(จบแล้ว) [fic naruto] ❀ fulfill our heart... (Tobirama x OC)

ตอนที่ 5 : เติมเต็มหัวใจของเรา ❀ ตอนที่ ๕ แต้มกลีบดอกไม้บนหน้าผาก...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    15 มี.ค. 62

    


      เคล้ง!

     เสียงดาบกระทบกันอีกครั้ง ดาบของสตรีร่างเล็กกระเด็ดไปไกล นั้นทำให้หล่อนต้องเปลี่ยนมาใช้คุไนในการรับการโจมตีที่แสนรุนแรงแทน 

     เพล้ง!


     ร่างเล็กนั้นขยับตัวเบี่ยงหลบอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณ ฝีมือในการใช้อาวุธของท่านชายรองโทบิรามะนั้น เหนือกว่าตนมากหลายขุม แถมอาวุธดาบยังเป็นสิ่งที่มีน้ำหนักค่อนข้างมาก โดยเฉพาะดาบสองคมซึ่งมีน้ำหนักมากแล้ว หล่อนไม่สามารถขยับได้อย่างว่องไวเทียบเท่าท่านชายรองเลย

     พอเปลี่ยนไปใช้คุไน แล้วก็ยิ่งไม่สามารถสู้แรงของท่านโทบิรามะได้อีกเช่นกัน พอเอาเข้าจริงแล้วมันข้างต่างจากการฝึกเป็นอย่างมาก เหมือนที่ท่านชายรองว่าเลย...หากเธอไม่มีร่างกายที่เป็นอมตะ..ป่านนี้ก็คงไม่สามารถมีชีวิตรอดได้ เพราะความโง่เง่าที่ไม่สามารถเข้าร่วมในการต่อสู้ได้ ดังนั้นหล่อนจึงไม่สามารถช่วยชีวิตของพี่ชายเอาไว้ได้

     จิตใจของหล่อยเริ่มฮึกเฮิมเมื่อนึกถึงความตายของพี่ชายที่รักยิ่ง...ไม่รู้ว่าบัดนี้เขาจะมีชีวิตรอดไหม

     "ท่านชายรอง! ข้าจะเอาจริงแล้วนะเจ้าคะ" หล่อนกล่าวและมีท่าทีจริงจังขึ้นมาผิดไปจากเดิม 

     เคล้ง!

     ความเร็วของเธอเริ่มกลับมาอย่างบ้าคลั้ง ตอนนี้เธอสามารถรับการโจมตีได้อย่างสบายๆ และสวนกลับไปได้อย่างว่องไว และนั้นเหมือนจะทำให้ท่านชายรองเริ่มจริงจังขึ้นมาบ้าง การต่อสู้จึงเต็มไปด้วยบรรยากาศตรึงๆ ผู้คนที่อยู่ในลานสนามฝึกไม่มีใครกล้าส่งเสียงดังแม้แต่คนเดียว

     "ข้าเองก็เช่นกัน" โทบิรามะกล่าว

     คมดาบและคุไนปะทะกันด้วยความเร็ว เสียงเหล็กกล้ากระทบกันดังต่อเนื่อง จากการซ้อมฝึกธรรมดาสามัญ เริ่มทะลวงไปสู่การใช้วิชาคาถา เพื่อเอาชนะฝ่ายตรงข้าม และเกิดศึกชิงไหวพริบระหว่างอัจฉริยะด้านคาถา...

     ตูม!

     ร่างของหล่อนถูกคาถาน้ำของท่านโทบิรามะซัดเข้าเต็มๆ ด้วยคลื่นมวลน้ำมหาศาลแม้ว่าบริเวณนี้จะไม่มีน้ำเลยแม้แต่น้อย! หล่อนรีบประสานอินใช้คาถาประจำตระกูลสร้างเขตป้องกันเอาไว้ทันที ก่อนที่ตนจะถูกสายน้ำนั้นพัดร่างจ่มลงไปสู้ก้นบึ่งบ่อ หรือไม่ก็ถูกน้ำกระชากจมลงจนหมดสติไป..

