(จบแล้ว) [fic naruto] ❀ fulfill our heart... (Tobirama x OC)

ตอนที่ 23 : เติมเต็มหัวใจของเรา ❀ ตอนที่ ๒๑ สิ่งที่เห็นจากเด็กชายฮิโตะมารุ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    15 มี.ค. 62



     เสียงพูดอ้อแอของเด็กน้อยดังขึ้น ตามด้วยเสียงของท่านชายใหญ่ซึ่งกำลังเล่นกับหลานชายตัวน้อยซึ่งบัดนี้เริ่มคลานไปมากับพื้น 

     "ฮะ..ชิ...รามะ...ฮะชิรามะ" เด็กชายตัวน้อยเอ่ยเลียนตามเสียงของผู้เป็นลุง หรือก็คือท่านชายใหญ่ฮาชิรามะ ซึ่งหลังจากวันนั้นที่เขาเห็นภาพของหลาน...ไม่สิเด็กสาวแสนน่ารักคนนั้น เขาก็ได้แวะเวียนมาเล่นกับเจ้าหลานชายมากขึ้น

     "ฮา-ชิ-รา-มะ" ท่านชายใหญ่ยังคงไม่ยอมแพ้ที่จะสอนเจ้าหลานเรียกชื่อของตัวเอง ถึงจะผิดเพี้ยนไปเล็กน้อยก็เถอะ แต่ว่านะ! ได้เห็นเจ้าหลานชายคนนี้แล้ว เขานึกถึงเจ้าโทบิรามะตอนเด็กๆที่สุดเลย!

     "แหม่ ท่านฮาชิรามะ ชื่อข้าน้อยเขายังเรียกไม่ได้เลยนะเจ้าค่ะ เหตุใดชื่อท่านเขาจึงเอ่ยได้คล่องจัง" เสียงของน้องสะใภ้เอ่ยด้วยความน้อยใจ แน่ละสิ ขนาดชื่อของพ่อลูกๆยังเริ่มพูดได้แล้ว แต่กลับไม่ยอมเรียกื่อเธอเลย! 

     "อย่าน้อยใจไปเลย ชื่อเจ้าออกเสียงยาก ไว้เขาโตเขาก็เรียกได้เองน่ะ" โทบิรามะกล่าว ช่วงนี้ฟ้าฝนไม่เป็นใจเลย จะฝึกวิชาก็ลำบาก เลยเอาเวลาที่เหลือมาอยู่กับลูกเมีย ที่ไหนได้เจ้าพี่ชายดันโผล่มาเล่นกับหลานด้วยกัน โทบิรามะคิดอย่างหัวเสีย

     "แต่ว่า..." หล่อนเหมือนจะเอ่ยอะไรต่อแต่สุดท้ายก็เงียบลง มองผู้เป็นสามีที่นอนอยู่ บนตัวของเขามีเจ้าลูกสาวคนเล็กที่หลับปุ๋ยไม่ท่าทีว่าจะตื่นในเร็ววันเลย  พอเห็นว่าสามีของตนนั้นมีท่าทีง่วงงุนก็เลยไม่กล่าวอะไรออกมา ปล่อยให้เขาหลับพักผ่อนไป

     สักพักก็เห็นเจ้าฮิโตะมารุก็เริ่มคลานหนีออกมาจากตักของท่านฮาชิรามะ ก่อนจะปีนป่ายขึ้นตัวของโทบิรามะผู้เป็นพ่อ ฮาชิรามะได้แต่ขำ สงสัยเจ้าหลานคงเบื่อแล้ว คงอยากจะเล่นกับพ่อของตัวเอง

     "เขาเหมือนเจ้าโทบิรามะตอนเด็กๆ" ฮาชิรามะเอ่ยเบาๆ ไม่ให้เจ้าน้องชายที่กำลังนอน ได้ยิน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าหลับไปแล้วรึเปล่า ส่วนฮิสึงิก็ผงกหัวเบาๆไม่โต้ตอบอะไร ในใจก็ลองจิตนาการภาพสามีของตัวเองว่าตอนเด็กเป็นเช่นไร 

