(จบแล้ว) [fic naruto] ❀ fulfill our heart... (Tobirama x OC)

ตอนที่ 20 : เติมเต็มหัวใจของเรา ❀ ตอนที่ ๑๙ มิตรภาพระหว่างศัตรูของสามี (๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    15 มี.ค. 62


*เผื่อใครไม่เข้าใจนางเอกในตอนที่แล้ว! 



     แปลกที่ท่านหมอประจำตระกูลไม่ได้แจ้งเรื่องการกระทำของข้าให้กับท่านบุซึมะ หล่อนไม่รู้เช่นกันว่าทำไม แต่ให้คาดการณ์ดูแล้วคงจะมีคนของท่านโทบิรามะแอบตามดูแลหล่อนเป็นแน่ เย็นนี้ที่แคว้นน้ำวนเขาก็คงรู้เรื่องแล้วกระมั้งหล่อนคิด...แต่เพื่อแสดงความรับผิดชอบหล่อนจึงเขียนจดหมายส่งโดยเหยี่ยวเร็วที่หล่อนอัญเชิญขึ้นมา 

     ไม่อาจรู้ว่ากลับมาแล้วหล่อนจะถูกต่อว่าหรือลงโทษเช่นใด แต่อย่างไรหล่อนก็ยอม อิซึนะเป็นเพื่อนของหล่อน ต่อให้ถูกทรมาณไปชั่วชีวิตหล่อนก็ยอม หล่อนน่ะเป็นหมอไม่อาจนำเรื่องความขัดแย้งมาข้องเกี่ยวได้ ต่อให้ทำผิดในฐานะสะใภ้ตระกูลเซ็นจูก็ตาม

     หล่อนหลับตาลงนึกย้อนไปยังช่วงฤดูหนาวปีเมื่อก่อน...

     . . .
     . . 
     .

     ฤดูหนาวปีที่แล้ว

     แกร็บ!

     เสียงฝีเท้าของใครบางคนเหยียบกิ่งไม้แห่ง ตามด้วยเสียงของฝีเท้าที่ย่ำกับดงหิมะสีข้าวบริสุทธิ์ หญิงสาวหันไปมองผู้มาเยือน ไม่สิ คนที่แอบซุ่มดูหล่อนเขี่ยดินเก็บสมุนไพรต่างหาก...

     "บ้านตระกูลเซ็นจูออกจะร่ำรวย ทำไมไม่ซื้อสมุนไพรเอาล่ะ" ชายผู้มาเยือนเอ่ย น้ำเสียงของเขานั้นแฝงไปด้วยความเยาะเย้ยเล็กน้อย ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความสงสัยจนหล่อนต้องเงยหน้าหันไปมอง

     "คุณชายอิซึนะ?" หล่อนเอ่ยเบาๆ ตกใจเล็กน้อยเลยไม่ตอบคำถามออกมา

     "ตอบข้าสิท่านหมอหญิง" เขาเอ่ยและนั่งยองๆข้างๆหล่อน 

     "คุณชายดูนี้สิ ท่านรู้จักนี้ไหม" หล่อนเอ่ยและดึงต้นสมุนไพรแปลกๆขึ้นมา 

     "ก็ใบไม้ใบหญ้าทั่วๆๆไป เหตุใดข้าจะไม่รู้เล่า" อิซึนะเอ่ยส่วนหล่อนนั้นยิ้มและหัวเราะเบาๆ

     "มันคล้ายต้นหญ้า ทว่าใบนั้นมีลักษณะเหมือนเลื่อย ถึงสีคล้ายๆกันแต่ทว่าคล่ำกว่าเล็กน้อย...ช่วงฤดูร้อนปีหน้า ข้าคิดว่าคงจะมีโรคระบาดเกิดขึ้นจากแคว้นดิน ปีหน้าสายลมจะมาทางตะวันตก โรคจากแคว้นดินอาจจะระบาดที่นี้ ท่านคงไม่รู้ว่าไอต้นหญ้าของท่านนะ ช่วยรักษาโรคนี้ได้" หล่อนกล่าวร่ายยาว