     "คาถาแพทย์ เขตแดนสวรรค์ทลายวิชา!" กล่าวจบหลังประสานอิน ก็บังเกิดอักขระสีขาวเปล่งแสงไปทั่วพื้นดินโดยรอบ จากบริเวณที่ถูกเปลี่ยนเป็นคาถาน้ำก็หายไป กลับคืนสภาพเดิมทันที หลังจากนั้นพอทุกๆอย่างกลับเป็นเหมือนเดิม เธอก็ใช้จักระควบคุมดาบที่ตกอยู่ใกล้ๆให้ลอยขึ้นมา และร่างทั้งสองก็พุ่งเข้าหากันอีกครั้ง และอีกครั้ง!

     เพล้ง เคล้ง!

     หวืดด!

     แต่จะด้วยอะไรก็ ตอนนี้ดาบที่ลอยขึ้นมาโดยที่หล่อนตั้งใจจะฟาดฟันใส่ท่านชายรองอีกครั้ง ทว่าหล่อนกลับลื่นสะดุดร่องน้ำ ภายในจังหวะที่กำลังหงายหลังอยู่นั้น ดาบเจ้ากรรมก็ดันหลุดจากการควบคุมของจักระ ร่วงลงมาด้วยความรวดเร็ว และถูกแสงของดวงอาทิตย์ซึ่งออกแดดจ้าตกกระทบได้องศาพอดีกับตัวดาบ เกิดประกายแสงแยงตา ทำให้หล่อนนั้นลืมตัวไปเสียสนิท

     พอรู้ตัวก็สายเกินไปเสียแล้ว ทำได้แค่เพียงรอรับความเจ็บปวดที่ไหนสักแห่งบริเวณร่างกายนี้

     กึก!

     สวรรค์! ต้องขอบคุณคุไนของท่านชายรองที่ปาขัดดาบอันแสนคมกริบเล่มนี้ได้ทัน ไม่เช่นหล่อนคงต้องร้องควรญครางด้วยความเจ็บที่แผลเป็นแน่ 

     เฮ้อ...และหลังจากที่หงายหลังล้มแล้ว หล่อนก็ไม่ลุกขึ้นมาอีกเลย ทำเพียงหายใจหอบด้วยความเหนื่อย ใช่ หล่อนห่างหายจากวิชาพวกนี้มาหลายปี ทั้งดาบ และคุไน ดาวกระจาย รวมถึงอาวุธต่างๆ ที่แทบจะไม่ค่อนชำนาญอยู่แล้ว ตอนนี้กลับยิ่งไม่ถนัดมือเข้าไปอีก

     "วันนี้ ฝึกเท่านี้ก็แล้วกัน เจ้าลุกขึ้นมาเถอะ" โทบิรามะกล่าว ร่างของเขาตอนนี้กำลังบดบังแสงอาทิตย์กลายเป็นร่มเงาให้นางจากแสงแดดของยามบ่ายซึ่งเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ แต่เจ้ากรรม พอหล่อนจะลุกขึ้นก็ดันไม่สามารถลุกขึ้นได้เสียงั้น

     !?

     "หน้าผากของเจ้า..." ท่านโทบิรามะเอ่ยน้ำเสียงประหลาดใจ นั้นทำให้หล่อนมองใบหน้าแสนเคร่งขรึมด้วยความแปลกใจเช่นกัน

     "ท่านเห็นอะไรหรือเจ้าค่ะ?" หล่อนเอ่ยถามเพราะตอนนี้ร่างกายไม่อาจขยับได้

     "มีแต้ม...กลีบดอกไม้สีขาวเรืองแสง"

     !!

     หล่อนนิ่งเงียบไปเนินนาน ความทรงจำในส่วนลึกเมื่อได้บรรลุวิชาวิถีสวรรค์แล่นเข้าสู่สมอง...ใช่ เมื่อตอนฝึกวิชานี้จากภายในคัมภีร์ของตระกูลที่หล่อนสามารถอัญเชิญขึ้นมาได้ เมื่อฝึกสำเร็จคัมภีร์ซึ่งอัญเชิญมาจะหายไป เนื้อความนี้ เนื้อความที่หล่อนไม่สามารถนึกออกได้

     ในที่สุดก็นึกออกแล้ว...

     'แต้มกลีบดอกไม้จากองค์เทพจะปรากฎขึ้น อันเป็นสัญญาลักษณ์ของผู้ที่บรรลุวิชาวิถีสวรรค์ ผู้ซึ่งตัดขาดจากความรู้สึกซึ่งเป็นมาร ผู้ที่บรรลุวิชาสวรรค์จะไร้สภาวะของมวลมนุษย์บนโลก ไร้ความตาย ไร้อายุขัยจากผลพวงของการฝึกวิชา แต่ยังคงซึ่งด้วยอารมณ์ที่ดีงามของมนุษย์ซึ่งเทพเจ้าเป็นผู้สรรค์สร้าง... 

