(จบแล้ว) [fic naruto] ❀ fulfill our heart... (Tobirama x OC)

ตอนที่ 18 : เติมเต็มหัวใจของเรา ❀ ตอนที่ ๑๗ ผู้หลงเหลือที่มีชีวิตรอดของเอ็นเอย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,574
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    15 มี.ค. 62

     

     เสียงอ้อแอ้ของเด็กๆ ดังขึ้นมา ทำให้หญิงสาวซึ่งนอนอยู่นั้นลืมตาตื่นขึ้นมา ด้านข้างของหล่อนนั้นมีถาดถาดโลหะซึ่งบรรจุไปด้วยถ่านอุ่นร้อนสำหรับการอยู่ไฟของสตรีหลังคลอดที่จัดเตรียมเอาวไว้ ผ่านมาสามวันได้แล้วกระมั้งที่หล่อนต้องอยู่ไฟในห้องนี้...

     เสียงของลูกน้อยทั้งสองยังคงร้องไม่หยุดหย่อน คงจะได้เวลาให้นมแล้วกระมั้งหล่อนคิดก่อนจะชันตัวขึ้นมา พลางหันไปมองเด็กลูกของตนที่เริ่มดิ้นงอแงไปมาในเบาะนอนนุ่มนิ่มที่ท่านชายใหญ่หามาให้ และถึงแม้การขยับตัวจะยากลำบากแต่ก็ไม่ได้เจ็บมากนัก เพราะร่างกายของหล่อนที่ผ่านการวิชาต่างๆ แผลจึงหายไว

     หน้าท้องที่เคยใหญ่โต เท้า แขนขาที่บวมก็กลับสู่สภาพปกติ แต่สำหรับคนที่ไม่รู้เรื่องนี้แล้วก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ การอยู่ไฟนั้นช่วยได้ดีในหลายเรื่อง ทว่าผลเสียเองก็มีเช่นกันหล่อนคิดก่อนขยับขึ้นมานั่งพบเพียบใกล้ๆเบาะนอนนั้น ค่อยๆ ถอดเสื้อกิโมโนข้างหนึ่งออกแล้วอุ้มเข้าใกล้ๆเพื่อให้เจ้าลูกชายได้ดื่มน้ำนมจากอก

     เสียงประตูเลื่อนเปิด...

     หล่อนเขยิบตัวหันหลังให้ประตูแล้วหันไปมองเพียงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเป็นสามีของตนนั้นก็สบายใจขึ้นมาหน่อย หลังจากคลอดเจ้าสองแสบแล้ว ท่านโทบิรามะก็แวะเวียนมาหล่อนที่นี่บ่อยมาก มาคอยดูเรื่องฝืนไฟ และเข้ามาเล่นไม่สิมองลูกน้อย

     "เจ้าฮิโตะมารุหิวรึ" เขาถามและนั่งลงข้างๆหล่อนมองฟุตะมารุที่หลับปุ๋ยอยู่

     "เจ้าค่ะ" หล่อนกล่าวแล้วจิ้มที่แก้มของฮิโตะมารุเบาๆ กลัวว่าเขาจะหลับไปคาอกเหมือนวันก่อนแล้วตื่นมาหิวเรื่อยๆ ต้องคอยกระตุ้นเขาหน่อยไม่แบบนั้นหล่อนคงไม่ได้พักผ่อนเลย ไม่เหมือนลูกสาวที่กินง่ายนอนง่าย

     "ฮิสึงิ...มีจดหมายเขียนมาหาเจ้านะ" ท่านโทบิรามะกล่าวสีหน้าดูเครียด 

     จดหมาย?