     "เจ้ารู้ได้ยังไง"

     "ข้าเป็นหมอนะสิ!" หล่อนกล่าว "อีกอย่างข้านะเดินทางมาตั้งแต่เด็กๆ รักษาคนทั่วทั้งแคว้นข้าก็เคย ที่แคว้นดินนะจะมีโรคที่ทำให้ร่างกายนะอ่อนแอ ฝุ่นผงที่นั้นนะเป็นตัวแพร่โรค พอสูดเข้าไประบบในร่างกายจะเริ่มอ่อนแอจนล้มเหลว พวกคนที่นั้นไม่รู้วิธีรักษา ที่นั้นนะอาศัยใครแข็งแกร่งก็จะรอด" หล่อนกล่าวและปัดเศษดินออกจากเจ้าสมุนไพรก่อนจะแบ่งมันครึ่งหนึ่งให้ชายที่นั่งข้างๆ "โชคดีที่ข้าคิดค้นวิธีรักษาได้ทัน"

     "ทำไมเจ้าถึงออกเดินทางกันละ" เขาถามอย่างสงสัยแล้วรับเจ้าต้นสมุนไพรแปลกมาจากหล่อน "ท่าทางลักษณะของเจ้าไม่น่าจะเป็นหมอ เหมือนองค์หญิงตระกูลสูงศักดิ์มากกว่า" เขากล่าวและมองเจ้าสมุนไพรแปลกๆต่อ

     "...ชีวิตข้าก็เคยเป็นเช่นนั้น บ้านข้านะเป็นตระกูลหมอ คงเพราะเรามีวิชาคาถาที่แข็งแกร่งจนผู้คนหวาดกลัว ก็เลยถูกฆ่าล้างกระมั้ง แปลก...ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้มีความแค้นอะไร ไม่เคยปฎิเสธที่จะรักษาใคร...สุดท้ายก็ถูกความไม่รู้นั้นจัดการ" หล่อนกล่าวน้ำเสียงเศร้า

     "ข้าเสียใจด้วย" เขาเอ่ยขอโทษ

     "เมื่อครู่คุณชายถามข้าว่าทำไมข้าจึงต้องออกมาหาสมุนไพรเอง เพราะว่าบ้านตระกูลเซ็นจูไม่มีใครรู้จักเจ้าสมุนไพรล่ำค่าเลยนะสิ ถึงหน้าหนาวจะไม่ค่อยมีอะไร แต่สำหรับช่วงนี้นะมีของดีเยอะเลย" หล่อนหัวเราะเบาๆ "แล้วก็นะ ข้าเองก็อยากให้สิ่งที่ดีที่สุดของคนไข้ของข้า" หล่อนลุกขึ้น

     "ให้ข้าเป็นคนไข้ของท่านหมอบ้างได้หรือไม่?" เขาถามและมองมาที่หล่อน

     "ได้สิ ข้าไม่เกี่ยงคนไข้ ไม่สนฐานะและความขัดแย้ง..." หล่อนกล่าวแล้วเขี่ยหาสมุนไพรต่อ "ถ้าปีหน้าไม่ติดขัดอะไร ก็มาช่วยข้าสร้างโรงหมอไหมล่ะ" หล่อนเอ่ยชักชวนคนข้างๆ

     "โรงหมอ?"