     "คงจะน่ารักมากสินะเจ้าค่ะ..." ฮิสึงิเอ่ยและยิ้มเบาๆ

     "ใช่" ท่านฮาชิรามะมองไปที่โทบิรามะ 

     "อีกสามเดือนท่านก็ได้แต่งแล้ว รีบๆมีนะเจ้าคะ เดี่ยวโตไม่ทันกัน" หญิงสาวเอ่ยและหัวเราะเล็กๆน้อย ท่านโทบิรามะตอนนี้ก็ใกล้จะสิบเก้าตอนสิ้นปี ส่วนท่านาชิรามะก็ยี่สิบเห็นจะได้ วัยเดียวกับพี่ชายของอึซึนะเลยกระมั้ง

     "ข้าไม่แพ้เจ้าโทบิรามะหรอกนะ ฮ่าๆ" ฮาชิรามะขำต่อเบาๆ

     ทั้งสองคนหันไปมองโทบิรามะซึ่งบนตัวของเขานั้นถูกเจ้าสองแฝดนอนทับ ฮิสึงิมองไปที่ใบหน้าของสามี ไม่รู้ว่าสามีของตนนั้นฝันอะไร แต่คงจะเป็นฝันที่ดี ดูสิ! ริมฝีปากของเขานั้นคลี่ยิ้มกว้างใหญ่เลย... 

     "...เร็วจังนะเจ้าคะ จะสองปีแล้ว เหมือนฝันเลย...ต้องขอบคุณท่านฮาชิรามะนะเจ้าคะ ที่รั้งข้าน้อยเอาไว้ ไม่เช่นนั้น คงไม่เคยได้พบกับความรัก" หล่อนเอ่ยเบาๆในขณะที่ก้มหัวคำนับให้อยู่

     "ไม่ต้องๆ อย่าก้มหัวเลย เจ้าเป็นน้องสะใภ้ข้านะ" ฮาชิรามะกล่าวเบาๆน้ำเสียงนั้นดูตกอกตกใจ ให้เจ้าน้องชายมาเห็นเขาคงโดนต่อว่าแน่! อีกอย่างไม่ใช่เพราะเขาหรอก...เพราะเจ้าโทบิรามะต่างที่รั้งเอาไว้ คิดไม่ซื่อเอาเรื่องบุญคุณมายื้อฮิสึงิเอาไว้ นี่นะ ไม่ใช่ความดีของเขาหรอกนะ!

     ถ้าไม่ใช้เพราะเจ้าโทบิรามะเป็นคนพลาดแทงดาบไปที่ฮิสึงิ...

     ตระกูลเซ็นจูคงต้องเผชิญกับวันที่เลวร้าย

     ฮิสึงิเงยหน้าขึ้นมาขึ้นมาสีหน้านั้นเปี่ยมไปด้วยรู้สึกขอบคุณ

     "...ต้องขอบคุณเจ้าเสียมากกว่า ข้าน่ะ ไม่ได้เห็นโทบิรามะมีความสุขขนาดนี้มาก่อน คงวางใจได้หากข้าตาย" ฮาชิรามะเอ่ยเบา เบาชนิดที่ว่าหล่อนเองก็แทบจะไม่ได้ยิน ประโยคพูดนั้นดูแปลกๆ คล้ายกับคนตายที่จะสั่งเสียอะไรบางอย่าง... "ฮิโตะมารุมีพลังที่วิเศษ เขาให้ข้าได้เห็นบางอย่างในอนาคต"

     ฮิสึงิสดุ้งเฮือก!

     "ท่านก็เห็นหรือเจ้าค่ะ..." หล่อนกล่าวน้ำเสียงเปลี่ยนไป

     "อ่า..." ฮาชิรามะตอบ "ทุกครั้งที่สัมผัส เหมือนเขาตั้งใจให้เห็น...ดีบ้าง ชัดเจนบ้าง..." ฮาชิรามะตอบตอนนี้ชาในกานั้นไม่ร้อนเสียแล้ว "สถานที่นั้นเงียบสงบ ไม่มีการต่อสู้ วิเศษมาก..." ฮาชิรามะกล่าวเบาๆ น้ำเสียงนั้นเศร้าลงไปเล็กน้อย

     หล่อนไม่รู้ว่าท่านชายเห็นอะไรกัน...