     ใครกันที่จะเขียนมาถึงหล่อน

     "ใครเขียนมารึเจ้าค่ะ?" หล่อนถาม

     "ข้าไม่รู้เช่นกัน พอตามสะกดรอยก็หายไปเร็วมาก" ท่านชายกล่าวและดึงห่อกระดาษจดหมายออกมา เขาคลี่มันออกให้หล่อนอ่านง่ายๆ ไม่ต้องวางเจ้าลูกน้อยแสนกินจุลง หล่อนมองไปที่จดหมายมีข้อความสั้นๆ ตัวเล็กๆ จากที่เขียนเอาไว้ ลายมือนั้นเขียนด้วยหนักแน่นและว่องไวมือดูจากการตวัดตัวอักษรแล้ว...


          'ข้ายังไม่ตาย

 เจ้าใช่ เอ็นเอย์ ฮิสึงิหรือไม่? หากว่าใช่ จงเดินทางมาพบข้าที่แคว้นน้ำวน


     ลายมือแบบนี้...สำนวนการเขียนแบบนี้ ต้องเป็นท่านแน่ๆ

     "ข้าไม่แน่ใจนักว่าใช่...ท่านพี่ใหญ่ ของข้าหรือไม่ แต่ดูลายมือกับฝีพู่กันแล้ว คล้ายมากเลยละเจ้าค่ะ" หล่อนเอ่ยเบาๆ ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือว่าเสียใจกันแน่ ตอนนั้นที่หล่อนถูกผลักให้ตกลงมายังช่องลับ ก็ได้ท่านพี่เป็นผู้ช่วยหลบหนีออกมา ก่อนจะถูกซัดไปตามแม่น้ำ ไม่ทราบความเป็นตายร้ายดีของเขา

     "พี่ชายของเจ้า?" ท่านโทบิรามะสงสัย

     "ตอนที่ข้าน้อยถูกผลักลงไปที่ช่องลับ ก็ได้ท่านพี่พาหนีออกมา ท่านพี่นะผลักข้าน้อยตกเหลว จนถูกน้ำซัดไปมา ไม่รู้ความเป็นความตายของท่านพี่ ครั้นจะกลับไปตามหาก็ยากจะพบ" หล่อนกล่าวในใจเริ่มครุ่นคิด "ก่อนจะผลักมาท่านพี่กล่าวว่าหากรอดก็ไปเจอกันที่แคว้นน้ำวน...แต่ข้าน้อยก็ไม่ได้ไป" 

     หล่อนกล่าวก่อนจะมองเจ้าจดหมายอีกครั้ง แปลกมีเพียงข้อความสั้นๆ ทว่ากระดาษกว้างๆยาวนั้นกลับมีเพียงข้อความสั้นๆ หากจำไม่ผิดแล้วละก็พี่ใหญ่เป็นคนประหยัด เขาไม่น่าจะใช้กระดาษได้เปลืองหรอกนะ...หล่อนคิดก่อนจะใช้มือข้างที่ว่างหยิบกระดาษขึ้นมาอังก้อนถ่านในถาดข้างๆตัว หากเป็นพี่ใหญ่แล้วละก็คงต้องซ้อนอะไรไว้แน่ๆ

     !!

     ข้อความใหม่ปรากฎขึ้นมา



หากเจ้าจำวิธีการเขียนของพี่ได้แล้วละก็ คงจะเป็นเจ้าแน่นอน...

     พี่ขอโทษที่ไม่ได้ทิ้งหลักฐานอะไรเอาไว้ให้เจ้าเลยแม้แต่น้อย หลังจากวันที่เราคลาดกันพี่บาดเจ็บหนักมาก ดีที่ได้คนจากตระกูลอุซึมากิช่วยเอาไว้...เรื่องราวนั้นยาวนานมากเป็นปีๆ พี่ไม่อาจเล่าได้หมดพี่เองได้กลับไปที่บ้านของตระกูล อย่างที่คิด มีแค่เราสองคนที่รอด...พี่ได้จัดการกับพวกสารเลวนั้น

แล้ว นั้นละ พี่ล้างแค้นสำเร็จ และได้ทำสุสานของตระกูลเอาไว้และปลูกเรือนใหม่ หวังว่าสักวัน...เราจะได้กลับไปไหว้พวกท่าน