     "เป็นสถานที่...ทีไว้ให้หมอรักษาคน ที่นั้นใครมาข้าก็จะรักษา อาจจะทำกิจการร่วมกับร้านยา...ปกติแล้วเราต้องไปเรียกหมอให้มาหาใช่ไหมละ แต่คราวนี้เราไปบ้านหมอเลยไม่ดีกว่าหรือ? จนกว่าจะหายก็พักอยู่ที่นั้นไง ให้หมอรักษา เจ้าว่าดีไหม?" หล่อนเล่าความคิดของตน

     "มันไม่ง่ายเลยนะความคิดของเจ้านี่...ถึงจะแปลกๆ แต่ข้าว่าเป็นความคิดที่ดีเลยละ" อิซึนะเอ่ย

     "ใช่ไหมละ!" หล่อนยิ้ม "ข้านะอยากเป็นหมอ อยากจะรักษาคนทุกๆคนเลย แต่ว่าเพราะไม่มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง เอาแต่เร่รอนไปทั่ว ก็เลยติดอยู่กับตระกูลเซ็นจู และอีกอย่างเขามีบุญคุณต่อข้าด้วยล่ะ" หล่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆไม่เครียด "พวกเขาเอาแต่รบกันทุกวัน บาดเจ็บหลายคน ข้าก็เลยต้องอยู่ดูแลคนไข้ไปเรื่อยๆ..."

     อิซึนะเงียบ...

     "แล้วหากว่าเจ้าต้องไปรักษาตระกูลคู่แค้นของตระกูลเซ็นจู เจ้าจะทำไหม?"

     คำถามนี้...

     "อุจิวะนะเหรอ...ก็รักษาสิ...ชีวิตคนนะมีค่าเท่ากันนะ ข้าน่ะ นิ่งเฉยไม่ได้หรอก...ก็สัญญาเอาไว้แล้วกับทุกๆคนในตระกูล สัญญาไว้กับเพื่อนรักของข้า ข้าจะเป็นหมอ จะมอบความรักความห่วงใยให้กับคนไข้...ถ้าข้ามีเพื่อนที่เป็นศัตรูกัน มันก็อาจจะติดขัดหน่อยๆ แต่...ข้าจะพยายามให้ดีที่สุด"

     "เจ้านะเป็นคนดีเกินไปแล้วน่ะ..."

     "คนดี เจ้าไม่ชอบหรือ"

     "ชอบ ข้าชอบคนดี" อิซึนะกล่าว "ว่าแต่ไอสมุนไพรนี้ ต้องทำยังไงมันถึงจะเป็นยากัน"

     "ฮืม? มันไม่เชิงเรียกว่ายาหรอก ตากให้แห้งแล้วบดเป็นผงผสมกับน้ำ ล้างผักผลไม้ ซาวข้าว ผสมกับน้ำดื่มเล็กๆ น้อยนะ แต่ถ้าเป็นโรคนั้นก็ให้ต้มกินไปเลย ประมาณหนึ่งหยิบมือ" หล่อนเอ่ยแล้วทำท่าหนึ่งหยิบเพื่อให้คนคุณชายเข้าใจ

     "รสชาติมันต้องห่วยแน่ๆ"

     "ไม่หรอก มันออกจะหอมนะ ตอนตากแแห้ง ไว้ทำขนมก็อร่อยนะ" หล่อนเอ่ยและดึงเจ้าสมุนไพรอีตัวออกมาจากหลุมที่หล่อนดูเอาไว้เมื่อวันก่อน

     "ขอบคุณเจ้ามากนะ ถ้าเป็นหมอทั่วๆไปคงไม่บอกอะไรง่ายๆอย่างนี้" เขากล่าว

     "ก็ดีสิ คนเจ็บคนป่วยจะได้หายไวๆ มีน้อยลง เจ้าไม่เห็นด้วยหรือ" หล่อนตอบและเดินด้วยความรวดเร็ว ถึงจะเดินเร็วแล้วแต่อิซึนะก็ยังคงเดินตามไม่ห่างเลยแม้แต่น้อย หิมะเริ่มตกแล้ว หล่อนหยุดนิ่งมองละอองหิมะแสนเล็กจิ๋วนั้นล่องลอยอย่างช้าๆ

     "ข้าชอบความคิดเจ้าจริงๆเลย ท่านหมอ วันหน้าเราจะได้พบกันอีกหรือไม่?" 

     จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นมา...

     "อีกสองวันข้าจะขึ้นเขามาใหม่ เจ้ามาพบข้าก็ได้ ข้าจะได้ฟังอาการของพี่ชายเจ้าด้วย" หล่อนกล่าวและยิ้ม ถึงเวลาที่ต้องกลับแล้วกระมั้ง

     "ตามนั้นท่านหมอห้ามเบี้ยวนัดนะ" อิซึนะเอ่ยเขายิ้มจากนั้นเราก็โบกมือลากันและส่งคำอวยพรขอให้โชคดีเล็กๆน้อยๆ สำหรับวันนี้นะ หล่อนคงได้เพื่อนเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้วกระมั้ง...

     ...
     ..
     .

     ณ ทะเลเขตแคว้นน้ำวน

     เสียงนกกระพือปีกไปมา แปลกที่มีนกเหยี่ยวถลาร่อนลงเกาะกับกาบเรือด้านซ้าย ร่างสูงของชายหนุ่มผมเปียยาวนั้นเดินเข้าไปใกล้มันอย่างไม่รีบร้อน แน่นอนละว่าเจ้าเหยี่ยวตัวนี้นั้น เป็นสัตว์อัญเชิญของน้องสาวเขาเป็นแน่

     ฮิสึงิ...ชายหนุ่มคิดและแหง่นหน้ามองท้องฟ้า

     เขามองไปที่กระดาษซึ่งถูกผูกอยู่กับขาของเจ้านกเหยี่ยวอัญเชิญ กระดาษนั้นมีสัญญาลักษณ์ของตราประจำตระกูลเซ็นจู

     "มีอะไรรึขอรับท่านชินดะ" ลูกเรือผู้หนึ่งถามชายหนุ่มผู้ซึ่งมีศักดิ์เป็นถึงพ่อบ้านที่คอยรับใช้ตระกูลอุซึมานะ และหมอประจำตระกูลที่เก่งกาจ

     "นำจดหมายนี้ไปให้ท่านชายตระกูลเซ็นจู บอกเขาด้วยว่าข้าขอเสวนาด้วยเสียหน่อย" ชายหนุ่มกล่าวและยกยิ้มบางๆ ท่าทางนั้นดูเหมือนหนุ่มเจ้าสำราญไม่ผิดเพี้ยน

     "ขอรับ!" ลูกเรือกล่าวรับและนำจดหมายซึ่งปิดผนึกอยู่เข้าไปยังห้องรับร้องด้านในของตัวเรือ

     ชายหนุ่มยังคงยืนอยู่บริเวณกาบเรือชั่วครู่หนึ่ง...ก่อนจะปล่อยให้เจ้านกเหยี่ยวนั้นบินกลับไป ปานฉะนี้น้องสาวของเขาคงได้รับสินเดิมและของขวัญรับหลานตัวน้อยแล้วกระมั้ง

     แม้ว่าตอนนี้เขาจะรับคุณชายทั้งสองและลูกบ้านตระกูลเซ็นจูขึ้นเรือมาแล้ว ทว่าก็ยังไม่มีโอกาสได้แสดงตัวเท่าไหร่ ในใจไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวด้วย ทว่าก็ไม่อาจทำได้ เขายังคงห่วงเจ้าน้องสาวตัวน้อย น้องเพียงคนเดียวที่ไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันมาหลายปี...

     ชายหนุ่มคิดและเดินไปยังห้องรับรองด้านใน แคว้นน้ำวนนั้นเป็นเกาะ จึงต้องอาศัยเรือเป็นการเดินทางเชื่อมต่อยังแคว้นแผ่นดินใหญ่ อีกนานสักพักคงใกล้จะถึงแคว้นแล้ว รีบคุยเสียหน่อยจะดีกว่า...

