล่อนพร้อมกับพี่ชายของเขา มาดาระ... จังหวะที่พวกเขาหันหลังเท่านั้น หล่อนก็ค้นพบอะไรบางอย่างทันที สัญลักษณ์บนหลังเสื้อกิโมโนสีทึบ

     รูปพัดสีขาวแดง...

     อุจิวะ...???  

     ให้ตายสิ เรื่องนี้บอกท่านชายไม่ได้เด็ดขาด มีหวังท่านชายรองโกรธเคืองหล่อนแน่ แต่...ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นศัตรูกัน มีความเคียดแค้นต่อกัน แต่เมื่อมองจากหล่อนซึ่งเป็นคนทั่วๆไปแล้ว พวกเขาต่างมีพื้นฐานของความดีตั้งมั่นอยู่ในหัวใจ

     หล่อนได้แต่เก็บเงียบถึงความลับของคนไข้รายนี้...

     มาดาระ อุจิวะ และอิซึนะ อุจิวะ

     หล่อนคิดก่อนจะหลับตาลงแล้วหันไปเลือกผ้ามาสองสามพับ หล่อนเลือกผ้าลายเรียบๆ สีทึบๆ มาสามพับ และผ้าสีพื้นมาสองพับเท่านั้น แลพอบอกว่าไปว่าหล่อยอยู่ที่ไหน เท่านั้นละทางร้านก็จัดส่งของมาให้ด้วยตนเองเลย ซึ่ง...อ่า...ตระกูลเซ็นจูนั้นยิ่งใหญ่ๆจริงๆ ทำให้คนทั่วๆไปเกรงใจได้เพียงแค่เอ่ยคำว่าเซ็นจูเท่านั้น หลังจากนั้นหล่อนก็มารออยู่ที่เดิม

     แน่นอนว่าเธอนั้นเห็นคุณชายรองกำลังลากท่านชายใหญ่ออกมาจากร้าน...เขาคงเมานิดหน่อย...แต่ยังมีสีหน้าแช่มชื่นตลอดเวลา ร่างกายร้อนด้วยฤทธิ์ของสุรา แต่ด้วยร่างกายและวิชานินจาที่ฝึกฝนเขายังคงครองสติเอาไว้ได้

     "ท่านโทบิรามะ" หล่อนกล่าวเรียก "ท่านชายใหญ่..." 

     ท่านโทบิรามะเหมือนจะเหนื่อยใจ..

     "เอาน่าๆ พวกเจ้าสองไปเดินเล่น หาอะไรทำให้สำราญใจเถอะ ข้าจะหาที่นั่งพักให้หายมึนเสียหน่อย" ท่านชายใหญ่กล่าวน้ำเสียงปกติ "วันนี้ทุกๆคนก็ออกมาหาอะไรทำ อย่าห่วงข้าเลย" 

     "เฮ้อ..." โทบิรามะถอนหายใจ "ตามใจท่านก็แล้วกัน" เขากล่าวเสียงเหนื่อยหน่าย "ไปกันเถอะ ฮิสึงิ" เขากล่าวเรียกหล่อนซึ่งยืนอยู่ข้างๆให้เดินตาม อันที่จริงเขาจะปล่อยให้หล่อนเดินเที่ยวคนเดียวก็ได้แต่

     เขาไม่ไว้ใจนะสิ! คิดว่าเขาไม่รู้รึไงว่าหล่อนนะไปรักษาใครมาโดยไม่ตั้งใจมา กระทั่งพบใครมา และเขาจะไม่มีวันให้หล่อนไปทำเช่นนั้นอีกเด็ดขาด...พวกอุจิวะนะไว้ใจไม่ได้ หากพวกมันคิดกำจัดหล่อน คิดทำอันตรายหล่อนขึ้นมาจะทำไงกัน?

     "ต่อไปอย่าได้ไปยุ่งวุ่นวายกับสองคนนั้นเด็ดขาดอีกนะ...ฮิสึงิ" โทบิรามะกล่าวขึ้นมาลอยๆ แต่นี้กลับทำให้หล่อนสะดุ้งอย่างตกใจ

     "ท่านรู้?..." หล่อนถามน้ำเสียงกล้าๆกลัว

     เขารู้ตอนไหนกัน? 