     หวังว่ามันจะเป็นเรื่องที่ดี...

     "ที่นั้นวิเศษมาก ข้าเห็นมันเช่นกัน..." หล่อนตอบและมองไปที่ท่านโทบิรามะ ไม่รู้ว่าเขาได้เห็นเหมือนที่หล่อนเห็นไหม ไม่รู้ว่าเขาจะเศร้าไหม หรือว่าจะมีความสุขกัน...ในสิ่งที่เขาเห็น... "ข้าเห็นแต่ความสุข และความโศกเศร้าของข้าเอง...แต่ว่า..ทุกคนนั้นก็ต้องจากไปจากโลกนี้ อยู่ที่ว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร และตายอย่างไร" หล่อนยิ้มบางๆ ใบหน้านั้นไม่เศร้าไม่สุข

     ตอนที่ตั้งท้องได้เห็นความสุขของครอบครัว และความตายของใครสักคนที่หล่อนเศร้ามาก...

     "นั่นสิ..." ฮาชิรามะเอ่ยเบาๆ 

     ไม่รู้ว่าเจ้าน้องชายจะได้เห็นอะไรในอนาคตกัน

     ไม่รู้ว่าเจ้านี้จะคิดอย่างไรกับสิ่งที่ได้เห็นกัน...

     ฮาชิรามะมองไปที่น้องชายของตนอีกครั้ง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาจะรักษานางชายคนสุดท้ายเอาไว้ให้ได้ จะไม่ยอมให้เหมือนคาวารามะ กับอิทามะหรอก! เขาจะสร้างสถานที่นั้นขึ้นมา จะต้องทำให้ความคิดที่เขาและมาดาระคิดเอาไว้เป็นจริงให้ได้...

     ต้องหยุดความเคียดแค้นระหว่างเซ็นจูและอุจิวะ...

     และสร้างสถานที่นั้น สถานที่ซึ่งจะไม่ต้องรบรากัน สถานที่ที่ซึ่งสงบสุข ให้ลูกให้หลานได้วิ่งเล่น ได้มีชีวิตที่ใฝ่ฝัน ไม่ต้องออกรบและตายด้วยความเคียดแค้นของผู้ใหญ่ ให้พวกเขาได้มีความสุข ไม่เหมือนพวกเราในยุคสมัยนี้ 

     . . .
     . .
     .

     หมู่บ้านที่ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้ ตั้งอนู่ตรงหน้าผา ณ ที่แห่งนั้น ที่ๆเขาเคยมาสมัยยังเด็กๆ สถานที่ซึ่งได้เล่นและรู้จักกับมาดาระ ฮาชิรามะหวนคิดถึงช่วงเวลาแสนสนุกสนาน แนวคิดและความต้องการของเด็กทั้งสองถูกจินตนาการ ความคิดนั้นถูกแลกเปลี่ยนกันไปมา นั้นคือโลกในอุดมคติของพวกเขา...

     ตรงหน้านั้นเหมือนความฝัน...

     เด็กวิ่งเล่นสนุกสนาน ไม่ต้องจับดาบต่อสู้ ไม่มีสงครามระหว่างตระกูลนินจา

     'ท่านปู่! มาเล่นทอยเต๋ากันเถอะเจ้าค่ะ!' เสียงของเด็กสาวดังขึ้น เด็กสาวคนเดิมเมื่อตอนนั้น...

      'นะ! ท่านปู่!' เด็กสาวตะโกนหนักกว่าเดิมและวิ่งเข้ามากุมมือของเขา พร้อมกับรอยยิ้มและสีหน้าท่าทางที่ดูออดอ้อนเอาใจเป็นที่สุด เด็กสาวคนนี้...ช่างสดใสเหมือนดวงตะวันน้อยๆ

     จนกระทั้งภาพนี้เลื่อนหายไป มันกลายเป็นภาพ...