     เสียงประตูไม้เปิดขึ้น

     เขาเห็นท่านชายทั้งสองซึ่งกำลังสนทนาอยู่นั้น...ทั้งสองหันหน้ามองมาที่เขาด้วยความสงสัย แน่ละสิ แม้จะเป็นพ่อบ้านแต่บางเรื่องเขาก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องเสียเท่าไหร่

     "ท่านคงเป็น...ชิงิดะ" ท่านชายผู้ซึ่งมีผมสีขาวประกายเทาเอ่ย คงจะเป็นท่านชายรองโทบิรามะกระมั้ง ในมือของเขาถือจดหมายที่ได้รับมาจากเหยี่ยวอัญเชิญตัว

     !

     ชายหนุ่มตกใจเล็กน้อย ดวงตาของเขาเปิดกว้างด้วยความประหลาดใจ นี้มันชื่อที่น้องสาวของเขาคนเดียวเท่านั้นที่เรียก บังอาจมาเรียกอย่างนั้นรึ?

     "ท่านคงจะเป็นพี่ชายของภรรยาข้ากระมั้ง ข้าเซ็นจู โทบิรามะ นี่ท่านพี่ของข้าเซ็นจู ฮาชิรามะ" ท่านชายโทบิรามะกล่าวน้ำเสียงเรียบๆ ดูแปลกๆ และไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงจงใจเน้นคำว่า 'เซ็นจู' ด้วยกัน

     "ข้าเอ็นเอย์ ชินดะ จะเรียกชิงิดะก็ได้ข้าไม่ถือสา วันนี้ข้าแค่อยากเสวนาด้วยเล็กน้อย"

     "ว่ามาเถอะ" โทบิรามะกล่าว

     "ไม่รู้ว่าฮิสึงิเล่าให้เจ้าฟังไหม แต่ว่าตระกูลของเราสืบเชื้อสายมาจากลูกหลานของเทพเจ้านินจา คนในตระกูลนั้นมีพรสวรรค์พิเศษ น้องสาวของข้านั้นมีสัมผัสของการได้ยิน ไม่รู้ว่าหลานทั้งสองจะมีพรสวรรค์ด้านอะไร ข้าเพียงแต่ขอให้พวกเจ้าช่วยสังเกตเอาไว้ก็เท่านั้น"

     "ได้ ข้ารับปากท่าน" โทบิรามะกล่าว "นางเองก็พูดทำนองเดียวกับท่านเลย"

     ชินดะพยักหน้าอย่าวเข้าใจก่อนจะเอ่ยต่อ...

     "เช่นนั้นรึ? อ่า...อย่างไรก็ฝากน้องสาวของข้าด้วย ถึงนางจะซื่อๆไปเสียหน่อย แต่ว่านางก็พอฉลาดอยู่บ้าง เพียงแต่ว่าอาจจะมีบางสิ่งที่ไม่เข้าใจ เจ้าเป็นสามีก็บอกเตือนด้วยก็แล้วกัน" เขากล่าวแล้วหลับตาลงนึกถึงเด็กสาวตัวน้อยผู้ไร้เดียงสา ไม่รู้ว่าวันเวลาที่ผ่านมาจะขจัดความใสซื่อนั้นไปด้วยหรือไม่...

     "สำหรับตระกูลของท่าน การเป็นหมอมันสำคัญขนาดนั้นเชี่ยวรึ สำคัญที่ว่าต่อให้ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครก็จะช่วยอย่างงั้นหรือ ท่านช่วยตอบข้าที" โทบิรามะเป็นฝ่ายกล่าวถามบ้าง ชินดะนั้นได้แต่เงียบ

     "โทบิรามะใจเย็นๆก่อน" ฮาชิรามะเอ่ย

     "ดูเหมือนจะมีปัญหาสินะ..." ชินดะเอ่ยและนั่งลงตระเก้าอี้ด้านหน้า ตรงข้ามกับท่านชายทั้งสอง

