(จบแล้ว) [fic naruto] ❀ fulfill our heart... (Tobirama x OC)

ตอนที่ 6 : เติมเต็มหัวใจของเรา ❀ ตอนที่ ๖ หัวใจที่ปรารถนาดีและหวังดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    15 มี.ค. 62



     ณ แคว้นไฟแห่งนี้ เต็มไปด้วนตระกูลใหญ่ของเหล่านินจามากมาย บ่อยครั้งที่พวกเขาถูกว่าจ้างให้ไปทำภารกิจต่างๆ เช่นเดียวกับตระกูลดังอย่างตระกูลเซ็นจู เมื่อพวกเขาถูกว่าจ้างให้ไปสู้รบกับใคร อีกฝ่ายก็มักจะจ้างตระกูลอูจิวะ ตระกูลคู่แค้นมาสู้ด้วยเสมอ ผลของการต่อสู้เท่ากับการสูญเสีย ไม่มีฝ่ายใดแพ้ ไม่มีฝ่ายใดชนะ 

     คนที่ตายไปในสงครามหล่อนก็ไม่อาจฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ มีเพียงผู้ที่มีลมหายใจและหัวใจที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่หล่อนจะยื้อยุดดึงชีวิตนั้นกลับมาได้ บ่อยครั้งที่ห้องของผู้ป่วยเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด เสียงร้องทรมานด้วยความเจ็บปวด หลายต่อหลายครั้งที่หล่อนต้องทุ่มเทความสามารถทั้งหมดเพื่อรักษาคนไข้

     และนี่คือช่วงเวลาที่สงบสุขในรอบต่อเดือน มีผู้ป่วยหลายคนอาการดีขึ้น และกลับไปยังบ้านหลักบ้านรองของตนได้ และเป็นช่วงเวลาที่มีสตรีภายในตระกูลเซ็นจูตั้งครรภ์ ไม่เกินปีหน้าคงได้มีเด็กน้อยหลายๆคนวิ่งเล่น คลานไต่ไปมา อีกทั้งช่วงสามวันที่ผ่านมีเด็กน้อยน่ารักน่าชังสองสามคนลืมตามาดูโลกใบนี้แล้ว...

     หล่อนคิด ได้แต่หวังว่าสงครามจะยุติลงด้วยดี...จากประสบการณ์ห้าปีที่ผ่านมา มีเด็กชายเด็กหญิงจำนวนไม่น้อยต้องจบชีวิตลงจากผลของไฟแห่งความเคียดแค้น จากน้ำมือของพวกผู้ใหญ่...

     "ท่านหมอเจ้าคะ ท่านทายได้หรือไหมว่าลูกข้าเป็นหญิงหรือชาย" เสียงแสนร่าเริงของหญิงสาวผู้เป็นคนในตระกูลเซ็นจูเอ่ย จากรูปลักษณ์แล้ว สตรีนางนี้คงผ่านการแต่งงานตั้งแต่เล็กๆ สิบสี่สิบห้ากระมั้ง... แน่นอนว่าช่วงสงคราม สตรีนั้นถูกตระกูลผลักดันให้แต่งงานโดยไว

     จากคำถามของสตรีตรงหน้าแล้ว...หล่อนจึงยิ้ม...ครรภ์ของสตรีตรงหน้าเพิ่งได้สามเดือนกว่าๆ หล่อนนะไม่สามารถล่วงรู้ได้หรอก การพึงละการใช้วิชาจากสตรีมีครรภ์นั้นเป็นสิ่งที่แพทย์ควรหลีกเลี่ยง แต่ไอความเชื่อเรื่องการทำนายดวง หล่อนก็พอมีสัมผัสพิเศษมาบ้าง แค่เล็กๆน้อยๆละนะ! 