     อีกอย่างเจ้าห้ามโทษตัวเองเด็ดขาด...ร่างกายที่เป็นอมตะของเจ้า ย่อมเป็นของเจ้า ผิดที่พวกคนสารเลวนั้นละโมบโลภมาก ด้วยกิเลสตันหานั้น ในที่สุดก็นำภัยมาสู่ตัวพวกมันเอง พี่นั้นขอโทษเจ้าด้วยที่ไม่อาจหักห้ามความแค้นเอาไว้ได้ พี่จึงเลิกวิถีแห่งแพทย์ไม่ขอยุ่งเกี่ยวอีก...

     ยินดีกับเจ้าด้วย...ข้าได้ข่าวว่าเจ้าวิวาห์สายฟ้าแลบกับคุณชายรองแห่งเซ็นจู พี่เองก็ไปๆกลับๆแคว้นน้ำวน แลพี่นั้นติดหนี้บุญคุณกับตระกูลอุซึมากิ ก็เลยติดตามคอยช่วยเหลือหลายๆในเรื่อง 

     อย่างไรก็ตามของรับหลาน กับสินเดิมเจ้าสาวที่ได้จัดส่งมาให้เจ้าแล้ว ไม่ให้เจ้าเสียเกียรติของบุตรสาวตระกูลเก่าแก่ หากอยากพบข้าก็ไม่ต้องรีบนักข้าจะอยู่ที่บ้านตระกูลอุซึมากิสี่เดือน 

     ขอให้ความดีคุ้มครอง...


     "ตระกูลอุซึมากิที่ขึ้นชื่อเรื่องคาถาผนึกนะรึ?" หล่อนเอ่ยเบาๆ ชื่อตระกูลอุซึมากินั้นพอคุ้นหูหล่อนบ้าง ในตอนที่หล่อนตั้งใจจะเดินทางไปที่แคว้นน้ำวนเพื่อไปพบท่านพี่อีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้ไปและมาอยู่บ้านตระกูลเซ็นจูแทน ตอนที่ไปแคว้นน้ำวนหล่อนก็ได้ยินชื่อเสียงของตระกูลอุซึมากิเช่นกัน

     "ใช่แล้ว" ท่านโทบิรามะกล่าว "สรุปเขาเป็นพี่ชายของเจ้าใช่รึไหม ข้าจะได้หายเป็นห่วง" เขาเอ่ยและเป็นฝ่ายถือกระดาษแทน

     "คงจะอย่างนั้นนะเจ้าค่ะ" หล่อนกล่าวแล้วหันมามองฮิโตะมารุซึ่งหลับคาอกไปอีกแล้ว ให้ตายสิ บ่ายๆเขาต้องงองแงอีกแน่ ไม่วายที่หล่อนจะต้องอุ้มทั้งสองป้อนนมพร้อมกันอีก...เห็นดังนั้นหล่อนจึงปลุกเจ้าลูกชายขึ้นมาอีกโดยการจิ้มเบาๆ

     "เจ้านะอยากไปหาพี่ชายของเจ้าไหม" เขาถามหล่อน

     "เอ๋?" หล่อนเอียงหัวหน่อยๆ "ช่วงนี้ไม่อยากหรอกเจ้าค่ะ ลูกยังเล็กข้าอยากอยู่กับลูกมากว่า" หล่อนตอบแล้วจิ้มแก้มเจ้าลูกชายต่อ ไม่ให้เขาหลับไปอีก พอเจ้าลูกชายตื่นก็ดูดนมอย่างว่าง่ายเหมือนรู้ว่าตัวเองหิว