     "ตระกูลของเราสืบเชื้อสายจากลูกหลานเทพเจ้านินจา...ทว่าพวกเรานั้นกลับเข้าใจถึงความรักได้ยาก ไม่รู้จะนิยามมันว่าอะไร เป็นเพราะว่าความไม่เข้าใจเราจึงมอบมันให้ผู้อื่น จนผู้อื่นจะแบ่งมันมาให้เราได้เข้าใจถึงความรัก ได้มีหัวใจที่เป็นสุข 
     ตระกูลของเราจึงคอยช่วยเหลือผู้อื่น มอบความรักนั้น และได้เข้าใจความรักที่แท้จริง ไม่ว่าการที่เรามอบความรักให้ใครเราจะได้รับรู้ถึงความรักที่กลับคืนมา การได้ช่วยเหลือผู้อื่นนั้นคือความสุข ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นคนสารเลวชั่วช้า ไม่ว่าเราจะถูกทำร้ายก็ตาม...ดังนั้นการเป็นหมอก็คือความสุขของเรา"

     "แม้ว่าน้องของท่านจะช่วยชีวิตคนที่คิดจะฆ่าข้างั้นสินะ"

     "น้องข้าเป็นคนเช่นนั้น...เจ้าทบทวนให้ดี ถ้าไม่อยากให้นางรักษาใคร เจ้าก็ไม่ควรจะได้รับการรักษาจากนางด้วยเช่นกัน...ไม่ควรจะได้ความรักที่แสนบริสุทธิ์นั้น เอาเช่นนี้...เจ้าก็ไม่ต้องให้นางรักษา ศัตรูนั้นก็ต้องไม่ได้ด้วย " ชินดะกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมไม่แพ้กัน

     "ทั้งสองใจเย็นๆก่อนเถอะ ท่านชินดะ  เจ้าเองก็ด้วยโทบิรามะ" ฮาชิรามะเอ่ยเพื่อให้บรรยากาศแสนตรึงเครียดลดลง

     "ขออภัยด้วย...ข้าหัวร้อน(?)ไปเสียหน่อย" ชินดะกล่าวและเงียบลงไป

     "ข้าเองก็เช่นกัน ข้าเข้าใจนางรู้ดีว่าเป็นคนเช่นไร แต่บางเรื่องก็ออกจะเกินไป จะห้ามนางก็คงยาก...หากคนในตระกูลรู้ ต่อให้นางจะเคยช่วยเหลืออะไรก็ตาม นางคงถูกลงโทษ" โทบิรามะกล่าวน้ำเสียงเกรี้ยวกราดนั้นลดลง อ่อนโยนมากกว่าเดิม

      "ข้าเข้าใจถึงสถานะนั้นดี  เจ้าคงกลัวนางถูกกล่าวหาว่าเป็นคนทรยศตระกูล คงกลัวพวกนั้นจะลอบทำร้ายด้วยสินะ ข้าเข้าใจแล้ว...เจ้าคุยกับนางด้วยเหตุผลไปก่อน ไม่ต้องลงโทษอะไร พูดไปว่าเข้าใจนางดี แล้วก็กล่าวเสริมไปด้วยว่าให้เห็นใจเจ้าบ้าง เจ้านะไปซ้อมทำหน้าทำตาให้ดูลำบากอกลำบากใจด้วยละ เดี่ยวนางก็ฟังเจ้าเอง ข้ารับประกันเลย ข้าใช่บ่อยๆ" ช้ายหนุ่มร่างโตยืนขึ้นเผยร้อยยิ้มอบอุ่นน่าประหลาด

     ชินดะเอ่ยสรุปรวบรัดสั้นๆ น้ำเสียงและอารมณ์เปลี่ยนไปเป็นคนละขั่วโดยสิ้นเชิง จากที่ดูกดดันและเคร่งเครียดกลายมาเป็นขำขัน เฮฮา ดวงตานั้นกลับมาเรียวอย่างที่เป็น