     เป็นภาพของเขาในสนามรบ ตรงหน้านั้นมีมาดาระนอนแผ่ตรงกลางพื้นหิน สภาพของเราทั้งคู่นั้นเหนื่อยหอบ ราวกับว่าได้ผ่านการต่อสู้มานับสิบนับร้อยครั้ง มันช่างแตกต่างจากครั้งอื่นๆ

     'ฆ่าน้องชายของเจ้า...หรือไม่ก็ฆ่าตัวของเจ้าในตอนนี้เสียเลย...เราจึงจะเชื่อในตระกูลของพวกเจ้า!' เสียงของมาดาระดังเข้ามาในหัว จากนั้นภาพก็เปลี่ยนไปด้วยความรวดเร็ว เป็นภาพของเขาที่ง้างมือจะแทงคุไนหันใส่หัวใจของตนเอง...

     ใบหน้านั้นเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา และความเสียใจ...

     .
     . .
     . . .

     ฮาชิรามะยังคงจ้องมองมองไปที่โทบิรามะ...

     "ข้าฝากโทบิรามะไว้ที่เจ้าด้วยนะ ฮิสึงิ" ฮาชิรามะเอ่ยอีกครั้ง

     "..." ฮิสึงิไม่เอ่ยอะไร หล่อนเพียงพยักหน้าเบาๆรับก็เท่านั้น "ข้ารับปากท่าน..." หล่อนกล่าวสั้นๆ และหลับตาลง ในใจภาวนะไม่ให้สิ่งที่เห็นเป็นจริง บางทีมันอาจจะเป็นแค่ภาพที่เราหวาดกลัว หรืออนาคตที่สามารถแก้ไขได้...

     ฮาชิรามะลุกขึ้นเขายิ้มบางๆที่มุมปาก...และเดินออกจากห้องนี้ไปด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุด ส่วนหล่อนนั้นเพียงแค่นั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้เคลื่อนตัวไปไหน วันนี้ได้คุยเรื่องหนักอกหนักใจจนรู้สึกไม่ดีเลย...หัวใจเริ่มว้าวุ่นอย่างไม่เคยเป็นในรอบหลายสิบปีที่ผ่านมา

     ท่านโทบิรามะยังคงหลับอยู่...

     แปลกที่ใจของหล่อนกลัวว่าเขาจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก...

     หล่อนไม่อยากเห็นภาพบ้าๆนั้น!...

     ภาพของหล่อนที่นั่งร้องไห้ต่อหน้าโลงศพของใครบางคนนั้น...คนที่หล่อนรักที่สุด ทำให้หล่อนเจ็บปวดหัวใจ ความรู้สึกและอารมณ์แปรปรวนเจ็มไปด้วยความเศร้า ความเสียใจ และความแค้นที่ฝั้งแน่นผสมปนเปกันไปหมด

     '...ข้าจะรอท่านกลับมารับข้า วันใดวันหนึ่ง เราจะไปยังโลกของคนตายด้วยกัน ข้ารู้ท่านเองก็คงเหงามาก ข้าเองก็เหมือนกับท่าน เหงาเช่นกัน...แต่เหมือนที่ท่านบอกข้าเอาไว้ว่า...หากข้า...' เสียงนั้นขาดหายไป หล่อนไม่ได้ยินอะไรอีก เสียงของตนเองที่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวร

     พอเป็นแบบนี้หล่อนได้แต่เขยิบตัวเข้าไปใกล้ๆเขา สังเกตร่างกายที่เคลื่อนไหวมีชีวิต มีลมหายใจที่ปกติสุขไม่ได้ตายจากหล่อนไป พอเห็นแล้วก็ได้แต่วางใจ...จิตใจที่วุ่นวายก็คลายลง กลับมาสงบได้อีกครั้ง...หล่อนหลับตาลงด้วยความสบายใจและเข้าสู่สมาธิเพื่อจะได้ไม่นึกถึงเรื่องนั้นอีก

     จนกระทั้ง...

     !