     "อีกสองสัปดาห์กระมั้ง พี่ข้าจะไปที่แคว้นน้ำวน เพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างตระกูล ข้าเองก็ติดตามท่านพี่ไปด้วย" ท่านโทบิรามะกล่าวและเบนสายตาลงมองเจ้าลูกชายที่ดื่มนมจากอกของเมียตัวเองอย่างมีความสุข เห็นเจ้าลูกชายตัวอ้วนกลมแล้วในใจก็พลอยมีความสุขไปด้วย


     "จริงรึ? หากท่านพบกับท่านพี่ของข้า ฝากทักทายแทนข้าน้อยด้วยนะเจ้าคะ ท่านพี่ข้าเป็นชายผิวขาวซีด รูปร่างใหญ่ ผมสีดำไม่เงาไว้เปียยาว เขาชื่อชินดะ ท่านต้องเรียกเขาชิงิดะนะ ถ้าเขาหันมาคนๆต้องเป็นพี่ชายของข้าแน่นอนๆ" หล่อนด้วยความดีใจเล็กๆน้อยๆ

     อย่างน้อยเขาก็ยังคงมีชีวิตอยู่...

     "ได้" เขากล่าวรับปากมือข้างหนึ่งโอบกอดหล่อนจากด้านข้างและใช้คางแนบกับไหล่ของหล่อน ดวงตาของเขาจ้องมองเจ้าลูกชายที่หลับไปอีกแล้ว.. "ฮิโตะมารุหลับอีกแล้ว อิ่มแล้วกระมั้ง" เขากล่าวแล้วลูบแก้มเจ้าลูกชายเบาๆด้วยคาวมเอ็นดู

     "เขาขี้เซามากพอๆกับกินจุเลย" หล่อนกล่าวและค่อยๆวางเจ้าลูกน้อยลงแล้วบนเบาะนอน "พวกเขาไม่มีส่วนที่เหมือนข้าเลยกระมั้ง ลอกท่านมาหมดเลย..อุ้ย!" หล่อนเอ่ยและยิ้มไม่ทันไรฟุตะมารุก็ตื่นขึ้นมางอแง เห็นดังนั้นจึงอุ้มเจ้าลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาป้อนนมต่อ

     "คงจะเป็นคนที่อารมณ์ดีกระมั้ง" ท่านโทบิรามะเอ่ย

     "แล้วฟุตะมารุละเจ้าค่ะ" หล่อนถามหันมามองสามี

     "ใครๆ ก็ว่าเหมือนเจ้า เงียบสงบ ไม่วุ่นวายดี น่ารักน่าชม" โทบิรามะหันมามองหล่อนด้วยสายตาที่ลึกซึ่ง ก็หลายเดือนเลยกระมั้งที่เราไม่ได้เล่นกิจกรรมของสามีภรรยาเลย เขาคงจะ...หิวมาก...หล่อนคิดในใจและมองผู้เป็นสามี...แต่เห็นทีคงอีกยาว ต้องรออะไรหลายๆอย่างให้ลงตัวเสียก่อน

     สายตาของเราประสานกันอยู่นาน ไม่มีจูบ มีเพียงสายตาแห่งความรัก และความอบอุ่นที่แผ่ไปรอบๆห้อง แลไหนจะพยานรักตัวน้อยสังสองอีก...

     "อีกสักคนดีหรือไม่?"

     "..." หล่อนไม่ตอบเพียงแต่ว่ามีสีหน้าที่เอียงอายหน่อยๆ หัวปีท้ายปีหล่อนคงได้ขาดใจตายแน่ๆ แค่เจ้าตัวน้อยทั้งสองนั้นก็เลี้ยงยากแล้ว ใคร่จะมีเพิ่มท่านต้องอยู่เลี้ยงนะเจ้าค่ะ! หล่อนบ่นในใจแล้วกล่าว "แล้วแต่วาสนาของข้า จะกี่คนข้าก็รัก ข้าก็เลี้ยง" หล่อนหัวเราะเบาๆ

     "อีกคนก็แล้วกัน เจ้าอยากได้ลูกชายหรือลูกสาวล่ะ" เขาเอ่ยด้วยความมั่นใจอีกแล้ว?