     แต่หากเมื่อใดที่ใช้วิชาต้องห้ามนั้นไซร้ จะถูกสาปให้คนผู้นั้นสูญเสียความเป็นมนุษย์ มีเพียงการแสวงหา'ความรัก' เท่านั้นซึ่งจะนำอารมณ์แสนดีงามกลับมา หากพานพบกับความเจ็บปวดเมื่อใดจากความรัก ความรักนั้นไซร้ไร้ผล มีเพียงความรักที่แท้จริงเท่านั้นซึ่งจะทำให้หลุดพ้นจากอวิชาต้องห้าม...'

     'ผู้ที่สามารถทำให้แต้มกลีบดอกไม้สวรรค์กลับคืนมา จะเป็นผู้ที่มอบความรักที่แท้จริงให้กับเจ้า และเติมเต็มหัวใจไร้รักนั้น เมื่อนั้นเจ้าจะกลับเข้าสู่วิถีแห่งสวรรค์และสามารถทำตามหัวใจอันดีงามของเจ้า...ไม่ว่าจะเลือกวันเวลาดับไขหรือคงอยู่ไปชั่วนิรันดร์...'

     จู่ๆน้ำตาของข้าก็ไหล่อย่างไม่ตั้งใจ...

     ท่านพ่อท่านแม่...ท่านพี่...ข้าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วนะเจ้าค่ะ ไม่ต้องโดดเดี่ยวและจมอยู่กับความรู้สึกเสียใจ ในที่สุดข้าก็ค้นพบแล้ว คนซึ่งอยู่ในคำทำนาย...ข้าจะปกป้องเขา คนผู้นี้ให้ดีที่สุดเท่าที่ข้าจะทำได้...

     "ฮิสึงิ!" เสียงของท่านโทบิรามะกล่าวเรียกหล่อนซ้ำหลายๆครั้ง จนกระทั่งหล่อนหลุดจากภวังแห่งความนึกคิด และพยายามขยับตัวให้ลุกขึ้นมา ทว่ามันกลับไม่เป็นไปตามความต้องการเอาซะเลย...

     "ขอโทษเจ้าค่ะ...ข้าน้อยเส้นยึด...เจ้าค่ะ" หล่อนตอบอย่างช้าๆ

     "เฮ้อ..." โทบิรามะกล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ สุดท้ายเขาตัดสินใจแบกร่างเล็กๆนั้นขึ้นพาดบ่าแทน เมื่อเห็นว่าเส้นเอ็นยึดไปทั่วร่าง มันไม่แปลกเท่าไหร่ สำหรับคนที่ไม่ค่อยจะฝึกวิชาทางร่างกายหรือจับดาบต่อสู้ เมื่อถึงจุดที่ใช้พลังไปมาก กล้ามเนื้อเส้นเอ็นจะยึดหดก็ไม่แปลก...

     แถมยังมีไอแต้มหน้าผากรูปดอกไม้สีขาวประหลาดอีก...ไหนจะไอการที่จู่ๆก็มีน้ำตาไหล มันทำให้เขา...ช่างมันเถอะ...

     "ขอบคุณ...เจ้าค่ะ" หล่อนเอ่ยใบหน้าแม้จะไม่ค่อยเขินอายเท่าไหร่ แต่อดดีใจไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วจะได้พบกับผู้มีพระคุณ ที่จะช่วยให้เธอพ้นจากคำสาปของวิชาต้องห้าม...