     จู่ๆ มือของหล่อนก็ถูกคว้าโดยท่านโทบิรามะ

     "เมียข้า เจ้ามีเรื่องอะไรกังวลใจอยู่รึ"  เขากล่าวและลืมตาขึ้นมองใบหน้าของหล่อนด้วยความสงสัย 

     "เปล่าหรอกเจ้าค่ะ...ไม่มีหรอก" หล่อนกล่าวปฎิเสธไป ใครจะไปอยากพูดกับสามีตัวเองว่า เห็นเขาตายกัน ไม่ดีๆ ไม่เป็นมงคลเลยไอเรื่องแบบนี้นะ! ไหนจะเรื่องของท่านฮาชิรามะอีกที่เข้ามาปั่นป่วนจิตใจของหล่อน 

     "งั้นเหรอ" เขากล่าว ท่าทีสงสัยนั้นหายไป

     "ส่งลูกมาให้ข้าเถอะเจ้าค่ะ ท่านคงนอนไม่สบายตัวเท่าไห่รนัก" หล่อนกล่าวและเขยิบเข้าไปใกล้ผู้เป็นสามีมากขึ้น มือหนึ่งค่อยๆอุ้มเจ้าลูกชายแสนตื่นง่ายออกมา

     พรึบ!

     แต่ทว่าหล่อนก็ถูกท่านโทบิรามะลงมา ตอนนี้หล่อนอยู่ในอ้อมแขนของเขา และหล่อนก็ถูกจ้องตาอยู่นานมาก ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะอ่านใจหล่อนออกไหม สำหรับหล่อนนะ ไม่อยากให้เขากังวลใจเลย...

     "ถ้ามีอะไรที่เกี่ยวกับข้า...อย่าไปกังวลเลย ไม่สู้เรามามีความสุขให้มากกว่านี้ ไม่ดีรึ?" ท่านโทบิรามะกล่าว สีหน้าปกติไม่ได้มีอะไรที่หล่อนควรกังวล ดังนั้นหล่อนจึงขานตอบไป

     "เจ้าค่ะ!"

     "แล้วก็นะ เราจะอยู่ด้วยกันไปนานๆ นานชนิดที่เจ้าคงเบื่อข้า" โทบิรามะเอ่ย

     "เช่นนั้นข้าจะไม่เบื่อท่าน เราจะได้อยู่กันนานๆ" หล่อนกล่าว

     ไม่มีวันที่หล่อนจะเบื่อเขาหรอก เพียงแต่ว่าหากไม่มีท่านโทบิรามะ หล่อนก็คงเหงามากไม่น้อย...ถ้าต้องติดอยู่บนโลกนี้ต่อไปโดยไม่มีเขาละก็ ไม่สู้ว่าหล่อนตายไปเลยไม่ดีกว่าหรือไง...หล่อนเขยิบตัวออกจากอ้อมแขนของท่านโทบิรามะ ลุกขึ้นและอุ้มเจ้าลูกชายที่อยู่ในอ้อมแขนวางไว้ที่เบาะนอนของเขา ก่อนจะรับแม่สาวน้อยคนเก่งมาว่างข้างๆ กัน

     "ฝนใกล้ตกแล้วละมั้ง" โทบิรามะเอ่ย ตอนนี้เขานั่งอยู่บริเวณประตูบริเวณชานทางเดินของบ้านและแหงนใบหน้ามองท้องฟ้าสีเทาตรงหน้า พร้อมด้วยเสียงฮึมๆของฟ้าที่เริ่มร้อง

     "คงอีกสักพัก เมฆดำครึ้มมากเลยนะเจ้าคะ" หล่อนกล่าว ตอนนี้ลมเริ่มแรงแล้ว เห็นแบบนี้เลยหาผ้าห่มพื้นเล็กไปคลุมร่างเล็กๆของลูกทั้งสอง ก่อนจะกลับมานั่งข้างๆโทบิรามะ อยากจะนั่งดูฝนตกด้วยกัน และคุยกันไปสักพัก เก็บรักษาเวลานี้เอาไว้ให้เนินนานที่สุด

     "เจ้าว่าเวลาผ่านมารวดเร็วหรือไม่" ท่านโทบิรามะถามหล่อนซึ่งพิงไหล่กว่างของเขาอยู่

     "สำหรับข้าเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า...ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อได้พบกับท่านแล้วมันจึงผ่านไปรวดเร็วกัน" หล่อนกล่าว คงเพราะไม่ต้องนับว่าวันหนึ่งจะเดินทางได้เท่าไหร่ ยาวนานหรือไม่ เมื่อไหร่กลางคืนนี้จะผ่านไป ไม่ต้องนับวันเวลาใดๆ ให้คลายความโดดเดี่ยว