     ดังนั้นหล่อนจึงลูบที่หน้าท้องของสตรีผู้นี้วนไปมาสักพัก เมื่อได้ยินเสียงของเด็กชายดังเข้ามาในโสตประสาท ก็พอเดาได้เลยว่านี้คงจะเป็นเด็กชาย

     "ข้าทายไม่แม่นหรอกเจ้าค่ะ...น่าจะเป็นเด็กผู้ชาย" หล่อนกล่าวและยิ้ม สตรีท่านนี้ดูดีใจมากเมื่อได้ยินคำว่าลูกชาย หลังจากนั้นสตรีนางนี้ก็ขอตัวกลับไปเรือนในส่วนของตน

     ใครๆก็ชอบพอบุตรชาย เมื่อพวกเขาโตพอที่จะถือดาบ พวกเขาก็จะกลายมาเป็นกำลังหลักในการรบ และเป็นที่พึ่งพิงแก่มารดาของตนอีกด้วย หล่อนหลับตาลงและเริ่มทำสมาธิอีกครั้ง เวลาผ่านไปชั่วขณะประตูไม้ด้านหน้าหล่อนก็เลื่อนเปิดจนได้ยินเสียง มันคือฝีเท่าของคนสองคน

     "เจ้านี่สุดยอดไปเลยนะ ฮิสึงิ เจ้าท้ายเพศของเด็กๆแม่นจริงๆ!" ฮาชิรามะเอ่ย

     สำหรับเธอแล้วนี่คงเป็นเรื่องที่ดังในหมู่ของอิสตรีมากเลยสินะ...

     หล่อนลืมตาขึ้น เห็นท่านฮาชิรามะยิ้ม และใบหน้าเย็นชาเคร่งขรึมของท่านโทบิรามะ ทั้งสองนั่งลงตรงหน้าของหล่อน เห็นทีว่าวันนี้พวกเขาคงไม่ได้มีภารกิจอะไร การแต่งกายจึงดูสบายๆ ด้วยกิโมโนเนื้อดีลายเรียบๆ นั้น เมื่อพวกเขาเข้ามาในห้องนี้ ไม่นานก็มีน้ำชาและขนมตามมา โดยปกติแล้วพวกเขาทั้งสองไม่ได้มาพบปะพูดคุยกับหล่อนบ่อยนัก นานๆครั้ง และเป็นช่วงเวลาสั้นๆ

     "คนเขาลือว่าเจ้ามีวิชาทำนายดวงชะตากันให้ทั่ว ไร้สาระจริงๆ" โทบิรามะบ่น พักหลังๆเขาได้ยินคนภายในตระกูลคุยกันให้แซ่ดจนน่ารำคาญ 

     "เจ้านะก็ผ่อนคลายลงหน่อยก็ได้ อย่าไปคิดมากเลยน่า" ฮาชิรามะเอ่ยกับผู้เป็นน้อง

     "ข้าน้อยไม่ได้เรียนมานะเจ้าคะ มันเป็นความสามารถเล็กๆ น้อยๆ ของคนในตระกูล" หญิงสาวเอ่ยและนึกขำ หล่อนไม่ใช้แม่หมอเสียหน่อย วิชาดูดวงหรือทำนายอะไร หล่อนไม่รู้หรอก แค่สามารถทายอะไรได้เล็กๆน้อยๆก็เท่านั้น

     "งั้นเจ้า ลองดูให้ข้าบ้างได้หรือไม่ ว่าทีภรรยาของข้าจะเป็นคนเช่นไร" ฮาชิรามะหัวเราะๆ เขาอยากลองดูเล่นๆบ้าง ให้หัวใจตื่นเต้น 

     "ข้าน้อยไม่ใช้หมอดูนะเจ้าค่ะ มันก็แค่หลักการเล็กๆน้อยๆเท่านั้น" หญิงสาวหัวเราะๆ เบา

     "แต่ว่านะ วันนี้ข้ามีเรื่องที่ต้องบากหน้ามาขอร้องเจ้า ได้โปรดรับฟังด้วย" ท่านชายใหญ่ฮาชิรามะกล่าว ดังนั้นหล่อนจึงฟังด้วยความตั้งใจตามมารยาท วันนี้คงไม่ใช้เรื่องคุยเล่น