     "ข้ารุนแรงต่อเจ้าไปรึ..." เขากล่าวเสียงอ่อนลง 

     "เอ๊ะ!? ไม่หรอกเจ้าค่ะ ไม่เลย...ข้าน้อยแค่ดีใจที่แต้มกลีบดอกไม้ปรากฏขึ้นมา อย่างน้อยมันก็เข้าใกล้...หนทางที่จะหลุดพ้นจากผลของวิชาต้องห้าม..." หล่อนกล่าวเสียงสั่น น้ำตาไหลอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้

     "อย่างงั้นรึ..." โทบิรามะเอ่ยสีหน้ากลับมาเป็นปกติ  ถึงจะไม่สามารถทำความเข้าใจของวิชาวิถีสวรรค์ของหล่อนได้ แม้กระทั่งวิชาแปลกๆของตระกูลเอ็นเอย์ แต่ถ้าถึงขนาดร้องไห้ออกมาไม้ใช่เพราะกลัวจะเจ็บที่เกือบถูกดาบแทง แต่ที่หล่อนร้องไห้คงเพราะแต้มกลีบดอกไม้นั้นแน่นอน

     แต่จะว่าไปตอนที่หล่อนลื่นหงายหลังด้วยความซุ่มซ่าม นั้นก็ทำให้เขาใจหายไม่น้อย อดเป็นห่วงเป็นใยไม่ได้ กระทั่งลืมนึกไปว่าร่างกายของฮิสึงินั้นไม่สามารถตายได้ ไม่แบบนั้นเขาคงไม่ช่วยเหลือหรอก...

     "ว่าแต่นายท่าน...ข้าน้อย...ฝีมือดีไหมเจ้าคะ" หล่อนถาม แม้จะรู้ดีว่าการเอาจริงครั้งนี้ของท่านชายรองไม่ได้เต็มที่มากนัก พอนึกทบทวนถึงกิตติศักดิ์ในสนามรบและชื่อเสียงของท่านชายรองแล้ว นี่คงเป็นเพียงวิชาเล็กๆน้อย หล่อนยังไม่ได้เห็นวิชาใหญ่ๆเลย

     แน่นอนว่า...


     "ยังไม่ได้เรื่อง แต่ข้ายอมรับว่าวิชาคาถาของเจ้าแข็งแกร่งมาก"

     "เจ้าค่ะ..." หล่อนเอ่ยรับ พอได้รับคำชมก็รู้สึกดีใจจนต้องแอบยิ้ม 

     จนกระทั่งท่านโทบิรามะเดินอุ้มหล่อนมาส่งให้กับสาวใช้ ให้เข้ามาดูแลจนกว่าเส้นจะหายยึด เขาอยู่สักพักก็หายตัวไปทำธุระต่อเหมือนว่าเขาจะถูกเรียกโดยท่านผู้นำตระกูลเซ็นจู หรือท่านบุซึมะ จนกระทั่งร่างกายของหล่อนหายจากอาการเส้นยึดขั้นรุนแรงก็เปลี่ยนชุดกลับมาสวมกิโมโนสีเรียบๆแทนเพื่อความสบาย

     หล่อนก็ลุกขึ้นมองกระจกที่ตั้งบนกล่องไม้เก็บของเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้รับมาจากท่านฮาชิรามะ บนหน้าผากปรากฎรอยแต้มดอกไม้สีขาว มีเพียงกลีบดอกไม้กลีบเดียวที่เรืองแสงจากบรรดาดอกไม้ทั้งสิบกลีบ...

     ความรักที่แท้จริง...

     "ความรักเป็นเช่นไรกันนะ...หล่อนคิดแล้วหลับตาลงทำสมาธิ เห็นทีว่าหล่อนคงต้องเร่งทะลวงแต้มดอกไม้สวรรค์ขั้นสิบเพื่อจักระมหาศาลที่จะได้รับนำมาใช้  เพราะว่าตอนนี้หล่อนมีคนที่ต้องถวายหัวให้แล้ว 

     เพื่อความรักที่แท้จริง หล่อนจะต้องนำมันกลับมาให้ได้...




จบตอน



1 คอมเม้นท์ = 100 กำลังใจ รักกันชอบกันช่วยให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

329 ความคิดเห็น

  1. #27 Kmpainting (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 22:04
    ท่านชายรองกับกลีบดอกไม้รึ??!?!
    #27
    0
  2. #26 shirayuuki (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 21:17
    ท่านชายรองงงงง
    #26
    0
  3. #25 JustAEcho (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 21:12
    น่ารัก รู้สึกมันละมุนๆเขินยังไงไม่รู้555
    #25
    0
  4. #24 Gee - chan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 20:21
    เเละบุคคลผู้นั้นก็คือท่านชายรอง! รอง.รอง รอง (เอคโค่ทำไม?)
    #24
    0
  5. #23 pangz' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 19:55
    ไปถามท่านชายรองสิว่าความรักที่แท้จริงเป็นยังไง5555
    #23
    0