     "แปลก...เมื่อก่อนสำหรับข้าเวลามักผ่านไปรวดเร็ว พอมีเจ้าและลูกเวลานั้นดูผ่านไปอย่างเชื่องช้า ช้าจนข้ารู้สึกว่าผ่านมาแล้วหลายสิบปี" โทบิรามะกล่าวตอบและลูบศีรษะของหล่อนด้วยความรักใคร่

     "คงเพราะท่านคิดถึงแต่เรา มันก็เลยเชื่องช้า" หล่อนมองใบหน้าของผู้เป็นสามี มือทั้งสองกุมมือของเขาเอาไว้ หล่อนรับรู้ได้ถึงความอบอุ่น และเสียงหัวใจที่เต้นอย่างมีชีวิตชีวาของเขา

     ใบหน้าของเราเข้าใกล้กันมากขึ้น...

     จากการประสานสายตาเปลี่ยนเป็นจูบแสนลึกซึ่ง ความรู้สึกแสนอ่อนโยนนั้นถูกส่งมาที่ริมฝีปากของหล่อนผ่านไปยังส่วนต่างๆจนถึงหัวใจ มันช่างอบอุ่นและแสนวิเศษ ใบหน้าของหล่อนร้อนด้วยความเขินอาย แม้จะผ่านมาเกือบจะสองปีแล้วมันกลับไม่คุ้นชินเอาเสียเลย...

     "แปลก...วันนี้ข้าอยากินอาหารทะเลจริงๆ" ท่านโทบิรามะกล่าว นัยน์ตานั้นแฝงไปด้วยเลศนัย

     อาหารทะเลนั้นเป็นของโปรดของเขา...เป็นอาหารโปรดจริงๆ แต่ถ้าพูดขึ้นมาลอยๆแบบนี้ ไม่อยากกินอาหารทะเล ก็คงกินหล่อนกระมั้ง

     "เย็นนี้ข้าจะเตรียมให้นะเจ้าคะ" หล่อนตอบ ทำทีเป็นไม่รู้ว่าเขาอยากกินอะไรข้างในลึกๆจิตใจนั้น อาหารหรือว่าคนกัน หล่อนยิ้มบางๆ

     "สองมื้อ รอบเย็นแล้วก็รอบดึก" กล่าวจบก็จูบหล่อนอีกครั้งโดยไม่สนอะไร ยังดีที่ประตูด้านหน้าห้องปิดและประตูเลื่อนที่ริมชานทางเดินนั้น เพียงแค่แง้มไว้แคบๆ ด้วยกลัวอากาศหนาวเย็นจะทำให้ลูกๆทั้งสองจับไข้ป่วยเอา

     "แต่ว่า..." หล่อนผละออกชั่วครู่จากจุมพิตนั้น 

     "อะไรหรือเมียข้า" ท่านโทบิรามะถามแล้วมองมาที่หล่อน

     "ถ้าฝนตกฟุตะมารุคงร้องงอแง คืนนี้คงไม่ได้ คงต้อง..." หล่อนกล่าวตอบสีหน้านั้นแสดงออกด้วยความเป็นห่วงเจ้าตัวเล็กทั้งสอง แม้ช่วงกลางคืนพวกเขาจะหลับสนิทและเริ่มหิวเป็นเวลาแล้วก็เถอะ แต่ยังไงหล่อนก็อดห่วงไม่อยู่ดี... "ท่านต้องรอจนกว่าฝนจะหยุดตกนะเจ้าคะ" หล่อนเอ่ย แบบั้นถึงจะวางใจได้...อีกอย่างคืนนี้ฝนคงตกหนัก คงจะไม่ได้ทำอะไรเช่นนั้นกันหรอก...ถือว่าเป็นการปฎิเสธอ้อมๆ ก็ว่าได้...