     "เรื่องอันใดเจ้าค่ะ" หญิงสาวเอ่ยถามแลเอียงศีรษะหน่อยๆ 

     "บุรุษในตระกูลหลายคนของข้า เกิดความชอบพอในตัวเจ้า พวกเขาได้ร้องขอให้ท่านพ่อของเราเป็นฝ่ายมาสู่ขอเจ้า ท่านพ่อจึงให้ข้ามาถามเจ้าก่อนว่าเจ้ามีคนรัก หรือมีคนที่ชอบพอแล้วหรือยัง หากไม่มีท่านจะมาสู่ขอเจ้าให้กับคนในตระกูลของเรา" ฮาชิรามะกล่าวน้ำเสียงเครียดๆ

     "เจ้ายังสาวซ้ำยังไร้ตระกูลพึ่งพิง มันเป็นเรื่องที่ดีหากเจ้าจะมีใครสักคนที่สนับสนุนเจ้าได้...และด้วยวัยของเจ้าแล้ว ก็ควรจะแต่งงานมีครอบครัว หากช้าเกินไปก็อาจจะไม่ได้ตบแต่งกับใคร" โทบิรามะกล่าว เขาไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใด ท่านพ่อจึงต้องการให้หล่อนแต่งเข้ามาเพื่อสนับสนุนคนในตระกูล หรือเพราะพลังและความสามารถกัน? 

     แน่นอนว่าเขาและท่านพี่เองไม่อยากให้หล่อนตบแต่งกับใครในตระกูลของเราหรอกนะ ไม่มีใครรู้ว่าหล่อนเป็นอมตะ และแน่นอนว่ามันๆไม่ดีเลย ถ้าเกิดสามีของหล่อนตายในสงคราม...

     "แน่นอนว่าหากเจ้าปฎิเสธพวกเราก็จะช่วยเต็มที่!" ฮาชิรามะกล่าว ทั้งๆ ที่รู้อยู่ว่าสตรีไร้ครอบครัวและวงศ์ตระกูล ส่วนมากหากมีประโยชน์ก็มักจะถูกจับแต่งงานโดยการบังคับ ถึงกระทั่งข่มขู่และใช้ความรุนแรงก็มีให้เห็นอยู่มาก

     "ก็จริงที่ข้าติดหนี้พวกท่าน แต่คงไม่ตลอดไป..." หล่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบง่าย สายตาทอดมองลงเบื้องล่าง "ก็จริงที่ข้าอายุถึงวัยออกเรือน เพียงแต่ว่าข้านั้นไม่ใช้ตัวเลือกของใคร...บุรุษที่ข้าจะแต่งด้วยนั้น ต้องเป็นผู้ที่ยกดวงจันทร์ทั้งดวง กระทั่งสอยดวงดาวนับร้อยมาให้ข้าได้ หาไม่ ก็ต้องเป็นบุรุษที่สามารถเป็นที่พึ่งพิงให้ข้าได้ชั่วนิรันดร์...ท่านก็รู้ว่าตัวตนจริงของข้าเป็นเช่นไร" หล่อนกล่าวด้วยความสงบนิ่ง

     ใช่...ในตระกูลของเราไม่มีใครสามารถอยู่กับหล่อนไปชั่วนิรันดร์ ไม่มีใครที่จะแข็งแกร่งสามารถปกป้องหล่อนได้ ไม่มีพลังใดที่จะยกดวงจันทร์สอยดวงดาวมาให้หล่อน ก็มีเพียงแต่เทพเจ้าละมั้งที่หล่อนจะแต่งด้วย โทบิรามะคิดภายในใจ