     "เข้าใจแล้ว...ขอบคุณท่านมาก" โทบิรามะพับกระดาษจดหมายลง และเก็บมันใสเสื้อตัวใน อารมณ์ของเขาตอนนี้ค่อยๆบรรเทาลงแล้ว ถึงไม่รู้ว่าคำพูดของพี่เขยจะเชื่อถือได้ขนาดไหน แต่ก็จะลองดูอย่างน้อยก็เพื่อตัวนางเอง

     "ช้าก่อน ท่านชินดะ" ฮาชิรามะเรียกรั้งพ่อบ้านประจำตระกูลอุซึมากิเอาไว้

     "อะไรรึ ท่านฮาชิรามะ" ชินดะเอ่ย

     "ท่านหญิงมิโตะชอบดอกไม้อะไรรึ ท่านชินดะรู้ไหม" ฮาชิรามะถาม การมาครั้งนี้เขาอยากจะทำความรู้จักกับสตรีในดวงใจเสียหน่อย แม่สตรีผมสีแดงผู้แสนอ่อนโยนในครั้งนั้น...

     "เรื่องนั้น..." ชินดะอ่ำอึ้ง ตนนั้นไม่ค่อยสนิทกับท่านหญิงเสียเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าดอกไม้ที่ท่านหญิงชอบจะใช่ดอกที่ชอบจริงๆรึเปล่า ก็ท่านหญิงนะชอบดอกไม้เกือบทุกชนิดเลยนะสิ!

     "ท่านพี่!" โทบิรามะกล่าวเขาเริ่มหัวเสีย จากเรื่องเมียรักก็ชวนปวดหัวไม่น้อย คราวนี้ไม่รู้ว่าพี่ชายของตนจะไปทำเรื่องงามหน้าอะไรอีกรึเปล่า! ให้ตายสิพักหลังมีแต่เรื่องวุ่นวายจริงๆ!





จบตอน




1 คอมเม้นท์ = 100 กำลังใจ รักกันชอบกันช่วยให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

329 ความคิดเห็น

  1. #195 Akame (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 07:09
    จะรอฉากของท่านฮาชิรามะและท่านหญิงมิโตะค่ะ!!
    #195
    1
  2. #194 น้องหนูหมายเลข 1 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 00:20
    ข้าขอแสดงความเสียใจด้วยนะท่านอิสึนะ. ท่านนกเจ้าคะ555555
    #194
    0
  3. #193 pangz' (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 20:15
    นก.. พูดได้คำเดียวว่านก5555555
    #193
    0
  4. #192 Kmpainting (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 17:10
    ท่านอิซึนะเจ้าค่ะเสียใจด้วยค่ะ คุณ...นก!!!
    #192
    0
  5. #191 Nic_Saki (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 16:40
    เพราะอิซึนะช้า ฮิสึงิเลยเสร็จท่านโทบิรามะ //เกี่ยวมั้ยเนี้ยยย 5555
    #191
    0
  6. #190 เจ๊ฟินนาเล่ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 15:54
    อิซึนะนกแน่ๆ
    #190
    0
  7. #189 Barea (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 15:52
    อิซึนะคงไม่ได้แอบชอบท่านหมอหรอกนะ เห็นคนหล่อนกแล้วสงสาร
    #189
    0
  8. #187 BioLosGee (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 15:10
    ทำไมอิสึนะมีรังสีความนกออกมาน้อยๆ555
    #187
    0
  9. #186 pwwww (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 14:19
    รอน้าาาา
    #186
    0
  10. #185 Akame (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 13:52
    มาต่อเร็วๆ นะคะ และขอว่าอิสึงิหน่อยนะ! อิสึงิเจ้าจะเป็นคนดีเกินไปแล้วเฟ้ย!!! ขอบคุณค่ะ
    #185
    0