     "ข้ารู้ตั้งแต่ที่มีข่าวทางตระกูลอุจิวะออกมา ว่าพวกนั้นหายจากโรคระบาดแล้ว..." เขากล่าว แน่นอนว่าหล่อนก็คงพอรู้แล้วว่า บุคคลที่หล่อนได้ช่วยชีวิตมาโดยบังเอิญนะมาจากตระกูลใดกัน เพราะว่าเขาสัมผัสได้ถึงพลังจักระมหาศาลของคนที่เคยต่อสู้ด้วยกันบ่อยครั้ง ที่ร้านผ้านั้น...ต้องเป็นอิซึนะกับมาดาระไม่ผิดแน่ 

     "ข้าทำไม่ได้หรอก...ข้าไม่สามารถปฎิเสธคำขอของใครได้ ข้าเป็นหมอ...ท่านก็รู้" หล่อนกล่าวน้ำเสียงอ่อนลง เขารู้ว่าหล่อนนั้นใจกว้าง และรักผู้อื่น เหนือสิ่งอื่นใดหล่อนหาได้มีความแค้นเช่นเดียวกับพวกเราเซ็นจูที่มีต่ออุจิวะ แต่หล่อนก็หาเข้าใจถึงสถานะของตนไม่ ว่าได้กลายเป็นคนของตระกูลเซ็นจูไปมากกว่าครึ่งแล้ว... 

     "การที่เจ้าอาศัยอยู่กับเรา เจ้าได้ถือว่าเป็นคนของเรา เป็นลูกบ้านของเรา...ห้ามเจ้าประมาทเด็ดขาด ไม่มีใครที่ไว้ใจได้นอกจากคนของเรา" เขาเอ่ยบอกหล่อนออกไปตรงๆ "แยกมิตรศัตรูให้ออกเถอะ" 

     "มิตร? ศัตรู?" หล่อนเงียบไปชั่วครู่และไม่ได้กล่าวอะไรออกมา

     จิตใจที่ใสซื่อบริสุทธิ์ของหล่อนนั้น นำมาซึ่งอันตราย หากจิตใจนั้นของหล่อนต้องโดนทำร้ายโดยผู้อื่นแล้วละก็คงเป็นเรื่องไม่ดี ในช่วงที่เต็มไปด้วยสงครามและการต่อสู้นี้ หายากที่จะมีใครเหมือนเฉกเช่นหล่อนไม่ สตรีผู้มีจิตใจเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ความกล้าหาญที่จะยืดหยัดต่อสู้ในอุดมการณ์ของตน กับการเป็นหมอเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นอย่างสุดกำลัง...

     มันช่างหาได้ยาก และหากว่ามันถูกทำลายลงไม่ว่าใครก็ตาม เขาจะโกรธเคืองมันไปชั่วชีวิตแน่นอน เขาไม่ต้องการให้สิ่งเหล่านี้หายไป แม้ว่าอุดมการณ์บางอย่างของหล่อนจะต้องถูกแก้ก็ตามที...เขายอมรับว่าในใจลึกๆชื่นชมหล่อนมากแค่ไหน เพราะหล่อนทำให้ตระกูลของเราล้มตายน้อยลง

     กับภาพที่เห็นหล่อนนั้งรักษา ดูแลคนไขทั้งวี้ทั้งวันนั้น ใครเล่าที่เห็นแล้วจะไม่ยอมรับกัน... 

     "เจ้าไม่จำเป็นต้องช่วยเหลือคนทุกคนหรอกนะ...กับคนบางคนซึ่งไม่สมควรแล้ว อย่าได้เปลืองแรงไปเลย"

     "แต่พวกเราก็ต่างเป็นคนเหมือนๆกัน เหตุใดข้าจึงต้องแบ่งแยกด้วย" 

     "...ข้าเป็นห่วงเจ้า เลิกเถียงข้าเสียที" เขากล่าวบอกหล่อนด้วยความรำคาญ "ข้าเข้าใจถึงเจตนาดีๆของเจ้า ข้าย่อมสนับสนุนมันอย่างเต็มที่ แต่กับคนที่ข้าไม่ไว้ใจ อย่าได้ยุ่งเกี่ยวเลย..."

     !