     "เจ้าปฎิเสธสินะ" ฮาชิรามะกล่าวถาม

     "ข้าไม่ได้ปฎิเสธหรอกเจ้าค่ะ" หญิงสาวคิด "ข้านะเป็นสาวไปตลอดกาล ข้ารอได้...สิบปีมันก็เป็นเพียงเวลาสั้นๆ ให้รอรักแท้นับหมื่นปีข้าจะรอ ท่านก็รู้ นี้เป็นที่สุดท้ายแล้ว...เมื่อได้หลุดพ้นจากผลของวิชา ข้าก็พร้อมจะตายไปกับคนที่ข้ารัก" หล่อนกล่าวและยิ้ม "...หากอยากผูกข้าไว้กับที่นี้ ข้าจะอยู่ โปรดอย่าบังคับข้าเลย"

     พวกเราเข้าใจความหมายของหล่อนดี...หล่อนต้องการแต่งกับคนที่แข็งแกร่ง คนที่หลุดพ้นจากสภาพวะมนุษย์ และอยู่ข้างๆหล่อนได้

     "เจ้าจะอยู่ต่อรึ?" โทบิรามะกล่าว หล่อนเคยเกริ่นๆไว้ว่าเมื่อขึ้นปีใหม่หล่อนจะออกเดินทางไปทำธุระเสียสักอย่าง หากมีโอกาสจะกลับมาช่วยงานเรื่องแพทย์ต่อ

     "ข้าอยากหลุดพ้นจากผลของวิชาต้องห้าม...และผลของวิชากำลังเริ่มคลาย ข้าเชื่อว่าข้านั้นจะต้องตกในห่วงรักของใครสักคน ไม่ว่าจะเพื่อน มิตรสหาย คนรัก รักเช่นพี่น้อง...ท่านคงเข้าใจดี" หล่อนกล่าวต่อด้วยรอยยิ้มที่สดใส ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเลยที่หล่อนต้องกังวล 

     "พวกเราเข้าใจแล้ว" ฮาชิรามะกล่าวและลุกขึ้น เช่นเดียวกันกับโทบิรามะที่ลุกและเดินออกไปจากห้องนี้เช่นกัน ฮิสึงิทำเพียงหลับตาและทำสมาธิอีกครั้ง หวังว่าพวกเขาจะสื่อสารกันกับท่านบุซึมะได้ดี หาไม่แล้วหล่อนคงซวยไปร้อยปี!


     โถ่งห้องหลัก ของตระกูลเซ็นจู 

     "หล่อนไม่มีคนรักอย่างนั้นรึ?" เสียงผู้นำตระกูลเซ็นจู บุซึมะเอ่ย ท่างทางดุดันของเขาเสริมให้ดูน่าเกรงขามยิ่ง "เช่นนั้นข้าจะให้หล่อนแต่งกับใครสักคนภายในตระกูล"

     "แต่ท่านพ่อ ฮิสิงิกล่าวว่าหล่อนจะแต่งกับคนที่สามารถยกดวงจันทร์ทั้งดวง หรือสอยดวงดาวนับร้อยมาให้ตนได้เท่านั้น นอกเหรือจากนั้นหล่อนจะไม่แต่งกับใคร" ฮาชิรามะกล่าว

     ตึก!

     บุซึมะตบพื้นดังลั่นด้วยความโกรธ

     "เป็นสตรีไร้ที่พึ่งพิง แต่กลับกล้าตอร่องถึงเพียงนี้เชียว? มันจะไม่มากเกินไปรึ" 

     "ใจเย็นก่อนท่านพ่อ หล่อนเป็นคุณหนูตระกูลเก่าแก่ ซ้ำมีวิชาคาถาชั้นสูงมากมาย ไม่แปลกที่จะคิดเช่นนั้นหรอกขอรับ ฝีมือการต่อสู้ก็หาจับตัวได้ยาก อย่าใช้วิธีนั้นเลยขอรับ คนจะครหาเราได้" โทบิรามะกล่าวด้วยเหตุผล และนั้นทำให้นายท่านใหญ่บุซึมะลดอารมณ์โกรธลง 