     "ตามนั้น" กล่าวจบก็จูบหล่อนอีกครั้ง...ในใจของหล่อนเริ่มสับสน นี่ท่านโทบิรามะไปทานอะไรมากัน เหตุใดจึงฮึกเฮิมเช่นนี้... "เมียข้า ไม่ว่าเมื่อไหร่เจ้าก็ซื่อจริงๆ" 

     "เอ๊ะ!" หล่อนอุทานเล็กน้อย

     อย่างไร...หล่อนซื่ออย่างไรกัน?

     "ฝนน่าจะหยุดตกช่วงเย็นๆ ลมแรงเช่นนี้ เมฆฝนน่าพัดผ่านไปที่อื่นเสียมากกว่า" โทบิรามะกล่าวอธิบาย "ข้าอยู่ที่นี่มานาน เหตุใดจะไม่รู้จักกันเมฆชนิดนี้กัน เจ้าหลงกลข้าเสียแล้ว..."

     อา...แย่จังเลย...

     ให้ตายสิ ไม่ว่าเมื่อไหร่หล่อนก็ไม่เคยทันความคิดท่านโทบิรามะเลย





จบตอน




1 คอมเม้นท์ = 100 กำลังใจ รักกันชอบกันช่วยให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

329 ความคิดเห็น

  1. #231 DeidaraSora (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 09:18
    ท่านโทบิรามะเจ้าเล่ห์ 
    ถ้าเป็นเราก็หลงกล
    #231
    0
  2. #230 ฮิเมะ กามิ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 00:55
    ท่านมันเจ้าเล่ห์~
    #230
    0
  3. #229 น้องหนูหมายเลข 1 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 23:02
    หื้มมม ธรรมดาสะที่ไหนล่ะ55555555 อยากกินสองมื้อ
    #229
    0
  4. #227 vivnalove123 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 21:33
    แล้วก็ หายไวๆนะคะไรท์
    #227
    0
  5. #226 vivnalove123 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 21:32
    กรี๊ด!!!!!!ชอบอ่ะ ฟินนนนนนน
    #226
    0
  6. #225 Nic_Saki (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 20:51
    โอ้ยๆ อาหารทะเลสองมื้อ โอ้ยๆๆๆๆ
    #225
    0
  7. #224 pwwww (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 18:05
    โทบิรามะจะไม่ตายใช่มั้ย ฮืออ หายไวๆสู้ๆนะคะไรท์
    #224
    0
  8. #223 Akame (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 10:34
    ขอให้อิซึนะไม่ตาย!!! (จะเป็นไปได้เรอะ!?) แต่ก็อยากให้ไม่ตายนะคะ ขอให้ไรท์หายไวๆ สู้ๆ นะคะ
    #223
    0
  9. #222 น้องหนูหมายเลข 1 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 21:49
    ดูแลตัวเองด้วยนะคะไรท์
    #222
    0
  10. #221 BioLosGee (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 20:42
    อย่าดูแลสุขภาพด้วยนะคะไรท์
    #221
    0
  11. #219 Kmpainting (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 22:23
    อีก 4 ตอนจบหรอ ม่ายน้าาาาา ไรท์แต่งต่อน้สสไม่ก็ขอมาดาระกะได้ง่าาาา
    #219
    0
  12. #218 pangz' (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 21:26
    โทบิรามะจะตายมั้ย..ตามมังงะ ฮือออ อย่าเลยนะ อีก4ตอนจะจบแล้ว
    #218
    0
  13. #217 Nic_Saki (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 20:30
    หายไวๆนะไรท์
    (ภาคต่อก็ดีนะ เอาแบบสงครามโลกนินจาก็มาพบกันไรเงี้ย 555)
    #217
    0
  14. #216 Lacus1247 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 19:58
    ทำภาคต่อนะค่ะ หรือไม่ก็แต่งเรื่องของคาคาชินะค่ะ อยากรู้ว่าจะแต่งออกมาเป็นแบบไหนให้เราได้อ่านกันค่ะ
    #216
    0
  15. #215 pwwww (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 19:36
    อีก4ตอนจบใจหายเลย._. หายไวๆนะคะไรต์
    #215
    0
  16. #214 ธิดาเหมันต์ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 19:05
    งั้นก็คงต้องทำภาคต่อล่ะนะ
    #214
    0