     และนั้นทำให้หล่อนจับมือของเขาขึ้นมา ใบหน้างามเต็มไปด้วยความแน่วแน่ ดวงตานั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นไม่เหมือนใคร

     "ข้าไม่ตายท่านก็รู้...หากเป็นอย่างที่ท่านกังวล มันอาจจะเจ็บปวดบ้าง เจ็บใจบ้าง แม้ว่าข้าจะโดนทำร้าย ข้าจะไม่ยอมเปลี่ยนความตั้งใจของข้าเด็ดขาด" หล่อนกล่าวและยิ้มบางๆ "ขอบคุณที่เป็นห่วงข้านะเจ้าคะ...ความรู้สึกของท่านช่วยข้าได้มากมาย"  หล่อนปล่อยมือของเขาลง คำพูดของหล่อนทำให้เขารู้สึกดีแปลกๆ แต่ว่า...

     ควับ!

     เขาคว้ามือของหล่อนขึ้นมา...

     "ฟังกันบ้างสิ!" เขาได้แต่บ่น 

     "จ้าๆ ข้าน้อยฟังอยู่เจ้าค่ะ" หล่อนกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ข้าเข้าใจที่ท่านพูดนะเจ้าคะ...ข้ายังคงเชื่อใจพวกเขา ข้ามักเชื่อใจทุกๆคน ข้าแค่ไม่อยากจะกลับเป็นเหมือนก่อน....ไม่อยากที่จะหวาดระแวง ไม่อยากที่จะต้องกังวล และพะวงตลอดเวลา" 

     "สัญญากับข้ามาก่อนสิ..."

     "ข้าสัญญา ข้าจะไม่ทำให้ท่านกังวล...หากข้าทำไม่ได้แล้ว ข้ายอมฟังท่านทุกๆอย่าง ทำตามคำสั่งของท่านเลย" หล่อนกล่าวให้สัญญา ด้วยสีหน้าที่ไร้ความกังวล นัยน์ตากระจ่างใสฉ่ายไปด้วยความอ่อนโยนดังที่เคยทำ 

     "หากมันเกิดขึ้น ข้าจะมาทวงคำสัญญานี้" เขากล่าวสีหน้าดูดีขึ้นมาทันที

     หวังว่าจะไม่มีวันที่เขาจะต้องมาทวงคำสัญญานี่...ขออย่าให้หล่อนได้รับอันตรายเลย เขาคิดก่อนจะหลับตาลง ขอให้สิ่งที่ภาวนาในใจเป็นจริง






จบตอน






1 คอมเม้นท์ = 100 กำลังใจ รักกันชอบกันช่วยให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

329 ความคิดเห็น

  1. #312 แอ๋วซ่าส์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 12:43

    เขินมาก จิกหมอนเลย

    #312
    0
  2. #220 vivnalove123 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 22:26
    ท่านชายรองดูมุ้งมิ้งจังเนอะ
    #220
    0
  3. #47 SleptWalker (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 00:10
    วรั้ยย เขินสุดไรสุด อยากเป็นฮิสึงิขึ้นมาเลย
    #47
    0
  4. #46 JustAEcho (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 21:58
    น่ารักกก
    #46
    0
  5. #45 Nic_Saki (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 21:44
    มันจะเกิดศึกชิงนาง เอ้ยย ศึกชิงหมอมั้ยเนี้ย //ปาดเหงื่อครั้งยิ่งใหญ่
    #45
    0
  6. #44 ฮิเมะ กามิ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 18:38
    ถ้าเป็นลอตเตอร์รี่นี่เค้าถูกไปแล้วนะ...สลิกเดานี่แม่นจริมๆ...ไม่คิดว่ามาดาระจะเป็นพี่ชาย-*- OMG!!มากมายค่ะ  คือแบบเงิบรับประทานเลยค่ะ
    #44
    0
  7. #43 Gee - chan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 18:31
    อึ่ยยยยจะจับมือกันทั้งงานหรือปล่าวน้าาาาา ฟินเจ้าค่าท่านชายรอง~
    #43
    0
  8. #42 pangz' (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 17:05
    เขินเว้ยยย ตอนนี้เขินมาก โอยย ไม่ไหวแล้ว ทำร้ายกันเหลทอเกิน -/////-
    #42
    0
  9. #41 Kmpainting (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 16:51
    อยากเห็นมากเลยเจ้าค่ะ ว่าจะทวงสัญญายังไงน้าาาา
    #41
    0