     "หล่อนต้องการแต่งงานกับคนในตระกูลหลักสินะ..." บุซึมะเอ่ย 

     แน่นอนว่าสายเลือดหลักที่แข็งแกร่งในตระกูลก็มีเพียงฮาชิรามะ และโทบิรามะซึ่งเป็นบุตรชายของเขา แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ให้ฮาชิรามะแต่งกับหล่อนแน่ หากเป็นโทบิรามะก็ย่อมได้ จะมีใครที่แข็งแกร่งไปกว่าทั้งสองกัน? หากต้องการผู้ที่แข็งแกร่งเขาจะผลักดันให้เสีย!

     เพื่อตระกูลเซ็นจูแล้ว เขาจะทำทุกอย่างให้มั่นคง!



     "โทบิรามะ...ภายในสิ้นนี้ปีเจ้าจะใช้วิธีการอันใดก็ได้ ให้หล่อนยอมแต่งกับเจ้า! หากทำไม่ได้ข้าจะใช้วิธีนั้น"  และวิธีที่ว่านั้นคือการบังคับขืนใจหล่อนด้วยกำลังแน่นอน... นี่มันเป็นเรื่องที่แย่และแย่ที่สุด

     !!

     โทบิรามะบังเกิดสีหน้าตื่นตกใจ และเพิ่งจะนึกได้ว่า ท่านพ่อของตนนั้นไม่รู้เรื่องที่หล่อนเป็นอมตะ และนี่กำลังจะกลายเป็นการเข้าใจผิดไป ผิดไปเป็นอย่างมาก

     "ท่านพ่อ!" ฮาชิรามะกล่าวน้ำเสียงแข็งขืน 

     "เจ้าอย่ายุ่ง" บุซึมะกล่าวขึ้นเสียงไปทางฮาชิรามะ

     "...หล่อนจงใจอยู่ช่วยเหลือเรามิใช้ว่าหล่อนต้องการพึ่งพิงเรารึไง พวกจ้าอย่าคิดมากเลย ทำตามที่พ่อบอกเสีย" บุซึมะกล่าว เขานั้นไม่ได้รับรู้เรื่องราวของหล่อน จึงไม่เข้าใจจุดประสงค์ที่หล่อนกล่าวเลย ให้ตายสิ...โทบิรามะคิดอย่างวุ่นวาาย...

     ละนี่เริ่มจะกลายเป็นเรื่องที่ผิดเพี้ยนขึ้นมาเสียแล้ว!






จบตอน




1 คอมเม้นท์ = 100 กำลังใจ รักกันชอบกันช่วยให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

329 ความคิดเห็น

  1. #311 แอ๋วซ่าส์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 12:05

    ท่านชายรองเสร็จแน่5555

    #311
    0
  2. #306 fatin-creammy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 22:06

    รักแท้ย่อมแลกมาด้วยอุปสรรคอันใหญ่หลวง

    #306
    0
  3. #31 Gee - chan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 22:09
    ลุยไปเลยค่ะท่านชายรอง้ดี๋ยวนางเอกเราก็รู้ตัวเองละเนอะ!
    #31
    0
  4. #30 Kmpainting (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 21:14
    อ้าว สมใจไหมล่ะค่ะท่านชายรอง โดนจับคู่กันให้ไปจีบสาวน้อยตัวเล็กๆนางเอกของเราซะแล้วสิ
    #30
    1
    • #30-1 ฮิเมะ กามิ(จากตอนที่ 6)
      22 กันยายน 2560 / 06:27
      แต่อายุไม่เล็กตามขนาดตั-- .แอ็ก...โดนถีบ
      #30-1
  5. #29 JustAEcho (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 19:54
    เอาแล่ววว ท่านรองง
    #29
    0
  6. #28 pangz' (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 19:49
    ทำไงล่ะทีนี้ถึงชายรองจะมัดใจได้ รอติดตามค่าา
    #28
    0