     "ชายก็ดี หญิงก็ดี ข้าล้วนชอบทั้งหมด" หล่อนบอกแล้วมองสาวน้อยฟุตะมารุในอ้อมอกของตน "อาจจะยากไปเสียหน่อย ร่างกายของข้ายังไม่พร้อมเท่าไหร่นะเจ้าคะ" หล่อนกล่าว

     "งั้นข้าคงต้องบำรุงเจ้าให้ดี" ท่านชายยิ้ม

     "เสียเงินเสียทองมาโขนะเจ้าคะ" หล่อนเอ่ยเตือน

     "ข้าร่ำรวย ไม่หนักหนาข้าหรอก" โทบิรามะกล่าวอย่างถือดี เขากำลังรอให้เจ้าลูกสาวตัวน้อยอิ่มก่อนที่เขาจะฟัดแม่สาวภรรยาต่อ เขารู้ว่าร่างกายของฮิสึงิดีขึ้นมากแล้ว จนกระทั้งฟุตะมารุอิ่มเขาก็รีบอุ้มลูกสาวตัวน้อยวางลงข้างๆลูกชายจอมตละกะ

     แขนทั้งสองนั้นโอบกอดแม่ภรรยาตัวเล็กด้วยความคิดถึง และมอบจุมพิตแสนลึกซึ่งด้วยความรักให้หล่อน...มันนานแล้วเขาที่ไม่มีโอกาสได้กอดหล่อนแน่นๆ จูบหล่อนด้วยความห่วงใยเช่นนี้ เขาคิดจนและทำมันจนอิ่มหน่ำสำราญใจ




จบตอน





1 คอมเม้นท์ = 100 กำลังใจ รักกันชอบกันช่วยให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

329 ความคิดเห็น

  1. #317 แอ๋วซ่าส์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 16:44

    คุณชายรองหื่นมาก

    #317
    0
  2. #177 Akame (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 10:18
    ถ้าเรื่องวิจารณ์ก็ขอวิจารณ์เรื่องคำที่เขียนผิดค่ะ แล้วก็คำที่สลับที่พออ่านแล้วบางทีเข้าใจยากหรือไม่ค่อยเข้าใจนะคะ แต่โดยรวมแล้วก็ถือว่าผ่านค่ะ จะรอตอนต่อไปนะคะ
    #177
    1
  3. #176 ฮิเมะ กามิ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 00:21
    ......เค้าขอแค่ตั้งทีมฟุตบอลซักหลายๆทีมก็พอ...ยังมีเวลาปั๊มอีกเยอะ~~~
    #176
    0
  4. #175 BioLosGee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 22:34
    รอบนี้ขออีกสัก3คนนะเจ้าคะ5555ท่านโทบิรามะ
    #175
    0
  5. #174 Kmpainting (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 20:12
    ความอยากเป็นเหตุที่ทำให้ฮึสึงิน้อยของเราท้องอีกครั้ง สินะ
    #174
    0
  6. #173 Nic_Saki (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 20:09
    รู้สึกว่าท่านโทบิรามะจะกระหายหนักจนผิดกับหน้าตาที่ออกดุดันนะเจ้าค่ะ
    #173
    0
  7. #172 น้องหนูหมายเลข 1 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 19:58
    เราว่าต้องเจอศึกพี่ชายหวงน้องสาวขึ้นแน่5555555555555555
    #172
    0
  8. #171 ChonnikanPahri (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 19:39
    ความอยากพระเจ้าค่ะ==//โทบิรามพท่านอดยากขนาดนั้นเลยรึ
    #171
    0
  9. #169 Kmpainting (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 17:07
    ฮึสึงิมีพี่ชาย OMG o [] o
    #169
    0
  10. #168 pangz' (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 15:51
    จะเกิดอะไรไม่ดีขึ้นมั้ย;-; รอลุ้นค่ะ
    #168
    0